ss. Opatrzności Bożej

Zgromadzenie Sióstr Opatrzności Bożej (CSDP)
Congregatio Sororum Divina Providentia
Congregation of the Sisters of Divine Providence
Congregazione delle Suore della Divina Provvidenza
Congregación de la Hermanas de la Divina Providencia
Congregação das Irmãs da Divina Providência
Congrégation des Soeurs de la Divine Providence
Kongregation der Schwestern von der Göttlichen Vorsehung
Inna nazwa: Opatrznościanki

Data i miejsce założenia:
1857 rok - Polska

Założycielka:
m. Antonina - Marcjanna Mirska

Liczba sióstr na świecie: 296 (w Polsce: ok. 260)  * dane z 2015 roku
Siostry Opatrzności Bożej obecne są w krajach: Polska, Ukraina, Szwajcaria, Włochy, Kamerun, Japonia.
Dom generalny: Polska (Grodzisk Mazowiecki)

Habit aktualny:

Czarny habit z białym kołnierzykiem, na głowie biały czepek i czarny welon, na piersi zawieszony krzyż z Sercem Jezusa pośrodku; możliwa czarna pelerynka.

Używany także strój w kolorze szarym.

------------------------------------------

W Kamerunie: biały habit i welon o uproszczonym kroju.

Habit historyczny:

Duchowość:

Źródłem duchowości zgromadzenia jest ewangeliczne przykazanie Miłości Boga i bliźniego. Miłość ta przejawia się w szerzeniu chwały Bożej i trosce o zbawienie dusz, zwłaszcza dziewcząt upadłych moralnie i dzieci osieroconych. Streszczają to hasła wspólnoty: Niczego nie należy stawiać ponad miłość Chrystusa oraz Wszystko na większą chwałę Bożą. W podejmowanej służbie apostolskiej siostry starają się odwzorować postawę Chrystusa Miłosiernego.

Charakterystyczną cechą duchowości jest bezgraniczna ufność w Bożą Opatrzność, a także przekonanie o nieustannej trosce Boga o każdego człowieka. Siostrom Opatrzności Bożej bliskie są słowa Ewangelii: Starajcie się najpierw o królestwo Boga i Jego sprawiedliwość, a wszystko inne będzie wam dodane (Mt 6,33). Według słów założycielki Siostra Opatrzności Bożej ma modlić się i pracować, a Bóg dopomoże. Opatrzność Boża wskaże jej miejsce pracy.

Inne cnoty typowe dla zgromadzenia to: duch modlitwy, pracy, wdzięczności Bogu, pokory, cierpliwości, dobroci, ofiary, pokuty i wynagrodzenia Bogu. W realizacji powołania sióstr szczególną rolę odgrywa umiłowanie Eucharystii, wspólnota dóbr oraz życie w siostrzanej jedności.

Patronami zgromadzenia są: Matka Boża Niepokalana - ideał oddania Bogu, św. Józef - wzór pokory, czystości i wierności, a także św. Ignacy Loyola i św. Franciszek Ksawery, czyniący wszystko na większą chwałę Bożą.

Działalność:

Tradycyjna działalność zgromadzenia skupiała się na pomocy dziewczętom zagubionym moralnie oraz dzieciom osieroconym. Po wojnie władza komunistyczna zlikwidowała dzieła apostolskie prowadzone przez zgromadzenie, a powierzyła siostrom opiekę nad dziećmi specjalnej troski.
Dziś prowadzenie domów pomocy społecznej dla dziewcząt i kobiet upośledzonych umysłowo lub chorych psychicznie stanowi ważną część apostolstwa zgromadzenia. Siostry prowadzą także przedszkola, Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii, Placówkę Opiekuńczo-Wychowawczą dla dzieci osieroconych, opiekują się osobami samotnymi i starszymi w domach opieki, niosą pomoc chorym. Poza tym katechizują w szkołach, starając się dotrzeć do młodzieży zaniedbanej moralnie, posługują w parafiach w charakterze zakrystianek, organistek, kancelistek, pracują w kurii biskupiej, a także angażują się w pracę misyjną.

Historia:

Matka Antonina Marcjanna Mirska życie zakonne rozpoczęła w Zgromadzeniu Sióstr Szarytek, w którym posługiwała jako pielęgniarka w szpitalu we Lwowie. Po kilku latach, ze względu na chorobę nóg, opuściła zgromadzenie i zajęła się pracą dobroczynną.

W ówczesnej Polsce pod zaborami, jak i w innych krajach Europy, powszechna była bieda materialna, bezrobocie, migracja ludzi ze wsi do miast. Wiele młodych dziewcząt szukających pracy, często trafiało do domów publicznych, ulegając całkowitej demoralizacji. Szerząca się wówczas prostytucja stała się poważnym problemem społecznym miast XIX-wiecznej Europy, także i Lwowa. Z inspiracji księżnej Leonowej Sapieżyny oraz abpa Łukasza Baranieckiego, kierownika duchowego Marcjanny, powstał we Lwowie dom poprawczy dla upadłych moralnie dziewcząt i kobiet celem ich resocjalizacji. Marcjanna zaangażowała się w jego powstanie i funkcjonowanie.

Próby przekazania domu jakiemuś zgromadzeniu zakonnemu nie powiodły się. Zadecydowano wówczas o wyjeździe Marcjanny do Francji do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, które prowadziło podobny dom w Laval, aby zapoznała się z ich metodami wychowawczymi. Jednocześnie pod kierunkiem sióstr odbyła nowicjat przyjmując imię Antonina. Po powrocie do Lwowa w 1857 roku złożyła śluby zakonne. Tego samego dnia do nowicjatu zostały przyjęte dwie inne kandydatki. W ten sposób zaistniało Zgromadzenie Sióstr Opatrzności Bożej, z m. Antoniną jako przełożoną.

Założycielka od samego początku istnienia wspólnoty rozszerzała zakres jej pracy. Oprócz zakładu wychowawczo-poprawczego, powstał dom dla sierot, szkoła powszechna, internat dla dziewcząt, ochronki, i szpitalik dla biednych dzieci. Po II Wojnie Światowej, ze względu na sytuację polityczną Polski, siostry zajęły się opieką nad dziećmi upośledzonymi umysłowo, a troska o dziewczęta zagrożone demoralizacją ma dziś charakter pośredni i jest realizowany w ramach różnych form działalności apostolskiej.

Strony www:
www.providentia.pl

Rosminianie

Instytut Miłosierdzia (IC)
Institutum Caritatis
Institute of Charity (Rosminians)
Istituto della Carità (Rosminiani)
Instituto de la Caridad (Rosminianos)
Instituto da Caridade (Rosminianos)
Institut de la Charité (Rosminiens)
Institution der Nächstenliebe (Rosminianer)

Data i miejsce założenia:
1828 rok - Włochy

Założyciel:
bł. Antoni Rosmini

Liczba zakonników na świecie: ok. 190

Rosminianie obecni są w krajach: Włochy, Wielka Brytania, Irlandia, USA, Wenezuela, Kenia, Tanzania, Indie, Nowa Zelandia.

Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Strój duchowieństwa diecezjalnego.

----------------------------------------

W Indiach sutanna biała.

----------------------------------------

W Afryce biała sutanna przepasana czarnym pasem z wyszytym na jego końcu znakiem zgromadzenia.

Duchowość:

Podstawowa cecha charyzmatu rosminiańskiego polega na uniwersalnym miłosierdziu. Polega ono na czynieniu miłosierdzia wszystkim ludziom, bez względu na różnice między nimi, ponieważ Bóg nie wyklucza nikogo ze Swojego miłosierdzia. Zgromadzenie nie jest więc powołane do pełnienia żadnego konkretnego dzieła miłosierdzia, jak to bywa w przypadku wielu innych wspólnot zakonnych, ale ma ono odzwierciedlać Kościół w całej jego tożsamości i misji powszechnej miłości.

Założyciel dostrzegał, że uniwersalne miłosierdzie przejawia się w trzech formach: duchowej, intelektualnej oraz doczesnej. Miłosierdzie duchowe, najwyższe z tych trzech, dotyczy troski o dusze ludzkie poprzez pracę duszpasterską w parafiach, posługę w ośrodkach rekolekcyjnych oraz pracę misyjną. Miłosierdzie intelektualne to troska o edukację młodego pokolenia w szkołach i na uniwersytetach. Natomiast miłosierdzie doczesne obejmuje potrzeby materialne oraz sprawy ciała, a więc jest troską o ludzi chorych, ubogich, zmarginalizowanych.

Zjednoczenie z Bogiem kapłanów i braci Rosminian rozpoczyna się od osobistego oczyszczenia i oderwania od grzechu, co pozwala na wzrost w łasce Bożej w taki sposób, że stają się oni całkowicie otwarci na pełnienie woli Bożej we wszystkim. Zakonnicy dostrzegają ją w obowiązkach swojego stanu życia, w głosie Kościoła, poleceniach przełożonych oraz w potrzebach bliźnich. Podobnie jak założyciel, Rosminianie poświęcają swoje życie, aby ukazać innym Jezusa Chrystusa, który jest Prawdą, w całkowitej wierności Magisterium Kościoła.

Działalność:

Aktualnymi formami działalności apostolskiej zgromadzenia jest prowadzenie parafii, domów rekolekcyjnych, szkół, w tym szkół wyższych, internatów, przychodni i ośrodków zdrowia, ponadto zakonnicy angażują się w pracę misyjną w Afryce.

Historia:

Bł. Antoni Rosmini od czasu swoich święceń kapłańskich w 1821 roku postanowił żyć według jednej zasady: stawiania Bożych natchnień na pierwszym miejscu, a własnych pragnień na drugim. Woli Bożej poszukiwał w dwojaki sposób. Pierwszy polegał na walce ze swoimi grzechami i niedoskonałościami, modlitwę oraz życie zgodne z nauczaniem Chrystusa. Drugi to bycie gotowym do podjęcia się każdego dzieła miłosierdzia tak długo, jak Opatrzność Boża będzie tego wymagała.

Wkrótce św. Magdalena di Canossa, założycielka sióstr kanosjanek, do których wstąpiła siostra Antoniego, zwróciła się do niego z prośbą o założenie instytutu edukacji ubogich chłopców. Rosmini odczytał to jako głos Bożej woli. W 1827 roku zetknął się z pewnym opatem, który oznajmił mu: Myślę o wspólnocie, która byłaby ukierunkowana na reformę duchowieństwa, a ty musisz mi pomóc w realizacji tego celu. Od tego czasu Rosmini zaczął myśleć o uformowaniu nowego zgromadzenia zakonnego. Jednak pozostawił wszystko Opatrzności; nie szukał kandydatów, nie zachęcał nikogo, wierząc, że Bóg przyśle odpowiednie osoby w swoim czasie.

W 1828 roku dołączyło do niego dwóch innych mężczyzn. W kaplicy Ukrzyżowania w sanktuarium Monte Calvario na przedmieściach miasta Domodossola zainicjowali Instytut Miłosierdzia i od razu zaczęli żyć na wzór zakonny według zasad naszkicowanych przez Rosminiego. Konstytucje zgromadzenia otrzymały oficjalną aprobatę Kościoła 10 lat później. Wtedy też 25 już Rosminian złożyło swoje śluby zakonne.

Założyciel wpajał młodej wspólnocie ducha gotowości przyjęcia każdej woli Bożej oraz przekonanie, że Bóg przemawia do ludzi na różne sposoby i sprawia, że ​​Jego wola jest zgodna z możliwościami każdej osoby. Według niego głównymi sposobami, jakimi Bóg ukazuje ludziom swoją wolę, są: prośba kogoś będącego w potrzebie, prośba osoby mówiącej w imieniu kogoś potrzebującego oraz dostrzeżenie samych potrzeb u bliźnich.

Strony www:
Dom generalny: www.istitutodellacarita.com
Włochy: www.rosmini.it
Irlandia: www.rosminians.ie