Urszulanki z Brig

Stowarzyszenie św. Urszuli, Anny de Xainctonge - Brig
Society of Saint Ursula of Anne de Xainctonge – Brig (Ursuline Sisters of Brig)
Compagnia di Sant'Orsola d'Anne de Xainctonge – Brig (Suore Orsoline di Brig)
Sociedad de las Hermanas de Santa Ursula de Anne de Xainctonge – Brig (Ursulinas de Brig)
Sociedade das Irmãs de Santa Úrsula da Ana de Xainctonge – Brig 
(Ursulinas de Brig)
Compagnie de Sainte-Ursule d'Anne de Xainctonge – Brig (Ursulines de Brig)
Gesellschaft der hl. Ursula von Anne de Xainctonge – Brig (Ursulinen von Brig)
Congregatia Sfiintei Ursula a Annei de Xainctonge - Brig

Data i miejsce założenia:
1661 rok - Szwajcaria

Założycielka:
Urszulanki z Brig wyłoniły się ze zgromadzenia, które założyła m. Anne de Xainctonge.

Liczba sióstr na świecie: 213
Urszulanki z Brig obecne są w krajach: Szwajcaria, Rumunia, RPA, Indie.
Dom generalny: Szwajcaria (Brig)

Habit aktualny:

Szwajcaria, Rumunia: Czarny habit z białym kołnierzykiem, czarny welon z białą wypustką, na piersi zawieszony równoramienny krzyżyk. Na co dzień używany także habit szary.

RPA: Szary habit, czarny welon z białą wypustką, na piersi zawieszony równoramienny krzyżyk.

Indie: Jednolity świecki strój – tradycyjne pomarańczowe sari, na piersi zawieszony krzyżyk.

Duchowość:

Zgromadzenie nosi nazwę Urszulanek, gdyż pierwsze reguły zaczerpnięte były od św. Anieli Merici, założycielki Zakonu św. Urszuli poświęconego edukacji dziewcząt. Zostały one dostosowane do duchowości ignacjańskiej i to ta duchowość jest podstawową dla Urszulanek z Brig.

Zgodnie z duchem św. Ignacego z Loyoli siostry starają się czynić wszystko dla większej chwały Bożej. Ich pierwszym zadaniem jest odpowiadać miłością na miłość, jaką Bóg obdarza człowieka. Na co dzień starają się upodabniać do Jezusa Chrystusa; wierzą, że człowiek stworzony jest po to, aby chwalić i służyć Bogu, a to oznacza ocalić swoją duszę. Ważne miejsce w duchowości zgromadzenia zajmują rekolekcje ignacjańskie, dzięki którym siostry wzrastają w poznawaniu prawd wiary i które pomagają im prowadzić życie w jedności z Bogiem. Nabożeństwem otaczana jest Matka Boża wraz z którą Urszulanki towarzyszą Jezusowi Chrystusowi w dziele zbawienia. Jej czci siostry poświęcają czas w modlitwie różańcowej i Anioł Pański.

Z tradycji ignacjańskiej siostry zaczerpnęły także styl apostolstwa, który cechuje się „wychodzeniem” do tych, którym mają służyć.

Działalność:

Urszulanki z Brig poświęcają się edukacji prowadząc szkoły, otaczają opieką dzieci i kobiety ze slumsów, ubogie rodziny, pracują jako pielęgniarki w ​​domach opieki, w ośrodkach dla dzieci o specjalnych potrzebach, w klinikach i przychodniach. Włączają się także w pracę duszpasterską w parafiach, katechizację, animację liturgiczną, współpracują z Jezuitami w organizowaniu i prowadzeniu rekolekcji ignacjańskich i kierownictwa duchowego.

Historia:

Korzenie zgromadzenia sięgają XVII-wiecznej Francji i dobroczynnej działalności pobożnej kobiety Anny de Xainctonge. Zajęła się ona wychowaniem dziewcząt z rodzin ubogich i zmarginalizowanych. Jej proste i pełne poświęcenia życie zaowocowało narodzinami nowego zgromadzenia. Powstało ono w 1606 roku we Francji w miejscowości Dole. Bliski kontakt Anny z Jezuitami sprawiła, że przyjęło ono duchowość ignacjańską. Koncentrowało się na działalności apostolskiej, dlatego zrezygnowano z klauzury, co w owych czasach było rozwiązaniem nowatorskim.

Wraz z rozwojem wspólnoty powstawały kolejne domy z czasem stając się niezależnymi zgromadzeniami. Siostry z Dole przybyły do Szwajcarii w 1619 roku zakładając dom w Porrentruy, który w 1634 roku dał początek Urszulankom we Fryburgu, te z kolei w 1661 roku założyły klasztor w Brig, gdzie zajęły się edukacją dziewcząt, nie zapominając także o innych formach dobroczynnej działalności. W 1853 roku siostry zostały poproszone o założenie seminarium kształcącego przyszłych nauczycieli. Od tego czasu liczba sióstr zaczęła szybko wzrastać. Urszulanki z Brig oprócz nauczania pomagały w pracy duszpasterskiej w parafiach, opiekowały się chorymi oraz sierotami. W 1934 roku wyjechały na misje do RPA, w 1952 roku do Indii.

Aktualnie istnieje 7 autonomicznych zgromadzeń żyjących charyzmatem matki Anny de Xainctonge z domami generalnymi w: Dole, Fryburgu, Fryburgu Bryzgowijskim, Tours, Sion, Villingen i Brig.

Strony www:
www.st-ursula.ch
www.ursuline-brig.com

Pobożne Pracownice Niepokalanego Poczęcia

Pobożne Siostry Pracownice Niepokalanego Poczęcia (PO) 
Suore Pie Operaie dell’Immacolata Concezione
Pious Worker Sisters of the Immaculate Conception
Hermanas Pias Operarias de la Inmaculada Concepción
Irmãs Pias Operárias da Imaculada Conceição
Soeurs Pieuses Ouvrières de l'Immaculée Conception

Data i miejsce założenia:
1744 rok - Włochy

Założyciel:
bp Francesco Antonio Marcucci

Liczba sióstr na świecie: 136  * dane z 2008 roku
Pobożne Pracownice Niepokalanego Poczęcia obecne są w krajach: Włochy, Brazylia, Filipiny.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Biały habit na głowie biały welon, na piersi zawieszony niebieski medalik z wizerunkiem Niepokalanie Poczętej, przy boku różaniec.

W czasie uroczystości welon błękitny.

Duchowość:

Siostry powołane są do poświęcenia siebie Bogu przez służbę Jego dzieciom na wzór Maryi. Duchowość zgromadzenia ma wyraźny charakter maryjny i polega na naśladowaniu cnót Najświętszej Maryi Panny. Siostry widzą w Niej Matkę i Przewodniczkę. Starają się być żywym obrazem Maryi. Cały swoim życiem chcą czcić i chwalić Niepokalaną.

Pobożne Pracownice Niepokalanego Poczęcia należą do rodziny franciszkańskiej. Ich duch cechuje się pokorą, prostotą, miłością siostrzaną, łagodnością oraz pełnieniem służby Bożej z radością i w posłuszeństwie. Radość ta wypływa z modlitwy i skupienia w Bogu, z czystego, wolnego od grzechu serca, oderwania się od wszystkiego i pełnego przylgnięcia do woli Boga, z wiary w Bożą dobroć. Ważne miejsce zajmuje życie wspólnotowe, którego siła jednoczącą jest Eucharystia, i które wzorowane jest na pierwszych wspólnotach chrześcijańskich.

Zgromadzenie ma charakter kontemplacyjno-czynny. Jego nazwa przypomina siostrom, że ich praca powinno być pełniona w pobożności.

Działalność:

Apostolskim celem wspólnoty jest praca edukacyjna i wychowawcza wśród młodzieży, szczególną troską otaczając dziewczęta i kobiety bez różnicy na pochodzenie społeczne. Siostry katechizują, prowadzą szkoły, ośrodek dla dzieci wykluczonych ze środowiska, angażują się w duszpasterstwa młodzieżowe. Kładą nacisk, aby ich działalność apostolska miała dobroczynny charakter.

Historia:

Założyciel zgromadzenia Francesco Antonio Marcucci, późniejszy biskup, już w wieku 21 lat, gdy przygotowywał się do kapłaństwa, zaczął myśleć o powołaniu do życia nowej wspólnoty zakonnej. Chciał poprawić los kobiet swojej epoki poprzez edukację i temu celowi poświęcił założone przez siebie zgromadzenie. Zależało mu, aby pomagać kobietom bez względu na różnice społeczne. Pobożne Pracownice Niepokalanego Poczęcia powstały w 1744 roku w mieście Ascoli Piceno w środkowych Włoszech.

Ks. Marcucci odznaczał się głęboką miłością do Matki Bożej, dlatego Ją postawił w centrum duchowości wspólnoty, wskazując Maryję jako wzór życia chrześcijańskiego i przykład dla każdej kobiety. Zgromadzenie zorganizował na wzór mniszek Koncepcjonistek z tą różnicą, że Pobożne Pracownice miały poświęcać się czynnemu apostolstwu. Ich pierwszym dziełem była bezpłatna szkoła z internatem dla dziewcząt.

W 1929 roku zmieniono strukturę wspólnoty. Samodzielny dotąd klasztor w Ascoli Piceno stał się domem generalnym, przyjmując strukturę typową dla zgromadzeń czynnych.

Strony www:
http://irmaspias.blogspot.com

oo. Serc Jezusa i Maryi

Zakon Najświętszych i Niepokalanych Serc Jezusa i Maryi (OSIHJM)
Order of the Sacred and Immaculate Hearts of Jesus and Mary

Data i miejsce założenia:
1997 rok - USA

Liczba zakonników na świecie: brak danych
Ojcowie Serc Jezusa i Maryi obecni są w krajach: USA.
Dom generalny: USA (Hopedale, OH)

Habit aktualny:

Kremowy habit przepasany białym sznurem, niebieski szkaplerz, pod szyją pektoralik z wyszytymi Sercami Jezusa i Maryi, na piersi zawieszony medalik, przy boku różaniec.

Nowicjusze: habit i szkaplerz biały.

Duchowość:

Wspólnota powołana jest do pokornej służby Sercom Jezusa i Maryi. Przybiera ona trzy formy: kontemplację, adorację oraz uczynki miłosierdzia.

Kontemplacja oznacza oddanie pierwszego miejsca życiu modlitewnemu, na którą zakonnicy poświęcają sześć i pół godziny dziennie. Ponadto kontemplacja oznacza pewien sposób życia, który wykracza poza ustalone pory modlitwy. Jest to poszukiwanie Boga we wszystkich czynnościach dnia; mnisi starają się być świadomi Jego nieustannej obecności; jest to obcowanie z Nim nie tylko w czasie modlitwy, ale także w ciszy i skupieniu w całym dniu.

Adoracja wyraża miłość i oddanie Najświętszemu Serca Jezusa prawdziwie obecnemu w Najświętszym Sakramencie. Życie modlitwy wspólnoty skupia się wokół Najświętszej Ofiary Mszy Świętej. Poprzez adorację zakonnicy pragną zadośćczynić za tych, którzy są obojętni lub obrażają Jego kochające Serce w Eucharystii.

Życie modlitewne obejmuje ponadto Liturgię Godzin, Anioł Pański, Różaniec, czytanie i rozważanie Pisma Świętego, Koronkę do Bożego Miłosierdzia, Drogę Krzyżową w piątki oraz modlitwy zgromadzenia. Modlitwy ofiarowane są w intencji nawrócenia grzeszników i zbawienia dusz, zadośćuczynienia za grzechy i świętokradztwa popełnione przeciwko Sercom Jezusa i Maryi oraz w intencjach przeznaczonych na każdy dzień tygodnia: za kapłanów, o pokój w ludzkich sercach i na świecie, o zaprzestanie aborcji, za dusze czyśćcowe, o nawrócenie najbardziej zatwardziałych serc zagrożonych wiecznym potępieniem, o jedność w rodzinach, za Ojca Świętego i w jego intencjach. Mnisi podejmują także w każdą środę i piątek post o chlebie i wodzie.

Działalność:

Trzeci sposób służby Sercom Jezusa i Maryi to uczynki miłosierdzia. Choć wspólnota ma charakter kontemplacyjny, jednak jej członkowie nie żyją za ścisłą klauzurą. Napełnieni w czasie adoracji Bożą miłością i miłosierdziem wychodzą do ludzi będących w różnych trudnych sytuacjach życiowych, starając się być narzędziami Jego miłości, miłosierdzia, współczucia i pokoju. Odwiedzają chorych w okolicznych szpitalach i hospicjach, podopiecznych w domach opieki i ośrodkach dla bezdomnych, niosąc im wiarę w wielką miłość Boga i nadzieję Jego obecności w życiu. Ponadto wspólnota zainicjowała kampanię mającą na celu zbieranie funduszy na zakup i rozdzielenie żywności dla najuboższych mieszkańców Afryki.

Historia:

W 1995 roku świecka kobieta w Nevadzie w USA zainicjowała grupę modlitewną,. skupioną na nabożeństwie do Świętych Serc Jezusa i Maryi, adoracji Pana w Najświętszym Sakramencie, pełnieniu dzieł miłosierdzia i poście w celu zadośćuczynienia za grzechy świata. Przebywając w Oregonie kobieta poznała kapłana benedyktyńskiego, z którym dzieliła duchowość skupioną wokół Dwóch Serc. 

Czując powołanie, aby powstała nowa wspólnota zakonna, określono charyzmat, sporządzono konstytucje i zwrócono się do biskupa Steubenville w stanie Ohio z prośbą o zgodę na utworzenie zgromadzenia w jego diecezji. Ten udzielił swojego pozwolenia. Zakon Świętych i Niepokalanych Serc Jezusa i Maryi oficjalnie narodził się w 1997 roku. Pierwszy dom powstał w miejscowości Hopedale. 

Od 2001 roku wspólnota jest publicznym stowarzyszeniem wiernych pod opieką biskupa Steubenville. Składa się z mnichów, mniszek i ludzi świeckich żyjących tym samym charyzmatem.

Strony www:
www.heartsofjesusandmary.org

Misjonarki Najdroższej Krwi

Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Najdroższej Krwi (CPS)
Congregatio Pretiosi Sanguinis
Congregation of the Missionary Sisters of the Precious Blood
Congregazione delle Suore Missionarie del Preziosissimo Sangue
(Missionarie di Mariannhill)
Congregación de las Hermanas Misioneras de la Preciosa Sangre
Congregação das Irmãs Missionárias do Precioso Sangue
Congrégation des Sœurs Missionnaires du Précieux-Sang
Kongregation der Missionsschwestern vom Kostbaren Blut
(Mariannhiller Missionsschwester)
Congregatie van de Missiezusters van het Kostbaar Bloed
Inna nazwa: Misjonarki z Marianhill

Data i miejsce założenia:
1885 rok - RPA

Założyciele:
o. Francis Pfanner
m. Paula Emunds

Liczba sióstr na świecie: ok. 900   * dane z 2014 roku
Misjonarki Najdroższej Krwi obecne są w krajach: Austria, Niemcy, Dania, Holandia, Rumunia, Włochy, Portugalia, USA, Kanada, RPA, Zimbabwe, Zambia, Mozambik, Tanzania, Kenia, RD Kongo, Sudam Płd., Korea Płd., Papua Nowa Gwinea.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Czarny habit z białym kołnierzykiem, czarny welon z białą wypustką, na piersi zawieszony na czerwonym sznurku krzyż.
Używany także habit i welon w kolorze białym lub habit szary i biały welon.

Habit historyczny:

 --------------------------------------------

Czerwony habit, czarny szkaplerz, biały welon, krzyż na czerwonym sznurku.

 --------------------------------------------

Czerwony habit, czarny szkaplerz, czarny welon, krzyż na czerwonym sznurku.

 --------------------------------------------

 Czarny habit, czarny szkaplerz, biały welon, krzyż na czerwonym sznurku.

 --------------------------------------------

Duchowość:

Duchowość zgromadzenia polega na nabożeństwie do Najdroższej Krwi, którą Chrystus odkupił człowieka, co pomaga siostrom poświęcać się służbie ludziom cierpiącym oraz na zjednoczeniu z Boskim Sercem Jezusa, co uczy siostry miłości i oddania się na wzór Chrystusa; tak jak On otwierają swoje serca, aby dawać hojnie siebie.

Benedyktyńskie korzenie wspólnoty wyrażone są poprzez hasło zgromadzenia: Ora et Labora - Módl się i pracuj oraz praktykę Lectio Divina - medytacyjnego czytania duchowego. Dzień sióstr rozpoczyna się od medytacji, po której następują modlitwy poranne i Msza Święta. W ciągu dnia siostry gromadzą się wspólnie jeszcze na modlitwy w południe i wieczorem. Oprócz czytania duchowego każdego dnia odprawiają godzinną adorację Najświętszego Sakramentu oraz odmawiają różaniec.

Powołanie Misjonarek Najdroższej Krwi wzywa je do odpowiedzi na wołanie wypowiedziane przez Chrystusa z Krzyża: Pragnę. Wołanie to słyszane jest również dzisiaj i rodzi stałą gotowość do udziału w Jego dziele odkupienia. Zgromadzenie ma wyraźny rys misyjny. Jako misjonarki ich polem działania jest Królestwo Boże, które nie ma granic; są gotowe być misjonarkami wszędzie. Starają się naśladować założyciela, który mówił: Jeśli nikt nie idzie, my pójdziemy!

Zgromadzenie cechuje się duchem pokornej wiary i dziecięcego poddania się Bogu, który jest Ojcem. Założyciel chciał, by siostry odznaczały się ponadto duchem życzliwości i radości.

Działalność:

W swojej działalności apostolskiej siostry starają się iść tam, gdzie ludzie jeszcze nie znają Dobrej Nowiny, gdzie miejscowy Kościół potrzebuje pomocy, aby stać się bardziej samodzielny, gdzie istnieje potrzeba pracy socjalnej, wychowawczej bądź duszpasterskiej, gdzie kobiety i dzieci dotyka brak sprawiedliwości, gdzie istnieje potrzeba na świadectwo życia w duchu Chrystusowym.

Siostry angażują się więc m.in. w pracę edukacyjną i wychowawczą, pomagają w pracy duszpasterskiej i społecznej zwłaszcza wśród dzieci, młodzieży i rodzin, propagują kulturę szanującą życie, wspomagają budowanie samodzielnego Kościoła lokalnego w krajach misyjnych, pracują na rzecz wzrostu świadomości potrzeb misyjnych Kościoła i odpowiedzialności za Kościół powszechny.

Historia:

Korzenie Misjonarek Najdroższej Krwi sięgają opactwa Trapistów założonego w RPA w Marianhill, którego opatem był austriacki mnich o. Franz Pfanner. W krótkim czasie od założenia klasztoru zaczęły przy nim powstawać warsztaty i szkoły kształcące miejscową ludność, powstawały także stacje misyjne. Ponieważ szeroka działalność misyjna prowadzona przez mnichów nie odpowiadała kontemplacyjnemu charakterowi Trapistów, wkrótce oddzielono opactwo od zakonu, które tym samym stało się głównym domem nowego zgromadzenia misyjnego Misjonarzy z Marianhill.

Ojciec Pfanner wiedział jednak, że bez pomocy kobiet dzieło ewangelizacji w Południowej Afryce było zbyt ograniczone. Aby budzić żeńskie powołania misyjne podróżował po Europie i publikował w niemieckich czasopismach katolickich artykuły o pracy misjonarzy w Afryce,

Na zachętę opata odpowiedziało pięć kobiet gotowych do wyjazdu do RPA. Stały się one pierwszymi zakonnicami nowego zgromadzenia. które oficjalnie zostało założone w 1885 roku w Marianhill. Przyjęty w stroju zakonnym kolor czerwony miał przypomnieć siostrom Krew Chrystusa.

Jedną z tych kobiet była Niemka Paula Emunds, która szczególnie wniknęła w ducha założyciela, stając się współzałożycielką zgromadzenia i przełożoną generalną. Szybko jednak okazało się, że wiele z kandydatek z Europy miało duże trudności z przystosowaniem się do zupełnie różnych warunków życia i klimatu, dlatego postanowiono założyć dom formacyjny w Europie. Pierwszy klasztor poza Afryką powstał w Niemczech; z powodów politycznych siostry wkrótce przeniosły się do Holandii. Z czasem zakładano nowe domy w różnych krajach Europy i świata. W przeszłości zgromadzenie było obecne także w Hiszpanii, Szwajcarii i Indonezji.

Strony www: 
Austria: www.klosterwernberg.at
Niemcy: www.missionshausneuenbeken.de
Dania: www.cps-nordvanggaard.dk
Holandia: http://home.deds.nl/~cps/kostbaarbloed/nederlandsmenu.html
Ameryka Pn.: www.preciousbloodsisters.com
Afryka Płd.: http://cpsmariannhill.org.za
Afryka Wsch.: www.cpseastafrica.org , www.preciousbloodeastafrica.or.ke
Korea Płd.: www.preciousblood.or.kr

Filmy: