4 kwietnia 2021

Misjonarki Ubogich od Bożej Opatrzności

 


Siostry Misjonarki Ubogich od Bożej Opatrzności
Missionary Sisters of the Poor of Divine Providence
Suore Missionarie dei Poveri della Divina Provvidenza
Hermanas Misioneras de los Pobres de la Divina Providencia
Irmãs Missionárias dos Pobres da Divina Providência
Sœurs Missionnaires des Pauvres de la Divine Providence
Missionsschwestern der Armen von der göttlichen Vorsehung


Data i miejsce założenia:

1962 rok - Urugwaj 

 Założyciel:

bp Alfredo Viola

 


 



 

 

 

Liczba sióstr na świecie: ok. 20

Misjonarki Ubogich od Bożej Opatrzności obecne są w krajach: Urugwaj, Brazylia, Paragwaj, Argentyna, Chile, Włochy, Angola.

Dom generalny: Urugwaj (Salto)


Habit aktualny:

Zgromadzenie bezhabitowe.




Duchowość
:

Charyzmat Sióstr Misjonarek Ubogich od Bożej Opatrzności, dzielony jest z całą duchową rodziną bł. Jana Calabrii inspirowany jest wiarą i nieograniczonym zaufaniem, dziecięcym powierzeniem się Bogu Ojcu i Bożej Opatrzności .

Św. Jan Calabria idźcie do najbiedniejszych, najbardziej pokornych, do najbardziej nieszczęśliwym, którzy są najbardziej kochani przez Bogi, i w których Pan Jezus chce być obecny. To jest nasza cecha charakterystyczna rodziny calabriańskiej: nie do wielkich tęgo świata, ale do najmniejszych, których Pan nam przysyła ”. 

Mają konkretną misję życia i dawania świadectwa miłości Boga Ojca troszczącego się o tych żyjących. w najbiedniejszych i najbardziej opuszczonych miejscach, w których brakuje stałej obecności Kapłana.

Siostry, tworzą żeńską wspólnotę zakonną jako misjonarki i katechetki, jako odpowiedź „na miłość do ubogiego Chrystusa, wyrażającej się w ewangelizowaniu wszystkich ludzi, najlepiej najbardziej oddalonychich, do biednych i opuszczonych, dzieląc h życie, przekształcając ich smutki i cierpienia w radości i nadzieje ogłaszaniem Chrystusa Zbawiciela, będąc żywymi Ewangeliami 

„Siostry są powołane aby żyć życiem Ewangelii naszym życiem, żyć życiem modlitwy, poświęcenia, oddania i miłości. W tym celu starają się napełnić Duchem Chrystusa, aby pozostawać w jedności z Ojcem. W ten sposób mogą żyć duchem misyjnym, tak jak uczy Pan Jezus, swoim Słowem i Eucharystią; żyją czystym i autentycznym duchem.


Działalność
:

Siostry uważają za swój główny obowiązek służbę ubogim w katechezie, w parafiach bez stałych pasterzy, w więzieniach, we wszystkich miejscach, do których kapłan nie może dotrzeć.




Historia
:

Narodziny zgromadzenia dokonywały się w dwóch miejscach w Urugwaju i we Włoszech i wszędzie miały podobny przebieg. Biskup urugwajskiej diecezji Salto Alfredo Viola sprowadził w 1959 roku do Urugwaju Sługi Bożej Opatrzności, wspólnoty męskiej założonej przez św. Jana Calabrię, aby poświęcili się pracy duszpasterskiej wśród biednych, w katechezie, w parafiach bez kapłanów, w więzieniach, w miejscach, do których ksiądz nie mógł dotrzeć. Biskup chciał też, aby istniała grupa katechetek, która pomagałaby kapłanom w ich posłudze w diecezji, której było dużo ubóstwa duchowego i materialnego. Tak też się stało. Pierwsze cztery urugwajskie siostry odbyły formację zakonną w duchu Ubogich Sług Bożej Opatrzności. W 1962 roku pięć sióstr złożyło pierwsze śluby zakonne. Zgromadzenie oficjalnie zaczęło istnieć. Rok później zostało uznane jako gałąź rodziny calabriańskiej jako wspólnota żyjąca charyzmatem św. Jana Calabrii z naciskiem na posługę w najbiedniejszych i najbardziej opuszczonych miejscach, w których brakuje stałej obecności kapłan, a w 1965 roku . zostało kanonicznie uznane w diecezji Salto W tym samym czasie we Włoszech wokół Ubogich Sług Bożej Opatrzności również zaczęła gromadzić się grupka kobiet, mających pragnienie dołączenia do zakonników w Ameryce Południowej. W 1970 roku włoska grupa połączyła się z siostrami w Urugwaju. W 1997 roku zatwierdzono ich konstytucje. Dziś zgromadzenie nie jest liczne i boryka się z brakiem nowych powołań.


Dzieło urodziło się na północy Urugwaju, w departamencie Salto; Później małe grupy dołączyły do ​​Włoch i Brazylii. Siostry zostały uznane przez zgromadzenie Biednych Sług i biskupa Alfredo Viola, biskupa Salto, i złożyli pierwsze śluby zakonne w Porto Alegre, 11 października 1962 r. mimo cudownej misji żyją z problemem, który mieli od wielu lat: brakiem powołań. 21 lipca 1997 r. Biskup Salto, biskup Daniel Gil Zorrilla, wzniósł je jako pobożne stowarzyszenie wiernych.

Strony www:
http://misionerasdelospobres.blogspot.com/



2 maja 2020

ss. Miłosierdzia Krzyża Świętego


Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia Krzyża Świętego (SCSC)
Congregatio Sororum Caritatis Sanctae Crucis
Sisters of Mercy of the Holy Cross
Suore di Carità della Santa Croce
Hermanas de la Caridad de la Santa Cruz
Irmãs de Caridade da Santa Cruz
Sœurs de la Charité de la Sainte-Croix
Barmherzige Schwestern vom heiligen Kreuz (Ingenbohler Schwestern)

Data i miejsce założenia:
1856 rok - Szwajcaria

Założyciele:
o. Theodosius Florentini OFMCap
bł. M. Teresa Scherer



Liczba sióstr na świecie: 3249  * dane z 2017 roku
Siostry Miłosierdzia Krzyża Świętego obecne są w krajach: Szwajcaria, Włochy, Austria, Niemcy, Czechy, Słowacja, Węgry, Rumunia, Chorwacja, Słowenia, Serbia, Czarnogóra, Kosowo, Rosja, USA, Brazylia, Uganda, Kenia, Indie, Tajwan.
Dom generalny: Szwajcaria (Ingenbohl)

----------------------------------------------------------------------------------------------

Habit aktualny:

Czarny habit z białym kołnierzykiem, na głowie czarny welon z białą wypustką, na piersi zawieszony równoramienny krzyżyk.



Siostra z nowicjuszkami.
----------------------------------------

Używany także szary habit.
----------------------------------------

Moliwy także biały welon do szarego habitu.
----------------------------------------

W Afryce i na Tajwanie: szary habit z białym welonem lub habit i welon białe.


----------------------------------------

W Europie Zachodniej i Ameryce część sióstr nie nosi habitów w ogóle.

----------------------------------------

W Indiach oprócz habitu różowe lub pomarańczowe sari z krzyżykiem na piersiach.



----------------------------------------------------------------------------------------------

Habit historyczny:

Strój używany do lat 1960-tych



----------------------------------------


----------------------------------------

Stój używany w II połowie lat 1960-tych


----------------------------------------------------------------------------------------------

Duchowość:
Życie w zgromadzeniu polega na podążaniu za Chrystusem według Świętej Ewangelii, duchowości franciszkańskiej i w duchu założycieli. Oznacza to, że siostry starają się wnikać coraz głębiej w tajemnicę krzyża i zmartwychwstania Pana Jezusa oraz czerpać stąd zaufanie, nadzieję i siłę – według słów założycieli: Staniecie się prawdziwymi siostrami, jeśli pokochacie Jezusa Ukrzyżowanego - szczerze i ponad wszystko, gdy staniecie się takie jak On dla miłości, szczególnie w cierpieniu, cierpliwości i poddaniu się. Następnie siostry starają się: prowadzić życie w Bogu, z Bogiem i dla Boga z niestrudzoną miłością oraz z Kościołem i w Kościele; widzieć świat jako Boże stworzenie, a w każdym człowieku dostrzegać obraz Boży i służyć mu, zwłaszcza temu odrzuconemu przez innych ludzi, tworzyć z nimi i między sobą prawdziwie braterską wspólnotę w duchu franciszkańskiego umniejszenia się,
Szczególną cechą zgromadzenia zaszczepioną przez założyciela jest dostrzeganie Bożego wezwania w różnych trudnościach i potrzebach życia i reagowanie szybkie i skuteczne, będąc wszędzie tam, gdzie jest potrzeba. Potrzeba czasu jest wolą Bożą – to zdanie założyciela stało się hasłem zgromadzenia i skłania siostry do dyspozycyjności apostolskiej. W ten sposób też siostry pragną przygotowywać przestrzeń na przyjście Królestwa Bożego.
Kolejną cechą duchowości wspólnoty jest wielkie zaufanie do Dziewicy Maryi, Matki Nieustającej Pomocy, będącego najlepszym środkiem na zbliżenie się do Boga, gdyż to za wstawiennictwem Matki Bożej otrzymujemy wszystko od Boga.










Działalność:
Uważne na potrzeby czasu siostry Miłosierdzia Krzyża Świętego zaangażowane są w różnych dziedzinach apostolskich. Są to m.in. praca charytatywna i społeczna np. na rzecz osób zmarginalizowanych, w celu wzmocnienia godności kobiet, czy też na rzecz walki z handlem ludźmi. Następnie jest to służba ludziom chorym fizycznie, psychicznie lub emocjonalnie, towarzyszenie chorym i umierającym, zapewnianie duchowego wsparcia. Dalej to praca edukacyjna i wychowawcza w szkołach na wszystkich poziomach, a także włączanie się w działalność Kościoła w parafiach, stowarzyszeniach, różnych duszpasterstwach itp.


Historia:
Narodziny zgromadzenia przypadają na czas ogromnego ubóstwa i wielkich przemian społecznych XIX-wiecznej Europy. Szwajcarski kapucyn o. Theodosius Florentini postanowił walczyć z ubóstwem społecznym i moralnym. Uważał edukację i opiekę nad biednymi za najpilniejsze potrzeby swojego czasu.
W Menzingen w Szwajcarii otworzył szkołę dla dziewcząt, z grupy nauczycielek powstała w 1844 roku nowa wspólnota zakonna Sióstr Szkolnych Krzyża Świętego. Do tej grupy rok później dołączyła dwudziestoletnia Katarzyna Scherer, późniejsza m. Teresa. Mała wspólnota zakonna rozwijała się bardzo szybko, dzięki czemu mogła wkrótce przejąć prowadzenie wielu szkół podstawowych. W tym samym czasie o. Theodosius został proboszczem w Chur, gdzie założył szpital. W owych czasach władze państwowe mało troszczyły się o chorych, starszych i biednych, władze Chur utrudniały też rozwój zgromadzenia zakonnego. Nie mogąc utworzyć przy szpitalu domu macierzystego dla Sióstr Krzyża Świtego, o. Teodozjusz nabył dom we wsi Ingenbohl, gdzie sprowadził część sióstr. Jednakże ówczesna przełożona wspólnoty chciała, aby siostry angażowały się wyłącznie w działalność edukacyjną, podczas gdy założyciel marzył o pomocy w zaspokojeniu wszystkich potrzeb ludzi ubogich, co doprowadziło do podziału wspólnoty na dwie.



Druga wspólnota narodziła się w 1856 roku. Ojciec Teodozjusz powiedział: Wyślę siostry tam, gdzie ich obecność jest najbardziej potrzebna - pisał o biednych, głodnych edukacji, chorych, sierotach, zaniedbanych, dzieciach robotników przemysłowych. W odpowiedzi kilka kobiet złożyło śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa. Idealną osobę na przełożoną w Ingenbohl dostrzegł w s. Teresie Scherer, jej kierownictwo i wpływ na duchowość wspólnoty zyskało jej miano współzałożycielki Sióstr Miłosierdzia Krzyża Świętego. Miejscowe kobiety dołączyły do Sióstr Świętego Krzyża i wraz z pracą w trzech szpitalach, nauczały w szkołach podstawowych, średnich, pracowały także w sierocińcu. Matka Teresa gorliwie pielęgnowała ideę wszechstronności apostolskiej zgromadzenia, które rozwijało się tak bardzo, że wydawało się, że jest wystarczająco dużo sióstr, aby posłać je do każdej z tych nowych posług.
W 1888 roku wspólnota liczyła już 1596 zakonnic w 397 domach. Największą liczbę członkiń zgromadzenie osiągnęło w 1940 roku. Było wówczas 9638 sióstr w 987 domach. Czasy współczesne to spadek liczebny wspólnoty. W 2005 roku osiągnęła ona liczbę 4157 sióstr, by zaledwie 12 lat później liczyć już 3249 członkiń.










Strony www:
Dom generalny: www.scsc-ingenbohl.org
Europa środkowa: www.kreuzschwestern.eu
Szwajcaria: www.kloster-ingenbohl.ch , www.ingenbohl-fr.ch
Niemcy: www.kloster-hegne.de
Chorwacja: www.sestre-sv-kriza.hr
Czechy: www.klaster-km.cz
Słowacja: www.sestrysvkriza.sk
USA: www.holycrosssisters.org
Afryka: https://scsc-uganda.jimdofree.com
Tajwan: https://cscohome.wordpress.com
Indie:
- prow. północno-wschodnia: www.scscpatna.org
- prow. południowa: www.holycrossbangalore.com
- prow. środkowa: www.scscmidindia.org