Adoratorki Królewskiego Serca Jezusa

Adoratorki Królewskiego Serca Jezusa Chrystusa Najwyższego Kapłana
Adoratrices Cordis Regalis Jesu Christi Summi Sacerdotis
Sisters Adorers of the Royal Heart of Jesus Christ Sovereign Priest
Adoratrici del Cuore Regale di Gesù Sommo Sacerdote
Adoratrices del Corazón Real de Jesucristo Sumo Sacerdote
Adoradoras do Coração Real de Jesus Soberano Sacerdote
Adoratrices du Cœur Royal de Jésus-Christ Souverain Prêtre
Anbetungsschwestern des königlichen Herzens Jesu Christi Hoher Priester
Zgromadzenie tradycyjne podległe Papieskiej Komisji Ecclesia Dei.

Data i miejsce założenia:
2004 rok - Włochy

Liczby: 21 sióstr na świecie (11 profesek, 5 nowicjuszek, 5 postulantek)
*dane z 2012 roku
Adoratorki Królewskiego Serca Jezusa obecne są w krajach: Włochy, Szwajcaria, Niemcy.
Dom zgromadzenia: Włochy (Sieci)

Habit aktualny:

Czarny habit ze szkaplerzem, na głowie czarny welon z czepkiem otaczającym twarz, na piersi krzyżyk zawieszony na niebieskim sznurku, przy boku różaniec.

Dopełnieniem stroju jest płaszcz czarny lub chórowy niebieski.

Nowicjuszki i postulantki

Duchowość:

Adoratorki Królewskiego Serca Jezusa są zgromadzeniem kontemplacyjnym, jednak nie-klauzurowym. Duchowość sióstr odwołuje się do trzech wielkich świętych Kościoła: św. Franciszka Salezego, św. Benedykta oraz św. Tomasza z Akwinu.

Wzór swojego powołania mniszki odnajdują w doktrynie św. Franciszka Salezego, którą można streścić w słowach: Boża Miłość jako zasada życia. Swoje powołanie rozumieją więc jako stałe dążenie do wzrastania w miłości, która zawsze powinna być oparta na prawdzie. Siostry każdego dnia starają się praktykować cnoty, kochać i czcić Boga w duchu i prawdzie, w odpowiedzi na Jego nieskończoną i miłosierną miłość, która rozlewa się z Przebitego Serca Jezusa Najwyższego Kapłana. Duch św. Franciszka Salezego zawarty jest w całych konstytucjach zgromadzenia, które opierają się na regule sióstr Wizytek, zakonu założonego właśnie przez świętego. Zewnętrznym tego wyrazem jest krój habitu wzorowany także na Wizytkach.

Benedyktyński charyzmat znajduje swoje odzwierciedlenie w stawianiu w centralnym miejscu modlitwy liturgią Kościoła, która wyznacza rytm codziennego życia mniszek. Tak więc trzon duchowości zgromadzenia opiera się na kulcie Bożym. Zarówno Najświętsza Ofiara Mszy Świętej, jak i Boże Oficjum sprawowane jest według przedsoborowych ksiąg liturgicznych (w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego). Wzorując się na św. Benedykcie siostry cechują się duchem wielkiej miłości do liturgii świętej Kościoła Katolickiego.

Z kolei od św. Tomasza z Akwinu uczą się zgłębiania tajemnic wiary. Również formacja w zgromadzeniu opiera się na nauce św. Tomasza.
Szczególną czcią siostry otaczają Najświętszą Maryję Pannę Niepokalanie Poczętą, poprzez którą kierują swoje życie do Królewskiego Serca Jej Boskiego Syna. Na Jej cześć w stroju zakonnym sióstr przyjęty został kolor niebieski.

Oprócz uczestnictwa we Mszy Świętej i odmawianiu Liturgii Godzin mniszki poświęcają m.in. godzinę dziennie na adorację eucharystyczną, godzinę na modlitwę myślną, odmawiają także różaniec. Kontemplacji sprzyja atmosfera milczenia przerywanego tylko w czasie rekreacji. 

Działalność:

Będąc wspólnota kontemplacyjną głównym zadaniem sióstr jest modlitewne wsparcie dla kapłanów Instytutu Chrystusa Króla oraz dusz im powierzonych, którego Adoratorki są żeńską gałęzią.
W pozostałym czasie mniszki oddają się pracy fizycznej i intelektualnej. Obejmuje ona m.in. szycie i naprawianie szat liturgicznych i bielizny ołtarzowej, jak również studiowanie filozofii i teologii, naukę łaciny i chorału gregoriańskiego. Ponadto w swoich klasztorach siostry przyjmują w gościnę osoby chcące odbyć rekolekcje oraz pielgrzymów. W miarę swojego rozwoju wspólnota planuje włączać się pracę apostolską kapłanów instytutu. 

Historia:

Zgromadzenie narodziło się we Włoszech w Gricigliano w Sieci w 2004 roku, kiedy pierwsze trzy siostry przyjęły habit z rąk kardynała Ennio Antonelli’ego, arcybiskupa Florencji.
Wspólnota zaczęła się formować przy Instytucie Chrystusa Króla – tradycyjnym zgromadzeniu kapłanów związanym z liturgią przedsoborową, gdy kilka dziewcząt zaczęło odczuwać powołanie do poświęcenia swego życia Bogu w celu wsparcia prac instytutu.

Już w roku powstania wspólnoty do mniszek dołączyła pierwsza postulantka. Dziś, jak większość tradycyjnych zgromadzeń, Adoratorki Królewskiego Serca Jezusa Chrystusa Najwyższego Kapłana nie narzekają na brak powołań.
Aktualnie siostry żyją w trzech klasztorach: we włoskim Sieci koło Florencji, w Szwajcarii oraz w Niemczech.

Strony www:
www.icrsp.org/Adoratrices/Adoratrices.htm
www.institute-christ-king.org/vocations/sisters
Niemcy: www.kloster-engelport.de

Filmy:

Pieśń na cześć Najświętszej Maryi Panny wykonywana przez scholę złożoną z sióstr adoratorek i seminarzystów instytutu.



 Aktualizacja: 7.10.2017

Pallotynki Misjonarki

Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego (SAC)
Congregatio Sororum Missionariarum Apostolatus Catholici
Congregation of the Pallottine Missionary Sisters of the Catholic Apostolate
Congregazione delle Suore Missionarie dell'Apostolato Cattolico
(Missionarie Pallottine)
Congregación de las Hermanas Misioneras del Apostolado Católico
(Palotinas Misioneras)
Congregação das Irmãs Missionárias do Apostolado Católico
(Missionárias Palotinas)
Congrégation des Sœurs Missionnaires de l'Apostolat Catholique
(Missionnaires Pallottines)
Kongregation der Missionsschwestern vom Katholischen Apostolat (Pallottinerinnen)

Data i miejsce założenia:
1901 rok - Niemcy

Założyciel:
Zgromadzenie wyłoniło się ze zgromadzenia, które założył św. Wincenty Pallotti we Włoszech w 1838 roku.

Liczby: 610 sióstr na świecie (w Polsce 267)  * dane z 2008 roku

Pallotynki Misjonarki obecne są w krajach: Włochy, Wielka Brytania, Szwajcaria, Niemcy, Polska, Ukraina, Białoruś, Rosja, USA, Belize, Brazylia, Kamerun, RD Kongo, Tanzania, Rwanda, RPA, Indie.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Brak wspólnoty stroju zakonnego.

W Polsce, Rosji, Ukrainie i Białorusi: czarny habit ze stójką, na głowie czarny welon z białą wypustką, na piersi przypięty krzyżyk.
Możliwy również habit i welon szary.

Kamerun, Rwanda i RD Kongo: habit i welon szary.

Indie - habit i welon biały lub szary,
na piersi zawieszony emblemat.

Pallotynki Misjonarki w Tanzanii

Pallotynki Misjonarki w Niemczech

Pallotynki Misjonarki w RPA

Pallotynki Misjonarki w USA

Pallotynki Misjonarki w Szwajcarii

Pallotynki Misjonarki w Brazylii

Habit historyczny:

Pallotynki Misjonarki - 1912 rok

Pallotynki Misjonarki z nowicjuszkami i postulantkami w Polsce - 1935/36 rok

 

------------------------------------------

Duchowość:

Zgromadzenie żyje chryzmatem pallotyńskim, którego celem jest ożywianie wśród katolików wiary świętej oraz rozpalania miłości chrześcijańskiej i krzewienia jej w każdej części świata, dążąc do tego, aby nastała jedna Owczarnia pod zwierzchnictwem jednego Pasterza, dzięki wyznawaniu tej samej wiary oraz uznawaniu jednej i tej samej władzy. To także budzenie świadomości powszechnego powołania wszystkich chrześcijan do apostolstwa, stąd cechą pallotyńskiego charyzmatu jest przyczynianie się do wzrostu wiary i miłości szczególnie u ludzi świeckich. Jako wspólnota o rysie misyjnym zgromadzenie realizuje swoje powołanie zwłaszcza poprzez pracę misyjną.

Duchowość zgromadzenia polega na naśladowaniu Jezusa Chrystusa w Jego życiu ukrytym, publicznym działaniu, w przyjmowaniu cierpień i śmierci, by mieć także udział w Jego Zmartwychwstaniu. Dlatego Ewangelia jest regułą zgromadzenia. Św. Wincenty Pallotti zalecał siostrom czynić: Wszystko na nieskończoną chwałę Bożą. Wszystko dla zniszczenia grzechu. Wszystko dla zbawienia dusz.

Siostry oddają szczególną cześć Maryi, Królowej Apostołów, która wraz z apostołami w wieczerniku prosiła o Ducha Świętego; jest Ona dla sióstr wzorem modlitwy. Duch miłości, pokory i służby, prostoty i cierpliwości, miłosierdzia i radości serca – to szczególne cechy pallotyńskiej duchowości. 

Działalność:

Św. Wincenty Pallotti nie wyznaczył zgromadzeniu zakresu pracy apostolskiej zalecając, aby siostry były gotowe do każdego dzieła miłości ukazując w ten sposób uniwersalizm Chrystusowego posłania. Pallotynki Misjonarki angażują się więc w formację osób świeckich zwłaszcza w ramach pallotyńskiego Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego oraz ruchu charyzmatycznego pod nazwą Wspólnoty Wieczernikowe.
Podejmują się także pracy pedagogiczno – opiekuńczo – wychowawczej w domach dziecka, przedszkolach, szkołach, internatach, poprzez katechizację, rekolekcje, opiekują się chorymi w szpitalach, w tym także chorymi na AIDS, osobami starszymi, niepełnosprawnymi w domach pomocy społecznej, włączają się w działalność charytatywną wśród ubogich i potrzebujących, pracują w parafiach i instytucjach kościelnych. Jednak szczególnym zadaniem zgromadzenia jest praca misyjna, czyli krzewienie wiary chrześcijańskiej tam, gdzie jej jeszcze lub już nie ma. 

Historia:

W 1838 roku św. Wincenty Pallotti założył w Rzymie Zgromadzenie Sióstr Apostolstwa Katolickiego zwanego potocznie Pallotynkami. Była to żeńska gałąź powołanej do życia trzy lata wcześniej wspólnoty męskiej – Pallotynów. Oba zgromadzenia miały ożywiać i pogłębiać wiarę chrześcijańską wśród wszystkich katolików. Zgromadzenie sióstr objęło apostolstwem osoby zakonne i świeckie płci żeńskiej.
W 1892 roku Pallotynki wyjechały z Rzymu na misje do Kamerunu, będącego wówczas niemiecką kolonią, jednak niedostateczne przygotowanie do posługi sióstr sprawiło, że szybko powróciły one do Europy. Tymczasem antykościelna polityka Niemiec sprawiła, że ponowny wyjazd do Kamerunu był możliwy jedynie dla sióstr pochodzenia niemieckiego. W celu dalszego przygotowania sióstr do wyjazdu na misję władze zgromadzenia postanowiły założyć klasztor z nowicjatem w Niemczech w Limburgu, co stało się w 1895 roku. Od tego czasu zaczęła się rozwijać nowa gałąź Sióstr Pallotynek ukierunkowana na działalność misyjną.

W następnych latach więzi z macierzystym zgromadzeniem rzymskim osłabły, a na końcu zupełnie zostały zerwane. Pragnienie autonomii wzrastało wśród niemieckich sióstr. Już w 1901 roku nowe konstytucje zostały napisane i zatwierdzone przez biskupa Limburga. Tym samym siostry otwarcie pokazały swoją niezależność. Dopełnieniem tego był rok 1910, gdy niemiecka gałąź przyjęła nazwę Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego.

W Polsce i Niemczech siostry znane są po prostu jako Pallotynki, na świecie jednak nazywane są Pallotynkami Misjonarkami dla odróżnienia od pierwotnego zgromadzenia rzymskiego. 

Strony www:

Polska: www.pallotynki.pl
Dom generalny: www.pallottine-missionaries-rome.com
Włochy: www.casamissionariepallottine.it/7/26.aspx
Niemcy: www.pallottinerinnen.de
USA: http://pallottinesac.org
Tanzania: www.pallottinesisters-tanzania.org

Filmy:





Aktualizacja: 5.11.2017


 
.