Służebnice Nawiedzenia

.
Zgromadzenie Sióstr Służebnic Nawiedzenia (AV)
Ancille Visitazionis
Ancelle della Visitazione
Sisters Servants of the Visitation
Servas da Visitação
Esclavas de la Visitación

Servantes de la Visitation

Dienerinnen von der Heimsuchung

Data i miejsce założenia:
1978 rok - Włochy

Założycielka:
m. Maria Vincenza Minet

.
.
Liczby: ok. 190 sióstr na świecie (w Polsce 4)  * dane z 2008 roku

Służebnice Nawiedzenia obecne są w krajach: Włochy, Polska, Brazylia, Filipiny, Madagaskar, Kenia.

Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Biały habit z białym prostym welonem, na piersi medal.

Duchowość:

Podstawą duchowości zgromadzenia jest tajemnica Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Siostry starają się być wrażliwe na potrzeby duchowe i materialne innych ludzi ofiarnie im służąc i tak jak Maryja nawiedzająca św. Elżbietę nieść im Chrystusa i radość w Duchu Świętym. Swoją posługą chcą chwalić Boga za wszystko co czyni dla zbawienia dusz, by codziennie wznosiło się do nieba dziękczynne Magnificat, jakie wyśpiewała Maryja podczas spotkania ze św. Elżbietą.

Siostry dążą do ustawicznego utrzymywania w sobie ducha ubogiego, pokornego i prostego, starając się strzec i rozważać w sercu Słowo Boże. Śluby zakonne nie są dla nich poświęceniem ani rezygnacją, ale wybraniem dobra najwyższego, tej ewangelicznej „najlepszej cząstki”, której „nie będą pozbawione”.

Działalność:

Służebnice Nawiedzenia w swojej pracy starają się wychodzić naprzeciw potrzebom osób znajdujących się w niekorzystnej sytuacji życiowej. Istotnym obszarem działalności zgromadzenia jest służba chorym w szpitalach i domach prywatnych; siostry prowadzą ambulatoria, domy pogodnej jesieni. Opiekują się także dziećmi w domach dziecka, przedszkolach, pracują w szkołach podstawowych, wśród dziewcząt w trudnej sytuacji życiowej, dożywiają ubogie dzieci. Ponadto katechizują i pracują przy parafiach i taką też posługę siostry pełnią w Polsce. 

Historia:

Zgromadzenie narodziło się we Włoszech w Asyżu w 1978 roku z inicjatywy matki Marii Vincenzy Minet przy wsparciu bpa Dino Tomassini. Początkowo młoda wspólnota zamieszkała gościnnie w klasztorze sióstr benedyktynek, wkrótce przeniosła się do Rzymu, gdzie dziś znajduje się centrum zgromadzenia, a jego przełożoną generalną nieprzerwanie od początku jest założycielka matka Vincenza. W 1993 roku siostry otwarły pierwszy i jak dotąd jedyny dom w Polsce w Bolechowicach koło Krakowa, w którym pracują cztery siostry.

Strony www:

Włochy: www.ancelledellavisitazione.org
Brazylia: www.visitacao.org.br

Adres domu w Polsce:
ul. Kościelna 18
32-082 Bolechowice
tel. (12) 285 48 93
email: nawiedzenie@go2.pl

.

.

.

Służebnice Pana i Dziewicy z Matará

.
Instytut Służebnic Pana i Dziewicy z Matará (SSVM)

Institute Servants of the Lord and the Virgin of Matará

Istituto Serve del Signore e della Vergine di Matarà

Instituto Servidoras del Senor y de la Virgen de Matarà

Instituto Servidoras do Senhor e da Virgem de Matará

Institut Servantes du Seigneur et de la Vierge de Matará

Institut der Dienerinnen des Herrn und der Jungfrau von Matará

Instituut Dienaressen van de Heer en de Maagd van Matará (Blauwe Zusters)
Служебниці Господа і Діви Марії з Матара (Сестри Воплоченого Слова)

Zgromadzenie czynne z gałęzią kontemplacyjną

Data i miejsce założenia:
1988 rok - Argentyna

Założyciel:

o. Carlos Miguel Buela IVE

.
.
Liczby: 928 sióstr na świecie (w tym 42 siostry greckokatolickie)
* dane z 2009 roku 

Służebnice Pana i Dziewicy z Matará obecne są w krajach: Włochy, Hiszpania, Francja, Luksemburg, Holandia, Irlandia, Islandia, Litwa, Ukraina, Rosja, Albania, USA, Kanada, Gujana, Surinam, Brazylia, Ekwador, Peru, Paragwaj, Argentyna, Chile, Egipt, Tunezja, Tanzania, Izrael, Syria, Jordania, Tadżykistan, Kazachstan, Hong-Kong, Tajwan, Filipiny, Papua Nowa Gwinea.

Dom generalny: Włochy (Rzym) 

Habit aktualny:

Szary habit, niebieski szkaplerz, na głowie biały czepek i niebieski welon, na piersi krzyż z Matará (stary krzyż wyrzeźbiony przez Indian z Matará w 1594 roku), przy boku możliwy różaniec.

Gałąź greckokatolicka (bizantyjsko-ukraińska): habit, szkaplerz i welon w kolorze czarnym.

Duchowość:

Celem istnienia instytutu jest przedłużenie Wcielenia Jezusa Chrystusa w świecie. Szczególnym zadaniem jest ewangelizacja kultury. Cechą charakterystyczną zgromadzenia jest niesienie Ewangelii tam, gdzie liczba chrześcijan jest niewielka lub w ogóle ich nie ma oraz w tereny zlaicyzowane.
Tajemnica Wcielenia ma swoją symbolikę w kolorze habitu służebnic: kolor niebieski oznacza Boskość Chrystusa, natomiast szary – jako kolor ziemi – Jego Człowieczeństwo. Siostry wpatrzone w Jezusa Ukrzyżowanego starają się wiernie stać u stóp Jego Krzyża. Istotnym elementem duchowości wspólnoty jest oddanie się w niewolnictwo Maryi według wskazówek św. Ludwika Marii Grigion de Montfort, do czego siostry zobowiązują się, składając dodatkowo czwarty ślub.
.

Służebnice Pana codziennie uczestniczą we Mszy Świętej. Wśród codziennych praktyk duchowych znajdują się ponadto godzina adoracji Jezusa Eucharystycznego, Różaniec, Anioł Pański, modlitwa indywidualna, a także wspólna modlitwa Liturgią Godzin. Patronką instytutu jest Matka Boża z Luján.

Zgromadzenie posiada w swoim obrębie gałąź kontemplacyjną. Mniszki, żyjąc za klauzurą w milczeniu i pokucie, oddają swoje życie w celu wspierania modlitwą dzieł prowadzonych przez zgromadzenie, w intencji Kościoła, zwłaszcza Ojca Świętego, a także w intencji uświęcenia i wytrwałości dla kapłanów i osób Bogu poświęconych. Dodatkowo każdy z klasztorów ma swoją szczególną intencję, za którą zanosi modlitwy przed tron Boży. 

Formacja w zgromadzeniu jest wspólna zarówno dla sióstr apostolskich jak i kontemplacyjnych. Dopiero po nowicjacie i trzech latach junioratu siostry o powołaniu kontemplacyjnym mogą wstąpić do jednego z klasztorów przeznaczonych dla tej formy życia.

Działalność:

W swojej działalności siostry starają się dawać świadectwo wiary poprzez miłość chrześcijańską. To pragnienie realizują przez katechizację, katolicką edukację dzieci i młodzieży, organizowanie misji ludowych i rekolekcji, zwłaszcza ignacjańskich, pracę w parafiach, wydawanie czasopism i książek katolickich. Ponadto służą chorym w szpitalach, niepełnosprawnym, starszym i opuszczonym, angażują się w programy chroniące życie. Przy zgromadzeniu istnieje także Trzeci Zakon skupiający ludzi świeckich pragnących żyć charyzmatem instytutu w swoich rodzinach i środowiskach. 

Historia:

Zgromadzenie założył w 1988 roku w San Rafael w Argentynie ks. Carlos Miguel Buela po latach pracy parafialnej i jako duszpasterz młodzieży. Jest ono żeńską gałęzią powołanego do życia cztery lata wcześniej męskiego Instytutu Słowa Wcielonego.
Służebnice Pana i Dziewicy z Matara są dziś jednym z najszybciej rozwijających się zgromadzeń w Kościele. Po zaledwie dwudziestu latach istnienia liczyło już 928 sióstr w tym 371 po ślubach wieczystych, 311 po ślubach czasowych, 108 nowicjuszek, 35 postulantek i 103 aspirantki.
W 1991 roku powstał w Argentynie pierwszy klasztor kontemplacyjny, dając tym samym początek nowej gałęzi zgromadzenia. Obecnie istnieje 9 klasztorów mniszek: po jednym we Argentynie, Peru, Brazylii, USA, Holandii, Hiszpanii i Ukrainie oraz dwa we Włoszech.

W 1998 roku na Ukrainie w obrębie zgromadzenia powstała gałąź greckokatolicka, skupiająca siostry obrządku bizantyjsko-ukraińskiego. W 2009 roku liczyła 42 siostry, obecnie są już 82 siostry, żyjące w kilku domach na Ukrainie (jeden z nich jest klasztorem kontemplacyjnym) oraz w Rosji na Syberii. 

Strony www:

Polskojęzyczna: www.servidorasdelsenor.org/pl
Dom generalny: www.servidoras.org

Włochy: www.servedelsignore.org (blog)

Hiszpania, Francja: www.ssvmnsdelpilar.org
Europa Północna: www.ssvmne.org

Ukraina: www.lastivky.org

USA: www.ssvmusa.org
Brazylia: www.ssvmbrasil.org

Aktualizacja: 3.12.2013

Filmy:

w jęz. włoskim:


siostry kontemplacyjne (w jęz. hiszpańskim):


gałąź greckokatolicka (w jęz.ukraińskim):

Bernardynki

.

Mniszki Trzeciego Zakonu Regularnego św. Franciszka z Asyżu (OSFB)
*Moniales Tertii Ordinis Regularis Sancti Francisci Assisiensis - Bernardinae
*Nuns of the Third Order Regular of St. Francis of Assisi
(Bernardine Nuns)
*Monache del Terzo Ordine Regolare di San Francesco d'Assisi
(Monache Bernardine)

*Monjas de la Tercera Orden Regular de San Francisco de Asís
(Monjas Bernardinas)
*Monjas da Terceira Ordem Regular de S. Francisco de Assis
(Monjas Bernardinas)
*Moniales du Tiers-Ordre régulier de Saint-François d'Assise
(Moniales Bernardine)
Zakon kontemplacyjny, klauzurowy 

Data i miejsce założenia:

1459 rok - Polska 

Założyciel:

św. Jan Kapistran

.

Liczby: 185 sióstr na świecie  * dane z 2008 roku

Mniszki Bernardynki obecne są w krajach: Polska
Dom generalny: każdy klasztor jest autonomiczny
.
Habit aktualny:

Brązowy habit przepasany białym sznurem, brązowy szkaplerz, czarny welon upięty na białym czepku z przepaską na czole (bindal), przy boku koronka franciszkańska siedmiu radości NMP.

Habit historyczny:
.

.
.

Duchowość:

Bernardynki żyją według reguły św. Franciszka z Asyżu. Od Niego uczą się autentycznego życia Ewangelią i głębokiej kontemplacji. Pociągnięte przykładem Świętego, pragną iść za naszym Panem Jezusem Chrystusem, naśladować Go w Jego sposobie życia, a zwłaszcza w życiu modlitwy, ubóstwa i pokory.
Siostry żyją we wspólnocie, oddzielone od świata klauzurą. W odosobnieniu i milczeniu, poznają i rozważają tajemnice z życia Jezusa Chrystusa i Jego Matki. Mniszki codziennie uczestniczą we Mszy Świętej, odmawiają Liturgię Godzin, Różaniec, Koronkę do Bożego Miłosierdzia, praktykują medytację i czytanie duchowne. Cechą charakterystyczną bernardynek jest pielęgnowana w ich kościołach adoracja Najświętszego Sakramentu; w czterech ma ona charakter wieczysty. Każda siostra ma wyznaczony czas na adorację. Ponadto każdego dnia mniszki zbierają się na wspólną rekreację.

Reguła III Zakonu Regularnego Św. Franciszka z Asyżu 

Działalność:

Podstawowym apostolstwem zakonu jest oddawanie Bogu nieustannej czci, uwielbienia i dziękczynienia oraz ofiara, pokuta i modlitwa błagalna za ludzi żyjących w świecie, obejmująca wszystkie sprawy Kościoła i świata. Ponadto siostry wykonują różne prace w kościele, klasztorze i ogrodzie, a także szyją szaty i paramenty liturgiczne, wypiekają komunikanty, oprawiają mszały i książki.

Po Soborze Watykańskim II sześć klasztorów przyjęło złagodzoną klauzurę zwaną konstytucyjną, która umożliwia prowadzenie szerszej działalności apostolskiej i charytatywnej (zachowując jednak nadal kontemplacyjny charakter zakonu) m.in.: rekolekcji dla dziewcząt, bursy, kuchnię dla ubogich, przedszkole. Pojedyncze siostry katechizują, służą chorym, pracują w kurii diecezjalnej w Łowiczu. Pozostałe trzy klasztory (Kraków, Zakliczyn, Wieluń) pozostały przy ścisłej klauzurze papieskiej. 

Historia:

Bernardynki są pierwszym zakonem żeńskim założonym na ziemiach polskich. Początki zakonu bernardynek związane są z osobą św. Jana Kapistrana, który przeszczepił do Polski zreformowaną gałąź franciszkanów, zwaną w Polsce bernardynami od ich pierwszego klasztoru p.w. św. Bernarda ze Sieny w Krakowie.
W pobliżu klasztorów bernardynów i pod ich opieką powstawały wspólnoty tercjarek franciszkańskich, dając początek gałęzi żeńskiej. Pierwszy konwent sióstr bernardynek powstał w 1459 roku w Krakowie. Zakon obecny jest tylko w Polsce. Siostry żyją w 9 klasztorach. 

Strony www:

Kraków: www.bernardynki.com
Łowicz: www.bernardynki.lowicz.opoka.org.pl
Chęciny: www.bernardynki.pl
Łódź: http://archidiecezja.lodz.pl/bernardynki
Wieluń: www.bernardynki.czestochowa.opoka.org.pl
Zakliczyn: www.bernardynki.diecezja.tarnow.pl
Brzeziny: www.franciszkaniebrzeziny.pl/siostrybernardynki.php
Adresy wszystkich klasztorów bernardynek

Aktualizacja: 10.12.2013

Filmy:

Bracia Chrystusa Cierpiącego

.

Wspólnota Braci Chrystusa Cierpiącego
Comunidad de Hermanos de Cristo Paciente
Community of the Brothers of Suffering Christ
Comunità dei Fratelli di Cristo Sofferente
Communauté des Frères de Christ Souffrant

wspólnotę tworzą bracia (bez święceń kapłańskich)

Data i miejsce założenia:

2002 rok - Polska

Założyciel:

o. Albin Sroka OFM

.

.

Liczby: 10 braci   * dane z 2010 roku
Bracia Chrystusa Cierpiącego obecni są w krajach: Polska
Dom wspólnoty: Polska (Godów).

Habit aktualny:

Czarny habit z kapturem przepasany białym sznurem z różańcem.

Duchowość:

Bracia Chrystusa Cierpiącego żyją według reguły św. Franciszka z Asyżu. Podstawą duchowości wspólnoty jest duchowość św. Ojca Pio. W swojej pracy bracia pragną kierować się słowami świętego: Jeśli do łóżka chorego nie zaniesiecie miłości, na nic zda się cała farmakologia. Tak więc miłość i franciszkańska pogoda ducha ma być cechą charakterystyczną posługi braci. Swoje zdolności i siły poświęcają dla Chrystusowego Kościoła, realizując marzenie o. Pio "by cały świat był domem ulgi w cierpieniu", poprzez fachową i w pełni oddaną drugiemu człowiekowi służbę.
Ojciec Pio należał do wielkiej rodziny franciszkańskiej, dlatego jego duchowość - a co za tym idzie także duchowość Braci Chrystusa Cierpiącego - jest ściśle związana z duchowością św. Franciszka z Asyżu, która charakteryzuje się między innymi ubóstwem, radością, prostotą, wiernością Papieżowi, a także umiłowaniem Jezusa Ukrzyżowanego, co ożywia gorliwość w radosnej służbie chorym i potrzebującym. Natomiast bycie Bratem Chrystusa to pełnienie woli Ojca, który jest w niebie. Jako synowie św. Franciszka bracia wsłuchani są w matczyny głos Maryi, a fatimskie orędzie wynagrodzenia Jej Niepokalanemu Sercu jest głównym nurtem pobożności maryjnej wspólnoty.
Życie wspólnoty cechuje głęboka cześć do Jezusa obecnego w Najświętszym Sakramencie Ołtarza, przejawiająca się w Jego możliwie najczęstszej adoracji, ale przede wszystkim w codziennym, nabożnym uczestnictwie w Mszy św. Ponadto każdy dzień ożywiany jest także m.in. poprzez wspólnotową modlitwę liturgiczną oraz różaniec.

Działalność:

Rodzaj działalności wypływa ściśle z charyzmatu wspólnoty. Być Bratem Chrystusa Cierpiącego to odnaleźć Go w chorych, niepełnosprawnych, starszych, zniewolonych, zagubionych i zepchniętych na margines życia i właśnie na trosce o tych ludzi bracia skupiają się w swojej pracy. Ponadto starają się być otwarci na potrzeby Kościoła lokalnego służąc jako zakrystianie, nadzwyczajni szafarze Komunii Świętej, a także posługując podczas spotkań modlitewnych grupom św. Ojca Pio, oraz grupom niepełnosprawnych osób w czasie ich rekolekcji.

Historia:

Wspólnota oficjalnie została założona w 2002 roku. Jednak początki jej formowania sięgają 1997 roku, gdy w sercu założyciela o. Albina Sroki OFM – propagatora kultu i duchowości św. Ojca Pio - oraz pierwszych przyszłych braci zrodziło się silne pragnienie powołania do życia nowej wspólnoty, żyjącej w duchu św. Ojca Pio i św. Franciszka z Asyżu.
Obecnie wspólnota posiada w Kościele status publicznego stowarzyszenia wiernych. Bracia żyją w jednym domu w Godowie koło Starachowic w diecezji radomskiej.

Strony www:

www.bracia.net.pl

Aktualizacja: 2.10.2014