Bracia Chrystusa Cierpiącego

.

Wspólnota Braci Chrystusa Cierpiącego
Comunidad de Hermanos de Cristo Paciente
Community of the Brothers of Suffering Christ
Comunità dei Fratelli di Cristo Sofferente
Communauté des Frères de Christ Souffrant

wspólnotę tworzą bracia (bez święceń kapłańskich)

Data i miejsce założenia:

2002 rok - Polska

Założyciel:

o. Albin Sroka OFM

.

.

Liczby: 10 braci   * dane z 2010 roku
Bracia Chrystusa Cierpiącego obecni są w krajach: Polska
Dom wspólnoty: Polska (Godów).

Habit aktualny:

Czarny habit z kapturem przepasany białym sznurem z różańcem.

Duchowość:

Bracia Chrystusa Cierpiącego żyją według reguły św. Franciszka z Asyżu. Podstawą duchowości wspólnoty jest duchowość św. Ojca Pio. W swojej pracy bracia pragną kierować się słowami świętego: Jeśli do łóżka chorego nie zaniesiecie miłości, na nic zda się cała farmakologia. Tak więc miłość i franciszkańska pogoda ducha ma być cechą charakterystyczną posługi braci. Swoje zdolności i siły poświęcają dla Chrystusowego Kościoła, realizując marzenie o. Pio "by cały świat był domem ulgi w cierpieniu", poprzez fachową i w pełni oddaną drugiemu człowiekowi służbę.
Ojciec Pio należał do wielkiej rodziny franciszkańskiej, dlatego jego duchowość - a co za tym idzie także duchowość Braci Chrystusa Cierpiącego - jest ściśle związana z duchowością św. Franciszka z Asyżu, która charakteryzuje się między innymi ubóstwem, radością, prostotą, wiernością Papieżowi, a także umiłowaniem Jezusa Ukrzyżowanego, co ożywia gorliwość w radosnej służbie chorym i potrzebującym. Natomiast bycie Bratem Chrystusa to pełnienie woli Ojca, który jest w niebie. Jako synowie św. Franciszka bracia wsłuchani są w matczyny głos Maryi, a fatimskie orędzie wynagrodzenia Jej Niepokalanemu Sercu jest głównym nurtem pobożności maryjnej wspólnoty.
Życie wspólnoty cechuje głęboka cześć do Jezusa obecnego w Najświętszym Sakramencie Ołtarza, przejawiająca się w Jego możliwie najczęstszej adoracji, ale przede wszystkim w codziennym, nabożnym uczestnictwie w Mszy św. Ponadto każdy dzień ożywiany jest także m.in. poprzez wspólnotową modlitwę liturgiczną oraz różaniec.

Działalność:

Rodzaj działalności wypływa ściśle z charyzmatu wspólnoty. Być Bratem Chrystusa Cierpiącego to odnaleźć Go w chorych, niepełnosprawnych, starszych, zniewolonych, zagubionych i zepchniętych na margines życia i właśnie na trosce o tych ludzi bracia skupiają się w swojej pracy. Ponadto starają się być otwarci na potrzeby Kościoła lokalnego służąc jako zakrystianie, nadzwyczajni szafarze Komunii Świętej, a także posługując podczas spotkań modlitewnych grupom św. Ojca Pio, oraz grupom niepełnosprawnych osób w czasie ich rekolekcji.

Historia:

Wspólnota oficjalnie została założona w 2002 roku. Jednak początki jej formowania sięgają 1997 roku, gdy w sercu założyciela o. Albina Sroki OFM – propagatora kultu i duchowości św. Ojca Pio - oraz pierwszych przyszłych braci zrodziło się silne pragnienie powołania do życia nowej wspólnoty, żyjącej w duchu św. Ojca Pio i św. Franciszka z Asyżu.
Obecnie wspólnota posiada w Kościele status publicznego stowarzyszenia wiernych. Bracia żyją w jednym domu w Godowie koło Starachowic w diecezji radomskiej.

Strony www:

www.bracia.net.pl

Aktualizacja: 2.10.2014

Służebnice Przebitych Serc Jezusa i Maryi

Służebnice Przebitych Serc Jezusa i Maryi (SCTJM)
Servants of the Pierced Hearts of Jesus and Mary
Siervas de los Corazones Traspasados de Jesús y María
Servas do Coração Transpassado de Jesus e Maria 
Servi del Cuore Trafitto di Gesù e Maria

Data i miejsce założenia:
1990 rok - USA 

Założycielka:
m. Adela Galindo 

Liczby: ok. 25 sióstr na świecie
Służebnice Przebitych Serc Jezusa i Maryi obecne są w krajach: USA.
Dom generalny: USA (Miami) 

Habit aktualny:

Brązowy długi habit (bezrękawnik) przepasany brązowym skórzanym paskiem, na głowie prosty brązowy welon z białą wypustką, na piersi krzyż oraz przypięte dwa małe Przebite Serca, przy boku różaniec.

Duchowość: .

Służebnice Przebitych Serc Jezusa i Maryi są zgromadzeniem o charakterze kontemplacyjno-apostolskim. Podstawą duchowości sióstr jest oddanie siebie jako żywą ofiarę wynagradzającą i pocieszającą Przebite Serca Jezusa i Maryi. Istotnymi elementami życia służebnic są: adoracja Eucharystyczna, otwartość na działanie Ducha Świętego, poświęcenie siebie Maryi, wierność Magisterium Kościoła, formacja duchowa. Swoje obowiązki siostry starają się wypełniać w duchu modlitwy i pokornej służby, z radością i prostotą serca, gotowego przyjąć każde powierzone mu zadanie. 

Działalność:
Punktem wyjścia w działalności zgromadzenia jest pragnienie by nauczanie Kościoła oraz jego duchowe skarby były znane i kochane na całym świecie. Dlatego siostry realizują swoje powołanie poprzez głoszenie rekolekcji, dni skupienia, organizowanie konferencji o tematyce eucharystycznej i maryjnej, katechizację, wykorzystując także środki masowego przekazu, organizują pielgrzymki, a także wynagradzające czuwania modlitewne. Propagują również ideę panowania na ziemi Najświętszego Serca Jezusa i Niepokalanego Serca Maryi poprzez poświęcenie im samych siebie, całych narodów, szkół, parafii, rodzin itd. Ponadto troszczą się o chorych poprzez opiekę nad nimi i modlitwę. 

Historia:
Zgromadzenie założyła pochodząca z Nikaragui m. Adela Galindo w USA w 1990 roku w celu wynagradzania cierpiącym Sercom Jezusa i Maryi. Dom macierzysty znajduje się w Miami na Florydzie. Obecnie zgromadzenie jest wspólnotą na prawie diecezjalnym.



Strony www:

www.piercedhearts.org
www.corazones.org

Filmy:



Aktualizacja: 26.09.2012
.
.
.

Misjonarki Szkoły

.

Unia św. Katarzyny za Sieny Misjonarek Szkoły
Unio S. Catharinae Senensis Missionariarum Scholae
Unione S. Caterina da Siena delle Missionarie della Scuola
Union of St. Catherine of Siena of School Missionary Sisters
Unión Santa Catalina de Siena de las Misioneras de la Escuela
Union Sainte Catherine de Sienne des Missionnaires des Ecoles
Unie H. Katharina van Siena van de Missionarissen voor de Scholen

Data i miejsce założenia:
1924 rok - Włochy 

Założycielka:
m. Luigia Tincani 

Liczby: ok. 150 sióstr na świecie (w Polsce: 4)  * dane z 2008 roku

Misjonarki Szkoły obecne są w krajach: Włochy, Polska, Pakistan, Indie.
Dom generalny: Włochy (Rzym). 

Habit:
Zgromadzenie bezhabitowe od początku swojego istnienia. 

Duchowość:

Zgromadzenie żyje duchowością dominikańską, według Reguły św. Augustyna i konstytucji spisanych w oparciu o Konstytucje braci dominikanów. Nazwa zgromadzenia - Unia św. Katarzyny ze Sieny - jest wyrazem uwagi, jaką Misjonarki Szkoły przywiązują do życia we wspólnocie.
Jako dominikanki siostry wzorują swoje życie na św. Dominiku i św. Katarzynie ze Sieny, która w sposób najdoskonalszy zrealizowała charyzmat dominikański. Jego istotą jest miłość prawdy, która wyraża się w kontemplacji i studium oraz przekazywaniu innym ich owoców. Dlatego hasłem zgromadzenia jest Caritas veritatis. Od swoich świętych patronów siostry uczą się także adoracji Boga w głębi serca, pobożności maryjnej oraz miłości do Chrystusa ukrzyżowanego, która powinna stanowić “duszę każdego ich działania”. 

Działalność:

Większość Misjonarek Szkoły podejmuje w społeczeństwie indywidualną działalność apostolską; mają "uczyć, wychowywać, świadczyć o Ewangelii, sprawiać, aby krążyła ona w sposobie myślenia i mówienia, zwłaszcza wśród młodzieży".
Podstawowym polem działalności zgromadzenia jest szkoła państwowa każdego stopnia, gdzie siostry pracują jako nauczycielki różnych przedmiotów. Realizują swój charyzmat również poprzez formację nauczycieli i wychowawców; prowadzą akademiki oraz rekolekcje i dni skupienia. By móc łatwiej dotrzeć do ludzi dalekich od wiary nie noszą habitu, chociaż w dniu profesji zakonnej otrzymują habit dominikański, w który zostaną ubrane dopiero po śmierci. 

Historia:

Zgromadzenie założyła m. Luigia Tincani w Włoszech w Rzymie. Założycielka już w wieku kilkunastu lat zaczęła uczyć w szkole podstawowej. Jednocześnie wzrastało w niej pragnienie poświęcenia się Bogu w życiu zakonnym. Czuła się stworzona do działania apostolskiego, jednocześnie pociągał ją wymiar kontemplacyjny duchowości dominikańskiej.
W Rzymie poznała dominikanina o. Ludwika Fanfaniego, który rozpoznał w niej zalążek nowego charyzmatu w Kościele. To on pomagał jej w zakładaniu i kierowaniu nowym zgromadzeniem. Za datę założenia Misjonarek Szkoły uważa się rok 1924, gdy Unia uzyskała aprobatę biskupa diecezji Gubbio (siedziba pierwszego domu) i została agregowana do Zakonu Kaznodziejskiego. Już dziesięć lat później stała się zgromadzeniem na prawie papieskim. W 1929 roku Luigia wycofała się z pracy nauczycielskiej, żeby oddać się całkowicie kierowaniu Unią. Była przełożoną generalną aż do śmierci w 1976 roku.
W Polsce zgromadzenie obecne jest od 1989 roku w dwóch domach: w Krakowie i Lublinie. 

Strony www:

Polska: http://misjonarkiszkoly.blogspot.com
Włochy: www.missionariedellascuola.it

Misjonarze Miłości

.
Ojcowie Misjonarze Miłości (MC)

Missionaries of Charity Fathers
Padri Missionari della Carità
Padres Misioneros de la Carida 
Padres Missionários da Caridade 
Pères Missionnaires de la Charité 
Missionare der Nächstenliebe

.
Data i miejsce założenia:

1984 rok - Meksyk

.

Założyciele:

św. Matka Teresa z Kalkuty

o. Joseph Langford 

Liczby: ok. 50 na świecie

Ojcowie Misjonarze Miłości obecni są w krajach: Meksyk, Gwatemala, Włochy, Indie, Kenia, Tanzania
Dom generalny: Meksyk (Tijuana)
.
Habit aktualny:

Szara koszula z koloratką, z przypiętym małym krzyżem na piersi po lewej stronie, szare spodnie.

Duchowość:
Misjonarze miłości ofiarują się Bogu i Kościołowi przez profesję rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa oraz czwarty ślub - całkowitej i bezinteresownej służby najuboższym z ubogich.
Członkowie realizują charyzmat bł. Matki Teresy z Kalkuty w posłudze kapłańskiej. Już sama nazwa wyraża tożsamość zgromadzenia i jego aktywność w Kościele. Jako "Misjonarze" kontynuują misję Jezusa, który przyszedł ocalić i uświęcić świat, głosząc Dobrą Nowinę ubogim, dając świadectwo o Jego “Miłości” względem nas. Jako “Ojcowie” wezwani są do troski o ubogich, cierpiących i głodnych Boga, poprzez swoją posługę sakramentalną oraz materialną.
Ojcowie żyją w międzynarodowych wspólnotach skupieni na wspólnej modlitwie i wokół Matki Bożej, prowadząc proste życie na wzór ubogich, którym służą. Nie korzystają z telewizji, radia ani innych wygód, używając tylko rzeczy koniecznych, we wszystkim zawierzając Bożej Opatrzności. Za swoją posługę nie przyjmują zapłaty, a o żywność proszą jak ubodzy. Zakonnicy nie korzystają również z corocznych wakacji, a swoje rodziny odwiedzają raz na pięć lat. 

Działalność:
Zgromadzenie otacza opieką najuboższych zwłaszcza w szpitalach, więzieniach, prowadząc kuchnie a także w ich domach, slumsach i na ulicach, również na terenach misyjnych, starając się być zawsze tam, gdzie potrzeby jest kapłan. Ponadto sprawują opiekę duszpasterską nad ruchem zrzeszającym osoby świeckie i kapłanów diecezjalnych pragnących realizować duchowość Matki Teresy w świecie, a także propagują jej charyzmat i przesłanie. 

Historia:

Misjonarze miłości są instytutem zakonnym na prawie diecezjalnym. Są jednym z pięciu zgromadzeń zakonnych założonych przez Matkę Teresę z Kalkuty.
W 1979 roku amerykański ksiądz Joseph Langford poprosił Matkę Teresę, by jej charyzmat mogli realizować także kapłani. Rok później w diecezji Nowy Jork w USA założyła ona stowarzyszenie księży. W wyniku jego rozwoju pojawiła się potrzeba stworzenia grupy księży do opieki i kierownictwa nad ruchem, dając w 1983 roku początek Bractwu Corpus Christi. Po roku modlitwy i refleksji Matka Teresa oraz członkowie bractwa podjęli decyzję o przekształceniu się w zgromadzenie zakonne. Matka Teresa zaakceptowała wspólnotę jako część swojej rodziny zakonnej, nadając jej w 1984 roku nazwę Ojców Misjonarzy Miłości. Wspólnota osiedliła się w Tijuana w Meksyku, tam też znajduje się jej dom macierzysty. Do zgromadzenia należy jeden Polak. 

Strony www:

www.mcpriests.com

Aktualizacja: 19.09.2014

ss. Niepokalanego Serca NMP

Zgromadzenie Sióstr Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny

Congragatio Sororum Immaculati Cordis Beatae Mariae Virginis
Congregation of the Sisters of the Immaculate Heart of the Blessed Virgin Mary 
Congregazione delle Suore del Cuore Immacolato della Beata Vergine Maria  
Congregación de las Hermanas del Inmaculado Corazón de la Santísima Virgen María
Congregação das Irmãs do Imaculado Coração da Virgem Santa Maria
Congrégation des Sœurs du Cœur Immaculé de la Bienheureuse Vierge Marie 
Kongregation der Schwestern vom Unbefleckten Herzen der Jungfrau Maria
inne nazwy: siostry Serca Maryi

Data i miejsce założenia:
1911 rok - Polska

Założyciel:
o. Konstanty Marszałowicz SJ


. 
Liczby: 31 sióstr - same Polki.
Siostry Serca Maryi obecne są w krajach: Polska, Austria.
Dom generalny: Polska (Niepołomice)
.
Habit aktualny:

Strój letni obowiązujący od 1998 roku:
szary habit, biały kołnierzyk, na piersi krzyż; na głowie niebieski welon z białą wypustką.

Strój zimowy obowiązujący od 2004 roku:
czarny habit, biały kołnierzyk; na piersi krzyż; czarny welon z białą wypustką.

Habity historyczne:

habit z lat 1938-1947

habit z lat 1947-1956

habit z lat: 1956-1968

habit z lat: 1968-1998

Strój zimowy z lat 1998-2004:
czarny habit, czary welon z niebieską wypustką.

Duchowość:
Regułą życia zgromadzenia jest naśladowanie Maryi, w całkowitym oddaniu swego życia Bogu. Wyraża się ono w szczególnym umiłowaniu Ewangelii, w radosnej służbie Kościołowi oraz w składanych ślubach: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Wyrazem kultu Serca Maryi w zgromadzeniu jest praktyka pierwszych sobót miesiąca wraz z abstynencją od pokarmów mięsnych, nabożeństwa maryjne i uroczyste obchodzenie świąt ku Jej czci. Patronami Zgromadzenia są: św. Józef, opiekun dziewic, św. Stanisław Kostka, doskonały czciciel Matki Bożej, św. Teresa od Dzieciątka Jezus – patronka misji.. 

Działalność:

Siostry Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny pracują w parafiach jako zakrystianki, katechetki, prowadzą grupy maryjne, prowadzą kuchnię w klasztorze bernardynów w Leżajsku, służą w domu pielgrzyma, opiekują się starszymi i chorymi, prowadzą rekolekcje powołaniowe dla dziewcząt.

Historia:
Początki zgromadzenia sięgają 1911 roku. O. Konstanty Marszałowicz SJ zgromadził we Lwowie (dziś znajdującym się w granicach Ukrainy) grupę swoich penitentek, zakładając Stowarzyszenie Miłości Bożej. Członkinie miały oddać się pracy misyjnej i posłudze w kościele lokalnym. Początkowo członkinie oddawały się pracy charytatywnej. Dopiero po śmierci założyciela stowarzyszenie przekształciło się w zgromadzenie zakonne. Kanoniczne zatwierdzenie wspólnoty sióstr nastąpiło w 1959 roku. 

Strony www:

www.siostry.info

Aktualizacja: 17.11.2012
.
.
.

ss. Ofiarowania NMP z St John's

Aktualnie zgromadzenie nie istnieje.

Siostry Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny (PBVM)
Sisters of the Presentation of the Blessed Virgin Mary  
(Presentation Sisters of St John's, Presentation Sisters of Newfoundland) 
Hermanas de la Presentación 
Irmãs da Apresentação
Sœurs de la Présentation
Suore della Presentazione
inna nazwa: ss. Ofiarowania z Nowej Fundlandii

Data i miejsce założenia:
1833 rok – Kanada
Data likwidacji: 2015 rok

Założyciel:
Wspólnota wyłoniła się ze zgromadzenia, które założyła m. Nano Nagle w 1775 w Irlandii. 

Liczba sióstr w chwili likwidacji: brak danych 
Siostry Ofiarowania z St John’s obecne były w krajach: Kanada, USA, Dominika, Antigua i Barbuda. 
Dom generalny: Kanada (St John’s) 

Habit historyczny:

-----------------------------------

-----------------------------------

W okresie posoborowym siostry przestały chodzić w habitach.

Duchowość:

Duchowość zgromadzenia opierała się kontemplacji, życiu we wspólnocie, czynieniu miłosierdzia oraz radosnej i wielkodusznej służbie Bogu i człowiekowi zwłaszcza ubogiemu. W swojej posłudze siostry starały się kształtować społeczeństwo oparte na poszanowaniu ziemi, praw ludzkich, sprawiedliwości ekonomicznej dla wszystkich a szczególnie dla kobiet i dzieci.

.

Działalność:

Siostry Ofiarowania z St John’s m.in. niosły pomoc kobietom z problemami, opiekowały się starszymi i samotnymi, prowadziły domy dla szukających możliwości wyciszenia się, kontemplacji oraz nabrania sił duchowych oraz pogłębienia relacji z Bogiem. Prowadziły także ośrodek dla osób chorych umysłowo. Przy zgromadzeniu działało stowarzyszenie ludzi świeckich, którzy włączali się w misję sióstr.

.

Historia:
Początki zgromadzenia wiążą się z osobą matki Nano Nagle, która założyła zgromadzenie Sióstr Ofiarowania w 1775 roku w Irlandii, poświęcone edukacji katolickiej i pomocy najuboższym.
W 1833 roku cztery zakonnice: przełożona Bernard Kirwan oraz Magdalen O’Shaughnessy, Xavier Maloney i Xaverius Lynch przybyły z Irlandii do St John’s w Nowej Fundlandii w Kanadzie na zaproszenie bp Michaela Fleminga w celu założenia szkoły dla poprawienia warunków edukacyjnych miejscowych dziewcząt. Z czasem wspólnota nowofundlandzka usamodzielniła się od zgromadzenia irlandzkiego. 

m. Bernard Kirwan

W 2015 roku za zgodą Stolicy Apostolskiej siostry z powrotem przyłączyły się do irlandzkiego zgromadzenia Sióstr Ofiarowania NMP, stając się jedną z jego prowincji. Tym samym Siostry Ofiarowania NMP z St. John's jako osobne zgromadzenie zakonne oficjalnie przestały istnieć.

Strony www:
www.presentationsisters.ca

Aktualizacja: 13.07.2012
Aktualizacja: 16.09.2014

.

.

.