Betanie

Zakon Naśladowania Chrystusa (OIC)
Order of the Imitation of Christ (Bethany Ashram; Bethanians)
Ordine dell'Imitazione di Cristo
Orden de la Imitación de Cristo
Ordem da Imitação de Cristo
Ordre de l'Imitation du Christ
Orden der Nachfolge Christi (Bethanien)
Zgromadzenie obrządku syro-malankarskiego, złożone z kapłanów i braci zakonnych.

Data i miejsce założenia:
1919 rok - Indie

Założyciel:
abp Geevarghese Mar Ivanios

Liczba zakonników na świecie: 238 (w tym: 166 kapłanów, 8 braci,
64 seminarzystów)  * dane z 2015 roku
Betanie obecni są w krajach: Indie, Niemcy, Austria, Szwajcaria, Belgia, Włochy, USA, Etiopia.
Dom generalny: Indie (Kottayam)

Habit aktualny:

Pomarańczowy habit przepasany pomarańczowym pasem wiązanym po prawej stronie, na piersi zawieszony krzyż.

Duchowość:

Głównym celem zgromadzenia jest podążanie na Panem Jezusem przez doskonałe przestrzeganie rad ewangelicznych: posłuszeństwa, czystości i ubóstwa, poświęcenie się dla chwały Boga oraz służba bliźnim w doskonałej miłości.

Szczególnym powołaniem jest naśladowanie Jezusa Chrystusa w życiu modlitwy i działalności, co realizowane jest w ramach indyjskiej tradycji monastycznej i ma na celu ewangelizację przede wszystkim Indii przez duchową odnowę Katolickiego Kościoła Syro-Malankarskiego, którego zakon jest częścią.

Naśladowanie Pana Jezusa w życiu modlitwy polega na dążeniu do stałej jedności z Bogiem poprzez modlitwę, medytację, zwłaszcza Słowa Bożego, udział w życiu liturgicznym Kościoła i spełnianie różnych praktyk duchownych m.in. milczenia czy długich czuwań modlitewnych.

Naśladowanie Chrystusa w Jego działalności to głoszenie Ewangelii o Królestwie Bożym na ziemi i prowadzenie ludzi do Przedwiecznego Ojca poprzez różnego rodzaju dzieła apostolskie. Zgromadzenie ma więc charakter kontemplacyjno-czynny.

Duch zakonników ma być taki, jak mieszkańców domu w Betanii – Łazarza, Marii i Marty - domu szczególnie umiłowanego przez Pana Jezusa. Łazarz był przyjacielem Jezusa; Maria stała się symbolem życia modlitwy; Marta wzorem służby apostolskiej. Ponadto sposób życia zakonników cechuje się atmosferą radosnej ascezy, nawróceniem serca, wyrzeczeniem pospolitych myśli i pragnień, wyzwoleniem się z iluzji materialistycznego życia i koncentracji na sferze duchowej.

Patronami wspólnoty są: Matka Boża, św. Józef, św. Tomasz Apostoł Indii, św. Jan Ewangelista, święci mieszkańcy domu betańskiego, św. Bazyli i św. Teresa od Dzieciątka Jezus.

Działalność:

Działalność apostolska zgromadzenia obejmuje głoszenie Ewangelii, prowadzenie rekolekcji, szerzenie duchowej odnowy, prowadzenie parafii syro-malankarskich działalność misyjną, przede wszystkim w Indiach, ekumenizm polegający na wspieraniu zjednoczenia Kościołów tradycji syryjskiej w Indiach, ponadto wpieranie duszpasterskich potrzeb Kościoła powszechnego, apostolat wychowawczy wśród młodzieży, ewangelizację za pomocą mass-mediów oraz działalność charytatywną.

Historia:

Abp Geevarghese Mar Ivanios był kapłanem Malankarskiego Kościoła Ortodoksyjnego (Prawosławnego) w Indiach. Po święceniach zaczął interesować się możliwością odnowy duchowej Kościoła przez życie monastyczne, przyglądał się również życiu mniszemu w religii hinduistycznej. W końcu postanowił założyć męską wspólnotę zakonną nazwaną Zakonem Naśladowania Chrystusa. Powstała ona w 1919 roku w Ranni-Perunad w stanie Kerala.

W 1925 roku został wyświęcony na biskupa. Był to czas sporów między dwoma frakcjami w obrębie Malankarskiego Kościoła Ortodoksyjnego. Poszukiwanie prawdy doprowadziło go do silnego przekonania o konieczności zjednoczenia z Kościołem Katolickim i uznania zwierzchności papieża. W 1930 roku wraz z grupą duchownych i świeckich oraz z członkami założonego przez siebie zgromadzenia złożył katolickie wyznanie wiary. Grupa ta stała się zalążkiem Katolickiego Kościoła Syro-Malankarskiego. Mar Ivanios był inicjatorem jego powstania.

Zakon Naśladowania Chrystusa jest pierwszą malankarską wspólnota zakonną. Pragnieniem założyciela było, aby oprócz duchowej odnowy Kościoła, zakonnicy głosili Ewangelię Jezusa Chrystusa w całych Indiach, dlatego zakon jest silnie zakorzeniony w tradycji indyjskiej. Od 1966 roku jest zgromadzeniem na prawie papieskim.

Strony www:
Dom Generalny: http://bethanyashram.com
Indie: prowincja Navajyothi, prowincja Navajeevan
Europa: www.bethanyeurope.org

Misjonarki Krwi Chrystusa

Siostry Misjonarki Krwi Chrystusa (MSC)
Missionariae Sanguinis Christi
Missionary Sisters of the Blood of Christ
Suore Missionarie del Sangue di Cristo
Hermanas Misioneras de la Sangre de Cristo
Irmãs Missionárias do Sangue de Cristo
Sœurs Missionnaires du Sang du Christ
Missionsschwestern vom Blut Christi

Data i miejsce założenia:
1987 rok - Polska

Założyciel:
o. Winfried Wermter CPPS

Liczba sióstr na świecie: ok. 30
Misjonarki Krwi Chrystusa obecne są w krajach: Polska.
Dom generalny: Polska (Chrusty)

Habit aktualny:

Grafitowy habit ze szkaplerzem, przepasany czerwonym sznurem z siedmioma węzłami, na głowie szara chustka, na piersi zawieszony na czerwonym sznurku krzyżyk z wizerunkiem Jezusa i Maryi przyjmującej do otwartego kielicha Krew Chrystusową.

Możliwy także habit i szkaplerz jasno-szary.

Duchowość:

Duchowości zgromadzenia opiera się na Krwi Chrystusa. Jest Ona nie tylko symbolem cierpienia, męki i śmierci, ale też symbolem zmartwychwstania do nowego życia, ponieważ to zmartwychwstanie jest owocem Chrystusowego Odkupienia. Krew Chrystusa jest więc najmocniejszym wyrazem miłości Bożej – miłości „przelanej na Krzyżu”.

Celem życia sióstr jest całkowite poświęcenie się umiłowanemu nade wszystko Bogu. Tym, co łączy siostry jest wspólnota: wspólny charyzmat, misja oraz miłość do Kościoła. Dla sióstr wszystko jest okazją do pełnienia misji: modlitwa, praca, czy spotkanie z drugim człowiekiem. Dostrzegając oczami wiary obecność Krwi Chrystusa w każdym cierpieniu fizycznym i duchowym, siostry starają się być obecne tam, gdzie Pan Jezus dzisiaj przelewa swoją Krew.

Matka Boża jest dla sióstr mistrzynią bezwarunkowej wierności i niestrudzonej służby. Za Jej przykładem starają się jak matka służyć Jezusowi w każdym człowieku. Pragną być jak żywy kielich w pełni otwarty dla Bożej woli, wypełniony pod Krzyżem Krwią Zbawiciela i ofiarowany dla jedności Kościoła i całego świata.

Patronami zgromadzenia są: Maryja Matka i Królowa Przenajdroższej Krwi, św. Kasper del Bufalo, św. Franciszek Ksawery, św. Maria De Mattias.

Działalność:

Misjonarki Krwi Chrystusa prowadzą działalność ewangelizacyjną, głoszą Słowo Boże poprzez rekolekcje, dni skupienia, pracę duszpasterską wśród rodzin. Domy sióstr otwarte są dla młodzieży i dorosłych, w których mogą umocnić swoją wiarę lub przezwyciężyć różne problemy życiowe. Ponadto siostry angażują się w szerzenie kultu i duchowości Krwi Chrystusa.

Historia:

Zgromadzenie założył o. Winfried Wermter należący do Misjonarzy Krwi Chrystusa, który na początku lat 1980-tych przybył z Niemiec, aby przeszczepić swoje zgromadzenie do Polski. Zgodnie z charyzmatem swojej wspólnoty szerzył kult i duchowość Krwi Chrystusa. Jego praca apostolska zaowocowała licznymi powołaniami do życia zakonnego. Za radą biskupów zdecydował się na założenie nowego żeńskiego zgromadzenia opartego na duchowości Krwi Chrystusa. 

Pierwsze kandydatki wyraziły zgodę na udział w powstaniu nowej wspólnoty i w 1987 roku w Częstochowie rozpoczęły formację zakonną. Rok później uzyskała ona pierwsze zatwierdzenie kościelne. Obecnie Misjonarki Krwi Chrystusa starają się o zatwierdzenie jako stowarzyszenie życia apostolskiego.

W 2009 roku grupa sióstr wraz z o. Wermterem utworzyła nową wspólnotę Służebnic Przenajświętszej Krwi. Trzy lata wcześniej powstało również zgromadzenie męskie Braci Przenajświętszej Krwi.

Strony www:
www.siostrymisjonarki.pl

Kajetanki

Ubogie Córki św. Kajetana (PFSG)
Povere Figlie di San Gaetano (Suore di San Gaetano; Suore Gaetanine)
Poor Daughters of Saint Cajetan (Sisters of Saint Cajetan)
Pobres Hijas de San Cayetano (Hermanas de San Cayetano)
Pobres Filhas de São Caetano (Irmãs de São Caetano)
Pauvres Filles de Saint-Gaétan (Sœurs de Saint-Gaétan)
Armen Töchter vom hl. Kajetan (Schwestern vom hl. Kajetan)

Data i miejsce założenia:
1884 rok - Włochy

Założyciel:
bł. Giovanni Maria Boccardo

Liczba sióstr na świecie: 132  * dane z 2005 roku
Kajetanki obecne są w krajach: Włochy, Brazylia, Ekwador, Togo.
Dom generalny: Włochy (Turyn)

Habit aktualny:

Biały habit z białym kołnierzykiem, na głowie biały welon, na piersi zawieszony krzyżyk. Możliwy również strój w kolorze szarym lub beżowym.

W Brazylii i Ekwadorze strój biały lub najczęściej używany szary habit i biały welon.

Habit historyczny:

Duchowość:

Ubogie Córki św. Kajetana oddane są Bogu i posłane do ubogich, opuszczonych i potrzebujących, aby poprzez służbę im świadczoną, mogli odczuć miłość i bliskość Boga, którymi darzy On swoje stworzenia.

Kajetanki chcą naśladować ubóstwo Chrystusa, powierzając się Opatrzności Bożej, która nawet ptaki w powietrzu i lilie polne żywi i przyodziewa (Mt 6, 26-29). Siostry żyją więc życiem ubogim z ubogimi pod patronatem św. Kajetana z Thieny, którego służba chorym jak i duch ubóstwa i zaufania Bożej opiece jest dla zakonnic wzorem postępowania. Hasłem zgromadzenia są słowa: Fiat voluntas Dei – Bądź wola Boża.

Działalność:

Kajetanki poświęcają się dzieciom, młodzieży, ludziom chorym i starszym. Prowadzą przedszkole, pomagają dzieciom opuszczonym. Posiadają domy pomocy społecznej dla osób w podeszłym wieku, otaczają opieką również chorych i starszych kapłanów. Angażują się w duszpasterstwo parafialne w ramach katechizacji, animacji liturgicznej i animacji różnych grup młodzieżowych. Zgromadzenie prowadzi także dom rekolekcyjny.

Historia:

Historia zgromadzenia zaczyna się w 1884 roku od szalejącej na północy Włoch epidemii cholery. Proboszcz w małym miasteczku Pancalieri, bł. Giovanni Maria Boccardo, wraz z grupą kobiet ofiarnie ratowali chorych. Po ustaniu epidemii wzrosła liczba ludzi potrzebujących i samotnych. Kapłan otoczył pomocą przede wszystkim pozbawione opieki dzieci, zajął się również problemem coraz liczniejszych ubogich pozostających w szpitalu.

Kilka młodych kobiet było gotowych całkowicie poświęcić się tej posłudze. Wśród nich była Carlotta Fontana, pierwsza przełożona przyszłego zgromadzenia, która przyjęła imię Maria Gaetana od Najświętszego Sakramentu. Dołączyła do niej jej przyjaciółka, niedługo kolejne kobiety. One stały się pierwszymi siostrami nowej wspólnoty zakonnej, która narodziła się jeszcze w tym samym roku, czyli 1884.

Giovanni Maria Boccardo chciał, aby siostry zajęły się zaspokajaniem potrzeb materialnych i duchowych ludzi, aby w ten sposób doprowadzić ich do poznania Boga. Za wzór życia duchowego dał siostrom św. Kajetana z Thieny, którego przykład inspirował samego założyciela w jego posłudze kapłańskiej i samarytańskiej.

Strony www:
Włochy: www.suoresangaetano.it
Brazylia: http://pobresfilhasdesaocaetano.blogspot.com

ss. św. Antoniego z Padwy

Zgromadzenie Sióstr św. Antoniego z Padwy
Congregatie van de Zusters van Sint-Antonius van Padua
Congregation of the Sisters of St. Anthony of Padua
Congregazione delle Suore di Sant'Antonio di Padova
Congregación de las Hermanas de San Antonio de Padua
Congregação das Irmãs de Santo Antônio de Pádua
Congrégation des Soeurs de Saint-Antoine de Padoue
Kongregation der Schwestern von St. Antonius von Padua

Data i miejsce założenia:
1862 rok - Belgia

Liczba sióstr na świecie: brak danych
Siostry św. Antoniego z Padwy obecne są w krajach: Belgia.
Dom generalny: Belgia (Sint-Pieters-Leeuw)

Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe. 
W okresie posoborowym siostry przestały chodzić w habitach. Noszą jedynie zawieszony na piersi krzyż.





Habit historyczny:

W 1850 roku proboszcz z parafii w Sint-Pieters-Leeuw w Belgii podjął inicjatywę założenia szkoły katolickiej dla miejscowych dziewcząt. Kilka lat później znalazł kobietę chętną do podjęcia się pracy w szkole w osobie byłej zakonnicy Marii Timmermans, zwolnionej ze ślubów zakonnych. Miała ona już doświadczenie w pracy edukacyjnej w zgromadzeniu, jak i kierowaniu wspólnotą zakonną. Ona stała się tez przełożoną rodzącego się przy szkole w Sint-Pieters-Leeuw nowego zgromadzenia.

Po zagwarantowaniu stabilności materialnej wspólnoty została ona oficjalnie zatwierdzona w 1862 roku jako Siostry św. Antoniego z Padwy. Zakonnice przyjęły regułę św. Augustyna. Już dwa lata później otwarły drugi dom w niedalekim Liedekerke.

Główną dziedziną apostolstwa zgromadzenia była edukacja, choć od początku siostry opiekowały się również chorymi. W latach 1870-tych podjęły się pracy w domach dla sierot i osób starszych.

Największą liczbą powołań zgromadzenie cieszyło się na przełomie XIX i XX wieku, dzięki czemu zgromadzenie otwierało kolejne szkoły, internaty i przedszkola w różnych miejscowościach Belgii. W czasie II Wojny Światowej siostry pomagały Żydowskim dzieciom, a po wojnie zakonnicom-uciekinierkom z opanowanej przez komunizm Ukrainy. W tym okresie zgromadzenie otwarło też swoją pierwszą szkołę zawodową.

W 1967 roku do zgromadzenia zostały przyłączone Siostry Apostolinki z Mechelen, zwiększając tym samym liczebność Sióstr św. Antoniego. Okres posoborowy to czas braku nowych powołań. Coraz starsze zakonnice zamykały swoje dzieła jeden po drugim, a część z nich przekazały osobom świeckim.

Dom Generalny:
Zusters van Sint-Antonius van Padua
Jules Sermonstraat 17
1600 Sint-Pieters-Leeuw
België
tel: 02 3342196

Misjonarze Słudzy Pana

Instytut Misyjny Sług Pana (MsS)
Instituto Missionário Servos do Senhor (Missionários Servos do Senhor)
Instituto Misionero Siervos del Señor (Misioneros Siervos del Señor)
Missionary Institute Servants of the Lord (Missionaries Servants of the Lord)
Istituto Missionario Servi del Signore (Missionari Servi del Signore)
Institut Missionnaire Serviteurs du Seigneur (Missionnaires Serviteurs du Seigneur)
Missionarische Diener des Herrn

Data i miejsce założenia:
2005 rok - Brazylia

Założyciel:
bp José Edson Santana Oliveira

Liczba zakonników na świecie: 51 (w tym: 4 nowicjuszy, 5 postulantów) 
* dane z 2015 roku
Misjonarze Słudzy Pana obecni są w krajach: Brazylia
Dom generalny: Brazylia (Eunápolis, BA)

Habit aktualny:

Czarny habit przepasany białym sznurem, czarny szkaplerz z koloratką.

Postulanci i nowicjusze habit bez szkaplerza.

Duchowość:

Zakonnicy stawiają sobie za cel bycie żywymi świadkami Ewangelii, żyjącymi w braterskiej jedności, oddanymi służbie Bogu i bliźnim na wzór Maryi Matki i Służebnicy Pańskiej.

W charyzmacie zgromadzenia szczególne miejsce zajmują dwa aspekty: życie duchem misyjnym według polecenia Pana Jezusa: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię (Mk 16, 15) oraz duch braterstwa. Braterstwo przejawia się w stylu życia wspólnotowego, w traktowaniu siebie wzajemnie jak braci, a także w postrzeganiu wszystkich ludzi jako braci i siostry.

Służąc bliźnim Misjonarze starają się dowartościować godność każdego człowieka tak, by poczuł się kochany i otoczony miłosierną miłością Boga Ojca oraz ukazać im światło Ewangelii Jezusa Chrystusa. Wszystkie zadania powinni pełnić z radością, miłością, poświęceniem i prostotą.

Każdy zakonnik ma być także człowiekiem modlitwy, poświęcać się medytacji nad Słowem Bożym oraz żyć w bliskości Boga. Duchowość braci ma rys kontemplacyjny. Patronem zgromadzenia jest bł. Zefiryn Giménez Malla – pierwszy wyniesiony na ołtarze przedstawiciel narodowości romskiej.

Działalność:

Misjonarze Słudzy Pana w duchu misyjnym podejmują się przede wszystkim pracy parafialnej oraz ewangelizacyjnej.
Cechą wyróżniającą zgromadzenie jest otoczenie posługą duszpasterską środowisk bez stałego miejsca zamieszkania, ciągle przemieszczających się z miejsca na miejsce takich jak Romowie czy ludzie świata cyrku.
Ponadto misyjny duch zgromadzenia zakłada gotowość pójścia do pracy w każde miejsce na świecie i do podejmowania się apostolstwa w miejscach i warunkach szczególnie trudnych.

Historia:

Zgromadzenie założył w 2005 roku bp José Edson Santana Oliveira ordynariusz diecezji Eunápolis-Bahia w Brazylii. W 1986 roku założył on żeńską wspólnotę Misjonarek Służebnic Pana. Instytut Misyjny Sług Pana jest jej gałęzią męską. Pierwsza wspólnota powstała w stolicy diecezji w Eunápolis. Zgromadzenie od początku cieszy się licznymi powołaniami. Aktualnie zakonnicy żyją w 11 domach.

Strony www:
http://imss.com.br
http://imsdosenhor.webnode.com.br
http://www.imsdosenhor.blogspot.com

Filmy: