17 września 2017

Służebniczki Śląskie


Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej (ABVM)
Congregatio Sororum Ancillarum Beatae Mariae Virginis Immaculatae Conceptae
Congregation of the Sisters Servants of the Immaculate Conception of the Blessed Virgin Mary (of Silesia)
Congregazione delle Piccole Ancelle dell'Immacolata Concezione della Beata Vergine Maria (di Slesia)
Congregación de Hermanas Siervas de la Inmaculada Concepción de la Beata Virgen María (de Silesia)
Congregação das Irmãs Servas da Imaculada Conceição da Santíssima Virgem Maria (de Silésia)
Congrégation des Sœurs Servantes de la Très Sainte Vierge Marie Immaculée Conception (de Silésie)
Kongregation der Schwestern Mägde Mariens von der Unbefleckten Empfängnis (von Schlesien)


Data i miejsce założenia:
1850 rok – Polska
1897 rok – usamodzielnienie się zgromadzenia śląskiego

Założyciel:
Zgromadzenie powstało przez usamodzielnienie się części zgromadzenia, które założył bł. Edmund Bojanowski w 1850 roku.

bł. Edmund Bojanowski














Liczba sióstr na świecie: 753 (w Polsce: 619)   * dane z 2008 roku
Służebniczki Śląskie obecne są w krajach: Polska, Białoruś, Ukraina, Słowacja, Czechy, Niemcy, Francja, Włochy, Kanada, Kamerun.
Dom generalny: Polska (Wrocław)


Habit aktualny:

Strój używany od 1964 roku:
Granatowy habit z białym kołnierzykiem, na głowie czarny welon, na piersi zawieszony krzyż.




Profeski czasowe na piersi zawieszony medal zamiast krzyża.


Na co dzień możliwy także habit szary i czarny welon lub błękitny habit
i biały welon.



W Niemczech, Kanadzie, Czechach i Słowacji:
Granatowy habit i granatowy welon z białą wypustką.


W Kamerunie: strój uroczysty: biały habit i welon.
Strój codzienny: błękitny habit i biały welon.


Habit historyczny:

Strój używany do 1964 roku




Duchowość:
Wpatrując się w Chrystusa Służebniczki widzą przede wszystkim Tego, który z miłości ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi (Flp 2,7). Naśladowanie Chrystusa w Jego służebnej miłości wymaga całkowitego i wyłącznego oddania się Bogu. Osiągnięcie prawdziwej postawy służebnej jest możliwe tylko dzięki osobistej relacji sióstr z Chrystusem. Wyraża się ona w gotowości kształtowania w sobie ducha ofiary i wyrzeczenia. Postawa służby jest więc ściśle związana z zaparciem się siebie i rezygnacją z własnych upodobań, dlatego też pierwsza Reguła nakazywała siostrom oderwanie się od świata, który na sile, bogactwie i wielkości buduje swoje znaczenie.
Bezinteresowna służebna miłość nacechowana pokorą i prostotą stanowi charakterystyczną cechę duchowości zgromadzenia. Kolejną cechą jest zaufanie Bożej Opatrzności.
Służebniczki są wspólnotą o duchowości maryjnej. Przejawia się ona w postawie zawierzenia Maryi, ukochania Jej i naśladowania w codziennym życiu, zwłaszcza cnót: miłości, pokory, prostoty i rozmodlenia. Poznając życie Matki Bożej, siostry starają się coraz bardziej Ją kochać i coraz doskonalej naśladować, szczególnie w posługiwaniu człowiekowi. Hasłem zgromadzenia są słowa Maryi: Oto Ja Służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa.
Siostry uroczyście obchodzą maryjne święta, codziennie odmawiają różaniec, odprawiają nabożeństwa maryjne, połączone z adoracją Najświętszego Sakramentu, w każdą sobotę śpiewają Godzinki o NMP, odmawiają Litanię Loretańską oraz akt oddania Matce Bożej.
Zgromadzenie poświęciło się też Najświętszemu Sercu Jezusa, oddając Mu cześć w każdy piątek, poza tym szczególną czcią siostry otaczają także św. Józefa.



Działalność:
Służebniczki Śląskie prowadzą liczne przedszkola, zwane ochronkami, otaczają opieką w domach dziecka dzieci zaniedbane i opuszczone, prowadzą świetlice dla dzieci i młodzieży, katechizują w szkołach. Religijnym wychowaniem obejmują młodzież, zwłaszcza żeńską, przygotowując ją do życia chrześcijańskiego oraz do pełnienia obowiązków w Kościele i społeczeństwie. Rozwijają różne formy apostolstwa młodzieży, organizując rekolekcje, dni skupienia, wakacje. Ponadto siostry opiekują się chorymi i opuszczonymi w domu pomocy społecznej oraz pomagają ludziom ubogim.



Historia:
Założyciel zgromadzenia bł. Edmund Bojanowski był człowiekiem świeckim, który aktywnie angażował się w pracę społeczną, której celem było moralne, kulturalne oraz ekonomiczne odnowienie XIX-wiecznej wielkopolskiej wsi. Punktem przełomowym w życiu błogosławionego była epidemia cholery w roku 1849, która doprowadziła ludność wiejską do nędzy i osierociła dużą liczbę dzieci. Wówczas z narażeniem życia pielęgnował chorych, za własne oszczędności kupował żywność i lekarstwa oraz sprowadzał do chorych lekarza i kapłana z posługą sakramentalną. Najwięcej uwagi poświęcił sierotom oraz dzieciom wiejskim organizując dla nich tzw. ochronki.
Do pracy w nich postanowił zaangażować dziewczęta wiejskie, które ożywione wspólną ideą ofiarnie poświęciłyby się dzieciom. Kilka lat później dziewczętom bezinteresownie posługującym w ochronkach nadał zakonny styl życia. Oficjalnie zgromadzenie Sióstr Służebniczek założone zostało w 1850 roku w Podrzeczu koło Gostynia w Wielkopolsce. W 1871 roku w chwili śmierci założyciela zgromadzenie liczyło 188 sióstr.
Nieprzychylne wobec zakonów działania zaborców m. in. dekrety kasacyjne istniejących placówek, zakaz przyjmowania nowych kandydatek i utrzymywania kontaktu z przełożonymi doprowadziły do podziału Służebniczek na cztery autonomiczne zgromadzenia: wielkopolskie, śląskie, starowiejskie i dębickie.



Pierwszy dom służebniczek na Śląsku został otwarty w 1866 roku w Porębie koło Góry św. Anny. Od 1877 roku klasztor ten stał się siedzibą przełożonej generalnej, która na mocy ustaw Kulturkampfu musiała opuścić Wielkopolskę. Jednak z upływem czasu władze rządowe coraz bardziej stawały się nieprzychylne wobec polskiego kierownictwa wspólnoty. Ponadto trudności w kierowaniu tak bardzo rozproszonym zgromadzeniem doprowadziły do decyzji jego podziału w 1897 roku wzdłuż granicy diecezji gnieźnieńsko-poznańskiej z diecezją wrocławską, na Służebniczki Wielkopolskie i Śląskie.
W dniu usamodzielnienia się zgromadzenie śląskie liczyło 82 siostry. Szybki rozwój wspólnoty sprawił, że w 1923 roku było już 804 sióstr profesek i 114 nowicjuszek, natomiast w 1939 roku było 1373 profesek 26 nowicjuszek i 11 postulantek.



Strony www:
Polska: www.sluzebniczki.pl
Ukraina: www.sluzebniczki.org.ua
Niemcy: www.maegde-mariens.de
Czechy: www.sestry-sluzebnice-npm.cz
Słowacja: www.sluzobnicky.sk

Filmy:





14 września 2017

Miłośniczki Krzyża Świętego z Cho Quan


Zgromadzenie Miłośniczek Krzyża Świętego z Cho Quan
Congregation of the Lovers of the Holy Cross of Cho Quan
Congregazione delle Suore Amanti della Santa Croce di Cho Quan
Congregación de las Hermanas Amantes de la Santa Cruz de Cho Quan
Congregação das Irmãs Amantes da Santa Cruz de Cho Quan
Congrégation des Amantes de la Croix de Cho Quan
Kongregation der Schwestern von der Liebe zum Heiligen Kreuz von Cho Quan
Dòng Mến Thánh Giá Chợ Quán


Data i miejsce założenia:
1852 rok - Wietnam

Założyciel:
Zgromadzenie wyłoniło się ze wspólnoty, którą założył bp Pierre Marie Lambert de la Motte MEP w 1670 roku

bp Pierre Marie Lambert de la Mott















Liczba sióstr na świecie: 289
Miłośniczki Krzyża Świętego z Cho Quan obecne są w krajach: Wietnam.
Dom generalny: Wietnam (Ho Chi Minh)


Habit aktualny:

Czarne ao-dai składające się z tuniki z guzikami sięgającej do kolan, wyciętej w szpic z kołnierzem, oraz szerokich spodni, na głowie czarny welon z białą wypustką, mały krzyżyk przypięty do kołnierza po prawej stronie.





Charyzmat:
Duchowość lambertiańska jest chrystocentryczna. Za przykładem swojego założyciela bpa Lamberta de la Motte siostry kierują swój wzrok i serca w stronę Chrystusa Ukrzyżowanego, skupiając się na zbawczej tajemnicy Krzyża, starając się, by Pan Jezus był ich jedynym celem. Charyzmatem zgromadzenia jest więc miłość Chrystusa Ukrzyżowanego i udział w Jego zbawczej misji.
Charyzmat ten siostry wypełniają na dwa sposoby: przez modlitwę w intencji nawrócenia chrześcijan, którzy żyją daleko od Boga, oraz za pogan, aby uwierzyli w Boga. Drugi sposób to czynne apostolstwo poprzez świadectwo i służbę w dziedzinie wiary, moralności, edukacji, służby zdrowia i opieki społecznej.
Duchowość Miłośniczek Krzyża Świętego ma trzy zasadnicze wymiary: kontemplację, umartwienie i apostolat. Wśród nich prymat wiedzie modlitwa, ważny jest też duch wyrzeczenia i poświęcenia się dla miłości na wzór Chrystusa, który umarł na krzyżu z miłości do Ojca i ludzi. Siostry żyją także radosną nadzieją wypływającą z wiary w Zmartwychwstanie.


Historia:
Miłośniczki Krzyża Świętego z  Cho Quan są jednym z ponad 20 zgromadzeń, mających korzenie we wspólnocie założonej w Wietnamie w 1670 roku przez bpa Pierre Marie Lambert de la Motte MEP.
Urodził się on we Francji; już w wieku 9 lat mocno wyryły się w jego duszy słowa Pana Jezusa wzywające do wzięcia swojego krzyża i naśladowania Go przez tych, którzy chcą iść za Nim. Słowa te naznaczyły całe przyszłe życie Lamberta de la Motte i duchowość założonego przez niego w Wietnamie zgromadzenia. Wcześniej jednak, pełen gorliwości misyjnej, stał się współzałożycielem Zgromadzenia Misjonarzy Zagranicznych z Paryża. Po kilku latach wyjechał na misje do Wietnamu. Wyświęcony na biskupa, pełnił funkcję wikariusza apostolskiego Cochin.


Właśnie tam, najpierw w Kiên Lao (dziś część Bui Chu) w 1670 roku, z kilku pobożnych miejscowych kobiet uformował wspólnotę zakonną nazwaną Miłośniczkami Krzyża Świętego. Klasztory powstawały w różnych częściach Wietnamu, będąc pod jurysdykcją miejscowych biskupów. Z czasem przekształcały się w autonomiczne zgromadzenia na prawie diecezjalnym, choć żyjące wspólnym charyzmatem bpa Lamberta de la Motte
W 1852 roku bp Dominique Lefebvre MEP, wikariusz apostolski Wschodniego Cochin, następca bpa de la Motte, sprowadził pięć sióstr Miłośniczek Krzyża Świętego do Cho Quan, aby założyły nowy klasztor, tym samym dając początek nowemu zgromadzeniu. Dziś Miłośniczki Krzyża Świętego z Cho Quan są zgromadzeniem na prawie diecezjalnym.

Dom generalny:
118 Trần Bình Trọng, P.2, Q.5,
TP. Ho Chi Minh. Đt. 08 9234482 - 9231484
e-mail: maryhien@yahoo.com



12 września 2017

Rogacjoniści


Zgromadzenie Rogacjonistów Serca Jezusowego (RCJ)
Congregatio Rogationistarum a Corde Iesu
Congregation of the Rogationists of the Heart of Jesus
Congregazione dei Rogazionisti del Cuore di Gesù
Congregación de los Rogacionistas del Corazón de Jesús
Congregação dos Rogacionistas do Coração de Jesus
Congrégation des Rogationistes du Cœur de Jésus
Kongregation der Rogationisten des Herzens Jesu


Data i miejsce założenia:
1897 rok - Włochy

Założyciel:
św. Hannibal Maria di Francia















Liczba zakonników na świecie: 445 (w Polsce: 9)  * dane z 2008 roku
Rogacjoniści obecni są w krajach: Włochy, Hiszpania, Niemcy, Polska, Albania, USA, Meksyk, Kolumbia, Brazylia, Paragwaj, Argentyna, Kamerun, Rwanda, Irak, Indie, Sri Lanka, Wietnam, Korea Płd., Filipiny, Indonezja, Papua Nowa Gwinea.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Sutanna duchowieństwa diecezjalnego.


 Możliwa także sutanna przepasana czarnym pasem.




W niektórych krajach w Azji, m.in. na Filipinach i w Indiach: Sutanna biała.


Sri Lanka: Biała sutanna przepasana czarnym pasem.




Kamerun: Czarna lub biała sutanna z pelerynką. Możliwa także sutanna przepasana białym lub czarnym pasem.
W Ameryce Płd. można spotkać strój świecki z zawieszonym na piersi znakiem zgromadzenia.


Duchowość:
Rogacjoniści to zgromadzenie składające się z księży i braci zakonnych, których charyzmat ma swoje źródło w słowach Pana Jezusa: Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo (Mt 9, 37-38).
Celem zgromadzenia jest więc modlitwa o powołania i kształtowanie dojrzałych chrześcijan. Charyzmat ten przejawia się w ciągłej modlitwie do Najświętszego Serca Pana Jezusa i Maryi, św. Józefa i świętych Apostołów, aby obdarzyli Kościół wybitnymi i świętymi kapłanami, ewangelicznymi robotnikami potrzebnymi do mistycznego żniwa dusz, a także na propagowaniu ducha tej modlitwy, na wspieraniu powołań, oraz w byciu dobrymi robotnikami na żniwie Pańskim.
Oprócz trzech podstawowych ślubów: ubóstwa, czystości i posłuszeństwa zakonnicy składają czwarty ślub: rogate, czyli nieustannej modlitwy o powołania.



Działalność:
Oprócz modlitwy o nowych robotników, zakonnicy prowadzą parafie, głoszą rekolekcje powołaniowe oraz wydają czasopisma o tematyce powołaniowej. Ponadto zgromadzenie realizuje swój charyzmat poprzez dzieła miłosierdzia na rzecz dzieci i młodzieży, zwłaszcza biednej i opuszczonej. Rogacjoniści przygarniają więc sieroty, ubogie dzieci i młodzież, aby ich wychowywać, uświęcać i przygotować do życia. Prowadzą także jadłodajnie dla bezdomnych i ubogich.



Historia:
Nazwa Rogacjoniści pochodzi od łacińskiego słowa: rogate, to znaczy proście. Zgromadzenie założył w Mesynie we Włoszech św. Hannibal Maria di Francia.
Mając 17 lat odczuł powołanie do kapłaństwa i poświęcenia całego swojego życia modlitwie o powołania. Jak sam napisał, odczuł on wielką potrzebę proszenia Boga o dobrych i świętych kapłanów dla Kościoła Świętego, gdyż ludzie proszą o wiele ziemskich rzeczy, a zapominają prosić o kapłanów.
Będąc jeszcze diakonem, spotkał na swej drodze ślepego biedaka, który żebrał. To spotkanie zaważyło na całej jego przyszłości i od tego momentu najbliższą sercu Hannibala stała się opieka nad sierotami, biednymi i zapomnianymi.
Aby zrealizować w Kościele swoje apostolskie ideały, założył dwa nowe zgromadzenia zakonne: w 1887 roku Córki Bożej Gorliwości, a dziesięć lat później w 1897 roku wspólnotę męską: Zgromadzenie Rogacjonistów Serca Jezusowego.



Strony www:
Polska: www.rogacjonisci.pl
Dom generalny: www.rcj.org
Włochy:
    - prow. środkowo-północna: www.rogazionisticn.it
Hiszpania: www.rogacionistas.es
USA: www.rogationists.org
Brazylia: www.rogacionistas.org.br
Kamerun: http://rogationnistecameroun.over-blog.com
Indie: www.rcjindia.org
Korea Płd.: www.rcj.kr
Filipiny: www.rcj.ph