Misjonarze Verbum Dei

Fraternia Misyjna Verbum Dei (FMVD)
Fratrnitas Misionaria Verbum Dei
Verbum Dei Missionary Fraternity (Verbum Dei Missionaries)
Fraternità Missionaria Verbum Dei (Missionari Verbum Dei)
Fraternidad Misionera Verbum Dei (Misioneros Verbum Dei)
Fraternidade Missionária Verbum Dei (Missionários Verbum Dei)
Fraternité Missionnaire Verbum Dei (Missionnaires Verbum Dei)
Missionarische Gemeinschaft Verbum Dei (Missionare Verbum Dei)

Data i miejsce założenia:
1969 rok - Hiszpania

Założyciel:
ks. Jaime Bonet Bonet

Liczba członków na świecie: brak danych

Misjonarze Verbum Dei obecni są w krajach: Hiszpania, Portugalia, Włochy, Rosja, Meksyk, Kolumbia, Wenezuela, Chile, Gwinea Równikowa, Kamerun, Filipiny, Australia.

Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Zgromadzenie bezhabitowe od początku swojego istnienia. Znakiem konsekracji jest krzyżyk zawieszony na piersi. W razie potrzeby kapłani używają stroju duchowieństwa diecezjalnego. 

Duchowość:

Charyzmat wspólnoty ma swoje źródło w powołaniu pierwszych uczniów Chrystusa: My zaś oddamy się wyłącznie modlitwie i posłudze Słowa (Dz 6, 4) oraz w przykładzie życia pierwszej wspólnoty chrześcijańskiej.

Duchowość Fraterni opiera się więc na Verbum Dei, czyli Słowie Bożym zawartym w Biblii oraz na Tradycji i nauce Kościoła. Ponieważ wiara rodzi się przez głoszenie Słowa Bożego, życie oraz modlitwa członków koncentrują się wokół słuchania, czytania i rozważania Pisma Świętego. W Słowie Bożym Misjonarze poznają oblicze Boga i słuchają Jego głosu, odkrywają skarby życia i miłości Boga.

Duchowość wspólnoty ma cztery źródła: Trójca Święta, Eucharystia, Mistyczne Ciało Chrystusa oraz Maryja – Matka Boga i Matka Kościoła.

Obecność Trójcy Świętej w duszy człowieka jest przestrzenią narodzin dzieci Bożych. Wzajemna miłość Osób Trójcy Świętej jest wzorem życia dla wspólnot Fraterni. Miłość otrzymywana od Ojca, Syna i Ducha Świętego skłania do spojrzenia na bliźnich jako członków Mistycznego Ciała Chrystusa.

Eucharystia to czas jednoczenia się w Panu. Przyjmowanie Eucharystii oznacza karmienie się miłością Chrystusa, która uzdalnia do stawania się bratem dla wszystkich ludzi. Modlitwa przed Najświętszym Sakramentem jest także ważnym aspektem duchowości eucharystycznej Verbum Dei.

Maryja, Matka Boga i Kościoła towarzyszy Misjonarzom w ich posłudze i pomaga im zachować wiarę i radość we wszystkich wyzwaniach i trudnościach. Maryja, która pielęgnowała Pana Jezusa w swoim życiu, „rodzi” Pana w duszach członków wspólnoty i duszach wszystkich ludzi.

Działalność:

Misjonarze Verbum Dei propagują modlitwę ze Słowem Bożym, tworzą tzw. Szkoły Apostołów zajmujące się formacją ludzi świeckich zobowiązujących się do ewangelizacji, prowadzą domy rekolekcyjne i rekolekcje, dni skupienia, misje ludowe, szkolenia teologiczne, są duszpasterzami akademickimi, kierownikami duchowymi, organizują pielgrzymki i obozy młodzieżowe, prowadzą także parafie.

Historia:

Misjonarze Verbum Dei są częścią Fraterni Misyjnej Verbum Dei łączącej w sobie trzy gałęzie: męską (kapłanów), żeńską oraz małżeństw, z których każda poświęca się Bogu poprzez śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, według swojego stanu. Wszystkie te gałęzie tworzą jeden instytut ze wspólnym zarządem, jednak każda z nich prowadzi oddzielne życie.

Fraternię założył ks. Jaime Bonet Bonet na Majorce w Hiszpanii. Jako nastolatek doświadczył radości i osobistej miłości Boga, co skłoniło Go do wstąpienia do seminarium diecezjalnego i pasji do głoszenia Słowa Bożego. Jako ksiądz gorliwie poświęcał się kaznodziejstwu, nauczał katechizmu Cyganów, ludzi ubogich, mieszkańców slumsów, uczniów w szkołach, prowadził rekolekcje dla osób zakonnych.

Jego posługa, styl życia i modlitwa przyciągały wielu młodych ludzi, a także innych kapłanów w całej Majorce. Ks. Bonet zakładał Szkoły Apostołów, w których były formowane grupy młodzieży i dorosłych, aby głosić Słowo Boże. Niektórzy z nich zapragnęli całkowicie poświęcić się Bogu.

Jako pierwsza powstała gałąź żeńska Misjonarek Diecezjalnych, uzyskując w 1963 roku aprobatę biskupa diecezji Palma de Mallorca. Dziś rok ten uważa się za narodziny Fraterni Misyjnej Verbum Dei. Trzy lata później kilku księży i świeckich mężczyzn zaczęło prowadzić ten sam sposób życia ad experimentum. W 1969 roku biskup Majorki erygował fraternię jako pobożne stowarzyszenie o nazwie Instytut Apostolski Kapłanów, Misjonarek i Świeckich Verbum Dei, natomiast w 1993 roku władze kościelne zatwierdziły gałąź duchownych oraz gałąź sióstr jako dwa oddzielne instytuty zakonne. W 2000 roku Stolica Apostolska zatwierdziła Fraternię Misyjną Verbum Dei jako jednolity instytut o trzech formach życia, oddany głoszeniu Ewangelii poprzez modlitwę i posługę Słowa.

Strony www:
Międzynarodowa: http://verbumdei.org
Hiszpania: www.verbumdei.es
Portugalia: http://familiavd.wixsite.com/geral/about
Rosja: www.verbumdei.ru
Filipiny: www.verbumdeiphilippines.com
Australia: www.verbumdeiaustralia.com

Antonianki Chrystusa Króla

Zgromadzenie Sióstr Antonianek od Chrystusa Króla
Congregatio Sororum Antoniarum a Christo Rege
Congregation of the Antonian Sisters of Christ the King
Congregazione delle Suore Antoniane di Cristo Re
Congregación de las Hermanas Antonianas de Cristo Rey
Congregação das Irmãs Antonianas de Cristo Rei
Congrégation des Soeurs Antoniennes du Christ-Roi
Kongregation der Antoniusschwestern von Christus dem König

Data i miejsce założenia:
1936 rok - Polska

Założyciel:
bł. Anastazy Pankiewicz OFM

Liczba sióstr na świecie: 35   * dane z 2008 roku
Antonianki Chrystusa Króla obecne są w krajach: Polska.
Dom generalny: Polska (Łódź)

Habit aktualny:

Czarny habit z białym kołnierzykiem o rogach prostych, przepasany czarnym sznurem, na głowie czarny welon z białą wypustką, na piersi zawieszony krzyż.

W okresie letnim możliwy strój w kolorze szarym.

Habit historyczny:

Duchowość:

Zgromadzenie kształtuje swoją duchowość w oparciu o Regułę Trzeciego Zakonu Regularnego św. Franciszka z Asyżu, zachowując świętą Ewangelię Pana naszego Jezusa Chrystusa, żyjąc w posłuszeństwie, w ubóstwie i w czystości, w prostocie, radości i pokoju.

Siostry wpatrują się w Chrystusa, który nie przyszedł, aby mu służono, lecz aby służyć (Mt 20, 28). Swoją służbą pragną przyczyniać się do wzrostu Jego Królestwa na ziemi. Hasłem zgromadzenia są słowa: Służyć - znaczy królować. Wszystkie prace apostolskie siostry podejmują w duchu franciszkańskiej małości jako służbę w Kościele i dla Kościoła.

Szczególnym nabożeństwem siostry otaczają Matkę Bożą. Naśladują Jej fiat; od Niej uczą się uwielbienia Boga za Jego dary, każda siostra poświęcona jest uroczyście Sercu Maryi.

Św. Antoni z Padwy jest patronem zgromadzenia. Uczy on siostry umiłowania Pisma Świętego oraz wierności ideałom franciszkańskim. Wskazuje jak z radością odpowiadać na Boże plany, poświęcając im się całkowicie i wielkodusznie. Siostry czczą również św. Elżbietę z Turyngii oraz św. Józefa.

Głównym celem zgromadzenia jest obrona życia dzieci nienarodzonych. Siostry błagają Boga za każdym poczętym i zagrożonym dzieckiem oraz wynagradzając za wszystkie grzechy przeciwko życiu. Miłość i oddanie się Antonianek Chrystusowi - Królowi ludzkich serc, pomaga dostrzec Boże życie w każdym istnieniu ludzkim. Św. Antoni jest także patronem matek oczekujących potomstwa. Każdy wtorek - dzień poświęcony św. Antoniemu - jest w zgromadzeniu dniem szczególnej modlitwy za życie.

Działalność:

Antonianki prowadzą dom samotnej matki, w którym otaczają opieką kobiety będące w trudnej sytuacji życiowej i oczekujące potomstwa oraz młode mamy, aby w ten sposób przyczynić się do ochrony życia nienarodzonych dzieci. Ponadto siostry organizują rekolekcje i dni skupienia dla dziewcząt poświęcone godności i powołaniu kobiety, propagują Duchową Adopcję dziecka poczętego, angażują się w duszpasterstwo młodzieży biorąc udział w oazach i pielgrzymkach, katechizują w szkołach, pracują w parafiach jako kancelistki i zakrystianki, wspomagają więźniów, wydają posiłki ubogim.

Historia:

Początki zgromadzenia związane są z działalnością bł. Anastazego Pankiewicza OFM, który w latach 1930-tych rozpoczął w Łodzi budowę klasztoru i szkoły dla ubogiej młodzieży męskiej. Chciał przy swoim klasztorze i szkole mieć siostry zakonne. W tym czasie przybyły do Łodzi trzy kobiety, które odeszły ze Zgromadzenia Sióstr Wspólnej Pracy. Ojciec znał je wcześniej i dlatego zaproponował współpracę. W 1936 roku przyjął je do III Zakonu św. Franciszka i otoczył duchową opieką, dając początek nowemu zgromadzeniu zakonnemu.

Siostry miały posługiwać w zakrystii kościoła, opiekować się najuboższymi uczniami, pracować w planowanej bursie. Miały one także pomagać w prowadzeniu III Zakonu św. Franciszka i nieść pomoc biednym, wielodzietnym rodzinom i sierotom. Siostry założyły mały sierociniec i w miarę swoich możliwości pomagały rodzinom cierpiącym niedostatek. Wybuch II Wojny Światowej zniweczył wszystkie plany. Po wojnie siostry przygarnęły do swego domu powojenne sieroty i dzieci z najuboższych rodzin.

W 1956 roku władze komunistyczne uchwaliły ustawę dopuszczającą przerywanie ciąży. Kościół apelował wówczas, aby stanąć na straży życia poczętego. Siostry postanowiły odpowiedzieć na to wezwanie, ustalając obronę życia nienarodzonych dzieci jako cel szczegółowy zgromadzenia. Od tego czasu Antonianki zobowiązały się do opieki nad samotnymi matkami, nad dziećmi matek pracujących oraz do katechizacji, poprzez którą uczyłyby młodych ludzi szacunku do życia na każdym jego etapie.

Strony www:
www.antonianki.pl

Misjonarki Bożego Objawienia

Misjonarki Bożego Objawienia (MDR)
Missionaries of Divine Revelation
Missionarie della Divina Rivelazione
Misioneras de la Divina Revelación
Missionárias da Revelação Divina
Missionnaires de la Révélation Divine

Data i miejsce założenia:
2001 rok - Włochy

Założycielka:
m. Prisca - Concetta Mormina

Liczba sióstr na świecie: brak danych
Misjonarki Bożego Objawienia obecne są w krajach: Włochy.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Zielony habit ze szkaplerzem wyciętym w szpic, biały kołnierzyk, na głowie zielony welon z białą wypustką, przy boku różaniec.

Duchowość:

Charyzmat zgromadzenia wyznacza mu trzy zasadnicze cele: strzeżenie Słowa Bożego z gorliwą miłością, rozpowszechnianie Bożego Objawienia w jedności z Magisterium Kościoła ze szczególnym podkreśleniem trzech "białych miłości": Eucharystii, Niepokalanej i Ojca Świętego. Ostatni cel to służba bliźniemu poprzez apostolat katechetyczny.

Misjonarki Bożego Objawienia czują się powołane do bycia apostołkami tajemnicy Kościoła, a więc pragną: Myśleć, jak Kościół zawsze myślał, kochać, jak Kościół zawsze kochał, chcieć tego, czego Kościół zawsze chciał.

Siostry szczególnie czczą Matkę Bożą, która objawiła się w Tre Fontane w Rzymie jako Dziewica Objawienia, w zielonym płaszczu i księgą przyciśniętą do serca. Księga ta to Słowo Boże, czyli Objawienie Boże. Ewangelia mówi, że Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu (Łk 2, 19). Jest więc Ona stróżem Słowa. Na cześć Dziewicy Objawienia siostry noszą zielone habity. Nawzajem pozdrawiają się słowami: Boże błogosław nam, Dziewico ochraniaj nas.

Ponadto siostry powołane są do duchowego macierzyństwa wobec kapłanów, dzięki któremu uczestniczą w macierzyństwie Matki Bożej, która jest Matką Wiecznego i Najwyższego Kapłana – Jezusa Chrystusa. Każda siostra ofiaruje Bogu swoje cierpienia i prace i prosi Boga o łaski dla kapłanów, aby wzrastali w świętości, byli wierni swojemu powołaniu i zaangażowani w swoją posługę. W intencji księży poświęcona jest także w zgromadzeniu cotygodniowa adoracja eucharystyczna.

Działalność:

Apostolstwo Misjonarek Bożego Objawienia ukierunkowane jest na wzrastanie Ludu Bożego, aby żył autentycznie chrześcijańskim życiem i uczestniczył w życiu Kościoła. Siostry wypełniają je poprzez apostolat katechetyczny w parafiach, w rodzinach, poprzez misje ludowe. Ponadto pełnią funkcję oficjalnych przewodników w Bazylice Świętego Piotra i Muzeach Watykańskich oraz posługują w Bazylice św. Jana na Lateranie – katedrze papieża, Matce Kościoła Rzymskiego i wszystkich kościołów na świecie.

Sprawują także duchową opiekę nad Oblatami Bożego Objawienia – osobami świeckimi, które żyją duchowością zgromadzenia w swoich środowiskach, poświęcając swój wolny czas pracy w służbie lokalnej parafii i diecezji zgodnie z liturgicznymi i katechetycznymi potrzebami.

Historia:

Mieszkająca na Sycylii Concetta Mormina, późniejsza m. Prisca, była bardzo zaangażowana w działalność Akcji Katolickiej. W 1948 roku przyjechała do Rzymu, aby wziąć udział w spotkaniu papieża Piusa XII z członkami Akcji Katolickiej. Właśnie wtedy po raz pierwszy usłyszała o Matce Bożej, która ukazała się rok wcześniej w Rzymie w Tre Fontane protestantowi o imieniu Bruno Cornacchiola, który gorliwie zwalczał katolicką naukę o przywilejach Maryi. Matka Boża powiedziała do Bruno: Jestem Dziewicą Objawienia. Przestań mnie prześladować i wróć do Kościoła Katolickiego - Świętej Owczarni Królestwa Niebieskiego na ziemi.

Z tego wydarzenia narodził się charyzmat zgromadzenia. W 1954 roku m. Prisca wraz z Bruno Cornacchiola założyli katechetyczne stowarzyszenie. Prisca w duszy czuła się wezwana, aby poświęcić się całkowicie Panu, a także do utworzenia wspólnoty zakonnej, opartej na przesłaniu z Tre Fontane. Nie doczekała jednak realizacji tego pragnienia; zmarła w 1998 roku.

Członkinie początkowo żyły jako świeckie osoby konsekrowane. Dopiero w 2001 roku udało się spełnić marzenie założycielki o nowym zgromadzeniu, gdy Misjonarki Bożego Objawienia uzyskały kościelną aprobatę diecezji rzymskiej.

Matka Prisca była kobietą, pokorną, pobożną, pełną prostoty, charakteryzującą się głęboką miłością do Eucharystii, Maryi Dziewicy, Słowa Bożego, kapłaństwa sakramentalnego i intensywnym życiem modlitwy. W szczególności miłość i pragnienie naśladowania Maryi w medytacji nad Słowem Bożym odznaczało jej całe życie.

Strony www:
www.divinarivelazione.org