ss. Matki Bożej z Kilimandżaro

Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej z Kilimandżaro (CDNK)
Congregatio Dominae Nostrae de Kilimanjaro
Congregation of the Sisters of Our Lady of Kilimanjaro
Congregazione delle Suore di Nostra Signora del Kilimangiaro
Congregación de Hermanas de Nuestra Señora de Kilimanjaro
Congregação das Irmãs de Nossa Senhora de Kilimanjaro
Congrégation des Sœurs de Notre-Dame du Kilimandjaro
Kongregation der Schwestern Unserer Lieben Frau vom Kilimanjaro
inna nazwa: siostry z Huruma

Data i miejsce założenia:
1931 rok - Tanzania

Założyciele:
bp Henry Aloysius Gogarty CSSp

Liczby: 788 sióstr na świecie  * dane z 2009 roku
Siostry Matki Bożej z Kilimandżaro obecne są w krajach: Tanzania, Zambia, Kenia, USA.
Dom generalny: Tanzania (Moshi)

Habit aktualny:

Biały habit, biały prosty welon, na piersi krzyż zawieszony na niebieskiej tasiemce.

Na co dzień używany również habit szary.

W czasie pobytu w Rzymie siostry nosiły habity czarne.

Habit historyczny:

Duchowość:

Życie w zgromadzeniu wzorowane jest na Osobie Niepokalanej Dziewicy Maryi. Siostry Ją szczególną czcią i podążają Jej śladami w wypełnianiu dzieła zbawienia, pragnąc zdobyć taką czystość duszy, jaką miała Maryja. Żywy jest również kult drugiego patrona wspólnoty św. Józefa, z którego siostry czerpią przykład pokory, uczciwości, niewinności i synowskiej ufności.

Eucharystia stanowi centrum każdego dnia, dzięki Niej siostry zdolne są żyć prostym życiem, w posłuszeństwie woli Bożej, zgodnie z zasadami Ewangelii Pana Jezusa, służąc Mu w innych ludziach. Poza Eucharystią również rozważanie Słowa Bożego jest źródłem codziennej siły do pełnienia apostolatu.

Zgromadzenie cechuje się gotowością i otwartością do służenia ludziom niezależnie od granic; każda siostra stara się być gotowa i otwarta na pełnienie woli Bożej w każdej chwili i w każdym miejscu.

Duchowości sióstr przyświeca motto św. Benedykta: Ora et Labora, co przekłada się na modlitwę i pracę każdego dnia.

Działalność:

Priorytetem w apostolstwie Sióstr Matki Bożej z Kilimandżaro jest ewangelizacja, czyli szerzenie Dobrej Nowiny wszystkim ludziom, poczynając od miejscowego kościoła. Dlatego zakonnice przygotowują dzieci i katechumenów do przyjęcia sakramentów świętych, katechizują, pracują przy parafiach.
Następnym polem działalności zgromadzenia jest edukacja oraz służba zdrowia. Siostry prowadzą więc szkoły, sierocińce, uczą zawodu, służą chorym w szpitalach, opiekują się ludźmi niepełnosprawnymi, ubogimi. Ponadto zajmują się szyciem szat liturgicznych, obejmują również wszystkich ludzi swoją modlitwą. W każdej podejmowanej posłudze siostry starają się wykorzystywać swoje talenty na chwałę Boga i dla zbawienia ludzkości.

Historia:

Zgromadzenie powstało z inspiracji irlandzkiego misjonarza bpa Henry’ego Gogarty CSSp biskupa Wikariatu Apostolskiego Kilimandżaro. Potrzebował on wsparcia w ewangelizacji, widząc że Ewangelia rozprzestrzenia się bardzo szybko. Pod natchnieniem Ducha Świętego postanowił założyć zgromadzenie, którego główną misją byłoby zbawienie i wyzwolenie człowieka, całkowicie uwalniając go duchowo, intelektualnie i fizycznie. Dlatego skupił się na ewangelizacji, edukacji i zdrowiu.

Wspólnota powstała w 1931 roku w Tanzanii w nowowybudowanym gospodarstwie na stoku góry Kilimandżaro nazwanym później Huruma, na północ od miasta Moshi. Do pomocy w formowaniu nowego zgromadzenia biskup zaangażował m. Felicitas Tirpitz CPS, Misjonarkę Najdroższej Krwi, która przez ponad 40 lat kierowała zgromadzeniem, aż do jego usamodzielnienia się.

Założyciel zachęcał siostry, aby w swoich sercach były czyste jak śnieg na Kilimandżaro. Zgromadzenie poświęcił Maryi Niepokalanej, którą przedstawił jako wzór nieskazitelnej czystości.

Strony www:
www.ourladyofkilimanjaro.com

ss. Imienia Jezus

Zgromadzenie Sióstr Najświętszego Imienia Jezus pod opieką Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych (CSNJ)
Congregatio Sororum a Sanctissimo Nominis Jesu sub Protectione Beatae Mariae Virginis Auxilii Christianorum
Sisters of the Holy Name of Jesus
Suore del Santo Nome di Gesù
Hermanas del Santísimo Nombre de Jesús
Irmãs do Santo Nome de Jesus
Sœurs du Saint Nom de Jésus
Schwestern von den Heiligen Namen Jesu
Jėzaus Vardo Seserys
inna nazwa: Marylki

Data i miejsce założenia:
1887 rok - Polska

Założyciele:
bł. Honorat Koźmiński OFMCap
m. Franciszka - Maria Witkowska

Liczby: 203 siostry na świecie (w Polsce 169)  * dane z 2008 roku
Siostry Imienia Jezus obecne są w krajach: Polska, Litwa, Słowacja, Wielka Brytania, Kanada, Namibia.
Dom generalny: Polska (Warszawa)

Habit aktualny:
Zgromadzenie bezhabitowe od początku swojego istnienia.

Duchowość:

Zgromadzenie należy do wielkiej duchowej rodziny franciszkańskiej. Siostry prowadzą życie zakonne na sposób ukrytego życia Jezusa Chrystusa i Jego Matki Najświętszej w Nazarecie bez żadnych oznak zewnętrznych zachowując w tajemnicy własne powołanie i przynależność do zgromadzenia. Wzorują się także na cichym i ukrytym życiu eucharystycznym, które Pan upodobał sobie zamieszkując wśród ludzi w sposób sakramentalny. Każdego dnia siostrom przyświeca hasło: Na większą chwałę Boga w Eucharystii ukrytego.

Cechą wyróżniającą charyzmat zgromadzenia jest poświęcenie się sióstr za wolność i rozwój Kościoła na całym świecie; dlatego każda siostra składa taki akt przy ślubach wieczystych.

Zgromadzenie szczególnie pielęgnuje kult Najświętszego Sakramentu, Świętego Imienia Jezus oraz Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych. Siostry oddają się Maryi w niewolę według wskazań św. Ludwika Grigniona de Montfort.

Ponadto siostry dążą do świętości przez prowadzenie głębokiego życia wewnętrznego odznaczając się szczególnie posłuszeństwem, pokorą, cichością i franciszkańskim ubóstwem. Wśród modlitw zgromadzenia, poza Ofiarą Mszy Świętej, ważne miejsce zajmuje adoracja Najświętszego Sakramentu.

Działalność:

Siostry realizują apostolski charyzmat zgromadzenia przede wszystkim poprzez świadectwo swojego życia, modlitwę, pokutę oraz działalność oświatową i opiekuńczo-wychowawczą. Siostry Imienia Jezus prowadzą szkoły, przedszkola, dom opieki dla dzieci niepełnosprawnych, internat dla dziewcząt, pracują także jako nauczycielki w publicznych szkołach różnego typu.  Ponadto opiekują się ludźmi starszymi, chorymi, posługują w szpitalach, ośrodkach zdrowia. Siostry zaangażowane są także w pracę parafialną w charakterze zakrystianek, organistek oraz prowadząc gospodarstwa domowe na plebaniach; pełnią również różne funkcje w instytucjach kościelnych.

Historia:

Siostry Imienia Jezus są jednym z ponad 20 zgromadzeń założonych przez kapucyna bł. Honorata Koźmińskiego. Ich powstanie wiąże się z sytuacją polityczną zaboru rosyjskiego XIX-wiecznej Polski, gdy po Powstaniu Styczniowym car rosyjski nakazał zamknąć nowicjaty zakonne i wydał zakaz przyjmowania nowych kandydatów. Niebezpieczeństwo likwidacji życia zakonnego skłoniła bł. Honorata do powołania do życia nowej - nieznanej wówczas w Polsce - formy zakonów: zgromadzeń bezhabitowych. Oficjalnie funkcjonowały one jako stowarzyszenia świeckie. W rzeczywistości członkinie prowadziły w miarę możliwości normalne życie zakonne, tylko bez oznak zewnętrznych takich jak habit itp. Sam o. Honorat miał od władz świeckich zakaz opuszczania klasztoru. Był jednak cenionym spowiednikiem. I właśnie za pośrednictwem konfesjonału, nie wychodząc poza mury swojego klasztoru w Zakroczymiu, założył szereg zgromadzeń zakonnych, każdemu przeznaczając inne zadania apostolskie, a których pierwsze członkinie rekrutował spośród swoich penitentek.

Współzałożycielką zgromadzenia była m. Franciszka Maria Witkowska. Również ona poddała się kierownictwu duchowemu bł. Honorata i na jego polecenie – mając zaledwie  21 lat – zajęła się organizowaniem nowego Zgromadzenia Sióstr Imienia Jezus, którego głównym zadaniem miała być działalność apostolska wśród rękodzielniczek, zmierzająca do religijnego i moralnego odrodzenia tej grupy społecznej. Siostry zakładały także szkoły, internaty, przedszkola, domy dziecka.

Matka Franciszka złożyła ofiarę z życia za wolność i rozwój Kościoła na całym świecie. Pragnęła, aby ta intencja przenikała całe życie także wszystkich sióstr, czemu siostry pozostają wierne do dnia dzisiejszego. Franciszka zmarła w opinii świętości mając 29 lat. Wówczas zgromadzenie liczyło już około 100 sióstr.

Strony www:
www.marylki.pl

Filmy:

O życiu zakonnym Sióstr Imienia Jezus:



Nowicjat w Namibii:


.
.
.

Franciszkanki z Reutberg

Franciszkanki Trzeciego Zakonu Regularnego (OSFr)
Regulierten Franziskanerinnen vom Dritten Orden 
(Franziskanerinnen von Reutberg)
Suore Francescane di Reutberg
Franciscan Nuns of Reutberg
Hermanas Franciscanas de Reutberg
Irmãs Franciscanas da Reutberg
Soeurs Franciscaines de Reutberg

Data i miejsce założenia:
1618 rok - Niemcy

Liczba sióstr na świecie: 2  * dane z 2016 roku
Franciszkanki z Reutberg obecne są w krajach: Niemcy.
Dom zakonny: Niemcy (Sachsenkam)

Habit aktualny:

Czarny habit przepasany białym sznurem, czarny szkaplerz, na głowie biały czepek otaczający twarz, czarny welon, przy boku różaniec.

Habit historyczny:

Siostry żyją według III Reguły św. Franciszka z Asyżu. Zgromadzenie ma charakter kontemplacyjny, siostry żyją w odosobnieniu za klauzurą, oddając się modlitwie w polecanych im intencjach i pracy.

Klasztor Reutberg znajduje się w miejscowości Sachsenkam koło Monachium. Ufundował go hrabia Johann Jakob i jego żona Anna von Papafava w 1618 roku przy zbudowanej nieco wcześniej kaplicy Matki Bożej Loretańskiej z łaskami słynącym dziś obrazem.

Początkowo osiedliło się w klasztorze sześć mniszek kapucynek. Jednak nieporozumienia ze spowiednikami sprawiły, że siostry starały się o afiliowanie klasztoru do bawarskiej prowincji franciszkanów, co ostatecznie nastąpiło w 1651 roku. Wiązało się to z wprowadzeniem ścisłej klauzury i zmiany stroju zakonnego, jako zewnętrznego znaku przynależności. Od tego czasu franciszkanie przejęli duchową opiekę nad mniszkami. Franciszkanki żyły z pracy we własnym gospodarstwie i hojności dobroczyńców. Przy klasztorze powstała też słynna wówczas w regionie apteka.

W 1831 roku było 14 sióstr, które nie były zdolne prowadzić już gospodarstwa. W 1835 roku otworzyły więc przy klasztorze szkołę dla dziewcząt, która przetrwała do 1958 roku. Od tego czasu zgromadzenie zaczęło się rozwijać; w 1854 rok było już 30 sióstr prowadzących klauzurowe życie kontemplacyjne.

Na początku XX wieku jedną z Franciszkanek w Reutberg była s. Fidelis Weiss, obdarzona mistycznymi wizjami, zmarła w 1923 roku w wieku 40 lat w opinii świętości; jej proces beatyfikacyjny trwa, ale brak jest wymaganego w procesie cudu za wstawiennictwem sługi Bożej.

Franciszkanki z Reutberg nigdy nie były dużym zgromadzeniem. Dopiero w 1900 roku powstał nowy klasztor w Spielberg, gdzie zamieszkało osiem sióstr z Reutberg, i przy którym przez lata działało sanatorium, szpital płucny oraz dom opieki. W 1995 roku wspólnota liczyła zaledwie 11 sióstr. W 1999 roku pozostało już siedem franciszkanek, które z powodu braku powołań, opuściły Spielberg i wróciły do klasztoru Reutberg. W 2007 roku było tylko 12 franciszkanek, a w 2012 roku wspólnota liczyła zaledwie pięć sióstr, z czego cztery były już starsze wiekiem. Aktualnie żyją zaledwie dwie mniszki.

Adres klasztoru:

Kloster Reutberg
83679 Sachsenkam

Filmy:
https://gloria.tv/language/8QDSMu97uCBR21em6jvgVCAqB/video/rVBj89qqiew23ibmF1Dyt4xgD

Heroldowie Dobrej Nowiny

Stowarzyszenie Heroldów Dobrej Nowiny (HGN)
Societas Praeconum Bonae Notitiae
Heralds of Good News
Araldi della Buona Novella
Heraldos de la Buena Nueva
Arautos da Boa Nova
Hérauts de Bonnes Nouvelles
Herauten van de Blijde Boodschap
Kleryckie stowarzyszenie życia apostolskiego składające się z księży i braci

Data i miejsce założenia:
1984 rok - Indie

Założyciel:
ks. Jose Kaimlett

Liczby: ok. 500 zakonników na świecie (w tym 348 kapłanów)

Heroldowie Dobrej Nowiny obecni są w krajach: Indie, USA, Kanada, Gwatemala, Kenia, Tanzania, Uganda, RPA, Włochy, Holandia, Papua Nowa Gwinea, Nowa Zelandia.
Dom generalny: Indie (Somavarapadu, Eluru)

Habit aktualny:

Biała sutanna duchowieństwa diecezjalnego, w Europie czarna.

Duchowość:

Heroldowie Dobrej Nowiny są wspólnotą o charakterze misyjnym, której głównym celem jest działanie na chwałę Boga poprzez ewangelizację ludzi i przez uświęcenie własne członków wspólnoty. Heroldowie, czyli zwiastuni, jako uczniowie Chrystusa czują się powołani do głoszenia Dobrej Nowiny aż po krańce ziemi.

Cechą wyróżniającą spośród innych misyjnych wspólnot jest troska o budzenie nowych powołań do kapłaństwa, formację alumnów oraz dostarczanie Kościołowi gorliwych misjonarzy do pracy w Indiach i poza jej granicami zwłaszcza w tych krajach, które doświadczają braku kapłanów ze względu na małą ilość miejscowych powołań.

Jako kapłani uczestniczą w kapłaństwie Jezusa Chrystusa, starając się być prawdziwymi świadkami Ewangelii. Wierni poleceniu Jezusa: Bądźcie więc doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski (Mt 5, 48) zobowiązują się do dążenia do świętości przez całe życie. Pragną odznaczać się szczególnie cnotami prostoty, pokory, łagodności, umartwienia i gorliwości o zbawienie dusz.
Będąc stowarzyszeniem życia apostolskiego heroldowie nie składają ślubów zakonnych lecz przyrzeczenia życia w duchu rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. W codziennym życiu łączą powołanie misjonarskie z obowiązkiem życia wspólnotowego, które dla członków ma istotne znaczenie.

Życie duchowe wzmacniane jest codzienną Mszą Świętą, medytacją, nauką duchową, różańcem, w miarę możliwości adoracją Najświętszego Sakramentu, rachunkiem sumienia i częstą spowiedzią, corocznymi rekolekcjami, praktyką postu, ascezy i umartwienia oraz modlitwą do patronów stowarzyszenia, którymi są: Maryja Królowa Apostołów i św. Józef Robotnik.

Konstytucje i Dyrektorium Heroldów Dobrej Nowiny

Działalność:

Charyzmat zwiastowania Dobrej Nowiny i troski o powołania kapłańskie heroldowie realizują w każdy możliwy sposób. Prowadzą parafialne, szkoły, sierocińce, domy opieki dla osób starszych, domy dla bezdomnych, troszczą się o ubogich, duszpasterstwa młodzieżowe, wśród więźniów, organizują rekolekcje, zajmują się formacją kandydatów do kapłaństwa.

Historia:

Ks. Jose Kaimlett był kapłanem bardzo czynnie zaangażowanym w otwieranie wielu dobroczynnych dzieł z ramienia Kościoła w Indiach: szkół, domów dla osób starszych, szpitali i wielu innych. O powołaniu stowarzyszenia kapłanów myślał już w latach 70-tych XX wieku. Jednak ze względu na dużą ilość obowiązków, w tym administratora nowopowstałej rzymsko-katolickiej diecezji Eluru, dopiero w 1984 roku myśl ta odżyła na nowo.
Ks. Jose podzielił się swoim pomysłem z niektórymi znajomymi kapłanami, którzy wykazali zainteresowanie ideą. W trakcie dyskusji pojawił się pogląd, że wspólnota powinna być wzorowana na zakonie i mieć charakter misyjny. Sporządzono więc projekt konstytucji, które zaaprobował miejscowy biskup. Stowarzyszenie Heroldów Dobrej Nowiny narodziło się więc w diecezji Eluru. Rok później pierwsi członkowie złożyli ostateczne przyrzeczenia w kaplicy biskupa, a ks. Jose został wybrany pierwszym przełożonym. W 1991 roku heroldowie zostali wspólnotą na prawie diecezjalnym, a w 1999 roku otrzymali zatwierdzenie papieskie.
Ks. Kaimlett założył jeszcze dwa inne zgromadzenia: w 1992 roku Siostry Dobrej Nowiny oraz w 2003 roku Misjonarzy Współczucia.

Strony www:
prowincja św. Matki Teresy: http://heraldsofgoodnews.org
prowincja św. Pawła: www.hgnstpauls.org
prowincja św. Jana Pawła II: www.johnpaulprovincehgn.org
.
.
.

Pijarki

Instytut Córek Maryi Sióstr Szkół Pobożnych (SP lub SchP)
Instituti Filiarum Mariae Scholarum Piarum 
Institute of the Daughters of Mary, Sisters of the Pious Schools
Istituto Figlie di Maria, Religiose delle Scuole Pie (Scolopie)
 Instituto de Hijas de María Religiosas de las Escuelas Pías (Escolapias)
Instituto das Filhas de Maria Religiosas das Escolas Pías (Escolápias)
Institut des Filles de Marie, Religieuses des Ecoles Pies
Kongregation der Töchter Mariens, Schwestern der frommen Schule

Data i miejsce założenia:
1829 rok - Hiszpania

Założycielka:
św. Paula Montal Fornes

Liczba sióstr na świecie: 701 (w Polsce ok.19)   * dane z 2010 roku

Pijarki obecne są w krajach: Hiszpania, Włochy, Polska, USA, Meksyk, Kuba, Dominikana, Portoryko, Kolumbia, Ekwador, Brazylia, Boliwia, Chile, Argentyna, Senegal, Gwinea Bissau, Gwinea Równikowa, Indie, Filipiny, Japonia.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Brak wspólnoty stroju zakonnego.

Szary habit z czterema płóciennymi guzikami symetrycznie rozmieszczonymi na ramionach i pasie, przepasany paskiem zakończonym frędzlami, wiązanym po lewej stronie, biały kołnierzyk, na głowie szary welon bez wypustki, na piersi zawieszony krzyżyk lub przypięty po lewej stronie herb maryjny.

Na co dzień możliwa szara
sukienka zamiast habitu.

W niektórych krajach m.in.:
w Hiszpanii, Brazylii, na Kubie
siostry nie noszą habitów.

W Afryce możliwy habit i welon biały, część sióstr nie nosi habitów.

Habit historyczny:

Czarny habit z pelerynką, czarny welon, na piersi herb maryjny, przy boku różaniec.

Duchowość:

Życie sióstr Pijarek można określić jako powołanie do miłości i służenia dziewczętom i młodzieży żeńskiej poprzez chrześcijańskie wychowanie i ich awans społeczny. Zgromadzenie realizuje swoje apostolstwo w oparciu o hasło: Pobożność i nauka upatrując w powszechnym kształtowaniu i rozwoju dzieci i młodzieży najskuteczniejszy sposób wpływania na rozwój społeczeństwa.

Pijarki składają cztery śluby zakonne: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa oraz dodatkowy czwarty ślub nauczania. Ślubem posłuszeństwa zobowiązują się do naśladowania Chrystusa posłusznego aż do śmierci. Gotowe są iść bezinteresownie wszędzie tam, gdzie wyznaczą im przełożeni, by nauczać i wychowywać niosąc światło Ewangelii. Przez ślub czystości jednoczą się z Panem Jezusem czystym i dziewiczym. Ślubując ubóstwo podążają za Chrystusem, który nie mając nic, ubogacił wszystkich. Nie mając żadnej własności, pokornie zawierzają się pomocy Boga, który jest ich jedynym bogactwem. Ślubem nauczania oddają się wychowawczej misji Kościoła, którą realizują w stylu św. Józefa Kalasancjusza.

Wzorem do naśladowania jest dla Pijarek Jezus Chrystus – Nauczyciel i Wychowawca, a patronką Maryja, Matka i Wychowawczyni Jezusa. Ona pomaga siostrom prowadzić do osobistego spotkania z Chrystusem wszystkich tych, których nauczają.

Działalność:

Zgodnie ze swoim charyzmatem wychowawczym zgromadzenie prowadzi liczne szkoły różnego typu, ośrodki wychowawcze, żłobki i przedszkola, internaty oraz domy rekolekcyjne. Siostry starannie formują nauczycieli w prowadzonych przez zgromadzenie szkołach, wspierają również rodziców w dziele wychowania.
Podstawowym środkiem apostolstwa Pijarek jest jednak katecheza. Zgromadzenie angażuje się także w pracę charytatywną.

Historia:

W rodzinnym domu św. Pauli bardzo starano się o wychowanie dzieci w duchu wartości chrześcijańskich. W młodości Paula należała do bractw maryjnych wyrażając w ten sposób swoją głęboką miłość do Matki Bożej, której była zawsze wierną córką. Współpracowała także z proboszczem w katechizacji dzieci i młodzieży. Podjęła również pierwsze próby nauczania. W tym też okresie dostrzegła, jak naglącą potrzebą ówczesnego czasu jest formacja intelektualna i chrześcijańska dziewcząt oraz społeczne dowartościowanie kobiet, które według Pauli miały istotny wpływ na przemianę społeczeństwa poprzez rodziny, w których żyły. Przez nauczanie dziewcząt chciała zaszczepić w rodzinach świętą bojaźń Bożą.

Wierząc, że Bóg wzywa ją do tego zadania, zdecydowała się całkowicie poświęcić swe życie temu powołaniu. W 1829 roku wraz z towarzyszką w hiszpańskim mieście Figueras otworzyła pierwszą bezpłatną szkołę dla dziewcząt, dając początek nowemu zgromadzeniu żeńskiemu. Zachwycona wychowawczym charyzmatem św. Józefa Kalasancjusza – założyciela Pijarów, w którym to charyzmacie widziała gwarancję efektywności katolickiego nauczania, przyjęła także konstytucje i reguły tego zakonu dla swojego zgromadzenia. Do każdej szkoły, którą zakładała, Paula wnosiła atmosferę rodzinną, w której radość przeplatała się z intensywnym nauczaniem, głęboką modlitwą i formacją uczennic. 

W Polsce Pijarki obecne są w trzech domach: W Krakowie, podkrakowskiej Olszanicy oraz w Rzeszowie.

Strony www:
Polska: http://pijarki.pl
Dom generalny: www.escolapias.org
Hiszpania: 
www3.planalfa.es/escolapiascastilla
www.escolapiasaragon.org
Brazylia: www.escolapiasdobrasil.com.br
Argentyna: http://escolapiasdobrasil.blogspot.com.ar

Filmy:



Aktualizacja: 24.12.2016