28 stycznia 2020

Służebnice Domu Bożego


Służebnice Domu Bożego (ADD)
Ancillae Domus Dei
Handmaids of the House of God (ADD Sisters, Domus Dei Sisters)
Ancelle della Casa di Dio (Suore Domus Dei)
Siervas de la Casa de Dios (Hermanas Domus Dei)
Servas da Casa do Deus (Irmãs Domus Dei)
Serviteurs de la Maison de Dieu (Sœurs Domus Dei)

Data i miejsce założenia:
1978 rok - Filipiny

Założyciel:
bp Nicolas Mondejar
















Liczba sióstr na świecie: 36  * dane z 2015 roku
Służebnice Domu Bożego obecne są w krajach: Filipiny
Dom generalny: Filipiny (Romblon)

----------------------------------------------------------------------------------------------

Habit aktualny:

Niebieski habit z białym kołnierzykiem, niebieski welon z białą wypustką, na piersi zawieszony medal.

Używany również habit biały z niebieskim welonem.
Na co dzień możliwa niebieska bluzka i spódnica z niebieskim welonem.

----------------------------------------------------------------------------------------------

Duchowość:
Powołanie Służebnic Domu Bożego polega na uobecnianiu Jezusa Chrystusa w świecie i przenikaniu go wartościami chrześcijańskimi poprzez dawanie świadectwa życia całkowicie oddanego Bogu i bliźnim, naśladując Pana Jezusa, który z miłości do ludzkości stał się Sługą posłanym przez Ojca, aby głosić Królestwo Boże w miastach i wsiach, a który również posłał swoich apostołów i uczniów, aby głosili Dobrą Nowinę. Tak więc i siostry są posyłane przez Kościół dla ewangelizacji, szczególnie ludzi ubogich, zamieszkujących najodleglejsze obszary i miejsca, w których obecność Kościoła nie jest jeszcze dostateczna. Zgromadzenie ma charakter wyraźnie apostolski. Duch sióstr cechuje się prostotą, radością, poświęceniem i dyspozycyjnością wobec potrzeb duszpasterskich. W ten sposób siostry chcą służyć Domowi Bożemu, który widzą w członkach Kościoła.


Duchowość wspólnoty nawiązuje do wzoru, jaki pozostawiła Najświętsza Maryja Panna, szczególnie w tajemnicy Zwiastowania – wierna i posłuszna Służebnica, ufna, skromna i pełna prostoty. Maryja stała się Domus Dei - Domem Syna Bożego na 9 miesięcy po Zwiastowaniu i świątynią Ducha Świętego.
Ponadto zgromadzeniu bliskie są cechy duchowości ignacjańskiej: poszukiwanie chwały Bożej, posłuszeństwo, pokora, szukanie woli Bożej poprzez rozeznawanie okoliczności życia, praktyka 30-dniowych rekolekcji ignacjańskich.
Jako Dom Boży siostry postrzegają również cały świat stworzony i wszystko, co w nim jest, dlatego starają się odnajdywać Boga i chwalić Go w pięknie stworzenia, szanować je i uczynić gotowym na przyjęcie Pana.
Służebnice Domu Bożego żyją w ubóstwie ewangelicznym prowadząc prosty styl życia i zadowalając się tym, co jest konieczne, aby przez to lepiej służyć ludziom ubogim. Siostry pragną dzielić się tym, co mają i odpowiedzialnie gospodarować tym, co od Boga otrzymują. Głoszą tym samym, że Bóg jest ich jedynym, prawdziwym skarbem. Ubóstwo jest wyrazem całkowitego daru z siebie dla Boga. Odrywają serca od wszystkiego, co może przeszkadzać w kochaniu Pana Jezusa, aby mogły być bliżej Niego i gorliwiej Mu służyć.









Działalność:
Apostolstwo zgromadzenia skupia się na ewangelizacji polegającej na wspieraniu ludzi świeckich w ich uczestnictwie w życiu i misji Kościoła, angażowanie młodzieży w działalność Kościoła, wzmacnianie poczucia bycia Kościołem, siostry pomagają rozważać Słowo Boże w małych grupach lub wspólnotach, dążą do wzrostu świadomości znaczenia liturgii, angażują się także w działania mające na celu usunięcie niesprawiedliwych i dyskryminujących struktur i praktyk społecznych.

Historia:
Założenie Służebnic Domu Bożego było motywowane dwoma kwestiami związanymi z doświadczeniami duszpasterskimi bpa Nicolasa Mondejara w diecezji Romblon na Filipinach. Pierwsza to potrzeba zwiększenia opieki duszpasterskiej wśród wiernych zamieszkujących odległe tereny, przede wszystkim w zakresie nauczania podstaw wiary katolickiej, a druga to świadomość, że kapłani nie są w stanie zapewnić tam dostatecznej opieki z powodu obowiązków związanych z duszpasterstwem parafialnym.
Bp Mondejar szukał różnych zgromadzeń dla swojej diecezji, ale bez większego powodzenia. Doszedł więc do wniosku, że dobrym rozwiązaniem byłoby ustanowienie nowej lokalnej wspólnoty zakonnej. Rozpoczął więc poszukiwania kandydatek i znalazł je pośród jedenastu młodych kobiet z Romblon. W 1978 roku stały się one zalążkiem Służebnic Domu Bożego.

Strony www:
http://addcyn98-handmeyden.blogspot.com



20 stycznia 2020

Misjonarze Jezusa i Maryi


Misjonarze Jezusa i Maryi (MJM)
Missionaries of Jesus and Mary
Missionari di Gesù e Maria
Misioneros de Jesús y de María
Missionários de Jesus e Maria
Missionnaires de Jésus et de Marie
Missionare von Jesus und Maria

Data i miejsce założenia:
1993 rok - Meksyk

Założyciele:
o. Fray Raymundo Reyna Esteban
m. Arely Marroquín Aguirre


Liczba zakonników na świecie: 13 (w tym 4 kapłanów)  * dane z 2018 roku
Misjonarze Jezusa i Maryi obecni są w krajach: Meksyk.
Dom generalny: Meksyk (Tijuana)

----------------------------------------------------------------------------------------------

Habit aktualny:

Biały habit przepasany niebieskim (nowicjusze białym) pasem z trzema ukośnymi białym paskami na opadającym końcu, biały szkaplerz i kaptur, na piersi wyszyty znak zgromadzenia.




----------------------------------------------------------------------------------------------

Duchowość:
Istnienie zgromadzenia jest odpowiedzią na zaproszenie Kościoła do Nowej Ewangelizacji. Charyzmat wspólnoty to modlitwa i głoszenie, według słów z Dziejów Apostolskich: My zaś oddamy się wyłącznie modlitwie i posłudze słowa (Dz 6, 4). Ma to na celu pracę dla Kościoła katolickiego w misji zbawienia dusz, która według Katechizmu Kościoła Katolickiego musi być najwyższym prawem w Kościele (KKK 1752).
Modlitwa znajduje szczególny wyraz we wspólnocie adoracji eucharystycznej. Duchowość ta zakorzeniona jest w Chrystusie adorującym Ojca oraz w Chrystusie będącym Ewangelią Ojca. Głoszenie natomiast to niesienie człowiekowi przesłania, że Bóg jest Miłością i kocha człowieka, co jest syntezą całej Ewangelii. Głoszenie to ma odbywać się wszelkimi możliwymi środkami, a szczególnie poprzez środki masowego przekazu.


Działalność:
Obecnie podstawową działalnością Misjonarzy Jezusa i Maryi jest prowadzenie katolickiej stacji telewizyjnej i rozgłośni radiowej o nazwie Monte Maria oraz ewangelizacja za pośrednictwem internetu.

Historia:
Zgromadzenie powstało jak odpowiedź na wezwanie papieża Jana Pawła II do Nowej Ewangelizacji, nowej w żarliwości, w metodach, w wyrażeniu. Założyli je - męską i żeńską gałąź - o. Fray Raymundo Reyna Esteban oraz m. Arely Marroquín Aguirre w 1993 roku w mieście Tijuana w Meksyku. Rok później wspólnota uzyskała pierwsze zatwierdzenie przez miejscowego biskupa, a podjęta przez założycieli posługa otrzymała jego błogosławieństwo.



Dom generalny:
Misioneros de Jesús y de María
Calle 3 de Octubre No. 16135
Col. 3 de Octubre
C.P. 22680 Tijuana, B.C.


14 stycznia 2020

Misjonarki Jezusa Wiecznego Kapłana


Siostry Misjonarki Jezusa Wiecznego Kapłana (MGES)
Missionary Sisters of Jesus the Eternal Priest
Missionarie di Gesù Eterno Sacerdote
Misioneras de Jesús Eterno Sacerdote
Missionárias de Jesus Eterno Sacerdote
Sœurs Missionnaires de Jésus Prêtre Éternel

Data i miejsce założenia:
1947 rok - Włochy

Założycielka:
m. Margerita Maria Guaini















Liczba sióstr na świecie: 214   * dane z 2011 roku
Misjonarki Jezusa Wiecznego Kapłana obecne są w krajach: Włochy, Peru, Boliwia, Urugwaj, Indie, Filipiny.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

----------------------------------------------------------------------------------------------

Habit aktualny:

Szary habit z prostokątnym wycięciem pod szyją, szary welon z białą wypustką, na piersi zawieszony duży biały krzyż.


W Ameryce Płd. i Azji używany szary habit z białym welonem.

Na Filipinach możliwy także cały strój w kolorze białym.



----------------------------------------------------------------------------------------------

Habit historyczny:



-------------------------------------




nowicjuszki
-------------------------------------



----------------------------------------------------------------------------------------------

Duchowość:
Najważniejszą zasadą życia w zgromadzeniu jest podążanie za Jezusem Chrystusem Kapłanem według Ewangelii, i konstytucji wspólnoty. Oznacza to życie zgodnie z radami ewangelicznymi oraz zobowiązanie do przemiany całego życia w Chrystusie, jako ofiara podobająca się Bogu, dla dobra Kościoła, w szczególności dla uświęcenia kapłanów i dla służby całej ludzkości, odkupionej Krwią Pana.
Charyzmat ten ujawnił się w życiu założycielki w jej doświadczeniu duchowym, które przeżyła rozważając słowa Psalmu: Jaki będzie pożytek z krwi mojej, z mojego zejścia do grobu? (Ps 30, 10). Siostry rozumieją to jako wołanie całego Chrystusa: Głowy i członków, o miłość i szacunek i na to wołanie odpowiadają ofiarą miłości uczynioną z siebie, wnikaniem coraz głębiej w Tajemnicę Kapłaństwa Chrystusa oraz w rozumienie Ofiary Eucharystycznej, obecnej na ołtarzach świata, a także uwielbieniem obecności Bożej w Najświętszym Sakramencie oraz posługą apostolską.









Działalność:
Apostolstwo zgromadzenia ukierunkowane jest na szerzenie miłości i znajomości Eucharystii jako Ofiary Chrystusa, szerzenie kultu Najświętszego Sakramentu, dążenie, aby ludzie zrozumieli wartość kapłaństwa, szanowali papieża, biskupów i księży. Siostry współpracują z nimi w pracy ewangelizacyjnej, katechetycznej, duszpasterstwie parafialnym, liturgicznym, powołaniowym oraz w działalności charytatywnej. Czynią to m.in. w prowadzonych przez siebie przedszkolach i szkołach. Ponadto poświęcają się pracy misyjnej, posługują w seminariach duchownych oraz domach dla księży emerytów.


Historia:
Matka Margerita Maria Guaini, życia zakonne zaczynała w Zgromadzeniu Służebnic Miłości w Brescii, w którym żyła przez dwanaście lat, służąc chorym jako pielęgniarka. Jednak coraz bardziej wzrastało w niej pragnienie życia kontemplacyjnego poświęconego kapłanom. Uzyskała zgodę na opuszczenie zgromadzenia i wstąpienie do klasztoru Wizytek, tam przeżyła siedem kolejnych lat, ale wciąż czuła wezwanie do pomocy kapłanom, co odczytała jako wolę Bożą do założenia nowego zgromadzenia zakonnego, które wspierałoby kapłanów duchowo i posługą oraz szerzyło wśród wiernych świadomość wartości Mszy Świętej i wspólnego kapłaństwa wiernych. Spotkawszy bpa Montiniego, przyszłego papieża Pawła VI, przedstawiła mu swoje zamiary, ten pobłogosławił je, co upewniło m. Margeritę, że taka jest wola Boża.
Opuściła więc Wizytki i szukając sposobu realizacji zamiarów spotkała na swojej drodze ks. Achille Fosco, który w Atelli w diecezji Melfi założył stowarzyszenie do opieki nad sierotami i szukał współpracowniczek. Był to 1947 rok, gdy Margerita przybyła do Atelli, wkrótce pojawiły się pierwsze kandydatki do nowego zgromadzenia, tam siostry otrzymały habity i odbywały formację zakonną.


Jednak i tutaj Margerita spostrzegła, że nie może poświęcać się kapłanom modlitwą i uczynkami w taki sposób, do jakiego czuła powołanie, gdyż stowarzyszenie ks. Fosco było bardziej nastawione na działalność opiekuńczą względem dzieci. Ostatecznie m. Margerita wraz kilkoma towarzyszkami została przyjęta w diecezji Novara i zamieszkała w opuszczonym klasztorze w Varallo Sesia. Część dotychczasowych sióstr postanowiło pozostać przy ks. Fusco i dziś wspólnota ta znana jest jako Siostry Miłosierne. Natomiast wspólnotę m. Margerity erygował jako Zgromadzenie Misjonarek Jezusa Wiecznego Kapłana biskup Novara. Tam też dwanaście pierwszych zakonnic złożyło swoje śluby zakonne. Mimo tego, to rok 1947 uważany jest przez siostry za datę założenia zgromadzenia. W 1964 roku uznane zostało ono na prawie diecezjalnym, a obecnie jest zgromadzeniem na prawie papieskim.

Strony www:
www.mges.it