Bracia Jezusa Miłosiernego

Wspólnota Braci Jezusa Miłosiernego (FGM)
Community of the Brothers of Merciful Jesus
Comunità dei Fratelli di Gesù Misericordioso
Comunidad de los Hermanos de Jesús Misericordioso
Comunidade dos Irmãos de Jesus Misericordioso
Communauté des Frères de Jésus Miséricordieux
Gemeinschaft der Brüder vom Barmherzigen Jesus
Gailestingojo Jėzaus brolių bendruomenė

Data i miejsce założenia:
2000 rok - Włochy

Założyciel:
o. Igor Maria Simonovis

Liczba zakonników na świecie: brak danych
Bracia Jezusa Miłosiernego obecni są w krajach: Włochy, Litwa, Brazylia.
Dom generalny: Włochy (Citta della Pieve)

Habit aktualny:

Habit w kolorze piaskowym przepasany skórzanym paskiem, piaskowy szkaplerz z kapturem, na piersi po lewej stronie przypięty wizerunek Pana Jezusa Miłosiernego, przy boku różaniec.

Duchowość:

Charyzmat wspólnoty polega na głoszeniu nieskończonego Miłosierdzia Bożego. Bracia Jezusa Miłosiernego prowadzą życie o charakterze kontemplacyjno-czynnym. Swój charyzmat realizują poprzez modlitwę i pracę apostolską.

Modlitwą błagają Boga o miłosierdzie dla całego świata, a szczególnie dla grzeszników. Najważniejszą modlitwą jest Ofiara Mszy Świętej, która otwiera skarby Bożego Miłosierdzia, następnie Różaniec Święty, którym zakonnicy zwracają się do Matki Miłosierdzia. Szczególne miejsce zajmuje Godzina Miłosierdzia, podczas której rozmyślają o Męce Chrystusa i odmawiają Koronkę do Bożego Miłosierdzia. Zaangażowanie apostolskie zawsze zaczyna się od modlitwy, dlatego każdy brat musi modlić się zawsze i wszędzie. Poprzez apostolat starają się głosić o największym przymiocie Boga – Jego Miłosierdziu. W ramach zgromadzenia istnieje także gałąź poświęcona życiu ściśle kontemplacyjnemu.

Wspólnota podejmuje się misji przekazanej przez Pana za pośrednictwem św. siostry Faustyny Kowalskiej. Jako wzór do naśladowania przyjęła świętość życia kapłańskiego jej kierownika duchowego bł. Michała Sopoćki. Oprócz Pisma Świętego, Tradycji i Magisterium Kościoła duchowość zgromadzenia kształtuje Dzienniczek siostry Faustyny oraz prace teologiczne ks. Sopoćko.

Zaangażowanie apostolskie wynika z relacji zakonników z Panem. Każdy brat musi najpierw sam doświadczyć miłosierdzia Boga, aby wzrastać w świadomości wielkości dobroci Bożej i małości swojego istnienia. Doświadczanie własnej nędzy sprawia, że bracia stają się coraz bardziej świadomi nieskończonej Miłości Boga. Stąd też życie braterskie zajmuje szczególne miejsce we wspólnocie, gdyż daje możliwość rozwijania braterskiej miłości przez pokorne znoszenie ułomności własnych i innych.

Mając solidny fundament duchowy zakonnicy mogą dopiero starać się dotrzeć do serc innych ludzi pomagając im odkryć skarby Bożego Miłosierdzia. Wspólnota nie chce stać się jedną z wielu charyzmatycznych grup skupionych na pracy społecznej, ale chce prowadzić ludzi do Chrystusa.

Działalność:

Apostolat zgromadzenia polega na głoszeniu Bożego Miłosierdzia poprzez katechizację, kierownictwo duchowe, głoszenie rekolekcji, organizowanie pielgrzymek, prowadzenie grup młodzieżowych. Bracia pomagają także bezdomnym oraz osobom uzależnionym, starają się być wszędzie tam, gdzie istnieje moralne ubóstwo i dusze pogrążone w rozpaczy. Ponadto chcą otaczać opieką dzieci, zwłaszcza te, które są w jakimkolwiek niebezpieczeństwie moralnym, duchowym czy fizycznym. Szczególne miejsce w apostolstwie głoszenia Bożego Miłosierdzia zajmuje sprawowanie Sakramentów Pokuty i Namaszczenia Chorych przez tych zakonników, którzy posiadają święcenia kapłańskie.

Historia:

Początek Wspólnocie Braci Jezusa Miłosiernego dał pochodzący z Litwy kapłan Igor Maria Simonovis, proboszcz czterech małych parafii na północy Włoch, choć inspirację do założenia zgromadzenia dał mu 19-letni wówczas Argentyńczyk Julián Marcelo Gonzalez, który w 2000 roku przyjechał na pielgrzymkę do Włoch.

Chcąc poznać wolę Bożą względem siebie zwrócił się do o. Igora o kierownictwo. Po okresie modlitwy i rozeznania postanowił podążać za Panem w kapłaństwie, choć jeszcze nie wiedział gdzie. Pewnego dnia podczas adoracji eucharystycznej otrzymał wyraźne światło, że wolą Boga jest utworzenie nowej męskiej wspólnoty z charyzmatem głoszenia Bożego Miłosierdzia na sposób objawiony św. Faustynie Kowalskiej i kontynuowany przez jej kierownika duchowego bł. Michała Sopoćkę.

Początkowo o. Igor kategorycznie odmówił. Jednak miesiące modlitwy i otrzymane znaki Bożej Opatrzności doprowadziły go do przekonania, że ​​nie był to wymysł młodego człowieka, lecz wola Boga. Jednocześnie zaczęli pojawiać się inni mężczyźni chcący żyć w taki właśnie sposób.

Ostatecznie w 2000 roku w miejscowości Concordia-Pordenone grupa mężczyzn rozpoczęła wspólnotowe życie zakonne przyjmując nazwę Braci Jezusa Miłosiernego i dając początek męskiej gałęzi Sióstr Jezusa Miłosiernego, zgromadzenia założonego na wyraźne życzenie Pana Jezusa objawione św. Faustynie.

Po odbyciu wstępnej formacji zakonnej bracia zostali zaproszeni do Wilna. Tam w 2005 roku otrzymali zatwierdzenie swoich konstytucji od metropolity wileńskiego, stając się publicznym stowarzyszeniem wiernych.

Strony www:
www.brothersofmercifuljesus.org

-------------------------------------------------------------------------------

Bracia Jezusa Miłosiernego Kontemplacyjni

Bracia Jezusa Miłosiernego – Kontemplacyjni (FGMC)
Contemplative Brothers of Merciful Jesus
Fratelli di Gesù Misericordioso - Contemplativi
Hermanos de Jesús Misericordioso - Contemplativos
Irmãos de Jesus Misericordioso - Contemplativos
Frères de Jésus Miséricordieux - Contemplatives
Brüder vom Barmherzigen Jesus - Kontemplative

Powołanie do życia kontemplacyjnego zrodziło się w brazylijskim kapłanie diecezjalnym Vanderlei Gomes de Mendonça pod wpływem spotkania z Benedyktynami, jednak on sam nie widział siebie wśród benedyktyńskich mnichów. W 2007 roku poczuł wyraźne pragnienie powołania do istnienia nowej wspólnoty kontemplacyjnej. Po długich modlitwach, z pomocą kierownika duchowego oraz swojego biskupa oczekiwał na jakiś znak Bożej woli.

W końcu odnalazł go czytając Dzienniczek św. siostry Faustyny, w którym Pan chce istnienia wspólnoty kontemplacyjnej, której celem byłoby błaganie Boga o miłosierdzie dla świata. Ks. Vanderlei poczuł, że to jest właśnie to, czego szukał. Rok później wraz z jednym towarzyszem rozpoczął próbę życia kontemplacyjnego. W 2012 roku wspólnota licząca już kilku współbraci została oficjalnie zaaprobowana przez miejscowego biskupa jako Mnisi Bożego Miłosierdzia w bazylice św. Benedykta w mieście Marília, a ks. Vanderlei przyjął zakonne imię Estêvão da Divina Misericórdia.

Habit Mnichów Bożego Miłosierdzia:

W 2013 roku o. Igor Maria Simonovis dowiedział się o istnieniu w Brazylii Mnichów Bożego Miłosierdzia i nawiązał z nimi kontakt. Z upływem czasu u obu kapłanów zrodziło się pragnienie zjednoczenia obu wspólnot w jedno zgromadzenie o dwóch gałęziach: apostolskiej i kontemplacyjnej. W 2017 roku, po okresie rozeznania i za zgodą władz kościelnych, o. Estêvão złożył na ręce przełożonego generalnego Braci Jezusa Miłosiernego śluby wieczyste; tym samym doszło do połączenia obu wspólnot.

Habit aktualny gałęzi kontemplacyjnej:

Strój identyczny jak zakonników z gałęzi czynnej.

Bracia Jezusa Miłosiernego Kontemplacyjni poświęcają się Bogu w życiu modlitwy i kontemplacji w stylu monastycznym. Sprzyja temu odosobnienie i atmosfera ciszy oraz praktyki duchowe. Zakonnicy chcą być znakiem Miłosierdzia dla świata spragnionego Boga. Co dzień starają się wzrastać w świętości, aby być pożytecznymi dla Kościoła, wszystkie cnoty i ofiary składając dla dobra dusz.

W ciszy, modlitwie, formacji oraz pracy bracia spotykają się z Panem. Błagają go za ludzkością, o miłosierdzie dla grzeszników, umierających, dusz czyśćcowych, dla dzieci, a zwłaszcza dla kapłanów, o ich uświęcenie. Według słów z Dzienniczka poprzez modlitwę i umartwienie docierają do najbardziej dzikich krajów, torując drogę misjonarzom (Dz. 539).

Podobnie jak gałąź czynna, bracia kontemplacyjni siłę czerpią z eucharystycznej obecności Boga, szczególnym czasem modlitwy jest także dla nich Godzina Miłosierdzia. Ponadto odmawiają codziennie wszystkie godziny Oficjum, praktykują Lectio Divina oraz adorację Najświętszego Sakramentu.

Strony www:
www.mosteirodivinamisericordia.com.br

Służebnice Najświętszego Sakramentu

Służebnice Najświętszego Sakramentu (SSS)
Servants of the Blessed Sacrament
Ancelle del Santissimo Sacramento
Siervas del Santísimo Sacramento (Sacramentinas)
Servas do Santíssimo Sacramento (Eymardianas)
Servantes du Très Saint Sacrement
Dienerinnen des Allerheiligsten Sakraments
Inne nazwy: Sakramentynki; Ejmardystki

Data i miejsce założenia:
1859 rok - Francja

Założyciele:
św. Piotr Julian Eymard
m. Marguerite Guillot

Liczba sióstr na świecie: 305   * dane z 2015 roku

Służebnice Najświętszego Sakramentu obecne są w krajach: Francja, Holandia, Włochy, USA, Kanada, Brazylia, Kongo-Brazzaville, Wietnam, Filipiny, Australia.

Dom generalny: Kanada (Sherbrooke, PQ)

Habit aktualny:

Biały habit, na głowie biały welon, na piersi zawieszony medal z symbolami eucharystycznymi: Chlebem i Kielichem.

----------------------------------

W Wietnamie oprócz habitu używany także jednolity świecki strój - tradycyjne ao-dai składające się z szaro-niebieskiej tuniki rozcinanej
po bokach oraz czarnych szerokich spodni, na głowie szaro-niebieski welon, na piersi zawieszony medal.

Habit historyczny:

Strój używany do 1919 roku.

----------------------------------

Duchowość:

Życie sióstr i osobista świętość biorą swój początek od Jezusa Chrystusa Eucharystycznego. On jest wzorem i miarą ich doskonałości w życiu Bożym. Jest Ona źródłem, środkiem, jak również celem życia sióstr. W centrum duchowości zgromadzenia znajduje się więc Eucharystia, a pierwszym powołaniem jest Jej adoracja, która prowadzi siostry do zjednoczenia z Chrystusem. Celebracja Mszy Świętej przedłużona zostaje w Liturgii Godzin oraz w adoracji Pana Jezusa wystawionego w Najświętszym Sakramencie. Czyni to ze zgromadzenia wspólnotę o wyraźnym rysie kontemplacyjnym, choć nie klauzurowym.

Św. Piotr Julian Eymard widział Eucharystię jako sakrament miłości Chrystusa, jako ostateczny wyraz miłości Boga, który daje siebie za nas. Stąd rodzi się pragnienie, aby odpowiedzieć na tą miłość poprzez dar z własnej osoby. Założyciel uczył więc siostry, że wyrzeczenie nie dotyczy tylko tego, co się ma, ale samego siebie. Wyrzeczenie ma być zatem główną cnotą Służebnic Najświętszego Sakramentu.

Komunia Święta, odżywia i wzmacnia wewnętrzne życie; podobną rolę pełni rozważanie Słowa Bożego, które wprowadza w znajomość Boga i sprawia, że ​​siostry smakują Jego obecności, pozwala także dostrzec to, z czym Bóg zwraca się do nich.

Podobnie jak inne zgromadzenia zakonne Służebnice składają śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa i zobowiązują się do życia we wspólnocie. Ślub czystości to odpowiedź na miłość Chrystusa całym umysłem, sercem i wolą. Ubóstwo oznacza znajdowanie radości w prostych rzeczach i wykorzystywanie ich do służby Bogu. Posłuszeństwo polega na słuchaniu Bożego głosu i Jego woli, objawianej w wydarzeniach dnia codziennego i we wspólnocie, pod kierunkiem przełożonych.

Działalność:

Niezależnie od formy działalność apostolska zgromadzenia związana jest z Eucharystią. W swoich klasztorach siostry otwierają swoje kaplice również dla wiernych, w których istnieje możliwość adoracji Pana wystawionego w Najświętszym Sakramencie wraz zakonnicami. Ponadto siostry szerzą kult Eucharystii, prowadzą rekolekcje i dni skupienia, roznoszą Komunię Świętą osobom starszym i chorym, katechizują, przygotowują dzieci do przyjęcia Pierwszej Komunii Świętej, zajmują się animacją liturgiczną w parafiach, a także wypiekają komunikanty.

Historia:

Św. Piotr Julian Eymard pochodził z biednej, francuskiej rodziny. Był dziesiątym dzieckiem swoich rodziców, jednak oprócz Piotra i jego dwóch sióstr wszyscy pozostali zmarli. Gdy dorastał jego pobożność stawała się coraz silniejsza; szczególnie pociągała go tajemnica Bożej obecności w Eucharystii. Lubił codziennie nawiedzać Najświętszy Sakrament. W końcu postanowił zostać kapłanem.

Pierwsza próba w Zgromadzeniu Oblatów Maryi Niepokalanej zakończyła się niepowodzeniem. Ostatecznie w 1834 roku został kapłanem diecezji Grenoble. Pięć lat później zafascynowany charyzmatem nowoutworzonego Zgromadzenia Marystów opuścił swoją diecezję i rozpoczął nowicjat. Wkrótce został opiekunem duchowym Trzeciego Zakonu Maryi. W 1845 roku do tercjarstwa wstąpiła Marguerite Guillot a następnie jej trzy siostry z gorącym pragnieniem zadania uświęcenia rodziny, na wzór Św. Rodziny z Nazaretu.

W 1851 roku ks. Eymard poczuł wyraźny głos wzywający go do poświęcenia się pracy apostolskiej dla Pana Jezusa Eucharystycznego. Otrzymawszy dyspensę ze ślubów zakonnych wyjechał do Paryża, inicjując adorację Najświętszego Sakramentu, i gdzie w 1856 roku narodziło się męskie Zgromadzenie Najświętszego Sakramentu. Za kapłanem przybyła do Paryża także Marguerite z jedną z sióstr, aby poświęcić się adoracji i wraz z innymi kobietami w 1858 roku rozpoczęła życie wspólne. Ks. Eymard napomniał je, aby żyły w pokorze i wyrzeczeniu oraz przedstawił im projekt reguły; Marguerite została ich przełożoną. W 1859 roku kobiety złożyły swoje pierwsze śluby zakonne jako Służebnice Najświętszego Sakramentu i właśnie ten rok uznawany jest za datę założenia zgromadzenia.

Strony www:
Dom generalny: www.sssthabor.org
USA: www.blesacrament.org
Filipiny: www.servantsoftheblessedsacramentphil.com