Klasztor św. Urszuli Villingen
Convent of St. Ursula Villingen (Ursuline Sisters of Villingen)
Convento di Sant'Orsola Villingen (Suore Orsoline di Villingen)
Convento de Santa Úrsula Villingen (Ursulinas de Villingen)
Couvent de Sainte Ursule Villingen (Ursulines de Villingen)
Kloster St. Ursula Villingen (Ursulinen von Villingen)
Data i miejsce założenia:
1782 rok - Niemcy
Liczba sióstr na świecie: brak danych
Urszulanki z Villingen obecne są w krajach: Niemcy
Dom zgromadzenia: Niemcy (Villingen)
Habit aktualny:
 |
| Czarny habit z białym kołnierzykiem o rogach zaokrąglonych, przepasany paskiem, na głowie czarny welon z biała wypustką, na piersi zawieszony krzyżyk. |
 |
| W okresie letnim używany także strój w kolorze szarym. |
Habit historyczny:
Zgromadzenie nosi nazwę Urszulanek, gdyż pierwsze reguły zaczerpnięte były od św. Anieli Merici, założycielki Zakonu św. Urszuli poświęconego edukacji dziewcząt. Zostały one dostosowane do duchowości ignacjańskiej i to ta duchowość jest podstawową dla Urszulanek z Villingen.
Podobnie jak św. Ignacy z Loyoli, założycielka zgromadzenia, z którego wyłoniła się wspólnota w Villingen, nie miała innego pragnienia w poświęceniu się Bogu jak poznać i kochać Jezusa Chrystusa ku chwale Ojca. W duchowości wspólnoty przejawia się ona przede wszystkim w kontemplacji tajemnicy Trójcy Świętej, co stanowi centrum życia duchowego sióstr. Miłość Boga, objawiająca się w Chrystusie, jest źródłem działania sióstr, które ma na celu umożliwienie każdemu napotkanemu w życiu codziennym człowiekowi, odkrycia tej miłości. Medytacja Słowa Bożego, modlitwa osobista i wspólnotowa, sakrament Eucharystii i Spowiedzi Świętej pomagają siostrom być bardziej wrażliwymi na głos Ducha Świętego, aby lepiej czynić dobro bliźnim.
Istotnym elementem charyzmatu zgromadzenia jest rodzaj apostolstwa, którym jest chrześcijańska edukacja dziewcząt i kobiet. Siostry w szczególny sposób oddają się służbie kobietom, aby pomóc im uświadomić sobie ich powołanie i żyć w Duchu Ewangelii.
Z tradycji ignacjańskiej siostry zaczerpnęły także styl apostolstwa, który cechuje się „wychodzeniem” do tych, którym mają służyć. Dlatego już od samego początku istnienia zgromadzenia Urszulanki zrezygnowały z klauzury.
Działalność:
Ze względu na podeszły wiek sióstr, nie prowadzoną one już aktywnej działalności apostolskiej.
Historia:
Zgromadzenie ma swoje korzenie we Francji przełomu XVI i XVII wieku. Anna de Xainctonge była córką parlamentarzysty z Dijon i cieszyła się starannym wykształceniem. Coraz bardziej dostrzegała jednak ignorancję dziewcząt i kobiet swoich czasów. Edukację, którą młodzi mężczyźni mogli zdobywać w kolegiach jezuickich, chciała także umożliwić dziewczętom. Okazja do zmaterializowania jej pragnienia pojawiła się w miejscowości Dole w Burgundii. Anna zajęła się wychowaniem dziewcząt z rodzin ubogich i zmarginalizowanych. Jej proste i pełne poświęcenia życie zaowocowało w 1606 roku narodzinami nowego zgromadzenia.
Zainspirowane modelem kolegiów jezuickich, siostry św. Urszuli chciały od początku prowadzić szkoły otwarte dla wszystkich i darmowe. Dlatego też nie chciały żyć za klauzurą, aby mogły z pożytkiem wyjść do dziewcząt i kobiet, nauczać i zachęcać je do praktykowania wszelkiego rodzaju cnót. Oprócz braku fizycznego oddzielenia wymagało to też od zakonnic otwartego serca i wewnętrznej swobody, aby czynić dobro wszystkim wedle potrzeby.
Z biegiem lat niektóre domy wspólnoty stawały się autonomicznymi zgromadzeniami. Aktualnie jest ich siedem, z domami generalnymi w: Dole, Brig, Fryburgu, Fryburgu Bryzgowijskim, Tours, Sion i Villingen.
Początek Urszulanek z Villinegn datuje się na 1782 rok. Wówczas przybyła do miasta grupa Urszulanek z Fryburga Bryzgowijskiego, aby przejąć pieczę nad szkołą dla dziewcząt prowadzoną dotąd przez mniszki klaryski, ponieważ ich klasztor został zniesiony dekretem cesarza Józefa II, który nie tolerował zakonów kontemplacyjnych. Urszulanki z Villinegn również uzyskały kanoniczną autonomię, stając się kolejnym niezależnym zgromadzeniem żyjącym charyzmatem m. Anny de Xainctonge.
Historia wspólnoty to trzy stulecia poświęconego edukacji dziewcząt, nie tylko miejscowych, ale też przybywających do szkoły z Francji lub Szwajcarii, ponadto uczyły się w niej także dziewczęta ewangelickie i żydowskie. Placówka szybko stała się szkołą z internatem, a rosnąca liczbą sióstr sprawiła, że w ciągu pierwszych trzech dziesięcioleci, były one w stanie obsadzić wszystkie stanowiska nauczycielskie. Z upływem lat przy szkole powstało seminarium kształcące przyszłe nauczycielki, starsze zakonnice udzielały także indywidualnych korepetycji. Troska o kształcenie dorosłych kobiet przejawiała się m.in. w nauczaniu gotowania, bądź w prowadzeniu biblioteki. Po II Wojnie Światowej otworzono szkołę handlową.
Urszulanki z Villingen swój szczyt liczebny osiągnęły po 1950 roku; było ich wówczas blisko 90, z czego ponad 20 pracowało w przyklasztornym gospodarstwie, pozostałe uczyły w szkole bądź były w podeszłym wieku. Posoborowy brak nowych powołań sprawił, że coraz starsze zakonnice stopniowo wycofywały się z pracy dydaktycznej. Obecnie żadna już nie uczy w szkole, a sama placówka została objęta opieką przez archidiecezję fryburską. Po ludzku sądząc zgromadzenie jest wymierające.
Strony www:
www.st-ursula-villingen.de
