Zakony i zgromadzenia zakonne na świecie

9 września 2016

ss. Najświętszego Serca Jezusa z Bangkoku

Zgromadzenie Sióstr Najświętszego Serca Jezusa z Bangkoku (SHB)
Congregation of the Sisters of the Sacred Heart of Jesus of Bangkok
Congregazione delle Suore del Sacro Cuore di Gesù di Bangkok
Congregación de las Hermanas del Sagrado Corazón de Jesús de Bangkok
Congregação das Irmãs do Sagrado Coração de Jesus de Bangkok
Congrégation des Sœurs du Sacré-Cœur de Jésus de Bangkok
Kongregation der Schwestern vom Heiligsten Herzens Jesu von Bangkok
คณะภคินีพระหฤทัยของพระเยซูเจ้าแห่งกรุงเทพฯ

Data i miejsce założenia:
1900 rok - Tajlandia

Założyciel:
o. Pio - Aloys Alphonse D’Hondt MEP

Liczba sióstr na świecie: 174
Siostry Najświętszego Serca Jezusa z Bangkoku obecne są w krajach: Tajlandia.
Dom generalny: Tajlandia (Bangkok)

Habit aktualny:

Biały habit, na głowie biały czepek i welon, pod szyją przypięta brożka z krzyżykiem.

Na co dzień używany również habit w kolorze granatowym.

Habit historyczny:

Strój używany do 1956 roku: habit i welon w kolorze czarnym.

-----------------------------------------------

Strój używany od 1956 roku.

Duchowość:

Charyzmatem zgromadzenia jest służyć ludowi Bożemu jako współpracownice kapłanów w pracy ewangelizacyjnej i w innych pracach podejmowanych w parafiach w duchu Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Najświętsze Serce Jezusa jest dla sióstr źródłem mocy i wzorem do naśladowania w życiu. Starają się naśladować Je szczególnie w miłości i łagodności, gotowe zaakceptować wszystko, czego Bóg żąda, oddając Mu to jako ofiarę dla zbawienia ludzkości. Ponadto siostry starają się szerzyć miłość i nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Powierzoną pracę wykonują z całą starannością traktując ją jako środek do szerzenia Królestwa Bożego. Wzorują się w tym na przykładzie Maryi i św. Józefa z Nazaretu. Praca jest ważną częścią misji zgromadzenia. Każda posługa, nawet ta najzwyklejsza i niezauważalna, podejmowana jest ze względu na miłość Jezusa Chrystusa.

Działalność:

Siostry pracują w parafiach, jako katechetki, prowadzą szkoły wychowując młode pokolenie w duchu chrześcijańskim, podejmują się również pracy charytatywnej i socjalnej wobec potrzebujących.

Historia:

Założycielem zgromadzenia jest belgijski kapłan ze Stowarzyszenia Misji Zagranicznych z Paryża Aloys Alphonse D’Hondt znany także jako ojciec Pio.

Pod koniec XIX wieku był proboszczem parafii Samsen w Bangkoku w Tajlandii. Chciał on założyć szkołę dla dzieci, która oprócz uczenia czytania i pisania oraz podstawowej wiedzy, uczyłaby też wiary uczniów katolickich, jak i niekatolickich. Ponadto dostrzegał coraz pilniejszą potrzebę obecności osób, które współpracowałyby z kapłanami w parafiach, w posługach innych niż typowo kapłańskie. Do tego sami misjonarze, którzy pochodzili z Europy, mieli trudności z przystosowaniem się do lokalnych warunków klimatycznych oraz pożywienia, które przyczyniały się do ich złego stanu zdrowia i przedwczesnych zgonów.

Wszystko to sprawiło, że o. Pio zorganizował grupę pobożnych kobiet i nazwał je Siostrami Miłośniczkami Krzyża. Ich celem było prowadzić święte życie i pomagać w parafiach, szczególnie w katechizacji i nauczaniu w szkołach parafialnych. Niedługo później przekształcił ją w zgromadzenie zakonne Sióstr Najświętszego Serca Jezusa. Formację i kierownictwo nad wspólnotą powierzył Siostrom św. Pawła z Chartres. Siostry Najświętszego Serca Jezusa zostały oficjalnie założone w 1900 roku, gdy dwie z sióstr św. Pawła rozpoczęły kształtowanie młodej wspólnoty. Ojciec Pio otoczył ją natomiast opieką duchową.

Siostry św. Pawła kierowały zgromadzeniem aż do 1951 roku, gdy stało się ono w pełni samodzielne. Dziś Siostry Najświętszego Serca Jezusa są wspólnotą zakonną na prawie diecezjalnym. 174 zakonnice żyją i pracują w 15 domach w czterech diecezjach Tajlandii.

Strony www:
www.shb.or.th (wersja angielska)

Filmy:

7 września 2016

Józefitki z Lochinvar

Siostry św. Józefa z Lochinvar (RJS)
Sisters of St. Joseph of Lochinvar
Suore di San Giuseppe di Lochinvar
Hermanas de San José de Lochinvar
Irmãs de São José de Lochinvar
Sœurs de Saint Joseph de Lochinvar
Schwestern vom heiligen Josef von Lochinvar
Inna nazwa: Józefitki czarne

Data i miejsce założenia:
1883 rok - Australia

Założyciele:
Józefitki z Lochinvar wyłoniły się ze zgromadzenia, które założyli ks. Julian Tenison Woods i św. Mary MacKillop.

Liczba sióstr na świecie: brak danych
Józefitki z Lochinvar obecne są w krajach: Australia.
Dom generalny: Australia (Lochinvar, NSW)

Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe. W okresie posoborowym siostry zrezygnowały z habitów.

Habit historyczny:

Czarny habit przepasany skórzanym paskiem, na piersi wyszyty niebieski józeficki emblemat (połączone dwie litery „A” oraz „M” – inicjały wezwania „Ave Maria”) wraz z trzema literami „J” symbolizującymi Jezusa, św. Józefa i św. Jana Chrzciciela, na głowie biały czepek otaczający twarz, czarny welon, przy boku różaniec z krzyżem zatkniętym za pasek.

-------------------------------------------------------

Józefitki z Lochinvar ok. 1970 roku

Duchowość:

Duchowość Józefitek koncentruje się na osobie Pana Jezusa i na Maryi, Matce Boga, jako Jego pierwszej Uczennicy. Czcią otaczani są również św. Józef i św. Jan Chrzciciel – patronowie zgromadzenia. Siostry mają też żywe nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusa.

Życie duchowe karmione jest osobistą i wspólną modlitwą, wśród której pierwsze miejsce zajmuje Eucharystia oraz Liturgia Godzin, w której w łączności z całym Kościołem Józefitki chwalą Boga i wstawiają się za cały świat. Ważne jest też zgłębianie Pisma Świętego, w którym siostry odnajdują Boga żywego i działającego. Modlitwa jednoczy siostry między sobą i daje siłę, by oddawać się na służbę innym. Duchowe siły wzmacniane są również poprzez coroczne rekolekcje.

Ślubowane rady ewangeliczne pozwalają koncentrować się na Panu Jezusie i Jego Ewangelii, nadają sens i cel życiu sióstr oraz podejmowanemu apostolstwu. Stają się środkiem do swobodnego poświęcenia się Bogu i życia w głębokiej zażyłości z Nim. Żyjąc we wspólnocie zobowiązane są kochać się wzajemnie tak, jak Chrystus nas umiłował.

Według słów założycieli duch zgromadzenia jest duchem modlitwy, ubóstwa i pokory, ponadto wielkiej gorliwości apostolskiej i pokornej wiary w Boga. Zgromadzenie popiera wszystko, co szerzy Ewangelię i przeciwstawia się temu, co ją neguje.

Działalność:

Tradycyjne apostolstwo zgromadzenia skupione głównie na katolickiej edukacji i wychowaniu dzieci i młodzieży w szkołach oraz poprawy ich warunków życiowych zwłaszcza tych, pochodzących z ubogich rodzin, dziś ze względu na coraz starszy wiek sióstr i malejącą ich liczbę została zastąpiona innymi formami pracy apostolskiej. Są to m.in.: odwiedziny chorych w szpitalach, duszpasterstwo więzienne, duszpasterstwo w szkołach, edukacja dorosłych, posługa w parafiach, rekolekcje, kierownictwo duchowe, pomoc ludziom ubogim i marginalizowanym, opieka nad ludźmi starszymi.

Historia:

Józefitki z Lochinvar mają swoje korzenie w Zgromadzeniu Sióstr św. Józefa od Najświętszego Serca Jezusa, założonego w 1866 roku w Penola w Australii przez ks. Juliana Tenison Woods’a i św. Mary MacKillop. W owym czasie biedne, wiejskie dzieci w Australii nie miały dostępu do formalnej edukacji i wyrastały na ludzi nieznających Boga. Głównym celem wspólnoty było więc zapewnienie dzieciom z ubogich rodzin wykształcenia opartego na wierze katolickiej, które jednocześnie dawałoby możliwość poprawy sytuacji życiowej.

Zgromadzenie szybko się rozwijało, zakładając coraz liczniejsze domy w różnych częściach kraju. Posiadało scentralizowany zarząd, co nie zawsze podobało się ówczesnym biskupom. Jeden z domów zgromadzenia powstał w Perthville. Tamtejszy biskup chciał bardziej kontrolować działalność sióstr w swojej diecezji. W końcu udało mu się przejąć kontrolę nad nimi. Część sióstr powróciła do macierzystej wspólnoty, a część z siostrą Hiacynt Quinlan na czele, postanowiła pozostać. W ten sposób w 1872 roku powstało niezależne diecezjalne zgromadzenie Józefitek z Perthville. Dzięki temu też miejscowe dziewczęta myślące o życiu zakonnym, uzyskały możliwość zrealizowania swojego powołania. Siostry przyjęły czarne habity w odróżnieniu od Józefitek Najświętszego Serca, które nosiły habity brązowe. Od tego czasu zaczęto siostry nazywać józefitkami „czarnymi” i „brązowymi”.

W 1883 roku cztery siostry z Perthville przybyły do Lochinvar dając początek nowemu, diecezjalnemu zgromadzeniu Józefitek czarnych, podległemu miejscowemu biskupowi. Były to: s. Ambrose Joseph Dirkin – przełożona, s. Aloysius Cahill, s. Baptist Dugan oraz s. Imelda Flood. Zgodnie z charyzmatem ks. Woodsa i m. Mary MacKillop, główną działalnością wspólnoty była edukacja. Siostry zakładały szkoły i internaty, szczególnie w odległych rejonach diecezji, kształciły też przyszłych nauczycieli.

Strony www:
www.ssjl.org.au

4 września 2016

Krzyżowcy

Kanonicy Regularni Zakonu Świętego Krzyża (OSC)
Canonici Regulares Ordinis Sanctae Crucis
Canons Regular of the Order of the Holy Cross (Crosiers)
Canonici Regolari dell' Ordine della Santa Croce (Crocigeri)
Canónigos Regulares de la Orden de la Santa Cruz (Crucíferos)
Cônegos Regulares da Ordem da Santa Cruz (Crúzios)
Chanoines Réguliers de l'Ordre de la Sainte Croix (Crosiers)
Regularkanoniker des Ordens vom Heiligen Kreuz (Kreuzherren)
Orde van het Heilig Kruis (Kruisheren)
Ordo Salib Suci (Krosier)

Data i miejsce założenia:
1210 rok - Belgia

Założyciel:
bł. Theodore de Celles

Liczba zakonników na świecie: 425 (w tym 269 kapłanów) * dane z 2011 roku
Krzyżowcy obecni są w krajach: Belgia, Holandia, Niemcy, Austria, Włochy, USA, Brazylia, RD Kongo, Indonezja.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Biały habit przepasany czarnym pasem, czarny szkaplerz z wyszytym na piersi czerwono-białym krzyżem, czarna pelerynka z guzikami.

Przełożony generalny: fioletowy mucet zamiast pelerynki, na piersi zawieszony krzyż.

Duchowość:

Charyzmat zakonu określają trzy słowa: wspólnota, modlitwa, służba.

Zgodnie z regułą św. Augustyna, według której żyją Krzyżowcy, kładą oni duży nacisk na życie wspólnotowe. Razem żyją, wspólnie modlą się i pracują. Modlitwa jest źródłem ich życia wewnętrznego. Zakonnicy pięć razy dziennie zbierają się na modlitwie. Szczególne miejsce zajmuje liturgia Eucharystyczna oraz Liturgia Godzin, która wyznacza rytm całego życia modlitewnego Krzyżowców. Po oddaniu Bogu chwały na modlitwie zakonnicy poświęcają się służbie Panu Jezusowi w osobach bliźnich poprzez różne formy działalności apostolskiej.

Centralne miejsce w duchowości zakonu zajmuje Krzyż Chrystusa, który jest znakiem nadziei i chwały. Kapłani i bracia są powołani, by wziąć w objęcia i głosić Krzyż Jezusa Chrystusa całym swoim życiem, pomagając ludziom odnaleźć nadzieję w cierpieniu i radość pośród codziennej walki.

Zewnętrznym wyrazem duchowości zakonu jest czerwono-biały krzyż wyszyty na szkaplerzu. Kolor czerwony oznacza Krew, a biały Wodę, które wypłynęły z przebitego boku Chrystusa po Jego śmierci na krzyżu. Czerwony przypomina zakonnikom także o ich czci do Eucharystii, a biały o ich chrzcie, ponadto czerwony symbolizuje cierpienie, a biały chwałę nieba, jaka czeka później. Główną patronką zakonu jest św. Otylia z Kolonii. /Konstytucje Krzyżowców/

Działalność:

Zakonnicy prowadzą parafie, głoszą rekolekcje, zajmują się kierownictwem duchowym, duszpasterstwem więziennym, pomocą imigrantom, ludziom będącym w potrzebie, pracują w edukacji, opiekują się osobami starszymi, pełnią funkcję kapelanów.

Historia:

Założyciel zakonu bł. Theodore de Celles uczestnicząc w Trzeciej Wyprawie Krzyżowej do Ziemi Świętej, poznał w Jerozolimie Kanoników Regularnych Grobu Świętego. Przykład ich sposobu życia bardzo mu się spodobał. Po powrocie do Belgii, biskup diecezji Liege, któremu towarzyszył Theodore podczas krucjaty, mianował go kanonikiem katedry.

Wówczas Theodore zaczął myśleć o powołaniu do istnienia zakonu wzorowanego na Bożogrobcach. W 1210 roku wraz z czterema towarzyszami założył pierwszą wspólnotę zwaną Clairlieu w mieście Huy w Belgii. Sześć lat później udał się do Rzymu prosić papieża o potwierdzenie zgody na nowy zakon, co też uzyskał.

W początkowym okresie zakonnicy znani byli jako Bracia Krzyża Świętego. Przyjęli regułę św. Augustyna; czas dzielili między modlitwę liturgiczną i apostolstwo. Szczególnie mocno angażowali się w prowadzenie domów gościnnych dla pielgrzymów, które zwane były wówczas szpitalami.

Pierwszy cios zakonowi przyniosła Reformacja. Drugi, jeszcze cięższy, Rewolucja Francuska i rządy napoleońskie. Na początku XIX wieku pozostały przy życiu tylko dwa klasztory w Holandii. W 1840 roku z powodu zakazu przyjmowania nowych członków wprowadzonego przez władze świeckie, zakon liczył zaledwie czterech zakonników. Po uchyleniu tego prawa w 1840 roku do zakonu zaczęła zgłaszać się duża liczba kandydatów, w tym księży diecezjalnych, dzięki temu zakon szybko się odrodził.