Pobożne Nauczycielki Venerini

Pobożne Nauczycielki Venerini (MPV)
Maestre Pie Venerini
Maestras Pías Venerini
Pias Mestras Venerini (Irmãs Venerini)
Religious Teachers Venerini (Venerini Sisters)
Pieuses Maîtresses Venerini

Data i miejsce założenia:
1685 rok - Włochy

Założycielka:
św. Róża Venerini

Liczby: 418 sióstr na świecie  * dane z 2005 roku
Pobożne Nauczycielki Róży Venerini obecne są w krajach: Włochy, Albania, Rumunia, USA, Brazylia, Chile, Nigeria, Kamerun, Indie.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:
Brak wspólnoty stroju zakonnego.

Biała bluzka, czarna spódnica i kamizelka (lub bezrękawnik), na głowie czarny welon z białym paskiem, na piersi możliwy krzyż. Możliwy także strój szary z białym welonem.

W Indiach jednolity strój świecki - sari z krzyżem na piersi
lub biały habit i welon. W USA siostry nie chodzą w habitach w ogóle.

Habit historyczny:

Czarny habit z pelerynką, na głowie czarny czepek,
na piersi krzyż, przy boku różaniec.

Duchowość:

Duchowość zgromadzenia opiera się na duchowości jego założycielki św. Róży Venerini. Duchowość ta ma dwie zasadnicze cechy: pierwsza to miłość do Boga, druga to gorliwość o zbawienie dusz.

Miłość do Boga przejawia się w stawianiu na pierwszym miejscu zawsze woli Bożej, za przykładem Św. Róży, która mówiła: Czuję się tak przylgnięta do woli Bożej, że mnie nie obchodzi ani śmierć, ani życie, chcę tylko tego czego On chce, chcę Mu służyć jak Jemu się podoba i nic więcej.

Założycielka nie wymagała od sióstr długich modlitw, ale zachęcała, aby cała ich praca była służbą dla Boga, przepojona duchem modlitwy, niejako rozmową z Bogiem. Uprzywilejowanym środkiem do osiągnięcia wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem jest modlitwa myślna. Siostry medytują nad nauką Pana Jezusa zawartą w Ewangelii, a szczególnie nad tajemnicą Krzyża uobecnianą w Najświętszej Ofierze Eucharystycznej. To właśnie myśl o Jezusie Ukrzyżowanym i Jego doskonałej Ofierze Krzyżowej, pobudza siostry do gorliwości o zbawienie dusz, aby Jego drogocenna Krew nie została przelana na próżno.

Gorliwość ta znajduje swój wyraz w apostolstwie zgromadzenia. Św. Róża doszła do wniosku, że Dobra Nowina nie może zostać przyjęta, jeżeli ludzie najpierw nie uwolnią się od ciemności ignorancji i błędów. Stąd posługa sióstr skupia się na chrześcijańskim wychowaniu i edukacji młodego pokolenia, zwłaszcza dziewcząt.

Działalność:

Podobnie jak w początkach istnienia zgromadzenia, tak i obecnie, zasadniczą część działalności sióstr stanowi praca edukacyjna i wychowawcza w prowadzonych przez zgromadzenie szkołach. Ponadto siostry katechizują, włączają się w duszpasterstwo młodzieżowe i parafialne, podejmują się pracy charytatywnej, pomocy chorym oraz pracy misyjnej. 

Historia:

Św. Róża Venerini zmagała się z trudnościami dotyczącymi swojego powołania. Zarówno małżeństwo jak i życie zakonne wydawało się jej nie dla niej. Wprawdzie wstąpiła do klasztoru mniszek dominikanek, ale po kilku miesiącach po śmierci ojca wróciła do domu opiekować się chorą matką, nie myśląc nawet o powrocie do klasztoru; czuła, że życie kontemplacyjne to nie jej droga. Jednocześnie marzyła, by dokonać czegoś wielkiego dla Boga.

Zaczęła gromadzić w swym domu dzieci i ich matki na wspólną modlitwę różańcową. W czasie tych spotkań poznała ubóstwo nie tylko materialne, ale i duchowe, moralne i kulturowe, w jakich żyły kobiety z ludu; sama Róża pochodziła z zamożnej rodziny. Postanowiła więc poświęcić się wychowaniu chrześcijańskiemu dziewcząt z ubogich rodzin, które w owych czasach pozbawione były edukacji.

W 1685 roku, wraz z dwoma towarzyszkami, otwarła w Viterbo pierwszą we Włoszech powszechną szkołę dla dziewcząt, później kolejne w innych miejscowościach w miarę przybywania nowych nauczycielek. Pomimo, że św. Róża działała za zgodą biskupów, ze strony ogółu duchowieństwa spotykała się z niechęcią, gdyż dotychczas tylko oni zajmowali się nauczaniem religii; również dlatego, że w owych czasach żeńskie życie zakonne było z reguły kontemplacyjne i klauzurowe. Natomiast towarzyszki św. Róży -  które z czasem przybrały nazwę Pobożnych Nauczycielek Róży Venerini - żyły w małych dwu- trzyosobowych wspólnotach prowadząc szkoły; postrzegane były więc jako będące kimś pomiędzy kobietami świeckimi a zakonnicami. Dopiero po przychylnej opinii papieża Klemensa XI uprzedzenia ustały.

Główną działalnością Róży Venerini i jej sióstr było edukacja i wychowanie, jednak wykorzystywały one każdą możliwość poprzez którą mogły głosić miłość Bożą: pomagały ubogim bądź też zajmowały się chorymi.

Strony www:
Włochy: www.maestrepievenerini.com
USA: www.venerinisisters.com

Zdjęcia pochodzą ze strony internetowej zgromadzenia.

Bazylianie

Zakon św. Bazylego Wielkiego (OSBM)
Bazyliański Zakon św. Jozafata
Ordo Sancti Basilii Magni (Ordo Basilianus Sancti Josaphat)
Order of Saint Basil the Great (Basilian Order of Saint Josaphat)
Basilian Monks
Ordine di San Basilio Magno (Ordine Basiliano di San Giosafat)
Monaci Basiliani
Orden de San Basilio el Grande (Orden Basiliana de San Josafat)
Monjes Basilianos
Ordem de São Basílio Magno (Ordem Basiliana de São Josafat)
Monges Basilianos
Ordre de Saint Basile le Grand (Ordre basilien de Saint Josaphat)
Moines Basiliens
Orden des Heiligen Basilius dem Großen (Basilianer des Heiligen Josaphat)
Орден Святого Василия Великого (Василіянський Чин святого Йосафата)
Василіани
zakon greckokatolicki obrządku bizantyjsko-ukraińskiego

Data i miejsce założenia:
1617 rok - Polska

Założyciele (od lewej):
św. Bazyli Wielki
bp Józef Welarmin Rutski

Liczby: 529 zakonników na świecie (w Polsce: ok. 16)  * dane z 2013 roku
Bazylianie obecni są w krajach: Polska, Litwa, Ukraina, Słowacja, Czechy, Węgry, Rumunia, Serbia, Wielka Brytania, Włochy, USA, Kanada, Brazylia, Argentyna.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Czarny habit przepasany czarnym pasem lub paskiem, koloratka po zewnętrznej stronie, możliwy nakładany na habit czarny kaptur.
Stroju dopełnia długi czarny płaszcz (mantia).

Duchowość:

Bazylianie prowadzą życie mnisze według reguły św. Bazylego, opierając się na jej głównej zasadzie: Jest przeznaczony czas na modlitwę i śpiew psalmów, jak i na inne działanie. Gdy ręce są zajęte przy pracy można przynajmniej sercem wielbić Boga.

Wspólne modlitwy wyznaczają etapy klasztornego dnia i duchowo formują członków wspólnoty. Najważniejszą z nich jest Liturgia Najświętszej Ofiary oraz modlitwa chórowa Liturgii Godzin. Oprócz nich w życiu zakonników ważne miejsce zajmuje modlitwa osobista, rozmyślanie i lektura duchowa, zwłaszcza Pisma Świętego, dzieł św. Bazylego Wielkiego i Ojców Kościoła. Czas między modlitwami mnisi przeznaczają na pracę.

Podstawową cechą duchowości bazyliańskiej jest życie miłością do Boga, która realizuje się w miłości bliźniego: Kto miłuje bliźniego, wypełnia przykazanie miłości względem Boga, gdyż Bóg odbiera tę miłość jako Jemu okazaną.

Należąc do obrządku bizantyjsko-ukraińskiego duchowość zakonu zakorzeniona jest w tradycji wschodniej.

Działalność:

Jako mnisi bazylianie poświęcają się przede wszystkim modlitwie za wszystkich ludzi oraz pracy, głównie we wspólnocie zakonnej i nie mają określonej działalności apostolskiej. Jednak jeśli istnieje potrzeba podejmują się różnych zadań m.in. jako duszpasterze, spowiednicy, misjonarze, pedagodzy, publicyści. Zakon prowadzi głównie parafie dla wiernych Kościoła Greckokatolickiego. Bazylianie głoszą także misje i rekolekcje dla osób świeckich i duchownych, angażują się w pracy z młodzieżą, zajmują się pracą wydawniczą, jak również prowadzą własne drukarnie.

Historia:

Założycielem zakonu bazyliańskiego jest Bazyli Wielki, święty żyjący w IV wieku w Cezarei Kapadockiej w dzisiejszej Turcji. Z jego rodziny wywodzi się kilkoro świętych wyniesionych na ołtarze: matka św. Emelia, dwaj bracia św. Grzegorz z Nyssy i św. Piotr z Sebasty oraz siostra św. Makryna, która dała początek gałęzi żeńskiej zakonu – mniszkom bazyliankom.

Bazyli postanowił poświęcić się życiu oddanemu Bogu. Założył pustelnię nad rzeką Irys; wkrótce dołączyli do niego inni mnisi, dając początek wspólnocie monastycznej. Dla swojej wspólnoty napisał Asketikon, zawierający zbiór zasad życia zakonnego. Ideałem życia monastycznego Bazylego jest braterska wspólnota, która poświęca się ascezie, medytacji oraz służy Kościołowi.

Reguła św. Bazylego stałą się podstawą życia zakonnego w Kościele Wschodnim. Na niej opierał się także św. Benedykt z Nursji opracowując własną regułę, która z kolei miała znaczny wpływ na kształt życia zakonnego w Kościele Zachodnim. Od tego czasu przez wieki powstawały na Wschodzie kolejne klasztory bazyliańskie, w tym także w Polsce na Kresach Wschodnich.

 

Powstanie współczesnego Zakonu św. Bazylego Wielkiego przypada na lata bezpośrednio następujące po podpisaniu Unii Brzeskiej w 1596 roku w wyniku której część duchownych i wiernych prawosławnych ze wschodnich terenów Polski powróciło do jedności z Kościołem Katolickim, uznając zwierzchnictwo papieża i dając początek Ukraińskiej Cerkwi Greckokatolickiej.

Bezpośrednim założycielem dzisiejszych bazylianów był biskup unicki Józef Welarmin Rutski. Był on mnichem w bazyliańskim monasterze Świętej Trójcy w Wilnie. Rutski starał się umocnić stanowisko zagrożonego wówczas Kościoła unickiego poprzez reformę duchowieństwa przede wszystkim zakonnego, które miało spełniać zasadniczą rolę w Cerkwi Greckokatolickiej.
W 1609 roku, wspierany przez innego mnicha św. Jozafata Kuncewicza, rozpoczął reformę życia zakonnego w klasztorze wileńskim. Stopniowo na unię przechodziły też inne klasztory. W 1617 roku, dzięki staraniom bpa Rutskiego autonomiczne, podległe dotychczas władzy ordynariuszy klasztory zostały połączone w jeden zakon - Kongregację Św. Trójcy, przemianowaną później na Bazyliański Zakon św. Jozafata – o scentralizowanej strukturze na wzór zakonów łacińskich.

Bp Rutski opracował nowe konstytucje zakonne, wzorowane na jezuickich. Ograniczył też kontemplacyjny charakter zakonu, który zaczął teraz spełniać w nieco szerszym zakresie obowiązki duszpasterskie i oświatowe.

Najwyższym przełożonym zakonnym jest protoarchimnadryta (generał) prowincjami kieruje protoihumen (prowincjał), natomiast przełożony klasztoru nazywa się ihumen.
Zakon należy do Ukraińskiej Cerkwi Greckokatolickiej i w nim posługuje większość wspólnot bazyliańskich, istnieją jednak wspólnoty działające w ramach innych Greckokatolickich Cerkwi (Rumuńskiej, Słowackiej, Węgierskiej).

Strony www:
Polska: www.bazylianie.pl , http://old.bazylianie.pl
Ukraina: www.osbm.org.ua
Słowacja: www.baziliani.net
Brazylia: www.osbm.org.br
ogólna: http://osbm.info

Zdjęcia pochodzą ze stron internetowych zakonu.

Córki Matki Bożej Najświętszego Serca

Zgromadzenie Córek Matki Bożej Najświętszego Serca (FDNSC)
Filiae Dominae Nostrae Sacro Corde
Daughters of Our Lady of the Sacred Heart
Filles de Notre-Dame du Sacré-Coeur
Hijas de Nuestra Señora del Sagrado Corazón
Filhas de Nossa Senhora do Sagrado Coração
Figlie di Nostra Signora del Sacro Cuore
Töchter Unserer Lieben Frau vom Heiligsten Herzen
Dochters van Onze Lieve Vrouw van het Heilig Hart

Data i miejsce założenia:
1874 rok - Francja

Założyciele:
o. Jules Chevalier MSC
m. Marie-Louise Hartzer

Liczby: 1118 sióstr na świecie  * dane z 2011 roku

Córki Matki Bożej Najświętszego Serca obecne są w krajach: Francja, Belgia, Holandia, Wielka Brytania, Irlandia, Włochy, Słowacja, USA, Brazylia, Wenezuela, Senegal, Burkina Faso, Sudan Płd., Kamerun, Kongo-Rep.Dem., Angola, RPA, Japonia, Filipiny, Indonezja, Papua Nowa Gwinea, Australia, Fidżi, Kiribati, Wyspy Marshalla, Nauru.

Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Brak wspólnoty stroju zakonnego.

W Europie oprócz Włoch oraz w USA, Kongo, Australii i na Filipinach siostry przestały chodzić w habitach. Znakiem wspólnym jest na piersi medalion z wizerunkiem Matki Bożej Najśw. Serca.

W Brazylii i Wenezueli:
beżowy habit, biały welon.

W niektórych krajach Afryki:
beżowy habit o  kroju sukienki,
biały welon

Siostry we Włoszech

Siostry w Indonezji
możliwy także habit szary

Siostry w Papui Nowej Gwinei

Siostry na Kiribati

  

Habit historyczny:

Biały habit przepasany niebieskim sznurem, jasno-niebieski szkaplerz i welon w kolorze szkaplerza, na piersi medalion z wizerunkiem Matki Bożej Najświętszego Serca, przy boku różaniec.
W późniejszym okresie strój używany tylko na misjach.

 Na misjach używany był również strój cały biały, ze szkaplerzem lub bez.

------------------------------------------------------------

Czarny habit przepasany niebieskim sznurem, czarny szkaplerz, czarny welon w kształcie serca, na piersi medalion na niebieskim sznurku.

------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------

Duchowość:

W centrum duchowości zgromadzenia stoi Maryja czczona w tytule Matki Bożej Najświętszego Serca. Tytuł ten wskazuje na Jej wyjątkową relację ze swoim Synem. Maryja jako Ta, która dała człowieczeństwo Jezusowi, jest z Nim najściślej zjednoczona, a więc jest także najbliżej Serca Jezusowego pełnego miłości.

Matka Boża
Najświętszego Serca

Siostry starają się być jak Matka Boża przeniknięte duchem Serca Chrystusa, aby móc być wiarygodnymi świadkami Jego Miłości. Dlatego w zjednoczeniu z Maryją poświęcają się całkowicie Panu Jezusowi. Ich celem jest spełnienie pragnienia Matki Bożej, aby doprowadzić wszystkich ludzi do Serca Jej Syna oraz by wszędzie szerzyć Jego Miłość.

Na cześć Matki Bożej Najświętszego Serca siostry każdego dnia odmawiają specjalną modlitwę zwaną Memorare. Ważne miejsce zajmuje również codzienna modlitwa przed wystawionym Najświętszym Sakramentem. Cechą duchowości zgromadzenia jest również szczególna świadomość służby Kościołowi i w Kościele. Życiu sióstr przyświeca hasło zgromadzenia: Niech Najświętsze Serce Jezusa jest wszędzie kochane!

Działalność:

Zgodnie z tradycją zgromadzenia pierwsze miejsce wśród podejmowanego apostolstwa zajmuje praca misyjna wśród tych ludzi, którzy jeszcze nie znają Chrystusa. Poza tym siostry podejmują się każdej posługi, jakiej wymagają od nich potrzeby Kościoła. Są to m.in.: edukacja i wychowanie, opieka nad chorymi oraz osobami starszymi, praca w parafiach, prowadzenie różnych duszpasterstw np. młodzieżowych, w szpitalach, kierownictwo duchowe, pomoc uchodźcom, ludziom biednym, nauka w szkółkach niedzielnych itp.

Historia:

Pragnienie powołania wspólnoty zakonnej zrodziło się w duszy ks. Chevalier jeszcze w latach kleryckich. W owym czasie wyraźnie doświadczył czułości i dobroci kochającego Boga objawionej w Sercu Jezusa. Jules Chevalier szczególnie pokochał słowa Jezusa: Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął (Łk 12, 49). Chciał rozprzestrzeniać ten ogień miłości Serca Jezusowego wszędzie. W tym celu w 1854 roku założył Zgromadzenie Misjonarzy Najświętszego Serca Jezusa, a w 1874 roku w Issoudun we Francji żeńskie Zgromadzenie Córek Matki Bożej Najświętszego Serca, poświęcając je Matce Bożej, do której miał wielkie nabożeństwo i którą postrzegał jako osobę najbliższą Serca Pana Jezusa.

Matka Marie-Louise Hartzer, choć uważana za współzałożycielkę, wstąpiła do zgromadzenia dopiero osiem lat po jego założeniu przez ks. Chevalier. Zanim wkroczyła na drogę życia zakonnego była mężatką. Jakiś czas po śmierci męża jej dwaj synowie postanowili zostać kapłanami w Zgromadzeniu Misjonarzy Najświętszego Serca Jezusowego. Dzięki nim poznała charyzmat ks. Chevalier i postanowiła sama wstąpić do powstałego kilka lat wcześniej zgromadzenia żeńskiego. Ojciec założyciel, widząc jak doskonale przyswoiła sobie ducha zgromadzenia, powierzył jej funkcję przełożonej generalnej i mistrzyni nowicjatu. Matka Marie-Louise ukształtowała szereg młodych sióstr, stając się bliską współpracowniczką ks. Chevalier.

Założyciel zachęcał siostry do podjęcia ryzyka "misji bez ograniczeń”. Już w 1885 roku pierwsze siostry wyjechały więc do Australii rozpoczynając długą tradycję działalności misyjnej zgromadzenia, szczególnie w krajach nieznających Chrystusa.

Strony www:
Dom generalny: www.olshgen.org
Holandia: www.fdnsc.org
Brazylia: www.fdnsc-sp.com.br
Australia: www.olshaustralia.org.au