Matki Opuszczonych i św. Józefa de la Montana

Zgromadzenie Matek Opuszczonych i św. Józefa de la Montana (MD)
Congregation of the Mothers of the Helpless and of St Joseph of the Mountain
Congregación Madres Desamparados y San José de la Montaña
Congregação das Mães dos Desamparados de São José da Montanha
Congregazione delle Madri degli Abbandonati e di San Giuseppe della Montagna
Congrégation des Mères des Abandonnés et de Saint-Joseph de la Montagne
Kongregation der Mütter der Verlassenen und des hl. Joseph vom Berg

Data i miejsce założenia:
1880 rok - Hiszpania

Założycielka:
bł. Petra od św. Józefa - Ana Josefa Perez Florida

Liczba sióstr na świecie: 366   * dane z 2008 roku

Matki Opuszczonych i św. Józefa de la Montana obecne są w krajach: Hiszpania, Włochy, USA, Meksyk, Gwatemala, Portoryko, Kolumbia, Argentynie, Chile.

Dom generalny: Hiszpania (Walencja)

Habit aktualny:

Czarny habit z rozcięciem pod szyją i białym kołnierzykiem, na głowie czarny welon z białą wypustką, na piersi po lewej stronie przypięty znak przedstawiający wizerunek św. Józefa de la Monatana.

nowicjuszki

Habit historyczny:

-----------------------------------------

Duchowość:

Specyfika zgromadzenia opiera się na duchowości założycielki bł. Petry od św. Józefa. Wspólnota ma rys kontemplacyjno-czynny. Miłość do Chrystusa prowadzi siostry zarówno do szukania Go w samotności i ciszy, jak i w czynnej służbie ludziom potrzebującym. Mottem założycielki były słowa: Panie, Ty ponad wszystko!

Dążenie do świętości w zgromadzeniu polega na stopniowym utożsamianiu się z miłosiernym Sercem Jezusa, pełnym dobroci, wychodzącym na przeciw grzeszników, ubogich i wszystkich cierpiących na duchu i ciele, tak by móc powiedzieć wzorując się na św. Pawle: Żyję już nie ja, lecz żyje we mnie miłosierny Chrystus. Tak więc cała działalność zgromadzenia ma być nacechowana miłosierdziem.

Posługa sióstr skierowana jest przede wszystkim do opuszczonych ludzi w podeszłym wieku oraz osierocone dzieci. W nazwie zgromadzenia zakonnice określone są jako: matki, zamiast tradycyjnego określenia: siostry. Oznacza to, że wobec opuszczonych mają odznaczać się miłością i czułością matki, taką samą jaką naturalną miłość ma matka wobec własnych dzieci.

Zgromadzenie otacza dużym nabożeństwem Najświętszą Maryję Pannę i św. Józefa - Osoby, które były najbliżej Pana Jezusa i najlepiej wcieliły w życie Jego przesłanie miłości. Wzorując się na Nich siostry kształtują w sobie ducha bezgranicznego zaufania Opatrzności Bożej, ducha służby, pokory, prostoty, dyspozycyjności, czułości, radości, poświęcenia w pracy. Ponadto siostry powierzają się wstawiennictwu św. Teresy od Jezusa i św. Rafała Archanioła.

Działalność:

Zgromadzenie prowadzi domy opieki dla osób starszych i opuszczonych, domy dziecka, ośrodki dla dzieci i młodzieży z problemami rodzinnymi, przedszkola, szkoły, bursy dla studenckie, domy rekolekcyjne. Szczególną opieką stara się otaczać osoby pozbawione środków do życia.

Historia:

Ana Josefa Perez Florida w młodości nie czuła powołania do małżeństwa, chciała natomiast poświęcić się służbie ludziom opuszczonym, co też zaczęła czynić otaczając opieką samotnych ludzi w podeszłym wieku. Wkrótce dołączyły do niej trzy kobiety.

W 1875 na prośbę burmistrza Alora niedaleko Malagi, otworzyła dom dla osób starszych. W Anie i jej towarzyszkach coraz silniej wzrastało pragnienie całkowitego oddania się Bogu. W 1877 roku za radą spowiednika wstąpiły do tworzącego się właśnie zgromadzenia Mercedarek Miłości. Jednak tam Ana nie czuła się na swoim miejscu. 

Po dwóch latach opuściła wspólnotę i oddała się do dyspozycji biskupowi Malaga. Ten w 1880 roku zasugerował by założyła nowe zgromadzenie, nadal poświęcając się ludziom opuszczonym. On też zaproponował jego nazwę: Zgromadzenie Matek Opuszczonych. Boże Narodzenie 1880 roku to dzień narodzin wspólnoty.
Do Any dołączyły jej poprzednie towarzyszki. Kilka tygodni później w Vélez-Málaga siostry złożyły pierwsze śluby, przyjęły habity oraz nowe imiona zakonne; Ana stała się Petrą od św. Józefa.

Bł. Petra cechowała się dużą otwartością na Bożą wolę. Chciała wyjść naprzeciw potrzebom swojego środowiska okazując miłosierdzie czynem, by w ten sposób ukazać ludziom miłość, którą Bóg ich kocha.

W 1901 roku bł. Petra założyła na wzgórzu koło Barcelony dom z sierocińcem. Przyklasztorna kaplica z figurą św. Józefa trzymającego na ręku Dzieciątko Jezus zaczęła przyciągać licznych pielgrzymów, którzy wypraszali sobie przed nią wiele łask. Siostry zaczęły szerzyć kult św. Józefa de la Montana (św. Józefa z Góry) – jak zaczęto nazywać łaskami słynącą figurę (zdjęcie powyżej). Już w 1905 roku rozszerzono nazwę zgromadzenia o określenie: „i św. Józefa de la Montana”, podkreślając w ten sposób cześć, jaką zgromadzenie oddawało Opiekunowi Pana Jezusa.

Strony www:
www.madresdedesamparados.org


 

Guanellianie

Zgromadzenie Sług Miłości (SdC)
Congregatio Servorum a Charitate
Congregazione dei Servi della Carità (Guanelliani)
Congregation of the Servants of Charity (Guanellians)
Congregación Siervos de la Caridad (Guanelianos)
Congregação dos Servos da Caridade (Guanellianos)
Congrégation des Serviteurs de la Charité (Guanelliens)
Kongregation der Diener der Nächstenliebe (Guanellaner)
Zgromadzenie kleryckie złożone z księży i braci zakonnych.

Data i miejsce założenia:
1908 rok - Włochy

Założyciel:
Św. Alojzy Guanella

Liczba zakonników na świecie: 518 (w Polsce: 4)  * dane z 2008 roku

Guanellianie obecni są w krajach: Włochy, Hiszpania, Szwajcaria, Polska, Rumunia, USA, Meksyk, Gwatemala, Kolumbia, Brazylia, Paragwaj, Argentyna, Chile, Ghana, Nigeria, RD Kongo, Izrael, Indie, Wietnam, Filipiny.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Czarna sutanna przepasana czarnym pasem wiązanym po lewej stronie, na piersi krzyż profesyjny schowany pod sutanną lub na zewnątrz.

Indie, Filipiny, Wietnam: Biała sutanna z krzyżykiem z pasem białym lub czarnym lub bez pasa.

Duchowość:

Poprzez swoją posługę księża i bracia Guanellianie starają się świadczyć o tym, że Bóg jest dobrym Ojcem, który troszczy się o wszystkie swoje dzieci, zwłaszcza o te najbardziej opuszczone. Troska ta oraz wzór poświęcenia, objawia się w miłości zawartej w Sercu Jezusa przebitym na Krzyżu i obecnym w Eucharystii.

Swoją misję zakonnicy chcą pełnić wpatrzeni w przykład Chrystusa Dobrego Pasterza i Miłosiernego Samarytanina według przykazania: miłujcie się wzajemnie jak Ja was umiłowałem (J 15, 12). Przyświeca temu hasło zgromadzenia, które brzmi: We wszystkim miłość.

Powołanie guanelliańskie odznacza się również dążeniem do głębokiego zjednoczenia z Bogiem, które pozwala uformować w sobie postawę poświęcenia. Wzrastając w modlitwie i silnej więzi miłości braterskiej między sobą, Guanellianie dzień po dniu niosą swój krzyż w duchu wyrzeczenia samego siebie.

Działalność:

Działalność zgromadzenia to posługa najbardziej ubogim i potrzebującym, aby dać im chleba i Boga. Zakonnicy prowadzą domy dla niepełnosprawnych fizycznie i umysłowo, dla ludzi w podeszłym wieku oraz samotnych, ponadto domy dziecka, szkoły, centra rehabilitacyjne i inne dzieła charytatywne, w które angażują grupę świeckich wolontariuszy. Podejmują się również pracy duszpasterskiej prowadząc parafie oraz różne duszpasterstwa, zwłaszcza młodzieżowe.
W Polsce, przy jedynym domu zgromadzenia znajdującym się w Skawinie koło Krakowa, istnieje dom formacyjny oraz dom dziecka.

Historia:

Św. Luigi Guanella wychował się w wiejskiej, włoskiej, biednej, ale bardzo religijnej rodzinie. Niedługo po przyjęciu święceń kapłańskich wstąpił do salezjanów. Po kilku latach na prośbę biskupa powrócił do diecezji Como. W 1881 roku został skierowany do Pianello. Doświadczenia z młodości sprawiły, że zaangażował się w pracę na rzecz najbardziej ubogich. Otoczył opieką młodzież, sieroty oraz ludzi odsuniętych na margines społeczeństwa: chorych, niepełnosprawnych, starszych.

Rosnące zapotrzebowanie na taką pracę charytatywną skłoniło go do założenia w 1881 roku Zgromadzenia Maryi Matki Bożej Opatrzności (Guanellianek). Dalsza posługa świętego potrzebującym i wzrastająca liczba kapłanów i wolontariuszy pomagających mu doprowadziła do narodzin gałęzi męskiej – Zgromadzenia Sług Miłości (Guanellianów). Początek wspólnoty datuje się na 1908 rok, kiedy to Guanella wraz z siedmioma współbraćmi złożył śluby wieczyste w sanktuarium Serca Jezusowego w Como.

Strony www:
Polska: www.guanellianie.org
Dom generalny: www.guanelliani.org
Włochy – prow. północna: www.provinciasacrocuore.it
USA, Indie, Filipiny: www.servantsofcharity.org
Hiszpania, Kolumbia, Gwatemala, Meksyk: www.guanelianos.org
Brazylia: www.guanellianos.org.br
Argentyna, Chile, Paragwaj: www.guanellianos.com.ar

Filmy:

Elżbietanki z Brna

Elżbietanki z Brna (OSE)
Elizabethan Sisters of Brno
Suore Elisabettine di Brno
Hermanas Elisabetinas de Brno
Elisabethinerinnen von Brünn
Sestry Alžbětinky z Brna

Data i miejsce założenia:
1749 rok - Czechy

Założycielka:
Zgromadzenie wyłoniło się ze zgromadzenia, które założyła m. Apolonia Radermecher w 1622 roku.

m. Apolonia Radermecher

Liczba sióstr na świecie: brak danych
Elżbietanki z Brna obecne są w krajach: Czechy.
Dom generalny: Czechy (Brno)

Habit aktualny:

Czarny habit przepasany białym sznurem, czarny szkaplerz z białym kołnierzykiem, na głowie biały czepek zapinany pod szyją oraz czarny welon.

Duchowosć:

Elżbietanki z Brna to zgromadzenie franciszkańskie, które za przykładem swojej patronki św. Elżbiety Węgierskiej – tercjarki franciszkańskiej, chce naśladować Jezusa Chrystusa ubogiego i ukrzyżowanego, poprzez zachowywanie Świętej Ewangelii. Od św. Elżbiety siostry uczą się także całkowitego poddania się Bogu, ofiarnej służby ludziom chorym oraz dostrzegania w nich samego Boga.
Duchowość wspólnoty cechuje się ponadto miłością Chrystusa w tajemnicy Jego wcielenia, śmierci i zmartwychwstania, wielką czcią do Pana obecnego w Eucharystii, życiem w ubóstwie, pokorze, prostocie i radosnej nadziei życia wiecznego.

Działalność:

Opieka pielęgniarska wśród chorych jest celem apostolskim zgromadzenia. Aktualnie siostry realizują go w prowadzonym przez siebie hospicjum, gdzie służą cierpiącym, starszym i opuszczonym osobom jako pielęgniarki i opiekunki. Elżbietanki gotowe są pełnić też innego rodzaju pracę apostolską, ale tylko wtedy, gdy nie będą w stanie wypełniać swojego głównego zadania.

Historia:

W roku 1622 Apolonia Radermecher, jedna z tercjarek franciszkańskich opiekujących się biednymi i chorymi, przybyła do niemieckiego Aachen, by wraz z towarzyszkami zaopiekować się przytułkiem dla biednych, zostając “Mistrzynią Przytułku”. Rok ten przyjmuje się za rok powstania zgromadzenia, choć dopiero w 1626 roku, po licznych wątpliwościach Apolonia oraz jej dwie towarzyszki postanowiła przyjąć habit zakonny. Zgromadzenie szybko się rozwijało, powstawały kolejne klasztory, które stawały się samodzielnymi domami, przy których zakładano szpitale.

Klasztor w czeskim Brnie powstał w 1749 roku. Stało się tak, dzięki hrabinie Marii Elżbiecie Waldorfowej, która rok wcześniej odwiedziła klasztor Elżbietanek w Wiedniu i postanowiła założyć podobny w Brnie. Zakupiła dom i sprowadziła z Wiednia siostry, które objęły opieką chorych i potrzebujących z okolicy. Oprócz przyklasztornego szpitala siostry prowadziły też aptekę. W okresach niepokoju opiekowały się ponadto rannymi żołnierzami.
Okres komunizmu znacznie ograniczył działalność statutową zgromadzenia. Choć szpital został znacjonalizowany, siostrom udało się przez cały ten czas w pewnym zakresie pracować wśród chorych.
Oprócz Elżbietanek z Brna istnieją jeszcze inne  samodzielne zgromadzenia żyjące charyzmatem m.Apolonii. Są to: Elżbietanki z Aachen, Elżbietanki z Bad Kissingen, Elżbietanki z Bratysławy, Elżbietanki z Graz, Elżbietanki z Cieszyna, Elżbietanki z Jablunkova, Elżbietanki Kanadyjskie, Elżbietanki  z Klagenfurt, Elżbietanki z Linz, Elżbietanki z Luksemburga, Elżbietanki z Neuburg, Elżbietanki Praskie, Elżbietanki ze Straubing, Elżbietanki Węgierskieoraz Elżbietanki Wiedeńskie,

Strony www:
http://alzbetinky.webnode.cz 

Franciszkanki Świętych Serc

Siostry Franciszkanki Świętych Serc (SFSC)
Franciscan Sisters of the Sacred Hearts
Suore Francescane dei Sacri Cuori
Hermanas Franciscanas de los Sagrados Corazones
Irmãs Franciscanas dos Sagrados Corações
Soeurs Franciscaines des Sacrés-Coeurs
Franziskanerinnen von den Heiligsten Herzen
Susteran Fransiskan Dari Hati Kudus

Data i miejsce założenia:
1886 rok - Włochy

Założyciel:
o. Simplicjusz od Narodzenia Maresca OFM

Liczba sióstr na świecie: 463 (w Polsce: 4)  * dane z 2008 roku

Franciszkanki Świętych Serc obecne są w krajach: Włochy, Polska, Rumunia, Kolumbia, Indie, Korea Płd., Filipiny, Indonezja, Timor Wsch.

Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Beżowy habit z wycięciem pod szyją, biały kołnierz, na głowie czarny welon z białą wypustką, na piersi zawieszony krzyżyk na czerwonym sznurku, przy boku koronka franciszkańska.

Na co dzień używany także strój w kolorze białym.

Duchowość:

Zgromadzenie powołane jest do naśladowania Jezusa Chrystusa ubogiego i ukrzyżowanego w duchu nawrócenia i pokuty. Siostry oddają się na służbę potrzebującym bliźnim w dziełach charytatywnych oczekiwanych przez Kościół, ze szczególnym zwróceniem uwagi na pomoc dziewczętom zagrożonym moralnie. Poprzez swoją działalność apostolską starają się ukazywać miłość miłosierną Chrystusa.

Sposób życia sióstr streszcza się w pojęciu wspólnota franciszkańska. Cechami wyróżniającymi życie w zgromadzeniu są prostota, braterstwo i duch rodzinny oraz absolutna wierność Kościołowi Świętemu.

Duchowość wspólnoty odznacza się także szczególnym nabożeństwem do Najświętszego Serca Pana Jezusa i Niepokalanego Serca Maryi,

Patronami zgromadzenia są: św. Franciszek z Asyżu, św. Juda Tadeusz, św. Piotr z Alkantary oraz św. Małgorzata z Kortony.

Działalność:

Zgodnie z wolą założyciela w swojej posłudze apostolskiej siostry dają pierwszeństwo kształceniu i wychowaniu dzieci i młodzieży, szczególnie dziewcząt zagrożonych moralnie, gotowe są jednak podjęcia się wszelkich zadań dla chwały Boga i dobra bliźniego według woli Kościoła. Siostry aktualnie pracują w w przedszkolach, szkołach, domach dziecka, bursach studenckich, domach dla samotnych matek, opiekują się ludźmi starszymi i chorymi, pomagają w duszpasterstwie parafialnym oraz na misjach.
W Polsce w jedynym domu zgromadzenia znajdującym się w Częstochowie, siostry prowadzą bursę dla studentek oraz dom rekolekcyjny.

Historia:

Franciszkanki Świętych Serc założył o. Simplicjusz od Narodzenia Maresca OFM (Aniello Francesco Saverio Maresca). Uzdrowiony za wstawiennictwem św. Judy Tadeusza z poważnej choroby. Oddał się działalności charytatywnej, założył m.in. bezpłatną szkołę dla chłopców z biednych rodzin.

W 1869 roku przełożeni wezwali go do Rzymu do pracy w Kurii Generalnej Zakonu. Jednocześnie otoczył duchową opieką kobiety moralnie zaniedbane, doprowadzając wiele z nich do powrotu do autentycznego życia chrześcijańskiego. Aby pomóc im w powrocie do społeczeństwa oraz w wytrwaniu na drodze Bożych przykazań założył dla nich w Rzymie w 1879 roku Hospicjum św. Małgorzaty. Wśród podopiecznych znalazły się także porzucone sieroty oraz ofiary przemocy.

Niektóre z dziewcząt utwierdzone już na drodze nawrócenia zaczęły wyróżniać się życiem duchowym, zgłaszając chęć posługi w hospicjum. Grupa ta stałą się zalążkiem nowego zgromadzenia zakonnego. W 1886 roku piętnaście kobiet przyjęło habit tercjarek franciszkańskich, oprócz nich była też grupa kolejnych kandydatek. Dzień ten uznaje się za początek Franciszkanek Świętych Serc. Pierwotnie wspólnota nosiła nazwę: Siostry Pokutniczki Trzeciego Zakonu św. Franciszka p.w. św. Małgorzaty z Kortony, a siostry nazywane były Małgorzatkami.

Kontynuując cel hospicjum, pierwszym zadaniem zgromadzenia była ochrona dziewcząt przed zagrożeniami moralnymi. Ponadto siostry miały pomagać chorym zarówno w szpitalach i domach prywatnych w zależności od potrzeb oraz podejmować się innych dzieł charytatywnych według oceny Kościoła.

Strony www:
www.francescanedeisacricuori.org
www.suorefrancescanedeisacricuori.it