Bracia Tyberiadzcy

.

Bractwo Tyberiadzkie

Fraternité de Tibériade
Fraternity of Tiberiade
Fraternità di Tiberiade
Fraternidad de Tiberiade
Fraterniteit van Tiberiade
Bruderschaft vom See Tiberias
Tiberiados bendruomenė

Data i miejsce założenia:

1982 rok - Belgia

Założyciel:
o. Marc Piret

Liczba zakonników na świecie: 32  * dane z 2014 roku
Bracia Tyberiadzcy obecni są w krajach: Belgia, Litwa, RD Kongo, Filipiny.
Dom generalny: Belgia (Lavaux-Sainte-Anne)

Habit aktualny:

Niebieski habit z kapturem, przepasany brązowym skórzanym paskiem, na piersi zawieszony drewniany krzyżyk.

Bracia z Siostrami Tyberiadzkimi

W Kongo i na Filipinach: habit jasno-niebieski.

Duchowość:

Życie braci opiera się na pokornej modlitwie i kontemplacji, pracy ręcznej, braterskim życiu i gościnności. Ich duchowość opiera się na nauce św. Franciszka z Asyżu i dziecięctwie duchowym św. Teresy od Dzieciątka Jezus ze szczególnym podkreśleniem ufności w Bożą Opatrzność oraz miłości do Kościoła. Dlatego żyją ubogo, w prostocie i z pracy ręcznej, ograniczając do minimum korzystanie z mediów.
Bracia kładą duży nacisk na formację duchową. Każdy poniedziałek jest dniem rekolekcji; wtedy w miarę możliwości ograniczają całkowicie swoje kontakty z osobami świeckimi. Niektórzy bracia, zgodnie ze swoim powołaniem, mogą otrzymać Sakrament Kapłaństwa.

Nazwa wspólnoty wzięła się z ewangelicznej opowieści o Piotrze kroczącym po wodach Jeziora Tyberiadzkiego. Dla założyciela pójście za Chrystusem jest taką właśnie drogą, w czasie której nieraz zdarzają się zwątpienia - tak jak u Piotra, który w chwili zawahania wpadł do wody - ale zawsze Chrystus wyciąga z głębin. Ta droga wymaga zaufania Chrystusowi, który w czasie burzy spokojnie spał w łodzi, jednak pomimo tego opowiedział na wołanie przerażonych uczniów i burzę uciszył (Mt 14, 22-33).

Działalność:

Swoją działalnością apostolską Bracia Tyberiadzcy otaczają dzieci, młodzież i rodziny, by zgodnie ze swoim charyzmatem kształtować dla Kościoła i świata ludzi świętych oraz pragnących do świętości dążyć. Wspólnota organizuje obozy, rekolekcje, przyjmuje u siebie w gościnie grupy, z którymi bracia dzielą się osobistym świadectwem wiary. Swoim świadectwem dzielą się również odwiedzając parafie.

Historia:

Marc Piret jako dwunastolatek odkrył małą, ukrytą chatę. Z czasem spędzał tam coraz więcej czasu w samotności i pracy; dużo się modlił oraz odkrywał Kościół, ostatecznie przyjął święcenia kapłańskie w diecezji Namur w Belgii.
W 1982 roku w Lavaux-Sainte-Anne zrealizował pragnienie, które odczuwał w sercu: dać Kościołowi małą wspólnotę braci i sióstr otwartych na Ducha Świętego, głoszących Pana Jezusa poprzez życie w jedności, modlitwie i pokornej pracy własnych rąk.
Dziś oprócz wspólnoty braci jest także mała dziesięcioosobowa wspólnota Sióstr Tyberiadzkich.

Strony www:
Belgia: www.tiberiade.be
Litwa: www.tiberiade.lt
RD Kongo: www.congo.tiberiade.be 

Filmy:











Aktualizacja: 7.04.2014

Dominikanki Córki Różańca Świętego z Pompei

.
Siostry Dominikanki Córki Różańca Świętego z Pompei (OP)
Suore Domenicane Figlie del Santo Rosario di Pompei
Dominican Sisters Daughters of the Holy Rosary of Pompei
Hermanas Dominicas Hijas del Santo Rosario de Pompeya
Irmãs Dominicanas Filhas do Santo Rosário de Pompeia
Soeurs Dominicaines Filles du Saint Rosaire de Pompéi

Dominikanerinnen der Töchter des hl. Rosenkranzes von Pompeji

inna nazwa: Dominikanki z Pompei

Data i miejsce założenia:

1897 rok - Włochy

Założyciel:

bł. Bartolo Longo

Liczba sióstr na świecie: 292  * dane z 2008 roku
Dominikanki Córki Różańca Świętego z Pompei obecne są w krajach: Włochy, Nigeria, Kamerun, Indie, Filipiny, Indonezja.
Dom generalny: Włochy (Pompeje)

Habit aktualny:

Biały habit, na głowie czarny welon z białą wypustką, na piersi zawieszony krzyżyk.

Okazjonalnie: biały habit przepasany czarnym skórzanym paskiem, biały szkaplerz, na głowie czarny welon z białą wypustką, na piersi zawieszony krzyżyk, przy boku różaniec.

Habit historyczny:

Biały habit ze szkaplerzem, czarny welon, na piersi krzyż, przy boku różaniec.
Stroju dopełniał czarny płaszcz.

-------------------------------------------

Duchowość:

Zgromadzenie należy do wielkiej duchowej rodziny dominikańskiej i łączy kontemplacje z działaniem apostolskim.

Rys jego duchowości ma charakter wyraźnie maryjny. Siostry powołane są, by szerzyć nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny Różańcowej z Pompei oraz kochać, służyć i chwalić dobrą Matkę w Jej domu – w sanktuarium w Pompei. Wierzą, że oddając się Bogu, podobnie jak ewangeliczna Maria obierają najlepszą cząstkę, której nie będą pozbawione. Wzorem do naśladowania jest dla sióstr św. Katarzyna ze Sieny. 

Działalność:

Swój charyzmat dominikanki realizują poprzez opiekę nad sanktuarium Matki Bożej Różańcowej w Pompei oraz pielgrzymami, a także przez posługę w dziełach charytatywnych powstałych przy tym sanktuarium. Siostry ponadto prowadzą przedszkola, szkoły, sierociniec, dom dla samotnych kobiet w ciąży i młodych matek, opiekują się dziećmi w trudnej sytuacji życiowej, angażują się w duszpasterstwo rodzin i młodzieży w parafiach.

Historia:

Zgromadzenie założył w 1897 roku człowiek świecki, adwokat bł. Bartolo Longo. W młodości brał udział w licznych publicznych wystąpieniach antyklerykalnych, zainteresował się satanizmem i praktykami spirytystycznymi, w których nabrał dużej biegłości, mianowany z czasem kapłanem szatana. W czasie jednego z bluźnierczych rytuałów Bartolo oddał swoją duszę diabłu. Diaboliczne wizje i nasilająca się depresja, doprowadziły Bartola na skraj obłędu sprawiając, że zaczął on szukać pomocy. Pod wpływem przyjaciela nawrócił się do Boga. Został tercjarzem Zakonu Dominikańskiego, gorliwym czcicielem Matki Bożej i propagatorem modlitwy różańcowej jako skutecznej pomocy w osiągnięciu zbawienia.

Za jego staraniem rozpoczęto w Pompei budowę kościoła poświęconego Matce Bożej Różańcowej. Miejscowa ludność szybko zaczęła wypraszać tam sobie wiele łask; wkrótce miejsce to stało się znanym w całych Włoszech sanktuarium. Bartolo powoływał do istnienia wiele dzieł charytatywnych dla sierot, ubogich, robotników, więźniów.
Do pracy w założonym przez siebie sierocińcu pragnął sprowadzić siostry zakonne, pomocy szukał u salezjanek i u innych zgromadzeń. Ostatecznie zwrócił się z prośbą do generała dominikanów; ten postanowił przysłać do Pompei trzy mniszki dominikanki z klauzurowego klasztoru w Marino poświęconego Matce Bożej Różańcowej. One stały się zalążkiem nowego zgromadzenia zakonnego, którego dom główny do dziś znajduje się przy sanktuarium. 

Strony www:

www.domenicanedipompei.it

Aktualizacja: 28.03.2015

Kapucynki Misjonarki

.
Zgromadzenie Sióstr Kapucynek Misjonarek (IMC)
Congregação das Irmãs Missionárias Capuchinhas
Congregación de las Hermanas Misioneras Capuchinas
Congregation of the Missionary Capuchin Sisters
Congregazione delle Suore Missionarie Cappuccine
Congrégation des Soeurs Missionnaires Capucines

Data i miejsce założenia:
1904 rok - Brazylia

Założyciel:
o. João Pedro - Clemente Recalcati OFMCap

Liczby: brak danych
Kapucynki Misjonarki obecne są w krajach: Brazylia, Ekwador, Mozambik.
Dom generalny: Brazylia (Fortaleza)

Habit aktualny:

Mniejsza część sióstr: beżowy (czasem biały) habit, na głowie biały welon, na piersi zawieszony znak zgromadzenia.

Większość sióstr przestała chodzić w  habitach w ogóle.

Habit historyczny:

Brązowy habit przepasany białym sznurem, czarny welon, przy boku różaniec.

Charyzmat:

Kapucynki Misjonarki żyją według reguły św. Franciszka. Podstawą duchowości franciszkańskiej jest kroczenie za Chrystusem ubogim, pokornym i ukrzyżowanym przez codzienne zwracanie się do zasad Ewangelii. Bóg jest dla sióstr najwyższym dobrem, a Maryja wzorem do naśladowania.
Zgromadzenie ma rys kontemplacyjny, wszystko co siostry robią powinno być ogarnięte modlitwą, a źródłem prawdziwej franciszkańskiej radości jest Krzyż Chrystusa. Duch umniejszenia i służby bliźnim, który powinien cechować każdą siostrę, Kapucynki odnajdują w ewangelicznym obrazie Chrystusa umywającego nogi uczniom.

Ważnym aspektem jest życie we wspólnocie oraz praca, która oddala lenistwo - nieprzyjaciela duszy. Zgodnie z zaleceniem założyciela siostry ewangelizują i edukują wszystkich ludzi, aby doświadczyli oni nieskończonego miłosierdzia Boga. Zadanie to realizują m.in. prowadząc szkoły, a także na misjach w Mozambiku.

Historia:

Narodziny zgromadzenia wiążą się z działalnością misyjną Kapucynów na przełomie XIX i XX wieku w indiańskiej kolonii Santo Antônio do Prata w Brazylii. Misjonarze nie tylko ewangelizowali Indian, ale także przekształcili las w kwitnąca kolonię. Trudności w relacjach z władzami świeckimi sprawiły, że zakonnicy, a wśród nich także o. João Pedro liczyli się z koniecznością opuszczenia misji. Ostatecznie uzyskali zgodę i wsparcie od władz na dalszą działalność, w tym na budowę szkoły dla miejscowych dziewcząt. Władze postawiły jednak warunek, że mają w niej uczyć siostry zakonne, sprowadzone w przeciągu jednego roku.
Ojciec João Pedro rozpoczął poszukiwania jakiegoś franciszkańskiego zgromadzenia, które podjęłoby się zadania, co w ówczesnych czasach nie było łatwe. W końcu znalazł pomoc u Franciszkanek Najświętszego Serca Jezusa, które obiecały wysłać cztery siostry; jednak okoliczności pokrzyżowały się i plany nie doszły do skutku. Tymczasem termin umowy mijał a o. João Pedro nadal nie mógł się z niej wywiązać.
W tym samym czasie niektóre spośród tercjarek franciszkańskich współpracujących z kapucynami w prowadzonej przez nich parafii, wyjawiały pragnienie życia zakonnego. W pewnej chwili zakonnikowi przyszła myśl, aby właśnie z tych kobiet założyć nową wspólnotę zakonną, która spełniałaby potrzeby misji przede wszystkim w zakresie edukacji. Ze wsparciem swojego przełożonego rozpoczął rozmowy z kandydatkami o nowym zgromadzeniu. Pięć z nich zdecydowało się podjąć wyzwanie, widząc w tej propozycji odpowiedź Boga na ich najgłębsze pragnienia. Ostatecznie w 1904 w Belém pierwsze kandydatki otrzymały habit zakonny i nowe imię. Niedługo później siostry wyruszyły do Acu-Igarapé gdzie powstał pierwszy klasztor zgromadzenia. Dziś siostry żyją w 53 domach w Brazylii, jednym w Ekwadorze i dwóch w Mozambiku.

Strony www:
www.irmasmissionariascapuchinhas.org

Aktualizacja: 25.03.2015