Benedyktynki Łaski i Współczucia

Siostry Benedyktynki Matki Bożej Łaski i Współczucia
Benedictine Sisters of Our Lady of Grace and Compassion
Suore Benedettine di Nostra Signora della Grazia e Compassione
Hermanas Benedictinas de Nuestra Señora de Gracia y Compasión
Irmãs Beneditinas de Nossa Senhora da Graça e Compaixão
Soeurs Bénédictines de Notre-Dame de Grace et Compassion
Benediktinerinnen Unserer Lieben Frau von Gnade und Mitleid

Data i miejsce założenia:
1959 rok – Wielka Brytania

Założycielka:
m. Mary Garson

Liczba sióstr na świecie: brak danych

Benedyktynki Łaski i Współczucia obecne są w krajach: Wielka Brytania, Kenia, Uganda, Indie, Sri Lanka.

Dom generalny: Wielka Brytania (Brighton)

Habit aktualny:

Granatowy habit bez rękawów z białym kołnierzykiem, biała bluzka,
na głowie granatowy welon z białą wypustką, na piersi zawieszony krzyż zgromadzenia.

Habit historyczny:

Duchowość:

Życie zgromadzenia opiera się na Regule św. Benedykta, według której codzienność polega na poszukiwaniu Boga i Jego woli w zrównoważonym życiu modlitwy, pracy, nauki i w życiu we wspólnocie. Motto benedyktyńskiego powołania brzmi: Ora et Labora, czyli: Módl się i pracuj.

Przez cały dzień siostry zbierają się razem, aby oddawać cześć Bogu w liturgii Mszy Świętej i Boskiego Oficjum, ważne miejsce zajmuje też osobista modlitwa oraz praktyka Lectio Divina - modlitewnego czytania Pisma Św.

Podstawowe wartości benedyktyńskiej duchowości obejmują posłuszeństwo, stabilność, szacunek i pokorę. W duchu założycielki siostry starają się okazywać gościnność i współczucie osobom starszym i potrzebującym. 

Duży nacisk kładziony jest na życie wspólnotowe. Pod zwierzchnictwem przełożonej siostry wspólnie modlą się, pracują, spożywają posiłki, świętują, uczą się. Dzięki wzajemnej miłości i szacunkowi pomagają sobie nawzajem znaleźć drogę do Boga i wzrastać w Nim.

Po kilku latach formacji Benedyktynki składają śluby: stałości, którym obiecują wytrwać w rodzinie zakonnej wraz ze wszystkimi jej wadami i mocnymi stronami; następnie posłuszeństwo oraz nawrócenie życia poprzez które wybierają codzienne podążanie za Ewangelią.

Działalność:

Praca apostolska zgromadzenia obejmuje głównie troskę o osoby starsze i chore w domach opieki, w tym także w domach dla księży emerytów. Ponadto siostry prowadzą szpital i ambulatorium, aptekę, żłobki, przedszkola i szkoły podstawowe, bursy dla studentów, szkołę pielęgniarstwa, pomagają w parafiach, katechizują, organizują rekolekcje, wypiekają hostie, produkują świece.

Historia:

Założycielka zgromadzenia Mary Garson z wykształcenia była psychologiem, w czasie II Wojny Światowej służyła jako oficer w brytyjskich Pomocniczych Siłach Powietrznych dla Kobiet, a później pracowała jako psycholog w Brighton na południu Anglii. W 1946 r. pod kierunkiem o. Bernarda Basseta SJ, Mary została katoliczką i wstąpiła do stowarzyszenia katolickiego, co wiązało się z cotygodniowymi spotkaniami, dyskusjami na temat Ewangelii i pracą apostolską.

W grudniu 1953 roku Mary znalazła się w domu, w którym mieszkała niedowidząca kobieta po siedemdziesiątce, usiłująca opiekować się niewidomą siostrą i 90-letnią znajomą, które dodatkowo były przykute do łóżka. Mary zaczęła zastanawiać się, czy może Bóg chce, aby zrobiła coś dla tych kobiet. Uznała, że zorganizuje dom dla ludzi starszych w potrzebie, ale najpierw zaoszczędzi na tyle pieniędzy, aby zaryzykować hipotekę. Bóg sprawił, że już kilka dni później ofiarowano wystarczająco dużą sumę. Mary kupiła dom w Brighton i tak rozpoczęła się jej działalność charytatywna, poświęcona opiece nad osobami starszymi i potrzebującymi.

W miarę rozszerzania się prac niektóre ze współpracowniczek zapragnęły całkowicie poświęcić swoje życie apostolstwu. Jednak tylko pragnienie dwóch kobiet okazało się trwałe i pozostały z Mary. Miejscowy biskup doradził im, aby założyły pobożną unię. W ten sposób w 1959 roku narodziło się Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Łaski i Współczucia.

W 1978 roku pierwsza kapituła generalna młodej wspólnoty przyjęła Regułę św. Benedykta, a m. Mary została wybrana Przełożoną Generalną. Zgromadzeniem kierowała do 2005 roku, dwa lata później zmarła. W 1992 roku wspólnota została uznana na prawie diecezjalnym oraz została oficjalnie przyjęte do Konfederacji Benedyktyńskiej.

Strony www:
www.graceandcompassionbenedictines.org.uk

Salwatorianie

Towarzystwo Boskiego Zbawiciela (SDS)
Societas Divini Salvatoris
Society of the Divine Savior (Salvatorians)
Società del Divin Salvatore (Salvatoriani)
Sociedad del Divino Salvador (Salvatorianos)
Sociedade do Divino Salvador (Salvatorianos)
Société du Divin Sauveur (Salvatoriens)
Gesellschaft des Göttlichen Heilandes (Salvatorianer)

Data i miejsce założenia:
1881 rok - Włochy

Założyciel:
ks. Franciszek od Krzyża Jordan

Liczba zakonników na świecie: 1126 (w Polsce ok. 260)  * dane z 2011 roku

Salwatorianie obecni są w krajach: Włochy, Hiszpania, Irlandia, Wielka Brytania, Belgia, Szwajcaria, Niemcy, Austria, Polska, Czechy, Słowacja, Białoruś, Ukraina, Węgry, Rumunia, Czarnogóra, Albania, USA, Kanada, Meksyk, Gwatemala, Ekwador, Kolumbia, Wenezuela, Brazylia, Surinam, Kamerun, RD Kongo, Kenia, Tanzania, Mozambik, Indie, Sri Lanka, Tajwan, Filipiny, Australia.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Czarny habit przepasany czarnym sznurem z czterema węzłami,
przy boku możliwy różaniec.

nowicjusze sznur bez węzłów

--------------------------------------

W krajach o gorącym klimacie możliwa sutanna biała i czarny sznur.

Habit historyczny:

Oprócz zwykłego habitu przepasanego sznurem, używano także stroju
z pelerynką.

Duchowość:

Zgromadzenie poświęcone jest Boskiemu Zbawicielowi. Istotą duchowości jest głębokie zjednoczenie i osobiste upodobnienie się zakonników do Zbawiciela zgodnie z poleceniem założyciela: Boski Zbawiciel w swoim wielkim miłosierdziu powołał nas do tego, abyśmy w sposób możliwie najbardziej wierny stali się Jego obrazem.

Salwatorianie są powołani do głoszenia wszystkim ludziom, że Jezus Chrystus jest jedynym Zbawicielem. Inspirację odnajdują w posłaniu Chrystusa, który pragnie zbawienia wszystkich ludzi. Aby zrealizować to powołanie, gotowi są rozszerzać, bronić i umacniać wiarę katolicką na całym świecie, apostołując wszędzie, wszystkim ludziom, wszelkimi sposobami i środkami. Apostolstwo zgromadzenia cechuje się więc uniwersalizmem - nie jest ograniczone do żadnej konkretnej działalności. Założyciel mówił: Dopóki Bóg nie jest wszędzie wielbiony, nie wolno ci ani na chwilę spocząć, a pomocą w tym ma być modlitwa: Módl się zawsze z najgłębszą pokorą i z największym zaufaniem.

Salwatorianie czcią otaczają Najświętszą Maryję Pannę Matkę Zbawiciela i Królową Apostołów, Świętych Apostołów, św. Michała, św. Józefa oraz bł. Marię od Apostołów – Teresę von Wüllenweber.

Działalność:

Aktualnie posługa apostolska zgromadzenia koncentruje się głównie na prowadzeniu parafii, opiece nad sanktuariami, głoszeniu rekolekcji i misji ludowych w parafiach, organizowaniu rekolekcji zamkniętych w centrach formacji duchowej, prowadzeniu różnych duszpasterstw zwłaszcza młodzieżowych, pracy w krajach misyjnych. Ponadto Salwatorianie apostołują poprzez wydawanie książek i multimediów katolickich, przez środki masowego przekazu oraz działalność naukową, posługę w szpitalach i hospicjach, troską otaczają też potrzebujących.

Historia:

Kontekst społeczny, w którym rodził się salwatoriański charyzmat, naznaczony był problemami Kościoła katolickiego w Niemczech u schyłku XIX wieku. Laicyzacja społeczeństwa i prowadzona przez władzę świecką walka z wiarą i religią znana pod nazwą Kulturkampfu, znacznie ograniczała działalność duszpasterską Kościoła.

Ks. Franciszek od Krzyża Jordan, kapłan diecezji fryburskiej, już od czasu studiów teologicznych miał w sobie przekonanie, że Bóg wzywa go do założenia w Kościele nowego dzieła apostolskiego, którego członkowie mieliby bronić wiary i przyczyniać się do jej ożywienia, poprzez głoszenie wszystkim ludziom, że Jezus Chrystus jest jedynym Zbawicielem. Ogarnął go niezwykły zapał misyjny. Na początku nie miał zamiaru zakładać zgromadzenia zakonnego. Chciał po prostu skupić wszystkie siły obecne w Kościele, zarówno wśród duchownych, jak i ludziach świeckich, do ożywienia wiary.

Podczas podróży do Ziemi Świętej w 1880 roku zrozumiał, w jaki sposób zaangażować się w apostolską misję Kościoła. Po powrocie do Rzymu, gdzie studiował, założył wydawnictwo i rozpoczął druk miesięcznika Misjonarz. Swoim zapałem zaraził dwóch innych kapłanów. W 1881 roku wspólnie złożyli prywatne przyrzeczenia jako członkowie Apostolskiego Towarzystwa Nauczania. Jest to data uważana za dzień założenia Salwatorianów.

Po dwóch latach, chcąc rozwijać dzieło, ks. Jordan przekształcił je w zgromadzenie zakonne. Wtedy w bazylice św. Piotra w Rzymie złożył śluby zakonne, przyjął imię Franciszka Marii od Krzyża oraz przywdział szary habit. Po roku strój zakonny Salwatorianów zmieniono i od 1884 roku jest nim czarny habit przepasany czarnym sznurem. Aprobatę Kościoła na szczeblu diecezjalnym zgromadzenie uzyskało w 1886 roku.

W 1882 roku Teresa von Wüllenweber, która nieco wcześniej zorganizowała w Niemczech instytut dobroczynny dla sierot oraz szkołę dla dziewcząt i pragnęła również poświęcić się misjom, dowiedziała się o założonym przez ks. Franciszka Jordana Towarzystwie, któremu zaoferowała swój instytut jako dom dla przyszłych misjonarzy. Sama też przyłączyła się do Towarzystwa przyjmując imię Maria od Apostołów i składając na ręce ks. Franciszka prywatne śluby.

Ojciec założyciel w 1888 roku sprowadził m. Marię wraz z jej pięcioma towarzyszkami do Tivoli koło Rzymu, dokonał ich obłóczyn, tym samym dając początek Siostrom Boskiego Zbawiciela – Salwatoriankom.

Strony www:
Polska: www.sds.pl (seminarium duchowne) 
Dom generalny: www.sds.org
Adresy stron internetowych Salwatorianów na świecie

Filmy:



więcej filmów:
https://www.youtube.com/user/SalvatoriansSDS/videos