Filipni

Kongregacja Oratorium św. Filipa Neri (COr lub CO)
Congregatio Oratorii Sancti Philippi Nerii
Congregazione dell'Oratorio di San Filippo Neri (Oratoriani, Filippini)
Congregation of the Oratory of Saint Philip Neri (Oratorians)
Congregación del Oratorio de San Felipe Neri (Oratorianos)
Congregação do Oratório de São Filipe Néri (Oratorianos)
Congrégation de l'Oratoire de Saint Philippe Néri (Oratoriens)
Kongregation des Oratorium des Heiligen Philipp Neri (Oratorianer)
Congregatie van het Oratorium van St. Filip Neri (Oratorianen)
inna nazwa: Oratorianie
Stowarzyszenie życia apostolskiego złożone z księży i braci

Data i miejsce założenia:
1575 rok - Włochy

Założyciel:
św. Filip Neri

Liczba członków na świecie: 550 (w Polsce: 83)  * dane z 2008 roku

Filipini obecni są w krajach: Polska, Włochy, Hiszpania, Wielka Brytania, Francja, Holandia, Szwajcaria, Niemcy, Austria, Litwa, USA, Kanada, Meksyk, Jamajka, Kostaryka, Kolumbia, Brazylia, Argentyna, Chile, RPA.

Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Czarna sutanna z białym kołnierzykiem o rogach prostych, przepasana czarnym pasem.

W Brazylii: sutanna zapinana na prawym boku.

 Możliwy także strój bez pasa lub zwykła sutanna duchowieństwa diecezjalnego.

Duchowość:

Duchowość oratorianów cechuje pokora, miłosierdzie, modlitwa, radość i ubóstwo. Szczególnie radość jest charakterystyczna dla rodzinnej atmosfery filipińskich domów. Sam św. Filip był zawsze pogodny i w sercu rozradowany.
Filipini nie są zgromadzeniem zakonnym w ścisłym znaczeniu lecz stowarzyszeniem życia apostolskiego. Nie składają więc ślubów ani przyrzeczeń zakonnych, co jednak nie zwalnia ich od życia w duchu rad ewangelicznych. To mocno akcentowana w duchowości zgromadzenia cnota pokory skłania do posłuszeństwa, natomiast duch Ewangelii skłania do umiaru w posiadaniu osobistej własności i życia ubogiego.

Każdy klasztor filipinów jest autonomiczny. Na jego czele stoi przełożony wybierany przez społeczność domową na 3 lata. Kandydat wstępujący do zgromadzenia wiąże się także z konkretną wspólnotą domową, w której pozostaje do końca życia; ona sama też troszczy się o jego formację, nie ma więc wspólnego dla wszystkich klasztorów nowicjatu czy seminarium.
Przygotowanie do kapłaństwa odbywa się w czasie miesięcznego postulatu, rocznego nowicjatu połączonego z pierwszym rokiem studiów seminaryjnych oraz dalszych pięciu lat studiów aż do święceń.
W życiu modlitewnym szczególne znaczenie ma słuchanie i rozważanie Słowa Bożego. 

Działalność:

Oratorium od swoich początków było instytucją, która miała na celu bardziej pomaganie duszy aniżeli ciału, dlatego filipini podejmując się jakichkolwiek prac apostolskich zawsze łączą je z praktykami religijnymi. Działalność klasztorów koncentruje się na szeroko rozumianym duszpasterstwie. Filipini prowadzą parafię, domy rekolekcyjne, różnego rodzaju grupy duszpasterskie, szkoły, opiekują się sanktuariami, posługują w charakterze katechetów, spowiedników, rekolekcjonistów, kapelanów szpitalnych.
Charakterystyczną metodą oratoryjnych ćwiczeń od początku istnienia zgromadzenia była muzyka, pielęgnowana do dziś w postaci prowadzonych przez zgromadzenie religijnych zespołów muzycznych, orkiestr, a także poprzez organizacje festiwali muzyki oratoryjnej.

Historia:

Św. Filip przyjął święcenia kapłańskie w 1551 roku i rozpoczął pracę duszpasterską przy kościele św. Hieronima w Rzymie, przy którym założył oratorium (miejsce modlitwy). Wokół niego zgromadziła się grupa uczniów, dla których prowadził specjalne ćwiczenia duchowne.
Liczba osób gromadzących się w oratorium wokół św. Filipa ciągle wzrastała, dlatego wybrał on spośród nich pomocników, którzy później przyjęli święcenia kapłańskie. Sam św. Filip nigdy nie myślał o założeniu zakonu, a celem pracy apostolskiej powołanej wspólnoty była posługa w oratorium. W praktyce stała się ona zalążkiem nowej wspólnoty kapłanów, która otrzymała zatwierdzenie papieskie w 1575 roku.
Obecnie zgromadzenie składa się z 86 autonomicznych klasztorów (nazywanych kongregacjami), które zrzeszają się w konfederację na czele, której stoi przełożony generalny. W Polsce filipini żyją w 7 klasztorach.

Strony www:
Polska - klasztory: Bytów, Gostyń, Poznań, Radom, Studzianna, Tarnów, Tomaszów Mazowiecki.
Dom generalny: www.oratoriosanfilippo.org
Adresy wszystkich wspólnot na świecie:
www.oratoriosanfilippo.org/congr/index.html

Aktualizacja: 18.12.2014

Filmy:

Film o św. Filipie Neri - część 1:



część 2:

ss. Jezusa Miłosiernego

.
Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego
Sorores Iesu Misericordis
Congregation of Sisters of Merciful Jesus
Congregazione delle Suore di Gesù Misericordioso
Congregación de las Hermanas de Jesús Misericordioso
Congregaçao das Irmãs de Jesus Misericordioso
Congrégation des Soeurs de Jésus Miséricordieux
Kongregation der Schwestern vom Barmherzigen Jesus
Gailestingojo Jezaus Seseru Kongregacija 
Згромадження Сестер Ісуса Милосердного
inna nazwa: Faustynki

Data i miejsce założenia:
1947 rok – Polska

Założyciel:
bł. Michał Sopoćko

Liczby: 150 sióstr na świecie (w Polsce: 95)   * dane z 2008 roku

Siostry Jezusa Miłosiernego obecne są w krajach: Polska, Litwa, Rosja, Białoruś, Ukraina, Bułgaria, Niemcy, Francja, Włochy, Chorwacja, Izrael, USA, Kanada, Boliwia, Brazylia, RPA.

Dom generalny: Polska (Gorzów Wielkopolski)

Habit aktualny:

Czarny habit przepasany czarnym paskiem, czarny szkaplerz, biały kołnierzyk, na głowie czarny welon z białą wypustką, na piersi krzyż na czerwonym sznurku.

W czasie ślubów wieczystych strój w kolorze białym.

Habit historyczny:

Strój pierwotny używany do 1955 roku:
Biały habit ze szkaplerzem, czerwony welon.

 -----------------------------------------

Strój używany od 1955 roku:
Czarny habit ze szkaplerzem, czarny welon.

Duchowość:

Charyzmatem zgromadzenia jest wielbienie, głoszenie i wypraszanie dla świata Miłosierdzia Bożego. Realizacja charyzmatu zawiera się w trzech płaszczyznach: modlitwa, słowo i czyn.
Wielokrotnie w ciągu dnia ponawiany akt Jezu Ufam Tobie jest streszczeniem całej duchowości sióstr. W nim zawiera się postawa bezgranicznego zaufania Bogu, rezygnacji z własnych zachcianek i zapotrzebowań, poddania się działaniu Bożemu, a także pragnienia naśladowanie życia Jezusa od żłóbka aż do skonania na krzyżu, poprzez pełnienie uczynków miłosierdzia. Ponieważ miłosierdzia potrzebuje każdy człowiek na każdym miejscu, dlatego też posługa zgromadzenia nie ogranicza się do jednej konkretnej formy.

Wszystko, co spotyka siostry: cierpienia, prace, radości i trudy, łączą z ofiarą Jezusa Chrystusa, by wypraszać miłosierdzie dla siebie i świata, a szczególnie dla kapłanów i osób konsekrowanych. Podstawowym obowiązkiem sióstr w dążeniu do doskonałej miłości jest kontemplacja rzeczy Bożych, zwłaszcza tajemnicy Bożego Miłosierdzia.
Nieodłącznym elementem duchowości zgromadzenia są też określone formy kultu: koronka do Miłosierdzia Bożego, uroczyście obchodzone w zgromadzeniu święto ku czci Bożego Miłosierdzia, obraz Jezusa Miłosiernego oraz wiele innych modlitw wielbiących ten największy Boży przymiot. Formy te, jak i cała duchowość zgromadzenia, mają swoje źródło w objawieniach, jakie otrzymywała od Pana Jezusa św. Faustyna Kowalska, i zapiskach zawartych w jej Dzienniczku. 

Działalność:

Zgromadzenie realizuje swój charyzmat przede wszystkim poprzez modlitwę, zwłaszcza w Godzinie Miłosierdzia. Siostry podejmują się także różnorakich prac apostolskich: organizują rekolekcję, czuwania modlitewne, dni skupienia, przy zgromadzeniu istnieją grupy dzieci i dorosłych czcicieli Bożego Miłosierdzia. Angażują się w katechizację i posługę parafialną, pracują w Seminarium Duchownym. Okazując miłosierdzie czynem opiekują się chorymi, starszymi, samotnymi, pracują w hospicjum, prowadzą dom dla matek oczekujących potomstwa, znajdujących się w trudnej sytuacji rodzinnej, a także świetlicę dla dzieci i przedszkole.

Historia:

Powstanie zgromadzenia wiąże się z osobą mistyczki św. Faustyny Kowalskiej ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, której Pan Jezus objawił swoją wolę odnośnie założenia nowej wspólnoty zakonnej, która wypraszałaby miłosierdzie Boga dla świata. Początkowo s. Faustyna była przekonana, że to ona ma stać się jego założycielką po opuszczeniu dotychczasowego zgromadzenia, jednak Boża Opatrzność sprawiła, że pozostała ona do końca życia w swojej wspólnocie.

Kapłanem, który po jej śmierci podjął się tego zadania był ks. Michał Sopoćko spowiednik i kierownik duchowy s. Faustyny. Opiekując się w Wilnie Sodalicją Mariańską Pań Akademiczek przybliżał swoim podopiecznym tajemnicę Bożego Miłosierdzia. To z tej grupy zgłosiła się najpierw Jadwiga Osińska, później Izabela Naborowska i kolejne cztery kandydatki, które stały się pierwszymi Siostrami Jezusa Miłosiernego. W 1942 roku w Wilnie złożyły pierwsze śluby, jednak dopiero w 1947 roku po osiedleniu się w Myśliborzu otrzymały pozwolenie władz kościelnych na rozpoczęcie życia wspólnego, co jest uznawane za oficjalny początek zgromadzenia.
W 2000 roku we Włoszech narodziła się gałąź męska zgromadzenia: Bracia Jezusa Miłosiernego.

Strony www:
Polska: http://zgromadzenie.faustyna.org
Chorwacja: www.rmi.hr
Brazylia: http://irmasdejesusmisericordioso.blogspot.com

Aktualizacja: 1.12.2014

ss. Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo z Satmaru

.

Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo z Satmaru (SMVS)
Sorores Misericordiae a Sancto Vincentio - Satmariensium
Kongregácia Milosrdných Sestier sv. Vincenta - Satmárky 
Congregazione delle Suore della Carità di San Vincenzo de 'Paoli di Satmar 
Congregation of the Sisters of Charity of Saint Vincent de Paul of Satmar
Congregación de las Hermanas de Caridad de San Vicente de Paúl de Satmar
Congregação das Irmãs da Caridade de São Vicente de Paulo de Satmar
Congregation des Soeurs de la Charite de Saint Vincent de Paul de Satmar
Kongregation der Barmherzigen Schwestern vom Heiligen Vinzenz von Paul – Sathmar
inna nazwa: Satmarki, Siostry Satmarskie

Data i miejsce założenia:

1842 rok - Węgry

Założyciel:
bp Ján Hám

Liczby: brak danych
Satmarki obecne są w krajach: Słowacja, Węgry, Rumunia, Ukraina, Albania, Włochy.
Dom generalny: Słowacja (Ružomberok)

Habit aktualny:

Strój używany od 2007 roku:
Czarny długi habit z białym kołnierzykiem, na głowie czarny prosty welon z białą wypustką, na piersi krzyżyk.

Na co dzień możliwy szary habit i biały welon.

We Włoszech: habit szary, czarny welon.


Habit historyczny:

Strój używany do 1965 roku:
czarny habit, biały welon.

------------------------------------

Strój z lat: 1965-1969

Strój z lat 1969-2002

------------------------------------

Strój z lat: 2002-2007

Duchowość:

Siostry żyją według duchowości wincentyńskiej, zgodnie z którą pragną dzielić los ludzi ubogich i być wyłącznie dla nich, dzięki temu kontynuując w świecie posłannictwo Jezusa: aby objawić miłość Boga do ludzi zarówno wierzącym jak i niewierzącym.
Siostry starają się dawać świadectwo żywej wiary, miłości, pokory i prostoty, bezgranicznej ufności Bogu, a wszelkie prace podejmować w duchu bezinteresowności. Na Maryi wzorują swoje posłuszeństwo Bogu oraz postawę współczucia dla ludzkiego cierpienia. Ślub posłuszeństwa skłania siostry do wierności nauczaniu papieskiemu, a jego słowa i wskazania przyjmują z szacunkiem i zaufaniem.

Wierność powołaniu zawdzięczają modlitwie, zwłaszcza celebracji Mszy Świętej, z której siostry czerpią siłę do pracy apostolskiej, odmawiają także Liturgię Godzin, Różaniec i Drogę Krzyżową, adorują Najświętszy Sakrament. Patronami zgromadzenia są: Niepokalana Dziewica Maryja, św. Wincenty a Paulo oraz św. Józef.

Działalność:

Zgodnie z wolą założyciela siostry posługują głównie na polu wychowawczym przede wszystkim poprzez katechizację, a także w prowadzonej przez zgromadzenie szkole podstawowej i przedszkolu. Ponadto siostry prowadzą hospicjum oraz pracują jako pielęgniarki w szpitalach. Założyły też Stowarzyszenie Rodziny Niepokalanej dla osób świeckich, którego głównym zadaniem jest apostolstwo modlitwy zwłaszcza różańcowej, ale także odwiedzanie chorych i więźniów.

Historia:

Zgromadzenie założył bp Ján Hám w 1842 roku w węgierskim mieście Satmar (Satu Mare – obecnie w granicach Rumunii). Pragnął on aby młodzież w jego diecezji wzrastała moralnie, widząc w niej przyszłość Kościoła, co uzależniał od jakości edukacji zwłaszcza dziewcząt. Dlatego zgromadzenie powołane zostało w pierwszej kolejności do pracy wychowawczej, jednak już w pierwszych latach istnienia zaangażowało się także w służbę chorym w szpitalu. Pierwsze konstytucje wzorowane były na Zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego z Wiednia, w którym też pierwsze członkinie odbyły początkową formację zakonną.

Jedną z sióstr miłosierdzia z Satmaru była także m. Emerentiana Handlovits, która na początku XX wieku wyjechała do Ameryki i tam założyła w 1902 roku nowe zgromadzenie Wincentyńskich Sióstr Miłosierdzia.

Strony www:
Słowacja: www.satmarky.sk

Aktualizacja: 23.11.2014