"Dziś dał mi Pan poznać Swe zagniewanie na ludzkość, że zasługuje przez swe grzechy na skrócenie dni, ale poznałam, że istnienie świata podtrzymują dusze wybrane, to jest zakony. Biada światu, jeśli braknie zakonów."
Św. Faustyna Kowalska (Dzienniczek,1434).............................................
______________________
Pan Jezus do św. siostry Faustyny:
"Patrz w niebo (...), czy widzisz ten księżyc i te gwiazdy? (...) Tegwiazdy to są dusze wiernych chrześcijan, a księżyc, to są dusze zakonne. Widzisz, jak wielka różnica światła jest między księżycem a gwiazdami, takw niebie jest wielka różnica między duszą zakonną, a wiernego chrześcijanina”.
(Dzienniczek 425)
______________________
Pan Jezus do św. siostry Faustyny:
"Dusze wybrane są w Moim ręku światłami, które rzucam w ciemność świata i oświecam go. Jak gwiazdy oświecają noc, tak dusze wybrane oświecają ziemię, a im dusza doskonalsza, tym większe światło roztacza wokoło siebie i dalej sięga; może być ukryta i nieznana nawet najbliższym, a jednak jej świętość odbija się w duszach na najodleglejszych krańcach świata".
(Dzienniczek 1601)
______________________
Pan Jezus do św. siostry Faustyny:
"Córko Moja, rozważ regułę i śluby, któreś Mi złożyła. Ty wiesz, jak Ja je cenię, a wszystkie łaski, jakie mam dla dusz zakonnych, są w związku z regułą i ślubami."
Córki Dobrego Pasterza i Maryi Niepokalanej Daughters of the Good Shepherd and Mary Immaculate Figlie del Buon Pastore e di Maria Immacolata Hijas del Buen Pastor y de María Inmaculada (Institución Cháritas) Filhas do Bom Pastor e de Maria Imaculada Filles du Bon Pasteur et de Marie Immaculée
Data i miejsce założenia:
1942 rok - Hiszpania
Założycielka:
m. María de Dios - Carmen Molleda Garcés
Liczba sióstr na świecie: brak danych Córki Dobrego Pasterza i Maryi Niepokalanej obecne są w krajach: Hiszpania, Meksyk. Dom generalny: każdy klasztor jest autonomiczny
Habit aktualny:
Czerwony habit ze szkaplerzem, na głowie biała toka i welon, przy boku różaniec.
Na co dzień używany także strój w kolorze białym.
Duchowość:
Córki Dobrego Pasterza i Maryi Niepokalanej są zgromadzeniem kontemplacyjnym, którego głównym celem jest wieczysta adoracja i wynagradzanie Jezusowi Chrystusowi w Najświętszym Sakramencie, modlitwa w intencji panowania Jego miłości i miłosierdzia w świecie oraz w Kościele, a także za papieża i kapłanów.
Swoją misję w Kościele siostry rozumieją jako Ugaszenie pragnienia miłości Serca Jezusowego, który woła z Krzyża oraz z Eucharystii: Pragnę… Przejawia się to m.in. w życiu w zażyłości z Panem Jezusem Eucharystycznym z głęboką, pełną prostoty wiarą.
Oprócz adoracji ważne miejsce w duchowości wspólnoty zajmuje nabożeństwo do Matki Bożej oraz miłość do Kościoła, szczególnie do papieża i kapłanów.
Pomimo kontemplacyjnego powołania siostry nie żyją w odosobnieniu klauzury lecz podejmują się w pewnym zakresie apostolstwa, które zgodnie z charyzmatem założycielki ma mieć charakter dobroczynny.
Działalność:
W Hiszpanii siostry prowadzą przedszkole dla dzieci z rodzin najbardziej potrzebujących oraz opiekują się osobami w podeszłym wieku. W Meksyku włączają się w duszpasterstwo parafialne poprzez katechizacje, rekolekcje, duszpasterstwo powołaniowe.
Historia: Założycielką zgromadzenia jest m. María de Dios - Carmen Molleda Garcés. Początkowo wstąpiła do Karmelu, czasowo musiała opuścić go z powodów zdrowotnych. Wtedy właśnie dojrzało w jej duszy powołanie do założenia nowej wspólnoty zakonnej poświęconej wieczystej adoracji Najświętszego Sakramentu w intencji szerzenia miłości i miłosierdzia w świecie oraz za papieża i kapłanów.
W 1942 roku w Avila w Hiszpanii przy pomocy miejscowego biskupa założyła zgromadzenie, które początkowo nazwane zostało Instytucja Cháritas, Aktualnie na świecie istnieją dwa klasztory zgromadzenia: w Avila w Hiszpanii oraz w Rioverde w Meksyku.
Zgromadzenie Misjonarek Guadalupanek Chrystusa Króla (MGCR) Congregation of the Guadalupan Missionary Sisters of Christ the King Congregazione delle Missionarie Guadalupane di Cristo Re Congregación de las Misioneras Guadalupanas de Cristo Rey (Guadalupanas Benedictinas)
Inna nazwa: Benedyktynki Guadalupanki
Data i miejsce założenia:
1930 rok - Meksyk
Założycielka:
m. Josefina Maria Valencia y Rodriguez
Liczba sióstr na świecie: 188 * dane z 2008 roku Misjonarki Guadalupanki Chrystusa Króla obecne są w krajach: Meksyk, Gwatemala, Nikaragua, USA. Dom generalny: Meksyk (Mexico)
Habit aktualny:
Strój uroczysty: Czarny habit z białym kołnierzykiem, na głowie
czarny welon z białą wypustką, na piersi zawieszony znak zgromadzenia
Na co dzień siostry nie chodzą w habitach, noszą jedynie zawieszony na piersi znak zgromadzenia.
Habit historyczny:
Duchowość:
Charyzmatem zgromadzenia jest współpraca w budowaniu Królestwa Bożego na ziemi za przykładem Najświętszej Dziewicy z Guadalupe i w duchu św. Benedykta.
Benedyktyńska duchowość zgromadzenia przejawia się w szczerym szukaniu Boga we wszystkim, celebracji liturgicznej, w praktyce Lectio Divina, oraz w nacisku na życie wspólnotowe.
Siostry starają się odpowiadać na smutki i cierpienia bliźnich, szczególnie ludzi ubogich, niosąc im miłość, współczucie, pomoc i obronę. Chcą być świadkami miłości Boga. Wpatrzone w Matkę Bożą z Guadalupe uwrażliwiają innych na wartość i szacunek dla życia ludzkiego.
Działalność:
Aktualna działalność apostolska obejmuje trzy dziedziny. W duchu benedyktyńskiej gościnności siostry przyjmują w swoje progi osoby chcące spędzić czas na modlitwie i refleksji, widząc w każdym odwiedzającym samego Chrystusa. Ponadto zgromadzenie prowadzi kilka szkół oraz angażuje się w duszpasterstwo wśród najuboższych na najbardziej odległych obszarach kraju.
Historia:
Misjonarki Guadalupanki Chrystusa Króla są zgromadzeniem na prawie papieskim założonym w Meksyku w 1930 roku. Jego założycielką jest m. Josefina Maria Valencia y Rodriguez.
Wspólnota powstała w okresie krwawych prześladowań katolików w kraju. Właśnie w tym kontekście dziejowym Meksyku m. Josefina odpowiedziała na wezwanie Boga do założenia zgromadzenia, którego głównym celem byłoby budowanie Królestwa Chrystusowego na ziemi, szczególnie poprzez ewangelizację ludzi najbiedniejszych.
Od 1950 roku wspólnota została przyjęta do rodziny zgromadzeń benedyktyńskich.
Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo (SM, DC, FC lub FdC) Congregatio Puellarum Caritatis Sancti Vincenti da Paulo Company of the Daughters of Charity of Saint Vincent de Paul Compagnia delle Figlie della Carità di San Vincenzo de' Paoli Compañía de las Hijas de la Caridad de San Vicente de Paúl (Vicentinas) Companhia das Filhas da Caridade de São Vicente de Paulo (Vicentinas) Compagnie des Filles de la Charité de Saint Vincent de Paul Genossenschaft der Töchter der christlichen Liebe vom heiligen Vinzenz von Paul Barmherzige Schwestern vom hl. Vinzenz von Paul (Vinzentinerinnen) Dochter der Liefde van Vincentius a Paulo
Data i miejsce założenia:
1633 rok - Francja
Założyciele:
św. Wincenty a Paulo
św. Ludwika de Marillac
Liczba sióstr na świecie: 16 179 (w Polsce: ok. 800) * dane z 2015 roku
W Polsce, Portugalii, niektórych krajach głównie w Europie Środkowej i Wschodniej oraz w Ameryce Łacińskiej: Granatowy habit wycięty w szpic, biały kołnierz, na głowie granatowy welon, na piersi przypięty znak zgromadzenia, przy boku możliwy różaniec.
Filipiny, Indonezja, Tajlandia, Tajwan, Fidżi, Kenia, Turcja, część sióstr we Włoszech: błękitna bluzka, granatowa spódnica, granatowy welon, na piersi zawieszony znak zgromadzenia.
Szarytki w Nigerii
Szarytki w Indiach
Szarytki w Wietnamie
Francja, Hiszpania, Wielka Brytania, Irlandia, Grecja, Australia: strój świecki z welonem lub bez.
Brazylia: habit lub granatowy strój świecki z welonem lub bez welonu.
Szarytki w Austrii
Szarytki w USA
W niektórych krajach, w których używany jest habit na co dzień możliwy także strój uproszczony w kolorze beżowym (w Ameryce Łac.), granatowym lub szarym (np. w Polsce).
Habit historyczny:
Szarytki ok. 1685 roku
-------------------------------------
Szarytki ok. 1850 roku
Strój używany do 1964 roku: Granatowy habit z białym kołnierzem, na głowie duży biały kornet, przy boku różaniec.
Szarytki w USA w 1956 roku
-------------------------------------
W Hiszpanii Szarytki nosiły kornety o nieco odmiennym kształcie.
-------------------------------------
Strój używany od 1964 roku do ok. 1975 roku.
Duchowość:
Życie Sióstr Miłosierdzia oparte jest na radach ewangelicznych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Celem zgromadzenia jest służba Chrystusowi w osobach ludzi ubogich, do czego siostry zobowiązują się specjalnym czwartym ślubem służby ubogim co do ciała i co do duszy. Zgromadzenie jest stowarzyszeniem życia apostolskiego; Szarytki nie składają ślubów wieczystych lecz ponawiają śluby co roku przez całe życie.
Posługę podejmują w myśl słów św. Wincentego: Nie wystarcza mi, że ja sam kocham Boga, jeśli mój bliźni Go nie kocha. Hasłem zgromadzenia są słowa: Miłość Chrystusa Ukrzyżowanego przynagla nas. Każdego dnia o godzinie 15.00, w godzinę śmierci Zbawiciela, siostry odmawiają akt adoracji, oddając cześć Chrystusowi Ukrzyżowanemu.
Założyciele obrali Maryję za jedyną Matkę zgromadzenia. Nabożeństwo do Matki Bożej Niepokalanie Poczętej trwa od początku istnienia wspólnoty, które współcześnie przejawia się m.in. w kulcie Cudownego Medalika. Siostry darzą Maryję miłością i naśladują Ją, widząc w Niej osobę w pełni otwartą na działanie Ducha Świętego, Służebnicę pokorną i wierną, Matkę Boga, Matkę Miłosierdzia i Nadzieję maluczkich. Co roku specjalnym aktem poświęcają się Niepokalanej, tym samym aktem ofiarują Jej każdy rozpoczynający się rok.
Źródłem życia duchowego Szarytek jest Eucharystia, karmi się ono ponadto: wspólnie przeżywaną Liturgią Godzin, kierownictwem duchowym, ascezą osobistą i wspólnotową, codziennym godzinnym rozmyślaniem, czytaniem duchownym, czasem milczenia, rachunkiem sumienia i sakramentem spowiedzi świętej, 8-dniowymi rekolekcjami rocznymi, comiesięcznym dniem skupienia oraz codziennym różańcem i modlitwą Anioł Pański.
Działalność:
Szarytki realizują swój charyzmat poprzez: służbę chorym w przychodniach, szpitalach, hospicjach, domach prywatnych, w tym także chorym na AIDS, trędowatym oraz ludziom uzależnionym, posługę w kapelanii szpitalnej, opiekę nad osobami niepełnosprawnymi w domach opieki i schroniskach, pomoc osobom starszym w placówkach pomocy społecznej lub w ich własnych domach, działalność charytatywną wśród ubogich, bezdomnych i migrantów, pomoc kobietom w trudnej sytuacji życiowej, oferowanie alternatyw kobietom, które wpadły w pułapkę prostytucji.
Siostry zajmują się także wychowywaniem dzieci w domach dziecka, żłobkach, przedszkolach, szkołach i ośrodkach szkolno-wychowawczych, katechizują, prowadzą świetlice środowiskowe i bursy dla młodzieży, duszpasterstwa młodzieży i programy wolontariackie oraz różne grupy, w tym Dzieci Maryi i Młodzieży Maryjnej.
Zgromadzenie angażuje się również w duszpasterstwo i pracę parafialną, poprzez przygotowanie do sakramentów i liturgii, wspieranie parafii, w których brakuje kapłanów, posługę sióstr w charakterze zakrystianek, organistek czy kancelistek, podejmuje się również działalności misyjnej.
Ponadto Szarytki wspierają więźniów, przygotowują posiłki w więzieniach, opiekują się chorymi więźniami, przyjmują byłych więźniów w przeznaczonych dla nich ośrodkach.
Historia:
Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia zrodziło się z doświadczeń duszpasterskich jego założyciela św. Wincentego a Paulo, który pod wpływem nawróconego na łożu śmierci człowieka, postanowił głosić kazania o spowiedzi generalnej. Ich rezultatem było tak wielu chętnych do odprawienia spowiedzi, że Wincenty wraz z towarzyszącym mu księdzem nie mogli podołać zadaniu.
To właśnie w tym czasie św. Wincenty zetknął się z ogromną nędzą duchową i materialną ludu wiejskiego. Na duchową nędzę miał wpływ stan ówczesnego duchowieństwa. Na wsiach często spotykał kapłanów niedouczonych i pełnych wad, całkowicie zaniedbujących swoje kapłańskie powinności, dlatego skupił się też na formacji kleru. Tym celom poświęcił założone przez siebie w 1625 roku męskie Zgromadzenie Misji.
Św. Wincenty przekonał się, że nie wystarczy głoszenie Ewangelii i nauczanie katechizmu, jeżeli lud nie ma środków koniecznych do życia; przed podawaniem chleba słowa Bożego, trzeba zapewnić ubogim chleb powszedni. Do tego celu angażował również pobożne kobiety z wyższych sfer zakładając Stowarzyszenia Pań Miłosierdzia, które miały za zadanie materialne wspieranie ubogich. Jedną z kobiet, którą Wincenty zaangażował do służby najuboższym Paryża była wdowa Ludwika de Marillac.
Wincenty i Ludwika zauważyli, że oddawanie bezpośrednich posług ubogim sprawiało damom wywodzącym się ze szlachty i burżuazji wiele trudności. Do Ludwiki dołączały jednak i proste kobiety, pierwszą z nich była Małgorzata Naseau, uboga wiejska dziewczyna, która sama nauczyła się czytać, aby uczyć innych. Ludwika dostrzegła, że podobne do Małgorzaty dziewczęta mogłyby zapewnić konkretną, codzienną posługę najuboższym. W ten sposób w 1633 roku w Paryżu narodziło się Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia.
Różniło się ono od współczesnych zakonów, gdyż zakonnice nie żyły za klauzurą, ale wychodziły do domów ubogich, aby im pomagać, co w owych czasach było niespotykane. Św. Wincenty mówił o stylu ich życia następująco: Będą miały za klasztor jedynie domy chorych, za celę wynajętą izdebkę, za kaplicę kościół parafialny, za krużganki ulice miast, za klauzurę posłuszeństwo, za kratę Bojaźń Boga, za welon świętą skromność i nieustanną ufność w Bożą Opatrzność. Pierwsze siostry zaopiekowały się porzuconymi dziećmi, pielęgnowały chorych, nosiły pożywienie ubogim, uczyły czytać i pisać dzieci z ubogich rodzin. W miarę upływu czasu podejmowały nowe zadania. Św. Wincenty posyłał je do opieki nad galernikami oraz na pola walki i do lazaretów wojskowych, gdzie posługiwały rannym żołnierzom.
Św. Ludwika oddała rodzące się zgromadzenie pod szczególną opiekę Maryi Dziewicy. Kult maryjny we wspólnocie szczególnie pogłębił się po 1830 roku, w którym Niepokalana objawiła się Szarytce św. Katarzynie Labouré przekazując jej posłannictwo Cudownego Medalika.
Zgromadzenie szybko się rozwijało; już w 1652 roku liczyło ponad 200 sióstr, przed wybuchem Rewolucji Francuskiej, czyli tuż przed 1789 rokiem – 1600 sióstr. W 1830 roku na przykład w domu generalnym w Paryżu przebywało 112 nowicjuszek. Szczególnie silny rozwój nastąpił w II połowie XIX wieku, czyniąc Szarytki największym żeńskim zgromadzeniem na świecie i tak jest do dziś. W 1900 roku na świecie było 40 tys. sióstr, a w 1964 roku, w czasie Soboru Watykańskiego II - aż 45 tys. sióstr. Okres posoborowy to spadek liczebny zgromadzenia. W 2001 roku liczyło ono 23 800 zakonnic, w 2008 roku - 19 937, osiągając w 2015 roku liczbę 16 179 członkiń.
W Polsce siostry znane są pod nazwą Szarytek, wywodzącą się od francuskiego słowa charité – miłosierdzie. Przyjęła się też oficjalna nazwa Siostry Miłosierdzia, jednak na świecie zgromadzenie znane jest jako Córki Miłosierdzia.Ciekawostką jest fakt, że Szarytką jest pochodząca z Francji s. Lucile Randon, która obecnie (w 2022rok) jest najstarszą żyjącą osobą na świecie.Urodziła się w1904 roku ,śluby złożyła w 1944.
s.Lucile Randon
Pierwsze Szarytki nosiły stroje podobne do ubrań ówczesnych kobiet z prostego ludu, z czasem przekształciły się one w habit z charakterystycznym dużym białym kornetem na głowie. Sam kornet został wprowadzony do stroju sióstr już w 1685 roku, z biegiem lat zmieniał on nieco swój kształt. Duża liczba sióstr, charakter ich posługi oraz ich obecność w bardzo wielu krajach świata sprawiła, że kornet Szarytek stał się niemal symbolem chrześcijańskiego miłosierdzia rozpoznawalnym na całym świecie i nieodłącznie kojarzonym z Siostrami Miłosierdzia. W czasach Soboru Watykańskiego II niestety zarzucono kornet całkowicie. I choć dziś może trudno sobie wyobrazić, żeby współczesne Szarytki nosiły kornety szersze od samych Szarytek, to jednak szkoda, że porzucono je zupełnie zamiast zmniejszyć i uprościć, ale jednak zachować symbol miłosierdzia tak znany i czytelny dla świata, a także zachować zewnętrzny przejaw ciągłości z tradycją wcześniejszych pokoleń sióstr.
Założycielką zgromadzenia jest m. María de Dios - Carmen Molleda Garcés. Początkowo wstąpiła do Karmelu, czasowo musiała opuścić go z powodów zdrowotnych. Wtedy właśnie dojrzało w jej duszy powołanie do założenia nowej wspólnoty zakonnej poświęconej wieczystej adoracji Najświętszego Sakramentu w intencji szerzenia miłości i miłosierdzia w świecie oraz za papieża i kapłanów. 
