Misjonarze św. Tomasza Apostoła

Stowarzyszenie Misyjne św. Tomasza Apostoła (MST)
Missionary Society of St Thomas the Apostle
Società Missionaria di San Tommaso Apostolo
Sociedad Misionera de Santo Tomás Apóstol
Sociedade Missionária de Santo Tomás Apóstolo
Société Missionnaire de Saint Thomas l'Apôtre
Missionsgesellschaft vom St. Thomas der Apostel
Stowarzyszenie życia apostolskiego obrządku syro-malabarskiego.

Data i miejsce założenia:
1968 rok - Indie

Założyciel:
bp Sebastian Vayalil

Liczba członków na świecie: 322  * dane z 2013 roku
Misjonarze św. Tomasza Apostoła obecni są w krajach: Indie, Włochy, Szwajcaria, Austria, Niemcy, Szwecja, USA, Kanada, Brazylia, Tanzania, Australia.
Dom generalny: Indie (Bharananganam)

Habit aktualny:

Biała sutanna duchowieństwa diecezjalnego.

Duchowość:

Misjonarze św. Tomasza Apostoła są stowarzyszeniem życia apostolskiego obrządku syro-malabarskiego, zakorzenionym w duchowym, liturgicznym i teologicznym dziedzictwie tego Kościoła. Członkowie nie składają ślubów zakonnych lecz przyrzeczenia.
Wspólnota ma charakter typowo misyjny, której jedynym celem jest rozpowszechnienie Królestwa Bożego poprzez świadectwo życia i zaangażowanie apostolskie. Ma ona być wkładem Kościoła Syro-Malabarskiego w działalność misyjną Kościoła powszechnego.

Członkowie stowarzyszenia czerpią entuzjazm duchowy z przykładu św. Tomasza, Apostoła Indii. Ich sposób życia jest podporządkowany apostolatowi misyjnemu. Również apostolat misyjny jest drogą, na której dokonuje się uświęcenie własne członków wspólnoty.

Misjonarze zobowiązują się do podejmowania misji na całym świecie. Poprzez dzielenie się wartościami ewangelicznymi chcą przemieniać osoby i całe społeczeństwa. Szczególnym zadaniem wspólnoty jest zapewnienie opieki duszpasterskiej emigrantom należącym do obrządku syro-malabarskiego, przebywającym poza granicami kraju.

Działalność:

Podstawową działalnością apostolską Misjonarzy św. Tomasza Apostoła jest praca misyjna, która przybiera różnorodne formy. Oprócz opieki duszpasterskiej ważną jej częścią jest prowadzenie szkół oraz pomoc edukacyjna dla dzieci ubogich. Członkowie wspólnoty troszczą się o dzieci i dorosłych upośledzonych umysłowo i fizycznie, prowadząc dla nich szkoły specjalne, domy opieki i ośrodki rehabilitacyjne. Niosą także medyczne i psychologiczne wsparcie osobom chorym psychicznie oraz osobom chorym na AIDS.

Inne formy apostolstwa to m.in.: poradnictwo rodzinne, zapewnianie żywności potrzebującym, schronienia bezdomnym. Ponadto rozprowadzają katolickie książki, czasopisma i materiały audio i wideo, apostołują przez teatr i muzykę, prowadzą Centrum Biblijne, Centrum Badań Misjologicznych, domy rekolekcyjne, zapewniają opiekę duszpasterską emigrantom.

Historia:

W latach 1950-tych wśród wiernych Kościoła Syro-Malabarskiego nastąpił wzrost zainteresowania tematyką misyjną; wyraźnie też wzrosła liczba powołań misyjnych wśród młodych ludzi. Nie mając jednak możliwości zrealizowania swojego powołania w swoim Kościele, byli zmuszeni do zmiany obrządku, aby stać się misjonarzami. W takich okolicznościach w duszy biskupa diecezji Palai Sebastiana Vayalil kształtowało się przekonanie, że Kościół Syro-Malabarski powinien mieć stowarzyszenie skupiające misjonarzy.

Bp Vayalil zaczął myśleć o utworzeniu instytutu misyjnego. W 1960 roku podczas wizyty ad limina w Watykanie spotkał się z papieżem Janem XXIII i przedstawił mu swój zamiar, uzyskując akceptację. Następnie sprawę przedstawił biskupom syro-malabarskim, od których również uzyskał poparcie. Następnym etapem były konsultacje z kapłanami diecezji.

W 1965 roku utworzono pobożny związek, który był zalążkiem przyszłego stowarzyszenia, a do którego przyłączyło się 9 kapłanów. Stowarzyszenie Misyjne św. Tomasza Apostoła zostało oficjalnie zainaugurowane w 1968 roku w Melamparze. Bp Vayalil chciał, aby stowarzyszenie nie było związane tylko z diecezją Palai, ale aby cały Kościół Syro-Malabarski uważał je za swoje.

Strony www:
Dom generalny: www.mstworld.org
Indie:
  - region St. Paul (Ujjain): www.mststpaulregion.com
  - region St. Anpholsa (Sangli): www.sangli.mstworld.org
  - seminarium duchowne: www.ruhalayaseminary.org

Karmelitanki Matki Bożej Ostrobramskiej i św. Teresy

Zgromadzenie Sióstr Karmelitanek Matki Bożej Ostrobramskiej i św. Teresy (OCD)
Congregations of the Carmelite Sisters of Mary of the Gate of Dawn
and St. Teresa
Congregazione delle Suore Carmelitane di Maria della Porta dell'Aurora
e di Santa Teresa
Congregación de las Hermanas Carmelitas de María en las Puerta del Alba
y Santa Teresa
Congrégation des Sœurs Carmélites de Marie Porte de l'Aurore et de Sainte Thérèse
Ausros Vartu Marijos Ir Sv Tereseles seserų karmeličių kongregacija

Data i miejsce założenia:
1994 rok - Litwa

Założycielka:
m. Rozana Graulich

Liczba sióstr na świecie: brak danych
Karmelitanki Matki Bożej Ostrobramskiej i św. Teresy obecne są w krajach: Litwa.
Dom wspólnoty: Litwa (Krikštėnai)

Habit aktualny:

Beżowy habit przypasany brązowym skórzanym paskiem, beżowy szkaplerz wycięty pod szyją w prostokąt, na głowie błękitny welon, na piersi zawieszony drewniany krzyżyk, przy boku różaniec. 
Dopełnieniem stroju jest biały płaszcz chórowy.

Duchowość:

Wspólnota żyję duchowością karmelitańską, która zakorzeniona jest w kontemplacji, w życiu w stałej obecności Boga, czuwaniu i modlitwie (Mk 14, 38), medytacji w dzień i w nocy nad prawem Pańskim.

Cel zgromadzenia jest taki sam, jaki wyznaczyła samej sobie św. Teresa od Dzieciątka Jezus: W sercu Kościoła będę miłością. Siostry modlą się więc za Kościół, zwłaszcza za Kościół na Litwie, wzywając wstawiennictwa Matki Bożej Ostrobramskiej. Polecają Jej papieża, kapłanów, nawrócenie grzeszników i siebie samych.

Wszystkim tym, czego Duch Święty uczy w ciszy modlitwy, siostry starają się dzielić z bliźnimi, aby Bóg był bardziej kochany i uwielbiany. Pragną dotrzeć tam, gdzie Ewangelia nie jest znana, gdzie ludzie są pogrążeni w wątpliwościach, materialiźmie, ateiźmie, gdzie są przyciągani przez sekty.

Część sióstr poświęca się bezpośredniej ewangelizacji, ale pozostając poza wspólnotą nie dłużej niż 10 dni w miesiącu, inne pozostają w milczeniu i modlitwie świadcząc, że Pan Jezus jest skarbem ich serca, głosząc z Prorokiem Eliaszem, że: Żyje Pan, przed obliczem Którego stoję (1 Krl 17, 1).

Każdy dzień sióstr zorganizowany jest w taki sposób, aby modlitwa zajmowała centralną pozycję. Życie modlitewne obejmuje m.in.: Mszę Świętą, czterokrotną w ciągu dnia Liturgię Godzin, siostry trzy razy dziennie odmawiają Anioł Pański, dwa razy dziennie poświęcają godzinę na osobistą modlitwę kontemplacyjną, ponadto praktykują Lectio Divina, odmawiają różaniec. Środy i piątki to dni postu i milczenia, w czwartki odbywa się całonocna adoracja, natomiast w soboty siostry poświęcają się Niepokalanemu Sercu Maryi.

Działalność:

Karmelitanki przyjmują do swojego klasztoru osoby na okres odosobnienia i modlitwy, prowadzą rekolekcje, podejmują się kierownictwa duchowego, pomagają rozwijać życie modlitewne w miejscowej parafii m.in. przygotowując liturgię, tworząc grupy modlitewne, przygotowując do przyjęcia Pierwszej Komunii Świętej.

Historia:

Zgromadzenie założyła belgijska zakonnica m. Rozana Graulich, która po wyzwoleniu Litwy z komunizmu przybyła tam w 1991 roku, aby poświęcić się służbie wyniszczonemu Kościołowi Litewskiemu.

Bardzo szybko, na prośbę kilku młodych kobiet, narodził się pomysł założenia wspólnoty zakonnej, poświęconej prowadzeniu rekolekcji i grup modlitewnych. Już trzy miesiące po przyjeździe m. Rozany na Litwę odbyło się spotkanie z arcybiskupem Wilna, który chętnie zgodził się i wyraził przekonanie, że właśnie taki klasztor potrzebny jest w kraju.

Jednak dopiero w 1994 roku siostry rozpoczęły życie wspólne, składając śluby posłuszeństwa, czystości, ubóstwa i pokory, co jest uważane za rok narodzin zgromadzenia. Siostry przeniosły się wówczas do miejscowości Krikštėnai. W 1996 roku dokonano pierwszego etapu oficjalnego prawnego uznania wspólnoty przez Kościół ad experimentum. W 2000 roku otrzymała ona status publicznego stowarzyszenia wiernych, a w 2016 roku została agregowana do zakonu karmelitów bosych.

Strony www:
www.ausrosterese.lt

ss. Bene Mariya

Zgromadzenie Sióstr Niepokalanego Serca Maryi – Bene Mariya (SCIM)
Congregation of the Sisters of the Immaculate Heart of Mary (Bene Mariya)
Congregazione delle Suore del Cuore Immacolato di Maria (Bene Mariya)
Congregación de las Hermanas del Inmaculado Corazón de María (Bene Mariya)
Congregação das Irmãs do Imaculado Coração de Maria (Bene Mariya)
Congrégation des Sœurs du Cœur Immaculé de Marie (Bene Mariya)
Kongregation der Schwestern des Unbefleckten Herzens Maria (Bene Mariya)

Data i miejsce założenia:
1956 rok - Burundi

Założyciel:
bp Joseph Martin MAfr

Liczba sióstr na świecie: brak danych
Siostry Bene Mariya obecne są w krajach: Burundi, Tanzania, Czad, Francja, Włochy.
Dom generalny: Burundi (Ngozi)

Habit aktualny:

Jasno-niebieski habit z kołnierzykiem, przepasany paskiem wiązanym
po lewej stronie, na głowie jasno-niebieski welon, na piersi zawieszony krzyżyk.

Duchowość:

Celem zgromadzenia jest rozwijać ducha chrześcijańskiego w rodzinach chrześcijańskich tak, aby odzwierciedlały w sobie wzór rodzinnego życia chrześcijańskiego Świętej Rodziny z Nazaretu. Aby rozwijać ducha chrześcijańskiego w rodzinach siostry najpierw muszą rozwijać ducha rodzinnego w swoich wspólnotach zakonnych.

Zgromadzenie oparte jest na duchowości ignacjańskiej. Główną rolę w życiu duchowym sióstr zajmuje osobista miłość do Jezusa Chrystusa, która skłania je do zapomnienia o sobie, pełnej akceptacji woli Bożej oraz poświęcenia się służbie rodzinom w Kościele.

Wspólnota posiada charakter kontemplacyjno-czynny. Apostolstwo jest mocno zakorzenione w modlitwie osobistej i wspólnotowej, szczególnie w liturgii Mszy Świętej, nabożeństwie do Niepokalanego Serca Maryi, Matki Boga oraz do św. Józefa Opiekuna Św. Rodziny. Ponadto zgromadzenie odznacza się wielką wiarą i ufnością w Bożą Opatrzność.

Duchowość Sióstr Bene Mariya ma również rys misyjny, polegający na gotowości do opuszczenia swojego kraju i służby wszystkim ludziom bez względu na miejsce, rasę, religię i status społeczny, wszędzie tam, gdzie Kościół prosi, gdyż wola Boża wyraża się przez Kościół.

Działalność:

Działalność apostolska zgromadzenia obejmuje: katechizację w szkołach, formację katechetów, włączanie się w pracę w duszpasterstwie parafialnym i diecezjalnym, posługę w sanktuarium, prowadzenie grup duszpasterskich dla młodzieży i rodzin, odwiedzanie rodzin potrzebujących, przygotowywanie do Sakramentu Małżeństwa, formację duchową rodzin. Ponadto siostry angażują się w działalność edukacyjną, prowadzą ośrodki zdrowia i szpitale położnicze oraz sierociniec.

Historia:

Pomysł powołania do życia nowego zgromadzenia zakonnego powstał w 1949 roku, gdy tworzył się nowy Wikariat Apostolski w Ngozi w Burundi. Formacją miałyby się zająć pracujące w Burundi Córki Maryi i Józefa z Belgii.

Zakonnice pozytywnie odpowiedziały na propozycję. W 1954 roku pojawiło się kilka miejscowych dziewcząt gotowych rozpocząć życie zakonne. Wikariusz Apostolski bp Joseph Martin MAfr wysłał prośbę do Rzymu o zgodę na erygowanie nowicjatu nowego zgromadzenia zakonnego.

Bp Martin określił cel i ducha przyszłego zgromadzenia oraz zasady formacji, natomiast osiem postulantek miało pomyśleć nad nazwą wspólnoty. Choć wydawało się, że ze względu na cel zgromadzenia Święta Rodzina byłaby bardziej odpowiednia w charakterze patrona, postulantki wspólnie wybrały Niepokalane Serce Maryi.

Zgoda Stolicy Apostolskiej przyszła w 1956 roku. Siedem kandydatek zostało obłóczonych w habit zakonny oraz rozpoczęło nowicjat, dając początek Siostrom Niepokalanego Serca Maryi, zwanymi w Burundi Bene Mariya. Dwa lata później siostry złożyły swoje pierwsze śluby zakonne.

Dom generalny:
Congrégation des Sœurs du Cœur Immaculé de Marie (Bene – Mariya)
Burundi – Afrique Centrale
B.P. 12 Ngozi
e-mail: benemariya.maison.gen@gmail.com