Karmelitanki Misjonarki Terezjanki

Zgromadzenie Sióstr Karmelitanek Misjonarek Terezjanek (CMT)
Congregatio Sororum Carmelitanarum Missionariarum Teresianarum
Teresian Carmelite Missionary Sisters
Suore Carmelitane Missionarie Teresiane
Hermanas Carmelitas Misioneras Teresianas
Irmãs Carmelitas Missionárias Teresianas
Soeurs Carmélites Missionnaires Thérésiennes

Data i miejsce założenia:
1860 rok - Hiszpania

Założyciel:
bł. Franciszek Palau y Quer

Liczba sióstr na świecie: 627 (w Polsce: 6)   * dane z 2015 roku

Karmelitanki Misjonarki Terezjanki obecne są w krajach: Hiszpania, Portugalia, Włochy, Francja, Polska, Kanada, Meksyk, Wenezuela, Kolumbia, Ekwador, Boliwia, Brazylia, Paragwaj, Urugwaj, Argentyna, Chile, Senegal, Mali, Kamerun, RD Kongo, Kenia, Tanzania, Rwanda, Madagaskar, Filipiny.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:
Brak wspólnoty stroju zakonnego.

Ciemno-brązowy habit o prostokątnym wycięciu pod szyją, na głowie ciemno-brązowy welon, na piersi zawieszony znak zgromadzenia.
Używany także strój w kolorze beżowym.

Część sióstr nosi strój świecki, zwykle
w kolorach ciemno-brązowym, beżowym i białym, na głowie welon lub strój bez welonu.

Habit historyczny:

Duchowość:

Centrum duchowości zgromadzenia stanowi Kościół - Mistyczne Ciało Chrystusa. Charyzmat palauański polega na kontemplowaniu, miłowaniu i ukazywaniu piękna Kościoła, będącego tajemnicą zjednoczenia Boga i bliźnich.

Siostry kontemplują Kościół, czyli Chrystusa w Jego Mistycznym Ciele; miłują Boga i ludzi, tworzących wspólnotę Kościoła; żyją w siostrzanej jedności, jako mała cząstka Kościoła, ukazują Jego piękno w braterskich relacjach oraz w służbie potrzebującym.

Najdoskonalszy obraz Kościoła siostry odnajdują w osobie Maryi. Karmelitanki oddają się Jej w opiekę oraz kontemplują Ją skupioną na Słowie i zatopioną w Bogu. Maryja, Matka i Królowa Karmelu, zachęca siostry swym przykładem do codziennej ofiary z samych siebie i otwarcia się na Boże wezwanie.

Życie sióstr opiera się na duchowości karmelitańskiej. Miłość do Kościoła skłania do apostolskiego zaangażowania, stąd misyjny charakter zgromadzenia. Siostry łączą więc ducha kontemplacji z czynnym apostolstwem. Ich styl życia jest prosty, naznaczony duchem modlitewnym, rodzinnym i misyjnym.

Siostry świadome nieustannej obecności Bożej, pielęgnują modlitwę jako relację przyjaźni z Bogiem. Msza Święta, która daje wzrost i buduje Kościół, jest ich najważniejszą modlitwą każdego dnia.

Działalność:

Zadania apostolskie podejmowane przez Karmelitanki Misjonarki Terezjanki to ewangelizacja i szerzenie życia duchowego poprzez rekolekcje i dni skupienia, chrześcijańskie wychowanie dzieci, młodzieży i dorosłych, opieka nad chorymi i potrzebującymi w domach i szpitalach oraz praca na misjach. Siostry gotowe są również do posługi w innych formach apostolstwa, w zależności od potrzeb Kościoła.

Historia:

Karmelita Bosy bł. Franciszek Palau y Quer tylko kilka lat mieszkał we wspólnocie zakonnej, która w wyniku antykościelnych działań ówczesnych władz hiszpańskich, została zlikwidowana, a zakonnicy rozproszeni. Ojciec Franciszek oddał się posłudze duszpasterskiej w różnych diecezjach hiszpańskich i we Francji, pozostając wiernym karmelitańskiej duchowości akcentującej kontemplację.

W 1860 roku uświadomił sobie, że Kościół jest jego miłością, której przez lata poszukiwał. Sam pojmował swoje powołanie kapłańskie jako duchowe małżeństwo z Kościołem. Zapragnął zatem bezgranicznie Mu służyć, wypełniając przykazanie miłości Boga i bliźniego. To doświadczenie zaprowadziło go do zainicjowania w miejscowości Ciudadela na Minorce nowego sposobu "życia Kościołem", które łączy w sobie życie kontemplacyjne i posługę apostolską w duchu misyjnym dla Kościoła. Taki cel o. Palau pozostawił braciom i siostrom założonych przez siebie zgromadzeń.

Zgromadzenie żeńskie, czyli dzisiejsze Karmelitanki Misjonarki Terezjanki, powstało w 1860 roku. Już po śmierci założyciela, w wyniku zaistniałych nieporozumień, grupa sióstr odłączyła się i osiedliła w Barcelonie, gdzie w 1878 roku otrzymała aprobatę miejscowego biskupa, stając się niezależnym zgromadzeniem, obecnie znanym jako Karmelitanki Misjonarki.

Dziś gałąź męska już nie istnieje, a charyzmat palautański realizują dwa żeńskie zgromadzenia: Karmelitanki Misjonarki Terezjanki i Karmelitanki Misjonarki.

Strony www:
Polska: http://cmt.karmel.pl
Dom generalny: www.cmtroma.org
Europa: www.cmteuropa.com
Kanada, Meksyk, Kolumbia, Ekwador, Boliwia, Brazylia, Chile: www.carmelopalautiano.org
Argentyna, Paragwaj, Urugwaj, Wenezuela: www.cmtsomosuno.org
Afryka oraz Francja: http://cmtprovafrica.blogspot.com


 

Misjonarze z Mill Hill

Stowarzyszenie Misyjne św. Józefa z Mill Hill (MHM)
Saint Joseph's Society of Mill Hill (Mill Hill Missionaries)
Società Missionaria di San Giuseppe di Mill Hill (Missionari di Mill Hill)
Sociedad Misionera de San José de Mill Hill (Misioneros de Mill Hill)
Sociedade Missionária de São José de Mill Hill (Missionários de Mill Hill)
Société des Missionnaires de Saint Joseph de Mill Hill (Missionnaires de Mill Hill)
Missionsgesellschaft vom hl. Joseph von Mill Hill (Missionare von Mill Hill)

Data i miejsce założenia:
1866 rok – Wielka Brytania

Założyciel:
kard. Herbert Vaughan

Liczba członków na świecie: 571 (w tym 357 kapłanów)  * dane z 2012 roku

Misjonarze z Mill Hill obecni są w krajach: Wielka Brytania, Irlandia, Holandia, Austria, Włochy, USA, Brazylia, Sudan Płd., RD Kongo, Kamerun, Kenia, Uganda, RPA, Pakistan, Indie, Malezja, Filipiny, Indonezja, Nowa Zelandia.
Dom generalny: Wielka Brytania (Maidenhead)

Habit aktualny:

Kapłani: strój duchowieństwa
diecezjalnego.
Bracia: aktualnie noszą strój
świecki.

Na misjach:
Kapłani - sutanna biała przepasana czerwonym pasem (możliwa sutanna
bez pasa bądź sutanna z pelerynką), na piersi możliwy zawieszony krzyż;
Bracia - sutanna przepasana czerwonym sznurem.

Habit historyczny:

Kapłani: czarna sutanna (z pelerynką lub bez) przepasana czerwonym pasem, na piersi zawieszony krzyż zatknięty za pas.
(prawdopodobnie do 1946 roku pas był w kolorze czarnym)

Bracia: czarna sutanna lub habit z kołnierzykiem przepasany czerwonym sznurem, na piersi zawieszony krzyż zatknięty za sznur. (prawdopodobnie do 1946 roku sznur był w kolorze czarnym)

Na misjach sutanna biała.

Duchowość:

Misyjny charakter zgromadzenia jest odpowiedzią na słowa Chrystusa skierowane do swoich uczniów: Idźcie i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem (Mt 28, 19-20).

Misjonarze z Mill Hill wierzą że Królestwo Boże jest perłą o wielkiej wartości i że Ewangelia jest mocą Bożą, która zbawia wszystkich, którzy mają wiarę. Dlatego też opuszczają swój kraj i własną kulturę i stają się, podobnie jak apostołowie, świadkami Jezusa Chrystusa, głosząc Dobrą Nowinę ludziom "daleko". Czynią to po to, aby Ewangelia Pana mogła dotrzeć do ludzi różnych ras i zakorzenić się w każdej kulturze i narodzie.

Przez codzienne życie, sprawowanie Sakramentów i głoszone Słowo Boże starają się ukazywać, że Królestwo Boże zostało objawione w szczególny sposób w osobie Jezusa z Nazaretu. Swoją pracą apostolską starają się także przemieniać społeczeństwa na takie, które są otwarte na wartości Królestwa Bożego.

Misjonarze z Mill Hill są stowarzyszeniem życia apostolskiego, którego członkowie nie składają oni ślubów zakonnych lecz przysięgę. Tworzą je  kapłani i bracia bez święceń.

Działalność:

Posługa apostolska zgromadzenia znajduje swój wyraz w różnych formach. Jest to przede wszystkim tzw. pierwsza ewangelizacja wśród tych, którzy nigdy nie słyszeli Ewangelii i nie znają Chrystusa, Misjonarze z Mill Hill idą tam, gdzie potrzeba jest największa, do najbardziej opuszczonych i najuboższych duchowo, niosąc ze sobą Boże Królestwo, w którym panuje sprawiedliwość i pokój, a człowiek jest szanowany i ceniony jako szlachetne dzieło Boga. Angażują się również działania na rzecz poprawy warunków bytowych ludzi. Ponadto starają się zbliżać do siebie ludzi różnych ras i religii oraz zajmują się animacją misyjną.

Historia:

Kard. Herbert Vaughan wychował się w głęboko religijnej angielskiej rodzinie. Jego rodzice zaszczepili synom i córkom głęboką miłość Boga i bliźniego i chęć służenia potrzebującym. Wszystkie z pięciu córek rodziny Vaughan zostały zakonnicami, a sześciu z ośmiu synów zostało kapłanami, z których trzech w późniejszym czasie przyjęło sakrę biskupią. Jednym z nich był Herbert, który został mianowany także kardynałem.

Herbert wcześnie odkrył w sobie powołanie do kapłaństwa. Po przyjęciu święceń posługiwał w różnych miejscach, marzył jednak o zrobieniu czegoś wielkiego dla Boga. Był to jednak trudny czas dla Kościoła Katolickiego w Anglii. Po setkach lat prześladowań właśnie został prawnie zalegalizowany przez państwo. Katolicy stanowili mniejszość w protestanckim kraju, byli to głównie emigranci z Irlandii, zmagający się z dużą biedą.
Tymczasem Imperium Brytyjskie rozwijało się, rozszerzając swoje wpływy na inne państwa. Herbert widział energię i entuzjazm, którą wielu ludzi wkładało w tworzenie nowych kolonii na innych kontynentach, w handel, podejmując nieraz wielkie ryzyko, chcąc stać się bogatymi i sławnymi. Herbert uznał, że katolicy powinni pokazać taką samą energię i entuzjazm dla Królestwa Bożego.

Postanowił więc poświęcić swoje życie misjom zagranicznym. Chciał stworzyć wielkie kolegium, które wysyłałoby misjonarzy na cały świat. Przedstawił swój zamiar arcybiskupowi Westminster, obawiał się jednak domowy, gdyż Kościół w Wielkiej Brytanii sam zmagał się z ogromnymi brakami duszpasterskimi. Otrzymał jednak zgodę.

W 1866 roku w Mill Hill, obecnej dzielnicy Londynu, ks. Vaughan zaczął organizować kolegium misyjne, co uważane jest za początek zgromadzenia. Zdawał sobie sprawę, że katolików w Anglii jest zbyt mało, aby dać wystarczającą liczbę przyszłych misjonarzy. Podróżował więc do Irlandii, Holandii i Austrii w poszukiwaniu kandydatów do pracy na obszarach misyjnych dopóki nie wykształci się tam miejscowe duchowieństwo.

Kolegium to oficjalnie zainaugurowało działalność w 1871 roku, a za patrona przyjęło św. Józefa. Przez kilka lat formował się kształt stowarzyszenia, zasady przyjmowania i formacji członków. Jego pierwotna nazwa to Stowarzyszenie Misyjne św. Józefa dla Misji Zagranicznych. Początkowo miało składać się tylko z kapłanów, jednak wkrótce okazało się, że istnieje potrzeba także członków bez święceń, którzy pełniliby rolę pomocniczą dla kapłanów. Pierwszy kandydat na brata został przyjęty do stowarzyszenia w 1882 roku.

Ilość Misjonarzy z Mill Hill stale rosła osiągając w 1938 roku liczbę ponad 1200 członków. W okresie posoborowym nowi kandydaci zaczęli pojawiać się jedynie w krajach misyjnych. Kolegium św. Józefa, które było sercem stowarzyszenia, zostało zamknięte w 2006 roku, gdyż w krajach europejskich nie było już żadnych powołań, natomiast formację przeniesiono do Afryki i Azji.

Strony www:
www.millhillmissionaries.co.uk