Karmelitanki Najświętszego Serca z Los Angeles

Siostry Karmelitanki Najświętszego Serca z Los Angeles (OCD)
Carmelite Sisters of the Most Sacred Heart of Los Angeles
Suore Carmelitane del Sacro Cuore di Los Angeles
Hermanas Carmelitas del Sacratísimo Corazón de Los Ángeles
Irmãs Carmelitas do Sagrado Coração de Los Angeles
Sœurs Carmélites du Très Sacré-Cœur de Los Angeles
Karmeliten-Schwestern des Heiligsten Herzens von Los Angeles

Data i miejsce założenia:
1983 rok - USA

Założycielka:
Wspólnota powstała przez usamodzielnienie się części zgromadzenia, które założyła m. Maria Luisa Josefa od Najświętszego Sakramentu.

Liczba sióstr na świecie: 134  * dane z 2008 roku
Karmelitanki Najświętszego Serca z Los Angeles obecne są w krajach: USA.
Dom generalny: USA (Alhambra, CA)

Habit aktualny:

Brązowy habit przepasany skórzanym paskiem, brązowy szkaplerz wycięty pod szyją w kwadrat, na głowie biały czepek i czarny welon, przy boku różaniec.

Dopełnieniem stroju jest biały płaszcz chórowy.

Duchowość:

Duchowość zgromadzenia jest zakorzeniona w tradycji karmelitańskiej w ujęciu św. Teresy z Avila i św. Jana od Krzyża. Jej istotą jest głębokie zjednoczenie duszy z Bogiem przez modlitwę i kontemplację, które prowadzi do życia w ciągłej obecności Boga. Spotkanie z Nim odbywa się za pośrednictwem sakramentów i liturgii; siostry żywią szczególną miłość do Pana Jezusa obecnego w Eucharystii. Oprócz uczestnictwa we Mszy Świętej codziennie odmawiają m.in. Liturgię Godzin, różaniec, dwie i pół godziny poświęcają na medytację, z czego jedną godzinę w ramach Godziny Świętej połączoną z adoracją eucharystyczną.

Charakterystyczne dla duchowości karmelitańskiej jest także nabożeństwo do Matki Najświętszej; jest ona dla sióstr wzorem życia ukrytego, zjednoczonego przez kontemplację z Chrystusem, przykładem owocnej służby oraz uległego posłuszeństwa wobec natchnień Ducha Świętego w codziennym życiu.

W zgromadzeniu kładzie się silny nacisk na wierność Magisterium Kościoła Katolickiego; wśród intencji zanoszonych przez siostry w modlitwach pierwsze miejsce zajmuje modlitwa za kapłanów.

Kontemplacyjny charakter Karmelu siostry łączą z apostolską służbą Kościołowi, która ma na celu propagować wśród ludu Bożego prowadzenie głębszego życia duchowego.

Działalność:

Charyzmat zgromadzenia przewiduje trzy rodzaje działalności apostolskiej: edukację i wychowanie młodego pokolenia - w tym celu zgromadzenie prowadzi przedszkola, szkoły podstawowe i średnie; opiekę zdrowotną obecnie realizowaną w domach opieki dla ludzi starszych oraz organizowanie indywidualnych i grupowych rekolekcji w prowadzonych przez siostry domach rekolekcyjnych.

Historia:

Korzenie zgromadzenia sięgają Meksyku przełomu XIX i XX wieku. Młoda meksykańska dziewczyna, Maria Luisa, choć marzyła o życiu zakonnym, z posłuszeństwa rodzicom wyszła za mąż. Wspólnie z mężem prowadzili życie pełne miłości Boga i bliźniego. Bóg jednak nie dał im dzieci. Zajęli się więc ubogimi dziećmi, dla których założyli w mieście Atotonilco el Alto szpital Najświętszego Serca.

Po czternastu latach małżeństwa Maria Luisa została wdową. Po pewnym czasie zrealizowała swoje marzenie o zakonie wstępując w 1904 roku do Karmelu, jednak po kilku miesiącach miejscowy biskup poprosił ją o powrót i ponowne zajęcie się pracą w szpitalu, który podczas jej nieobecności popadł w zaniedbanie. Do Marii Luisy zaczęły dołączać towarzyszki; kobiety za zgodą biskupa zaczęły prowadzić życie wspólne na wzór zakonny.

 

W 1913 roku wspólnota ta połączyła się ze Zgromadzeniem Służebnic Najświętszego Sakramentu, jednak już w 1917 roku biskup ponownie poprosił Marię Luisę i towarzyszki o powrót do szpitala Najświętszego Serca, który kolejny raz został zaniedbany. Z Luisą powróciły jednak tylko dwie siostry. W 1920 roku coraz liczniejsza wspólnota poprosiła o agregację do Zakonu Karmelitów Bosych; w 1921 roku siostry przyjęły karmelitańskie habity. Założycielka, już jako m. Maria Luisa Josefa od Najświętszego Sakramentu została pierwszą przełożoną generalną Karmelitanek Najświętszego Serca.

Zgromadzenie otwierało szkoły i sierocińce. W 1927 roku z powodu prześladowań religijnych w Meksyku m. Maria Luisa z kilkoma siostrami musiała uciekać do USA, gdzie znalazła schronienie w diecezji Los Angeles. Po dwóch latach wróciła do Meksyku, jednak zgromadzenie zdążyło się już zakorzenić na ziemi amerykańskiej, z biegiem lat otwierając zakłady opieki zdrowotnej, domy rekolekcyjne i szkoły.

W 1983 roku siostry z USA odłączyły się od macierzystej wspólnoty stając się autonomicznym zgromadzeniem z domem głównym w Alhambra, w dalszym ciągu kontynuując charyzmat m. Marii Luisy. Dziś Karmelitanki Najświętszego Serca z Los Angeles należą do tych nielicznych wspólnot zakonnych w Ameryce, którym nie brakuje nowych powołań.

Strony www:
https://carmelitesistersocd.com

Filmy:



Więcej filmów: https://vimeo.com/carmelitesocd/videos

Bracia Miłosierdzia

Zgromadzenie Braci Miłosierdzia (FC)
Congregation of the Brothers of Charity
Congregazione dei Fratelli della Carità
Congregación de los Hermanos de la Caridad
Congregação dos Irmãos da Caridade
Congrégation des Frères de la Charité
Kongregation der Brüder der Nächstenliebe
Congregatie Broeders van Liefde

Data i miejsce założenia:
1807 rok - Belgia

Założyciel:
ks. Petrus-Jozef Triest

Liczba zakonników na świecie: brak danych

Bracia Miłosierdzia obecni są w krajach: Belgia, Holandia, Wielka Brytania, Irlandia, Włochy, Rumunia, USA, Kanada, Nikaragua, Peru, Brazylia, Wybrzeże Kości Słoniowej, RŚA, RD Kongo, Etiopia, Kenia, Rwanda, Burundi, Tanzania, Zambia, RPA, Pakistan, Indie, Sri Lanka, Wietnam, Chiny, Japonia, Filipiny, Indonezja, Papua Nowa Gwinea.

Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Czarny habit i szkaplerz przepasane czarnym paskiem.

Na misjach strój w kolorze białym.

Nowicjusze na piersi zawieszony krzyżyk.

Duchowość:

Charyzmat Braci Miłosierdzia można określić jako charyzmat miłości. Źródło tej miłości ukazuje hasło zgromadzenia, którym są słowa: Bóg jest miłością.

Swoim życiem bracia starają się ukazywać Bożą miłość, szczególnie tym, którzy doświadczają bardzo mało miłości ze względu na chorobę, niepełnosprawność, ubóstwo czy marginalizację. Sami więc dążą do coraz większej otwartości na miłość Boga tak, aby być nią wypełnionymi i stać się prawdziwymi ludźmi miłości. Na tym polega istota bycia Bratem Miłosierdzia.

Najdoskonalszym wzorem dla zakonników jest Jezus Chrystus, który przeszedł przez życie dobrze czyniąc, pełen współczucia dla tych, którzy cierpią i pełen przebaczenia dla tych, którzy żyją w grzechu. W Jego Osobie dostrzegają prawdziwe oblicze miłości i miłosierdzia Boga. Pan Jezus zachęca braci, aby zobaczyli, spotkali i pokochali Go w osobach bliźnich słowami: Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili (Mt 25, 40). Słowa te stanowią podstawę wszelkich dzieł miłosierdzia pełnionych przez zgromadzenie.

Drugim wzorem postępowania jest dla braci ich patron św. Wincenty a Paulo. W jego duchu starają dawać pierwszeństwo służbie ubogim. Św. Wincenty postrzegał ubogich jako ikony Chrystusa, dlatego służył im z szacunkiem i miłością.

Zgromadzenie ma charakter braterski; zakonnicy nie przyjmują święceń kapłańskich. Składają śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa. Prowadzą oszczędny i prosty styl życia, ofiarując bliźnim swoje dary i talenty.

Działalność:

Bracia Miłosierdzia posługują w charakterze pielęgniarzy, lekarzy, psychologów, pracowników socjalnych, opiekują się chorymi w szpitalach, w schroniskach dla niepełnosprawnych i upośledzonych, w ośrodkach dla ludzi chorych psychicznie oraz dla chorych na AIDS. Ponadto zajmują się działalnością edukacyjną i wychowawczą wśród młodzieży oraz prowadzą domy rekolekcyjne.

Historia:

Zgromadzenie Braci Miłosierdzia było owocem odradzania się Kościoła w Belgii po zniszczeniach Rewolucji Francuskiej. Konkordat podpisany przez Napoleona z papieżem w 1801 roku pozwolił na większą swobodę w sferze religijnej. Dzięki temu ks. Petrus-Jozef Triest mógł zaangażować się w działalność dobroczynną, którą rozwinął bardzo szeroko. Wspomagał ubogich, organizował opiekę dla dzieci osieroconych i porzuconych, osób starszych i upośledzonych umysłowo, założył przytułek dla żebraków i włóczęgów.

Będąc proboszczem w małym miasteczku Lovendegem w diecezji Gandawa zebrał kilka pobożnych kobiet, z których w 1803 roku założył Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia Jezusa i Maryi. Chciał też założyć wspólnotę męską, która w oparci o duchowość wincentyńską będzie pracować dla ludzi w potrzebie. W owych czasach troska o biednych, chorych i ludzi w podeszłym wieku była w bardzo złym stanie. W 1807 roku w Gandawie zebrał kilku młodych mężczyzn do opieki nad osobami starszymi. Dali oni początek Zgromadzeniu Braci Miłosierdzia, którzy początkowo nosili nazwę: Bracia Szpitalni św. Wincentego.

Dwa lata później jeden z braci zaczął nauczać katechizmu ubogą młodzież rozpoczynając w ten sposób tradycję działalności edukacyjnej, która z biegiem lat zaowocowała powstaniem licznych szkół podstawowych, średnich i technicznych. Ponadto w pierwszym okresie swojego istnienia zgromadzenie zajęło się także opieką nad ludźmi chorymi psychicznie oraz nad dziećmi niewidomymi i głuchymi.

Ks. Petrus-Jozef Triest założył oprócz tego jeszcze dwa inne zgromadzenia: w 1825 roku Braci św. Jana Bożego – dziś już nieistniejących - do opieki nad ubogimi oraz w 1835 roku Siostry Dzieciństwa Jezusa do opieki nad sierotami.

Strony www:
Dom generalny: www.brothersofcharity.org
Belgia: www.broedersvanliefde.be
Holandia: http://broedersvanliefde.com
Wielka Brytania: http://brothersofcharity.org.uk
Irlandia: www.brothersofcharity.ie
Brazylia: http://irmaosfdacaridade.blogspot.com
Indie: www.brothersofcharityindia.org