Misjonarze Apostołowie Słowa

Bractwo Misyjne „Apostołowie Słowa” (FMAP)
*Missionary Fraternity "Apostles of the Word" 
    (Missionaries Apostles of the Word)
*Fraternità Missionaria "Apostoli della Parola" 
    (Missionari Apostoli della Parola)
*Fraternidad Misionera “Apóstoles de la Palabra” 
    (Misioneros Apóstoles de la Palabra)
*Fraternidade Missionária „Apóstolos da Palavra” 
    (Missionários Apóstolos da Palavra)
*Fraternité Missionnaire "Apôtres du Verbe" 
    (Missionnaires Apôtres du Verbe)

Data i miejsce założenia:
1978 rok - Meksyk

Założyciel:
o. Flaviano Amatulli Valente

Liczba członków na świecie: brak danych
Misjonarze Apostołowie Słowa obecni są w krajach: Meksyk, Gwatemala, Honduras, Salwador, USA, Portugalia, Włochy (brak dokładniejszych danych)
Dom generalny: Meksyk (Iztapalapa, México)

Habit aktualny:

Biały habit przepasany białym pasem wiązanym po lewej stronie, na zakończeniu pasa wyszyty znak zgromadzenia

Duchowość:

Bractwo Misyjne „Apostołowie Słowa” to stowarzyszenie życia apostolskiego skupiające kapłanów, seminarzystów i braci składających przyrzeczenia czystości, ubóstwa i posłuszeństwa.

Celem bractwa jest głoszenie orędzia Zbawienia wszelkimi możliwymi sposobami, szczególnie ludziom niemającym dostatecznej formacji duchowej. Szczególnym zadaniem Apostołów Słowa jest przeciwdziałanie wpływowi sekt, które przyciągają do siebie katolików, z powodu ich nierzadko powierzchownej wiary.

W tym celu członkowie bractwa oferują solidną formacją ludzi świeckich, aby ukształtować w nich głęboką i silną wiarę, zdolną bez obaw żyć w świecie pełnym najróżniejszych przekonań religijnych. Przede wszystkim czynią to wzbudzając zainteresowanie i miłość do Słowa Bożego zawartego w Biblii. Jej zgłębianie ma prowadzić ludzi do przyjęcia Chrystusa jako jedynego Zbawiciela, przyjęcia Chrystusa jako jedynego Pana życia oraz - dzięki łasce Ducha Świętego – do ożywienia sakramentów chrztu i bierzmowania, a tym samym rozpoczęcia nowego, świadomego katolickiego życia. Drugim środkiem do konfrontacji z sektami jest ożywienie zdrowej katolickiej apologetyki, choć przez wielu w Kościele uważanej z oznakę zacofania, potrzebnej jednak dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek.

Misjonarze Apostołowie Słowa nieustannie proszą Ducha Świętego o siłę do wypełniania swojego powołania, o wstawiennictwo zwracają się także do Niepokalanej Dziewicy Maryi z Guadalupe.

Formacja przyszłych kapłanów w bractwie rozpoczyna się dwuletnimi studiami filozoficznymi, następnie jest rok praktyki duszpasterskiej, roczny nowicjat, po czym odbywają studia teologiczne. Dopiero po czterech latach od wstąpienia składają przyrzeczenia.

Działalność:

Działalność Apostołów Słowa dąży do wzmocnienia wiary katolików wobec naporu sekt poprzez szerzenie znajomości Słowa Bożego, katechizację, wizyty domowe, prelekcje, kursy biblijne, rekolekcje, konferencje, środki masowego przekazu, książki, płyty, prowadzenie rozgłośni radiowych.

Bractwo prowadzi działalność informacyjną o sektach, uczula na zagrożenia obecne w grupach tzw. Odnowy Charyzmatycznej, które - w połączeniu z powierzchownością w dziedzinie doktrynalnej, błędnie rozumianym ekumenizmem prowadzącym do przejmowania form duchowości ze wspólnot protestanckich, a zwłaszcza zielonoświątkowych - owocuje narodzinami licznych sekt wywodzących się właśnie z katolickiej Odnowy Charyzmatycznej, co w Ameryce Łacińskiej jest zjawiskiem często spotykanym. W tym celu bractwo wspiera tradycyjną pobożność ludową, odmawianie Różańca Świętego, posłuszeństwo pasterzom Kościoła.

Historia:

Założycielem bractwa jest pochodzący z Włoch o. Flaviano Amatulli Valente, gdzie wstąpił do Zgromadzenia Misjonarzy Kombonianów i niedługo po święceniach kapłańskich wyjechał na misje do Meksyku. Tam zetknął się z problemem wysypu sekt, które przyciągały do siebie wielu katolików o słabo uformowanej wierze.

W 1978 roku założył Ruch Kościelny „Misjonarzy Słowa”, który został zatwierdzony przez biskupa San Andrés Tuxtla, w stanie Veracruz w Meksyku. Ruch tworzyli ludzie świeccy, młodzież i dorośli, samotni i małżeństwa, którzy zobowiązywali się na jeden rok do współpracy z Kościołem na rzecz pogłębiania wiary innych świeckich, szerzenia oraz obrony wiary katolickiej wobec wpływu sekt, z możliwością przedłużenia zobowiązania na kolejne lata.

Dla tych, którzy pragną poświęcić tej posłudze całe swoje życie w ramach ruchu powstały dwa zgromadzenia: męskie - Bractwo Misyjne „Apostołowie Słowa” oraz żeńskie – Instytut Misyjny „Apostołki Słowa”. 

Strony www:
Meksyk: www.apostolesdelapalabra.org
Portugalia: www.apostolosdapalavra.pt
Włochy: www.apostolidellaparola.org

Filmy:



https://www.youtube.com/watch?v=ftenFH9A9xk

ss. Najświętszej Maryi Wniebowziętej

Towarzystwo Najświętszej Maryi Wniebowziętej
Compagnia di Maria Santissima Assunta (Assuntine)
Compañía de María Santísima Asunta
Companhia de Maria Santissima Assunta
Inna nazwa: Asumptynki

Data i miejsce założenia:
1961 rok - Włochy

Założyciel:
o. Girolamo Maria Morreale SJ

Liczba sióstr na świecie: brak danych
Siostry Najświętszej Maryi Wniebowziętej obecne są w krajach: Włochy, Kolumbia.
Dom generalny: Włochy (Caltanissetta)

Habit aktualny:
Zgromadzenie bezhabitowe.

Duchowość:

Zgromadzenie ma duchowość maryjną, w centrum której stoi tajemnica Wniebowzięcia Matki Bożej.

Najświętsza Maryja Panna wzięta do nieba z duszą i ciałem jest wezwaniem do nadziei. Wniebowzięcie jest owocem Jej zjednoczenia z Chrystusem, dlatego Jej los będzie również losem tych, którzy należą do Chrystusa. To daje siostrom nadzieję, że z dobroci Boga i one będą żyć w niebie. Nadzieja życia wiecznego daje siłę do znoszenia tu na ziemi trudności, której ludzie niewierzący są pozbawieni. Wniebowzięcie jest więc dla człowieka przesłaniem chrześcijańskiej nadziei, jest przesłaniem o Zmartwychwstaniu. Zgromadzenie czerpie także z duchowości ignacjańskiej. Codzienność sióstr składa się z modlitwy, pracy i apostolatu oraz studium teologii.

Towarzystwo Najświętszej Maryi Wniebowziętej składa się z dwóch gałęzi: sióstr zakonnych żyjących we wspólnocie oraz świeckich kobiet konsekrowanych żyjących w pojedynkę.

Działalność:

Asumptynki współpracują z Kościołem w dziele ewangelizacji świata poprzez apostolstwo edukacyjne w szkołach, studiowanie i nauczanie teologii, katechizację w parafiach, prowadzenie domu rekolekcyjnego, a także pomoc materialną, moralną i duchową ubogich dzieci, samotnych matek, wdów i ofiar przemocy.

Historia:

Założyciel zgromadzenia o. Girolamo Maria Morreale SJ całe swoje życie był oddany Matce Bożej. Nauczyła go tego jego matka, kobieta głębokiej wiary i wielkiej pobożności. Najważniejsze wydarzenia z jego życia zawsze miały miejsce w maryjne święta: jego narodziny, pierwsza Komunia Święta, wstąpienie do Zakonu Jezuitów, profesja zakonna. W zakonie pogłębiał teologię maryjną, całą swoją energię poświęcił szerzeniu nabożeństwa do Matki Bożej, każdego dnia odmawiał wszystkie tajemnice różańca.

Szczególnie radosny był dla o. Morreale dzień ogłoszenia dogmatu o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny w 1950 roku. Dzień wcześniej w czasie głębokiej modlitwy usłyszał wewnętrzny głos: Załóż zgromadzenie zakonne na cześć mojego Wniebowzięcia. Po tych słowach uczuł wielką radość i głęboki spokój, co dało mu świadectwo, że jest to wolą Bożą.

Życzenie niebios stało się rzeczywistością w 1961 roku w Caltanissetta na Sycylii, gdy pierwsze cztery siostry, nazwane później Asumptynkami, rozpoczęły życie wspólnotowe. Dwa lata później siostry złożyły śluby zakonne.

Towarzystwo Najświętszej Maryi Wniebowziętej od 1990 roku jest zgromadzeniem na prawie diecezjalnym. Dziś siostry żyją w trzech domach: dwóch we Włoszech, w Caltanissetta oraz w Sciacca oraz w jednym w Kolumbii w Medellin.

Strony www:
http://cmariassunta.blogspot.com

Karmel Maryi

Karmel Maryi, Dziewicy Misjonarki
Carmel of The Virgin Mary, Missionary
Carmelo di Maria, Vergine Missionaria
Carmelo de María, Virgen Misionera
Carmel de Marie, Vierge Missionnaire

Data i miejsce założenia:
1997 rok - Francja

Założyciele (od lewej):
o. Marie-Michel
o. Marie-Van Meurice

Liczba sióstr na świecie: brak danych
Siostry Karmelu Maryi obecne są w krajach: Francja.
Dom wspólnoty: Francja (Dieulefit)

Habit aktualny:

Niebieski habit (dżinsowy) przepasany skórzanym paskiem, brązowy szkaplerz, biała toka otaczająca twarz, na głowie niebieski welon, na piersi zawieszony drewniany krzyżyk, przy boku różaniec.

Dopełnieniem stroju jest biały płaszcz chórowy.

Duchowość:

Zgromadzenie żyje duchowością karmelitańską i ma charakter maryjny, pół-pustelniczy i misyjny.

W duchowości karmelitańskiej centralne miejsce zajmuje mała droga dziecięctwa duchowego św. Teresy z Lisieux oraz sługi Bożego Marcela Vana, których pisma siostry stale rozważają, a która polega na ufności i bezgranicznym zawierzeniu Bogu, rozmiłowaniu w tym, co małe i niepozorne, prostocie i wierności w małych rzeczach dnia codziennego. Siostry biorą także przykład ze św. Józefa, od którego uczą się zaufania, cichości, pokory i posłuszeństwa Duchowi Świętemu.

Szczególną miłością darzona jest Najświętsza Maryja Panna, w której siostry widzą Mistrzynię życia duchowego. Na Jej cześć odmawiają modlitwy maryjne, w tym lectio mariale oraz różaniec, jednocząc swoje serca z Sercem Maryi.

Wśród życia modlitewnego główne miejsce zajmuje Msza Święta oraz Liturgia Godzin. Wspólnota dużym szacunkiem otacza liturgię i dba o jej piękno, ponieważ w niej Kościół wyraża swoją wiarę, w niej Bóg udziela łask w sakramentach świętych oraz karmi swoim Słowem. Liturgia jest uprzywilejowanym miejscem, gdzie oddaje się chwałę Bogu i jednoczy się z liturgia niebieską. Ponadto siostry stale rozważają Słowo Boże, zgłębiają pisma mistrzów duchowości karmelitańskiej, pisma maryjne, zwłaszcza św. Ludwika-Marii Grignion de Monfort oraz nauczanie Ojców Kościoła, Soborów, świętych i papieży o Matce Bożej, katechizm, filozofię i teologię, a także własne statuty zwane Regułą Życia.

Powołanie karmelitańskie to powołanie kontemplacyjne prowadzone na wzór proroka Eliasza, jednak mniszki nie żyją w całkowitym odosobnieniu. Prowadzą życie pół-pustelnicze; w każdy poniedziałek i sobotę udają się do pustelni, gdzie w samotności jednoczą się z cichą wiarą Maryi oczekującej na Zmartwychwstanie. Raz w roku spędzają w pustelni cały tydzień. Dla tych, które czują się powołane, istnieje możliwość prowadzenia życia pustelniczego przez dłuższy czas, nawet do 40 dni. Jednak zawsze w sobotę wieczór wracają one do wspólnoty, aby w niedzielę razem dzielić się radością Zmartwychwstania. Również większe uroczystości, w tym święta maryjne, spędzane są zawsze we wspólnocie. 

Życie codzienne prowadzone jest w duchu siostrzanej miłości. Regularnie praktykowany jest tzw. czas pojednania, w czasie którego wszyscy proszą siebie o przebaczenie za swoje uchybienia, braki i słabości w życiu wspólnotowym oraz wzajemnej miłości. Obok trzech zwykłych ślubów zakonnych składany jest też dodatkowy, czwarty ślub miłości, aby nie zapomnieć o tym, co jest pierwsze w życiu sióstr. Mniszki praktykują też post, wspominając miłość Tego, który umiłował aż do śmierci na krzyżu. Przez post uczą się rezygnacji z tego co przemija, aby być wolnymi jedynie dla Boga.

Karmel Maryi składa się z dwóch wspólnot: żeńskiej i męskiej, żyjących w jednym klasztorze, jednak z odrębnymi klauzurami dla mnichów i dla mniszek. W przestrzeni klauzury znajdują się cele i pustelnie oraz zachowywane jest ścisłe milczenie.

Misyjny charakter powołania członków wspólnoty przejawia się w podejmowaniu działalności apostolskiej, w tym tzw. misji punktowych, które trwają nie dłużej niż tydzień i są prowadzone poza klasztorem. Przed wyjazdem na takie misje, przynajmniej jeden dzień jest spędzany w pustelni.

Działalność:

Działalność apostolska to w pierwszej kolejności modlitwa, która rozpala ogień miłości, następnie przyjmowanie osób w gościnę, których członkowie wspólnoty traktują jako przysłanych przez samego Chrystusa, zapewniając gościom przestrzeń ciszy i kontemplacji. Ponadto dzielą się świadectwem wiary, szczególnie wśród młodzieży w czasie misji punktowych, również poprzez środki masowego przekazu, publikacje, muzykę, podejmują się misji parafialnych, prowadzą grupy modlitewne o charakterze maryjnym, organizują pielgrzymki.

Historia:

Karmel Maryi Dziewicy Misjonarki to wspólnota zakonna założona z inspiracji o. Marie-Michel przy pomocy o. Marie-Van Meurice. Ojciec Marie-Michel po swoim nawróceniu w Fatimie wstąpił do seminarium duchownego, gdzie odkrył w sobie powołanie do Zakonu Karmelitów Bosych.

W zakonie pełnił odpowiedzialne funkcje; był m.in. mistrzem nowicjatu, radnym prowincjalnym oraz prowincjałem. Od początku życia zakonnego maryjny aspekt charyzmatu karmelitańskiego był mu szczególnie bliski. Jednocześnie czuł pociąg do życia pustelniczego na wzór pierwszych zakonników z Góry Karmel. Doprowadziło to do narodzin w 1997 roku nowej wspólnoty zakonnej o duchowości karmelitańskiej składającej się z gałęzi męskiej i żeńskiej.

Klasztor Karmelu Maryi znajduje się w miejscowości Dieulefit we Francji w diecezji Valence, której ordynariusz nadał zgromadzeniu status prywatnego stowarzyszenia wiernych.

Strony www:
http://cmvm.net