Córki św. Kamila

Zgromadzenie Córek św. Kamila (FSC)
Congregatio Filiarum Sancti Camilli
Daughters of St. Camillus (Camilian Sisters)
Congregazione Figlie di San Camillo (Camilliane)
Congregación de las Hijas de San Camilo (Camilianas)
Congregação das Filhas de São Camilo (Camilianas)
Congrégation des Filles de Saint Camille (Sœurs Camilliennes)
Kongregation der Töchtern des heiligen Kamillus (Kamillianerinnen)
Inna nazwa: Kamilianki

Data i miejsce założenia:
1892 rok - Włochy

Założyciele:
bł. Alojzy Tezza MI
św. Józefina Vannini

Liczba sióstr na świecie: ok. 1000 (w Polsce 5)  * dane z 2008 roku

Córki św. Kamila obecne są w krajach: Włochy, Hiszpania, Portugalia, Niemcy, Polska, Węgry, Meksyk, Kolumbia, Peru, Brazylia, Argentyna, Chile, Wybrzeże Kości Słoniowej, Burkina Faso, Togo, Benin, Indie, Sri Lanka, Filipiny.

Dom generalny: Włochy (Grottaferrata)

Habit aktualny:

W Europie i Ameryce z wyjątkiem Brazylii:
czarny habit z dużym czerwonym krzyżem na piersi, na głowie biały czepek i czarny welon, przy boku różaniec.

Używany również habit i welon w kolorze białym.

-------------------------------------

W Afryce, Azji i Brazylii: habit i welon biały lub szary habit i biały welon.

Habit historyczny:

 -------------------------------------

Duchowość:

Zgromadzenie żyje charyzmatem św. Kamila de Lellis, który polega na pełnieniu uczynków miłosierdzia ludziom chorym, poprzez posługę względem ciała i duszy, wykonywaną także z narażeniem życia, do czego siostry zobowiązują się dodatkowym, czwartym ślubem zakonnym. Ślub ten jest nie tylko zobowiązaniem, ale też pomocnym narzędziem, które sprawia, że podjęta posługa jest pełna oddania i entuzjazmu.

Duchowość kamiliańska to utożsamianie się z Chrystusem miłosiernym względem człowieka chorego, Chrystusa, który jest lekarzem i Zbawicielem ludzkości i przedstawił siebie jako Dobrego Samarytanina. Siostry będąc takimi właśnie dobrymi Samarytanami stają się w rzeczywistości ludzką obecnością Chrystusa Miłosiernego. Założycielka mawiała do swoich córek: Miłosierdzie jest naszym strojem.

Drugi aspekt duchowości opiera się na słowach Chrystusa z Ewangelii: Byłem chory a odwiedziliście Mnie… wszystko cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili (Mt 25, 31–36), dlatego Kamilianki rozpoznają Chrystusa Ukrzyżowanego w człowieku chorym i cierpiącym i pochylają się nad nim z nieograniczoną troską i miłością, jak czyni to kochająca matka wobec swego chorego jedynego syna.

Całe życie zakonne przeniknięte jest przyjaźnią z Bogiem. Założyciel pragnął, aby siostry były skromne, delikatne i głęboko wierzące. Mówił: Mamy być jak fiołki, których nie widać, a których zapach unosi się bardzo wysoko i z dala czuje się ich woń. Córka św. Kamila ma być delikatna, unikająca niepotrzebnych hałasów, tak w życiu codziennym, w sposobie bycia, jak i w posłudze chorym. Ta cisza zewnętrzna ma pomagać w utrzymaniu ciszy wewnętrznej, czyli obecności Boga w nas. Założycielka dodawała: Kochaj ciszę, ponieważ jest ona stróżem życia wewnętrznego.

Działalność:

Córki św. Kamila prowadzą domy opieki, instytuty psychogeriatryczne i centra rehabilitacyjne. W jedynym domu zgromadzenia w Polsce, znajdującym się w Opolu, siostry prowadzą dom opieki dla osób starszych.

Historia:

Bł. Alojzy Tezza dorastał we włoskiej, dobrze sytuowanej materialnie rodzinie. Jego ojciec cieszył się dobrą opinią jako lekarz, co zawdzięcza gorliwej trosce o chorych, jak i szerokiej wiedzy lekarskiej. W jednym z dokumentów archiwalnych znajduje pochwała od władz świeckich adresowana w jego kierunku za ogromną gorliwość w trosce o chorych i nieczęsto spotykane umiejętności, jakimi wykazał się w uprawianiu sztuki lekarskiej. Mały Alojzy kochał i podziwiał ojca i uczył się od niego miłości i poświęcenia wobec cierpiących.

Przykład ojca oraz głos powołania do służby Bożej sprawił, że Alojzy wstąpił do Kamilianów w Padwie, których charyzmatem była opieka nad chorymi. Jeszcze tego samego miesiąca, matka Alojzego będąca już wdową, wyrzekłszy się wszystkiego, rozdała majątek ubogim, kościołom i domom opieki i wstąpiła do klasztoru Sióstr Wizytek.

Alojzy odznaczał się świętością życia oraz mądrością i wiedzą, dlatego powierzano mu wymagające urzędy: wielokrotnego przełożonego, mistrza nowicjatu, przełożonego prowincjalnego francuskiej prowincji, wikariusza generalnego. W okresie pobytu we Francji zapragnął powołać do istnienia wspólnotę kobiet, które opiekowałyby się chorymi w duchu św. Kamila. Otrzymawszy zgodę władz generalnych, zaczął kierować grupą kobiet, zmierzających ku życiu zakonnemu. Wybór na wikariusza generalnego zakonu, a w związku z tym konieczność przeprowadzki do Rzymu udaremniły te starania. Planów swoich jednak nie zaniechał i w Rzymie ponownie zaczął szukać odpowiedniej kandydatki do nowego zgromadzenia.

Podczas głoszenia pewnych rekolekcji poznał Judytę Vannini, która zwierzyła mu się z pragnienia życia zakonnego. Judyta wcześnie została osierocona i wiele lat spędziła w domu dziecka prowadzonym przez siostry zakonne. Sama też zapragnęła zostać zakonnicą. Jednak po kilku latach pobytu w zgromadzeniu została odesłana zanim zdążyła złożyć śluby wieczyste, ale chęć oddania się Bogu pozostała w niej nadal żywa.

Alojzy Tezza przedstawiał Judycie różne zgromadzenia, aż w końcu otrzymał światło, że to właśnie ona może być odpowiednią kandydatką do wspólnoty, którą sam pragnął założyć. Zaproponował jej więc zebranie grupy kobiet pragnących, jako zakonnice służyć chorym w duchu św. Kamila. Po kilku dniach Judyta zgodziła się nie bez obaw, gdyż wcześniej w zakonie zajmowała się dziećmi w przedszkolu a nie chorymi.

Na początku 1892 roku, za zgodą kardynała Wikariusza Rzymu, po okresie przygotowań pod kierunkiem Alojzego, Judyta oraz jej dwie towarzyszki otrzymały dokument afiliacji do Zakonu św. Kamila. Niedługo później przyjęły habit zakonny z czerwonym krzyżem, a Judyta otrzymała imię Józefina i została mianowana przełożoną rodzącej się wspólnoty zakonnej. Pod koniec tego samego roku wspólnota liczyła już 14 sióstr. Posługę miłosierdzia pierwsze siostry rozpoczęły od opieki nad dwiema starszymi kobietami. O. Tezza formował nie tylko dusze zakonnic, ale również sam pokazywał jak karmić, myć i ubierać chorych.

W niektórych krajach, w tym także w Polsce, Córki św. Kamila nazywane są Kamiliankami. Należy jednak pamiętać, że pod nazwą Kamilianek znane jest na świecie również inne zgromadzenie: Siostry Posługujące Chorym św. Kamila, chronologicznie wcześniejsze, bo założone w 1829 roku.

Strony www:
Polska: http://siostrykamilianki.blogspot.com
Dom generalny: www.figliedisancamillo.org
Włochy: https://camillianefsc.org
Niemcy: www.kamillus.org
Węgry: http://kamillianusnoverek.hu
Peru: http://hijasdesancamiloperu.over-blog.com
Brazylia: http://filhasdesaocamilo.com.br
Argentyna: www.hijasdesancamilo.org.ar
Indie: www.dscprovincialatebangalore.org
Filipiny: http://daughtersofstcamillus-phils.com

Filmy:

Benedyktyni Matki Bożej Nadziei

Zgromadzenie Matki Bożej Nadziei
Congregation of Our Lady of Hope
Congregazione di Nostra Signora della Speranza
Congregación de Nuestra Señora de la Esperanza
Congregação de Nossa Senhora da Esperança
Congrégation Notre Dame d'Espérance
Kongregation Unserer Lieben Frau der Hoffnung

Data i miejsce założenia:
1966 rok - Francja

Założyciel:
o. Henri-Marie Guilluy

Liczba zakonników na świecie: 120  *dane z 2018 roku
Benedyktyni Matki Bożej Nadziei obecni są w krajach: Francja.
Dom generalny: Francja (Croixrault)

Habit aktualny:

Szary habit z kapturem, przepasany skórzanym paskiem.
Dopełenienim stroju jest kukulla - biały płaszcz chórowy.

Duchowość:

Celem zgromadzenia jest umożliwienie prowadzenia zakonnego życia osobom chorym i niepełnosprawnym, według reguły św. Benedykta przestrzegając ją w takim stopniu, w jakim mogą. Członkami zgromadzenia są więc zarówno osoby w pełni zdrowie, jak i posiadające ułomności w zakresie zdrowia. Ocena zgłaszających się kandydatów koncentruje się na motywacjach, najpierw bada się powołanie. Stan zdrowia nie ma znaczenia, wyjątek stanowią chorzy obłożnie oraz chorzy psychicznie.

Źródłem tego nietypowego charyzmatu jest wiara, że Chrystus zbawił świat przez ofiarę swojego życia z miłości. Ludzie złączeni w Mistycznym Ciele Chrystusa przez chrzest muszą więc wraz Nim dobrowolnie ofiarować Bogu wszystko, czym są i co robią. Dotyczy to każdego chrześcijanina. Ale wydaje się, że w tym Ciele Chrystusa są uprzywilejowani członkowie, których Pan Jezus przyciąga bliżej siebie. Są to ci, którzy przez cierpienie ściślej uczestniczą w Jego męce oraz ci, którzy poświęcają się życiu w zjednoczeniu z Bogiem poprzez pobożność. Poszukiwanie Boga - główny cel benedyktyńskiego życia, może być równie dobrze realizowany przez ludzi chorych i niepełnosprawnych, co więcej, jeśli mają głęboką wiarę, ich stan fizyczny sprawia, że mogą żyć w pełni duchowym ubóstwem, które jest niczym innym jak doskonałością życia ewangelicznego.

Życie w zgromadzeniu ma charakter kontemplacyjny i opiera się na regule św. Benedykta, choć jest ona nieco złagodzona, ze względu na chorych. Wprawdzie brana jest pod uwagę sytuacja każdego z zakonników, ale wysiłek wymagany jest od wszystkich. Choroba nie może być pretekstem do zwolnienia pracy. Wraz z modlitwą liturgiczną to właśnie praca stanowi fundament benedyktyńskiego życia, gdyż bezczynność jest wrogiem duszy. Zakonnicy zobowiązują się do stałości miejsca, jednak w odróżnieniu od „zwykłych” benedyktynów, zgromadzenie jest scentralizowane, ma wspólny zarząd generalny, wspólnie odbywa się formacja zakonna.

Benedyktyńska duchowość zgromadzenia wzbogacona jest o elementy duchowości

bł. Karola de Foucauld i św. Teresy od Dzieciątka Jezus, której tzw. mała droga dziecięctwa duchowego jest bardzo bliska jest zakonnikom. Od bł. Karola mnisi uczą się prostoty życia, ubóstwa, gościnności i serdeczności oraz podążania za Chrystusem w Jego ukrytym życiu w Nazarecie i w Jego odosobnieniu na pustyni.

Czcią otaczana jest Matka Boża Nadziei i Matka Kościoła, która jest patronką zgromadzenia.

Działalność:

Chwalenie Boga i wstawiennictwo za ludźmi poprzez modlitwę liturgiczną stanowią główne zadanie zgromadzenia. Zakonnicy poświęcają się kontemplacji Boga, dlatego nie podejmują aktywności apostolskiej na zewnątrz klasztorów. Procują w gospodarstwach przyklasztornych oraz wykonują zwykłe domowe zajęcia. Wytwarzają różne produkty żywnościowe, jak sery, czy pasty owocowe, dzięki którym zdobywają środki na swoje utrzymanie. Zgodnie z benedyktyńską tradycją przyjmują również w gościnę tych, którzy cichej atmosferze klasztoru pragną nabrać duchowych sił.

Historia:

O. Henri-Marie Guilluy, francuski benedyktyn z opactwa św. Pawła w Wisques, był mnichem już blisko 30 lat. Gdy powierzono mu funkcję mistrza nowicjatu zetknął się z przypadkami osób, które pragnęły życia zakonnego, ale z powodu słabego zdrowia lub niepełnosprawności nie były przyjmowane. Zaczął rozważać, czy możliwe jest, że Bóg powołuje do zakonu także osoby chore. Coraz bardziej wzrastało w nim przeczucie, że wolą Boga jest wspólnota otwarta także dla ludzi chorych.

W 1966 roku, po trzech latach, odkąd ojciec podzielił się tą intuicją ze swoim opatem, nowe zgromadzenie narodziło się. Pierwszy dom powstał w Croixrault. Został on ofiarowany przez biskupa Amiens i stał się Przeoratem Matki Bożej Nadziei. Wraz z o. Guilluy zamieszkał oblat z opactwa z Wisques, wkrótce dołączyli do nich jeden schorowany zakonnik oraz nowicjusz z tego samego opactwa. Mimo szerzącego się we Francji posoborowego kryzysu powołań oraz pewnej rezerwy, z którą odnosili się do wspólnoty niektórzy biskupi, uważając, że są to bardziej szpitale niż klasztory, zgromadzenie rozwijało się. Dziś liczy 120 mnichów żyjących w 10 klasztorach. W 1990 roku zostało agregowane do Zakonu Benedyktyńskiego.

Strony www:
www.notredamedesperance.com
Klasztory:
   - Bouchaud: www.prieurebouchaud.com
   - Les Herbiers: www.abbayedelagrainetiere.fr
   - Echourgnac: http://prieure.echourgnac.free.fr/congregation.htm
   - Evian: www.prieure-evian.eu

Filmy: