Bracia Ksawerianie

Zgromadzenie Braci św. Franciszka Ksawerego (CFX)
Congregatio Fratrum a S. Francisco Xaverio
Congregation of the Brothers of St. Francis Xavier (Xavierian Brothers)
Congregazione dei Fratelli di San Francesco Saverio (Fratelli Saveriani)
Congregación de Hermanos de San Francisco Javier (Hermanos Javieranos)
Congregação dos Irmãos de São Francisco Xavier (Irmãos Xaverianos)
Congrégation des Frères de Saint-François-Xavier (Frères Xavériens)
Kongregation der Brüder des heiligen Franz Xaver (Xavenier Brüder)
Congregatie van de Broeders van Sint-Franciscus Xaverius 
(Broeders Xaverianen)
Zgromadzenie braterskie złożone z zakonników bez święceń kapłańskich.

Data i miejsce założenia:
1839 rok - Belgia

Założyciel:
br. Theodoor Jacobus Rijken

Liczba zakonników na świecie: 227  * dane z 2006 roku
Bracia Ksawerianie obecni są w krajach: Belgia, Wielka Brytania, Litwa, USA, Haiti, Boliwia, Kenia, Kongo Rep.-Dem.
Dom generalny: USA (Baltimore, MD)

Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe. 
W okresie posoborowym bracia w Europie i Ameryce Pn. bracia przestali chodzić w habitach z wyjątkiem pojedynczych wypadków, gdy używany jest tradycyjny czarny habit.

W Afryce najczęściej spotykany habit biały (możliwy też szary lub czarny) z koloratką po wewnętrznej stronie lub bez koloratki, przepasany pasem, na piersi zawieszony na czarnym sznurku krzyż schowany pod habitem, przy boku różaniec.

Habit historyczny:

Czarny habit z biała koloratką po zewnętrznej stronie, przepasany pasem, na piersi zawieszony krzyż schowany pod habitem, przy boku różaniec.
Dziś używany sporadycznie przez pojedynczych braci.

Duchowość:

Specyfiką Ksawerianów jest prowadzenie zwykłego, prostego życia, jednak dającego świadectwo bezwarunkowej miłości Boga. Bracia nie przyjmują święceń kapłańskich, starają się żyć w pokorze i prostocie, unikając przywilejów i zaszczytów. Ich powołanie opiera się na łasce Bożej, która sprawia, że zakochują się w Bogu i oddają Mu siebie na służbę jako naśladowcy Jezusa Chrystusa.

Duch zgromadzenia łączy w sobie postawę ewangelicznych niewiast Marty i Marii (Łk 10, 38-42). Obecności Pana Jezusa sprawia, że podobnie jak Maria, wybierają tą lepszą część, zwracając się w stronę Boga, ale jednocześnie skłania na wzór Marty, do pokornej służby Jezusowi poprzez służbę innym ludziom.

Dążenie do chrześcijańskiej doskonałości odbywa się w życiu wspólnotowym oraz przez indywidualną modlitwę i kontemplację. Zakonnicy starają się zrealizować zamysł założyciela o wspólnocie braci, którzy sobie pomagają, wspierają, wzajemnie się budują i którzy pracują razem.

Misją zgromadzenia jest edukacja dzieci i młodzieży. Cechuje się ono jednak rysem misyjnym. Za patrona bracia przyjmują św. Franciszka Ksawerego, od którego uczą się apostolskiej gorliwości i gotowości, aby iść na cały świat, by nauczać wszystkie narody.

Działalność:

Za swoim założycielem Ksawerianie wierzą, że najlepszym sposobem na wydobycie indywidualnych zdolności człowieka jest edukacja, stąd wynika misja zgromadzenia. Apostolstwo braci sprowadza się więc do prowadzenia szkół różnego typu, łącznie z uczelniami wyższymi.

Historia:

Theodoor Jacobus Rijken pochodził z Holandii, w młodości przygotowywał się do zawodu szewca, czuł jednak powołanie od Boga, co skłoniło go do podjęcia zadań miejscowego katechety, następnie pomagał w pracy w sierocińcu oraz opiekował się chorymi na cholerę. 

Mając 34 lata udał się do Ameryki Północnej, która w początkach XIX wieku była obszarem misyjnym, gdzie pomagał miejscowym misjonarzom w katechizacji rdzennych Amerykanów. Tam właśnie przyszła mu myśl powołania do istnienia zgromadzenia braci zakonnych pomagającym misjonarzom w działalności edukacyjnej. Dostrzegał też, że edukacji wymagają równie pilnie dzieci przebywających tam emigrantów.

Po powrocie do Europy osiedlił się w Belgii, w kraju obfitującym w powołania misyjne, odbył nowicjat u Redemptorystów, po czym zamieszkał w Brugii, gdzie w 1839 roku założył nowe zgromadzenie Braci Ksawerianów. Rok później otrzymało ono zatwierdzenie biskupa. Wkrótce zakonnicy otwarli dwie szkoły podstawowe w Brugii. Do Ameryki, dla której w pierwszej kolejności Rijken zakładał zgromadzenie, bracia pojechali w 1853 roku, gdzie również założyli własne szkoły, przejmowali też opiekę nad szkołami parafialnymi.

W 1860 roku w zgromadzeniu było 58 braci, od tego czasu rozpoczął się bardziej dynamiczny rozwój, bo w 1869 roku braci było już 133 i rozwijało się ono aż do zakończenia Soboru Watykańskiego II, kiedy to w 1966 roku osiągnęło swój liczebny szczyt wynoszący 865 braci w tym 67 nowicjuszy. Po soborze ilość Ksawerianów znacznie zmalała, a nowe powołania obecne są w zasadzie tylko w Afryce, gdzie aktualnie znajduje się międzynarodowy nowicjat zgromadzenia.

Strony www:
www.xaverianbrothers.org

Filmy:

Brygidki

Zakon Najświętszego Zbawiciela Świętej Brygidy (OSsS)
Ordo Sanctissimi Salvatoris Sanctae Brigittae
Ordine del Santissimo Salvatore di Santa Brigida (Brigidine)
Order of The Most Holy Saviour of St. Birgitta (Birgittine Nuns, Bridgettine)
Orden del Santísimo Salvador de Santa Brígida (Brigidinas)
Ordem do Santíssimo Salvador de Santa Brígida (Brigidinas)
Ordre du Saint-Sauveur de Sainte Brigitte (Brigittines)
Orden des Allerheiligsten Erlösers der hl. Birgitta (Birgittinnen)
Orde van de Allerheiligste Zaligmaker (Birgittinessen)
Zakon kontemplacyjny, klauzurowy.

Data i miejsce założenia:
1346 rok - Szwecja

Założycielka:
św. Brygida Szwedzka

Liczba sióstr na świecie: brak danych
Mniszki Brygidki obecne są w krajach: Szwecja, Holandia, Niemcy.
Dom generalny: każdy klasztor jest autonomiczny

Habit aktualny:

Szary habit ze szkaplerzem, na głowie biały czepek i czarny welon z białą „koroną” z pięcioma czerwonymi znakami symbolizującymi pięć ran Chrystusa.
Ksieni dodatkowo na piersi nosi krzyż.
Na zdjęciu: habit Brygidek w Szwecji i Holandii.

Brygidki w Niemczech
Taki strój używany był w przeszłości także w pozostałych klasztorach.

Habit historyczny:

Brygidki w Holandii w 1968 roku

  

Brygidki w Szwecji

----------------------------------------

Brygidki w Szwecji w 1978 roku

Duchowość:

Duchowość Zakonu św. Brygidy opiera się na dwóch filarach: naśladowaniu Jezusa Chrystusa i naśladowaniu Najświętszej Maryi Panny.

Kontemplacja cierpienia Chrystusa jest centralnym elementem życia Brygidek, gdyż dzieło Zbawienia wszystkich ludzi dokonało się przez śmierć Pana Jezusa właśnie na krzyżu. O Męce Pana przypomina siostrom biała „korona” noszona na welonie symbolizująca koronę cierniową oraz pięć czerwonych znaków oznaczających pięć ran Chrystusa. W cierpieniu Pana Jezusa Brygidki dostrzegają Jego głęboką miłość do człowieka, na którą odpowiadają swoją miłością ku Niemu.

Z Najświętszej Maryi Panny siostry czerpią wzór życia ukrytego i kontemplacyjnego, tak jak Ona zachowują Słowo Boga i rozważają je w swoim sercu. Wraz z Maryją stają również pod krzyżem Jej Syna.

Brygidki są kontemplacyjnym zakonem, a modlitwa jest najważniejszym obowiązkiem sióstr. Mniszki żyją za ścisłą klauzurą i nie opuszczają klasztoru bez ważnej przyczyny. Zachowują ścisłe milczenie z wyjątkiem dwóch rekreacji w ciągu dnia. Życie w odosobnieniu i ciszy pomaga skierować wszystkie myśli ku Bogu.

Każdego dnia mniszki uczestniczą we Mszy Świętej, siedem razy dziennie odmawiają Oficjum o Matce Bożej, dzięki któremu rozważają udział Maryi w dziele Zbawienia. Jej osoba jednak nie zajmuje pierwszego miejsca, lecz zawsze wskazuje na Boskiego Syna; siostry zdążają do Jezusa przez Maryję. Ponadto Brygidki spędzają godzinę dziennie na adoracji Najświętszego Sakramentu, trzy razy w ciągu dnia odmawiają Anioł Pański, modlą się różańcem, odprawiają medytację, czytanie duchowne a wieczorem rachunek sumienia. W modlitwie w szczególny sposób łączą się z Ojcem Świętym i biskupami.

Mniszki dobrowolnie ślubują pokorne posłuszeństwo, zależność od Pana w ubóstwie oraz czystość jako oblubienice Jezusa Chrystusa. Styl życia w zakonie opiera się na regule św. Augustyna.

Działalność:

Jako wspólnota kontemplacyjna i klauzurowa siostry nie podejmują się apostolstwa poza murami klasztoru. Ich apostolstwem jest modlitwa, a praca obejmuje zwykłe zajęcia w domu i w ogrodzie. Możliwa jest także praca intelektualna. Klasztor w Szwecji prowadzi ponadto dom gościnny.

Historia:

Św. Brygida Szwedzka (Birgitta Birgersdotter) to jedna z największych świętych Kościoła Katolickiego. Żyła w czasach, gdy Szwecja była jeszcze krajem katolickim. Była żoną i matką ośmiorga dzieci. Całe jej życie odznaczało się pobożnością. Doświadczała wielu objawień m.in. ukazała jej się Dziewica Maryja z koroną na głowie, innym razem widziała ukrzyżowanie Chrystusa i Jego śmierć na krzyżu. Te dwa wątki – gorliwe poświęcenie się Matce Bożej i medytacje nad męką Chrystusa – zajmowały ją do końca życia. Szereg obietnic związanych ze zbawieniem, które otrzymała od Pana Jezusa za odmawianie modlitw zwanych Tajemnica Szczęścia, stały się znane w całym Kościele.

Od Chrystusa otrzymała również misję założenia Zakonu Najświętszego Zbawiciela, którego zadaniem była modlitwa i życie ukryte na wzór Matki Bożej. Regułę zakonną miał podyktować założycielce sam Pan Jezus. Pierwszy klasztor powstał w 1346 roku w Vadstena w Szwecji, którego ksienią została córka Brygidy - również wyniesiona po śmierci na ołtarze - św. Katarzyna Szwedzka. Stolica Apostolska zatwierdziła wspólnotę w 1370 roku.

Zakon miał posiadać nietypową – zwłaszcza jak na średniowieczne czasy – strukturę. Klasztor powinien składać się dwóch żyjących obok siebie wspólnot: żeńskiej liczącej 60 sióstr i męskiej składającej się z 13 kapłanów, 2 diakonów, 2 subdiakonów i 8 braci zakonnych – wszyscy pod rządami ksieni. Całość odwoływała się do obrazu wspólnoty pierwotnego Kościoła: 72 uczniów i 12 Apostołów wraz ze św. Pawłem otoczonych macierzyńską opieką Najświętszej Maryi Panny, którą symbolizowała właśnie ksieni.

W praktyce nie zawsze udawało się zrealizować to założenie, zwłaszcza pod względem liczby członków. Również w późniejszych wiekach wiele klasztorów składało się z samej tylko wspólnoty żeńskiej.

Z Vadstena zakon rozprzestrzenił się w wielu krajach Europy. Brygidki były obecne również w Polsce. Cios zakonowi zadała reformacja, później Rewolucja Francuska, a w Polsce zaborcy. Ostatnia polska mniszka Brygidka zmarła w 1908 roku.

Dziś istnieją cztery niezależne gałęzie zakonu: w 1637 roku powstała gałąź hiszpańska również kontemplacyjna, a w 1911 roku gałąź czynna. Gałąź męska została zlikwidowana w 1850 roku, reaktywowana w USA w 1976 roku. Brygidki wywodzące się bezpośrednio z klasztoru w Vadstenie – z tzw. gałęzi średniowiecznej – żyją dziś w 3 klasztorach o niewielkiej liczbie sióstr: w Szwecji w Vadstenie, w Holandii w Uden i w Niemczech w Altomünster. Zakon czeka więc na nowe, gorliwe powołania, które odrodzą charyzmat św. Brygidy.

Strony www:
Szwecja (Vadstena): www.birgittaskloster.se
Holandia (Uden): www.abdijuden.nl
Niemcy (Altomünster): www.kloster-altomuenster.de

Filmy:

ss. Matki Bożej Wiernej

Zgromadzenie Matki Bożej Wiernej (NDF)
Congregazione di Nostra Signora della Fedeltà
Congrégation Notre-Dame de la Fidélité
Congregation of Our Lady of Fidelity
Congregación de Nuestra Señora de la Fidelidad
Kongregation Unserer Lieben Frau von der Treue

Data i miejsce założenia:
1831 rok - Francja

Założycielka:
m. Sainte-Marie - Henriette le Forestier d’Osseville

Liczba sióstr na świecie: 67  * dane z 2008 roku
Siostry Matki Bożej Wiernej obecne są w krajach: Francja, Belgia, Wielka Brytania, Włochy.
Dom generalny: Francja (Douvres la Délivrande)

Habit aktualny:

Szary bezrękawnik, biała bluzka, na głowie szary welon, na piersi zawieszony krzyż.

Habit historyczny:

Biały habit ze szkaplerzem, czarny welon.

Duchowość:

Charyzmat zgromadzenia polega na chwaleniu wierności Maryi Bogu i ludziom oraz na dawaniu świadectwa wierności, zwłaszcza młodym ludziom pozbawionym miłości poprzez pracę wychowawczą powierzoną zgromadzeniu przez Kościół.

W centrum duchowości stoi osoba Matki Bożej czczona jako Wierna Dziewica (Matka Boża Wierności). Jej wierność i zapewnienie o swojej opiece, które Maryja dała założycielce, rodzi w siostrach postawę całkowitego zaufania. Maryja jest dla sióstr także zwierciadłem Bożej wierności.

Zgromadzenie łączy maryjność z duchowością ignacjańską i jej duchowym priorytetem czynienia wszystkiego wyłącznie dla większej chwały Bożej, do którego siostry dodają jeszcze pracę dla dobra dzieci. Zgromadzenie cechuje się więc gorliwości apostolską oraz gotowością pójścia wszędzie tam, gdzie istnieje potrzeba.

Działalność:

Działalność apostolska skupia się przede wszystkim na edukacji i chrześcijańskim wychowaniu młodzieży. Siostry prowadzą szkoły różnego typu, akademik dla studentów, schroniska dla rodzin w potrzebie, opiekują się samotnymi kobietami z dziećmi, często z problemami społecznymi, pomagają także w pracy parafialnej.

Historia:

Korzenie zgromadzenia sięgają wydarzenia z życia rodziny założycielki m. Sainte-Marie Henriette le Forestier d’Osseville. W 1826 roku jej siostra ciężko zachorowała. Rodzina gorąco modliła się o zdrowie w sanktuarium Matki Bożej w Douvres la Délivrande. Modlitwy zostały wysłuchane i dziewczyna została uleczona. W dowód wdzięczności jej ojciec postanowił utworzyć w La Délivrande klasztor, w którym znalazłyby opiekę biedne i opuszczone dzieci.

Henriette miała wątpliwości co do powodzenia tego dzieła, wówczas na modlitwie usłyszała słowa Maryi: Nie bój się, ja jestem Wierna Dziewica. Planowana fundacja dojdzie do skutku pomimo tysiąca przeszkód. A Ja będę wierna tym wszystkim, którzy będą wzywać Mnie tym tytułem. Zapewnienie to wlało w duszę Henrietty ogromną ufność w opiekę Maryi, co stało się następnie cechą nowego zgromadzenia.

Henrietta założyła je w 1831 roku wraz z trzema towarzyszkami, przyjęła imię Sainte-Marie i zajęła się osieroconymi dziećmi. Jej pragnieniem było, aby uchronić je od zła ówczesnych czasów. Sama cierpiąc od urodzenia na deformację kręgosłupa, bardzo szybko pomyślała o tych dzieciach, które, podobnie jak ona, były ofiarami fizycznej niepełnosprawności, zapewniając im opiekę. Wraz ze wzrostem liczebnym sióstr zgromadzenie otwierało szkoły dla młodzieży ze wszystkich środowisk, przyjmowały osoby szukające pomocy duchowej, w przeszłości siostry pracowały także na misjach w Afryce: w Gwinei i RD Kongo.

Strony www:
Francja: www.congregation-notre-dame-de-fidelite.com         
Wielka Brytania: www.ourladyoffidelity.org.uk

Filmy:



więcej filmów:
www.youtube.com/channel/UCmb4RNCBIfxVuI16J1bzBNw/videos

ss. Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo z Heppenheim

Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo z Heppenheim 
Suore di Carità di San Vincenzo de 'Paoli di Heppenheim
Hermanas de la Caridad de San Vicente de Paul de Heppenheim
Irmãs da Caridade de São Vicente de Paulo de Heppenheim 
Sisters of Charity of Saint Vincent de Paul of Heppenheim
Soeurs de la Charité de Saint Vincent de Paul de Heppenheim 
Barmherzigen Schwestern vom hl. Vinzenz von Paul von Heppenheim (Vinzentinerinnen von Heppenheim)
inna nazwa: Wincentynki z Heppenheim

Data i miejsce założenia:
1921 rok - Niemcy
1970 rok - usamodzielnienie się zgromadzenia w Heppenheim

Założyciel:
Zgromadzenie wyłoniło się z istniejącego wcześniej zgromadzenia,
które założył kard. Armand Gaston de Rohan Soubise.

Liczba sióstr na świecie: brak danych
Wincentynki z Heppenheim obecne są w krajach: Niemcy.
Dom generalny: Niemcy (Heppenheim)

Habit aktualny:

Granatowy habit z białym kołnierzykiem o rogach prostych, na głowie biały welon, na piersi krzyżyk.

Duchowość:

Zgromadzenie powołane jest do naśladowania Jezusa Chrystusa przez życie radami ewangelicznymi i świadczenie bliźnim miłości miłosiernej w duchu św. Wincentego a Paulo i św. Ludwiki de Marillac.

Wincentynki służą ubogim i potrzebującym z miłości do Jezusa Chrystusa i w osobach bliźnich dostrzegają Jego obraz. Służąc im, służą samemu Chrystusowi; starają się robić to, co Syn Boży uczynił na ziemi i czynić to tak, aby to On sam działał przez siostry. Chcąc dawać bliźnim więcej niż są w stanie dać pracą swoich rąk, swoich podopiecznych zakonnice polecają Bogu na modlitwie.

Eucharystia jest centrum życia zgromadzenia. Z ołtarza siostry czerpią siłę do codziennego życia i posługiwania. W eucharystycznej adoracji Pana pochylają przed wielkością Jego miłości. Ze spotkania z Bogiem Eucharystycznym rodzi się pragnienie, by nieść ludziom miłość Boga i radość zbawionych. Wincentynki czczą również Matkę Bożą Niepokalanie Poczętą, szczególnie w wizerunku Cudownego Medalika, objawionego przez Maryję św. Katarzynie Labouré.

Działalność:

Zgromadzenie prowadzi dom opieki dla ludzi starszych, siostry wspierają osoby w różnych trudnych sytuacjach życiowych, towarzyszą umierającym, włączają się w duszpasterstwo w szpitalach. Wspierają także materialnie ubogich w Indiach.

Historia:

Wincentynki z Heppenheim wyrosły ze zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia ze Strasbourga założonego w 1734 roku we Francji przez kard. Armanda Gaston de Rohan Soubise. Założyciel powołał do istnienia nową wspólnotę zakonną, aby zajęła się opieką nad chorymi i ubogimi w szpitalu w jego diecezji. Zakonnice w duchowości i stylu posługiwania miały wzorować się na Siostrach Miłosierdzia (Szarytkach) założonych przez św. Wincentego a Paulo.

W połowie XIX wieku zaczęły powstać liczne domy zgromadzenia w Niemczech. W 1850 roku otwarto klasztor w Moguncji na prośbę tamtejszego biskupa, który sprowadził siostry, aby służyły chorym i potrzebującym.

Ze względu na sytuację polityczną po I Wojnie Światowej w 1921 roku z domów z regionu mogunckiego utworzono nową prowincję zgromadzenia z domem prowincjalnym w Moguncji, który sześć lat później został przeniesiony do Heppenheim. I właśnie rok 1921 jest uważany przez zgromadzenie za rok założenia, gdyż był to dla sióstr pewnego rodzaju „nowy początek”. W rzeczywistości jednak dopiero w 1970 roku prowincja moguncka uniezależniła się od domu generalnego w Strasbourgu stając się autonomicznym zgromadzeniem z własnym zarządem generalnym w Heppenheim. 

W pierwszej połowie XIX wieku do zgromadzenia wstępowała spora liczba dziewcząt z obszaru Niemiec i Austro-Węgier. Niektóre wracały później do swojego kraju i tam zakładały nowe domy. Przez lata wiele z tych wspólnot stało się autonomicznymi zgromadzeniami, choć wszystkie żyły tym samym charyzmatem Sióstr Miłosierdzia ze Strasburga. Obecnie istnieje 14 takich niezależnych zgromadzeń z domami generalnymi oprócz Heppenheim, w: Augsburgu, Freiburgu, Fuldzie,  Hildesheim, Innsbrucku, Monachium, Paderborn, Strasburgu, Untermarchtal, Wiedniu, Zams, Zagrzebiu w Chorwacji, Suwon w Korei oraz w Manathavada w Inidach.

Strony www:
www.vinzentinerinnen-heppenheim.de