Marianistki

Córki Maryi Niepokalanej (FMI)
Daughters of Mary Immaculate (Marianist Sisters)
Figlie di Maria Immacolata d'Agen (Marianiste)
Hijas de María Inmaculada (Marianistas)
Filhas de Maria Imaculada (Marianistas)
Filles de Marie Immaculée (Religieuses Marianistes)
Töchter von Maria Immaculata (Marianistinnen)
inna nazwa: Córki Maryi Niepokalanej z Agen

Data i miejsce założenia:
1816 rok - Francja

Założyciele:
bł. Wilhelm Józef Chaminade
m. Adèle de Batz de Trenquelléon

Liczba sióstr na świecie: 374   * dane z 2008 roku

Marianistki obecne są w krajach: Francja, Hiszpania, Włochy, USA, Kolumbia, Ekwador, Brazylia, Argentyna, Chile, Wybrzeże Kości Słoniowej, Togo, Indie, Korea Płd., Japonia.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Brak wspólnoty stroju zakonnego. Znakiem wspólnym jest zawieszony na piersi krzyżyk z literą „M”.

W Korei: Szary habit lub bezrękawnik z białą bluzką, na głowie biały welon, na piersi zawieszony krzyżyk z literą "M".
Możliwy również czarny habit lub bezrękawnik z czarnym welonem.

We Włoszech:
Szary habit lub bezrękawnik,
czarny welon.

Marianistki w Afryce

Marianistki w Indiach

W większości krajów, m.in. Francji,
USA, w Ameryce Płd., Japonii
siostry przestały chodzić w habitach.

Habit historyczny:

 ----------------------------------------------

Czarny habit, przepasany białym pasem, na głowie biały czepek i czarny welon, na piersi zawieszony krzyżyk, przy boku różaniec.

 ----------------------------------------------

----------------------------------------------

Duchowość:

Fundamentem duchowości zgromadzenia są: wiara i przymierze z Maryją. Od Niej Marianistki czerpią wzór życia wiarą i całkowitej gotowości do służenia Bogu.

Jezus Chrystus, Syn Boży, stał się Synem Maryi dla zbawienia ludzi; siostry wierzą więc, że poświęcenie się Jej jest najlepszym sposobem, aby nieść Chrystusa światu. Powołanie Marianistek opiera się na przymierzu z Maryją, potwierdzonym składanym czwartym ślubem zakonnym – stałości. Ślubowana stałość oznacza wytrwałość, lojalność i zaangażowanie w pomaganiu Maryi w pełnieniu Jej misji dawania Chrystusa światu.

Cechą szczególną zgromadzenia jest duch rodzinny, intensywne życie wspólnotowe, i gościnność. Siostry starają się żyć ideałem pierwszych wspólnot chrześcijańskich, mając jedno serce i jedną duszę pokazując, że dziś - tak jak na początku istnienia Kościoła - jest możliwe, aby żyć zgodnie z nakazami Ewangelii.

Działalność:

Marianistki podejmują się każdej formy apostolstwa, jeśli tylko nakierowana jest na kształtowanie wiary i życia chrześcijańskiego oraz rozwoju wspólnot chrześcijańskich. Aktualnie siostry pracują w dziedzinie edukacji w szkołach, katechizują, zajmują się religijnym wychowaniem, pracą duszpasterską oraz pracą w domach rekolekcyjnych, posługują chorym w szpitalach, przychodniach, odwiedzają więźniów, wspomagają ubogich.

Historia:

Francuski kapłan bł. Wilhelm Józef Chaminade, zmuszony do opuszczenia kraju w skutek prześladowań Rewolucji Francuskiej, kilka lat spędził w Hiszpanii w Saragossie, gdzie w sanktuarium Matki Bożej na Kolumnie otrzymał światło dotyczące jego misji w Kościele. Odtąd pragnął rechrystianizacji porewolucyjnej Francji. Wzorem dla jego działań stała się Matka Boża, a szczególnie jej udział w tajemnicy Wcielenia: najwierniej naśladować Pana Jezusa można tylko przez oddanie się Maryi, tak jak Boży Syn oddał się Maryi stając się Jej Synem.

W tym samym czasie młoda kobieta Adèle de Batz de Trenquelléon wraz z rodziną również przebywała na wygnaniu poza Francją z przyczyn politycznych. Marzyła o wstąpieniu do Karmelu. Bł. Wilhelm i Adèle nawiązali ze sobą kontakt; ożywiało ich wspólne pragnienie odrodzenia wiary w zobojętniałym religijnie kraju. Po powrocie do Francji Wilhelm rozpoczął dzieło odnawiania Sodalicji Mariańskich, z którego zrodzili się Marianiści – męskie zgromadzenie zakonne. Adèle natomiast założyła stowarzyszenie dla młodych dziewcząt, poświęcone służbie ubogim i ewangelizacji wsi. Kapłan powoli wprowadzał ją w duchowość przymierza z Matką Bożą, co ostatecznie zaowocowało narodzinami w 1816 roku w mieście Agen zgromadzenia Córek Maryi Niepokalanej.

Ciekawostką jest fakt, że choć zarówno bł. Wilhelm, jak i Adèle mieli wspólny udział w kształtowaniu się zgromadzenia sióstr, stając się jego założycielami, jednak nigdy w życiu nie spotkali się osobiście; ich kontakt był jedynie korespondencyjny.

Strony www:
Dom generalny: www.fmi-adele.org
Francja: www.les-religieuses-marianistes.fr
Hiszpania: http://marianistas.org/portada/religiosas-fmi
Włochy: www.marianiste.it
USA: www.marianist.com/sisters
Brazylia: http://marianistasbrasil.org/religiosas-marianistas
Korea Płd.: http://marianist-fmi.com
Japonia: www.marianist.jp


 

Karmelitanki św. Teresy od Dzieciątka Jezus

Siostry Karmelitanki św. Teresy od Dzieciątka Jezus (CST)
Carmelite Sisters of Saint Therese of the Infant Jesus
Suore Carmelitane di Santa Teresa di Gesù Bambino
Hermanas Carmelitas de Santa Teresa del Niño Jesús
Irmãs Carmelitas de Santa Teresa do Menino Jesu
Sœurs Carmélites de Sainte Thérèse de l'Enfant Jésu

Data i miejsce założenia:
1917 rok - USA

Założyciel:
o. Edward Soler OCD

Liczba sióstr na świecie: 32
Karmelitanki św. Teresy od Dzieciątka Jezus obecne są w krajach: USA.
Dom generalny: USA (Oklahoma City, OK)

Habit aktualny:

Brązowy habit przepasany paskiem z materiału, brązowy szkaplerz
z prostokątnym wycięciem pod szyją, biały kołnierz, na głowie czarny welon z białą wypustką.

Stroju dopełnia biały płaszcz chórowy.

Habit historyczny:

Duchowość:

Zgromadzenie żyje duchem karmelitańskim. Jego kontemplacyjny charakter wymaga rozmodlenia, ciszy i skupienia. Modlitwa wstawiennicza zanoszona jest za Lud Boży, kapłanów i tych, którzy głoszą Ewangelię oraz w intencjach powierzanych siostrom. 

Dużą czcią otaczana jest Maryja, Matka Karmelu. Siostry szczególnie starają się wzorować na św. Teresie od Dzieciątka Jezus, aby jak ona odznaczać się dziecięcą ufnością do Boga, umiłowaniem prostoty, gorliwym staraniem o to, by Bóg był przez wszystkich kochany.

W każdej chwili życia chcą być świadkami obecności Boga w osobie Jezusa Chrystusa, żywego i zmartwychwstałego, wiary i nadziei życia wiecznego. Siłą jednoczącą wspólnotę sióstr jest uczestnictwo w codziennej Mszy Świętej.

Działalność:

Tradycyjnym polem działalności zgromadzenia jest edukacja katolicka i formacja chrześcijańska młodzieży. Aktualnie siostry prowadzą dwa programy edukacyjne: jeden dla małych dzieci z rodzin robotniczych na obszarach miejskich, drugi: dla osób marginalizowanych na obszarach wiejskich. Ponadto siostry posługują chorym oraz pomagają w duszpasterstwie parafialnym.

Historia:

W 1916 roku o. Edward Soler OCD został proboszczem parafii karmelitańskiej w górniczym mieście Hartshorne, w stanie Oklahoma w USA. Parafia ta miała dwa kościoły misyjne w okolicznych miejscowościach, jeden z nich w Gowen. Tam właśnie o. Edward chciał założyć szkołę dla dzieci Indian.

Chęć poprowadzenia szkoły wyraziła młoda miejscowa kobieta Maria Loretta Cavanaugh. Wkrótce o. Edward znalazł kolejne trzy kobiety do pracy w charakterze nauczycielek. 

Za jego radą, w 1917 roku, zostały siostrami tercjarkami karmelitańskimi, zamieszkały razem i zaczęły pracę w szkole. W 1925 roku liczba sióstr wzrosła do 12. Było to wystarczająco dużo, by starać się o oficjalne uznanie przez Kościół wspólnoty, jako zgromadzenia zakonnego, co stało się w 1928 roku. Maria Loretta Cavanaugh została wybrana na przełożoną, przyjmując imię zakonne m. Agnes Teresa. W Oklahoma City siostry osiedliły się w 1926 roku, gdzie znajduje się dom główny zgromadzenia.

Strony www:
www.oksister.com

Służebnice Najświętszej Maryi z Wieczernika

Zgromadzenie Sióstr Służebnic Najświętszej Maryi z Wieczernika (SMC)
Congregation of the Servant Sisters of Blessed Virgin Mary of Cenacle
Congregación de las Hermanas Siervas de Santa María del Cenáculo
Congregação das Irmãs Servas de Santa Maria do Cenáculo
Congregazione delle Suore Serve di Santa Maria del Cenacolo
Congrégation des Sœurs Servantes de sainte Marie du Cénacle
Inna nazwa: Służebnice z Wieczernika

Data i miejsce założenia:
1983 rok - Mozambik

Założycielki:
m. Alda Macuaca
m. Matilde Nhabanga

Liczba sióstr na świecie: 16 (w tym: 9 sióstr profesek, 4 nowicjuszki,
3 postulantki)  * dane z 2008 roku
Służebnice Najświętszej Maryi z Wieczernika obecne są w krajach: Mozambik.
Dom generalny: Mozambik (Chicumbane)

Habit aktualny:

Błękitny habit z błękitnym kołnierzykiem, na głowie biały welon, na piersi zawieszony krzyżyk.

Duchowość:

Zgromadzenie opiera się na duchowości zakonu serwitów, która charakteryzuje się: oddaniem Matce Bożej, naśladowaniem Jej we współpracy w dziele Zbawienia, duchem służby, duchem nawrócenia, czyli stałego zwrócenia się do Boga oraz naciskiem na wspólnotę braterską.

Szczególnym zadaniem zgromadzenia jest modlitwa i praca w intencji powołań do kapłaństwa i życia zakonnego i wzrostu w świętości ludzi Bogu poświęconych.

Siostry jednoczą się z Bogiem przez udział w codziennej liturgii, Słowo Boże, adorację Najświętszego Sakramentu.

Działalność:

Zgromadzenie stara się pomagać ludziom cierpiącym, jak to możliwe. Siostry otwarły szkołę dla dzieci, opiekują się sierotami oraz porzuconymi ludźmi starszymi, współpracują z duchowieństwem w szerzeniu zasad chrześcijańskiego życia, angażują się w formację ludzi świeckich.

Historia:

Założycielkami Sióstr Służebnic Najświętszej Maryi z Wieczernika są m. Alda Macuaca oraz m. Matilde Nhabanga. Wspólnota powstała w 1983 roku w Mozambiku, aby służyć potrzebującym oraz współpracować w działaniach duszpasterskich Kościoła. Dom macierzysty powstał w miejscowości Chicumbani.
Zgromadzenie agregowane jest do zakonu serwitów.

Dom generalny:
Servas de Santa Maria no Cenáculo
C. P. 201 – Chicumbane – Gaza – Xai-Xai
Mozambique
Tel. 82-3983620
e-mail: aldamacuacua.cenaculo@gmail.com

Słudzy Niepokalanego Serca Maryi

Instytut Sług Niepokalanego Serca Maryi (ICMS)
Istituto dei Servi del Cuore Immacolato di Maria
Institute of the Servants of the Immaculate Heart of Mary
Instituto de los Siervos del Corazón Inmaculado de María
Instituto dos Servos do Coração Imaculado de Maria
Institut des Serviteurs du Coeur Immaculé de Marie

Data i miejsce założenia:
1991 rok - Włochy

Założyciel:
o. Gino Burresi

Liczba zakonników na świecie: brak danych

Słudzy Niepokalanego Serca Maryi obecni są w krajach: Włochy, Portugalia, Brazylia.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Czarny habit przepasany skórzanym paskiem, przy prawym boku różaniec.

Duchowość:

Duchowość zgromadzenia polega na poświęceniu się Bogu przez Niepokalane Serce Maryi. Jak Matka Boża poświęciła się całkowicie służbie dziełu swego Syna, wyrzekając w czasie Zawistowania: Oto ja służebnica Pańska (Łk 1, 38), tak Słudzy Niepokalanego Serca Maryi – wybierając Maryję jako nauczycielkę i przewodniczkę - oddają swoje życie Bogu, aby przez uświęcenie własne i bliźnich pracować dla zbawienia człowieka.

Szczególne miejsce w duchowości wspólnoty zajmuje orędzie Najświętszej Maryi Panny przekazane trojgu pastuszkom w Fatimie w 1917 roku. Głównym zadaniem zakonników jest więc spełnienie woli Bożej przekazanej przez Maryję: Bóg chce ustanowić na świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca, aby zbawić grzeszników. W związku z tym za Maryją wzywają do nawrócenia i pokuty, co czynią poprzez pracę apostolską.

Tajemnica Kościoła to drugi ważny element w duchowości zakonników. Oddanie się Chrystusowi oznacza służbę Jego Ciału, którym jest Kościół. Oprócz trzech zwykłych ślubów zakonnych Słudzy składają czwarty - posłuszeństwa osobie Ojca Świętego i Magisterium Kościoła, zgodnie z wiarą, że: Ubi Petrus ibi Ecclesia - Gdzie jest Piotr, tam Kościół.

Działalność:

W swoim apostolstwie Słudzy skupiają się na propagowaniu nabożeństwa do Matki Bożej, znajomości orędzia fatimskiego, praktyki poświęcenia się Jej Niepokalanemu Sercu, zachęcają do prowadzenia życia sakramentalnego, szczególnie w odniesieniu do Sakramentu Eucharystii i Pokuty, zachęcają również do adoracji Najświętszego Sakramentu, do przywrócenia praktyki odmawiania różańca, w wielu miejscach w krajach zachodnich niemal całkowicie porzuconej, starają się rozprzestrzeniać i bronić prawd wiary wobec błędów współczesnych czasów.
Czynią to poprzez misje ludowe, ćwiczenia duchowne, dystrybucję ulotek, książek i czasopism religijnych, prowadzenie parafii, duszpasterstwa młodzieżowe, pomagają także ubogim. Gotowi są do współpracy z papieżem w głoszeniu Dobrej Nowiny wszystkim narodom.

Historia:

Słudzy Niepokalanego Serca Maryi są częścią ruchu maryjnego o nazwie Rodzina Niepokalanego Serca Maryi, skupiającego w sobie także gałąź sióstr zakonnych oraz ludzi świeckich.

Wspólnota męska powstała w 1991 roku w diecezji Subiaco we Włoszech. Założył ją o. Gino Burresi należący do Zgromadzenia Oblatów Dziewicy Maryi. W skutek szerzących się ateizmu, sekularyzmu i liberalizmu, które tak poważnie podważały podstawowe wartości i normy moralności chrześcijańskiej, jako szczególnie aktualne widział wezwanie Pana Jezusa: Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię! (Mk 1,15), powtórzone przez Maryję w czasie objawień w Fatimie.

Ojciec Burresi starał się propagować orędzie fatimskie i postawił je w centrum duchowości całego ruchu. Żądanie Matki Bożej, by przez Jej Niepokalane Serce nieść Chrystusa światu stało się główną inspiracją do założenia ruchu.

Instytut Sług Niepokalanego Serca Maryi stał się zgromadzeniem na prawie diecezjalnym już w 1993 roku.

Strony www:
www.icmf.it/index.php/chi-siamo/servi


 

ss. Betańskie Franciszkanki Maryi Niepokalanej

Siostry Betańskie Franciszkanki Maryi Niepokalanej
Hermanas de Betania Franciscanas de Maria Inmaculada
Irmãs de Betânia Franciscanas de Maria Imaculada
Sisters of Bethany, Franciscans of Mary Immaculate
Suore di Betania Francescane di Maria Immacolata
Sœurs de Béthanie Franciscaines de Marie Immaculée
Schwestern von Bethanien Franziskanerinnen von Maria Immaculata

Data i miejsce założenia:
1955 rok - Meksyk

Założycielka:
m. Maria del Carmen - Josefina Urquiza Fernández de Jaúregui

Liczba sióstr na świecie: brak danych
Siostry Betańskie Franciszkanki Maryi Niepokalanej obecne są w krajach: Meksyk.
Dom generalny: Meksyk (Tlanepantla)

Habit aktualny:

Biały habit przepasany białym sznurem, niebieski szkaplerz, na głowie czarny welon z białą wypustką, na piersi przypięty znak zgromadzenia
ze słowami: Służyć Bogu z radością, przy boku różaniec.

Na co dzień używany jednolity strój świecki: biała bluzka, granatowa kamizelka, granatowa spódnica, na piersi zawieszony franciszkański krzyżyk, na głowie czarny welon z białą wypustką lub strój bez welonu.

Habit historyczny:

Duchowość:

Siostry są powołane, aby być ewangeliczną Betanią, gdzie służy się Bogu i bliźnim z miłością miłosierną w prostocie i radości.

Zgromadzenie łączy w sobie duchowość franciszkańską z salezjańską. Dokładniej polega to na łączeniu zwłaszcza kontemplacyjnego rysu duchowości św. Franciszka z Asyżu ze stylem apostolskim św. Jana Bosko. Wspólnota ma więc charakter kontemplacyjno-czynny. Duch zgromadzenia cechuje się stawianiem na pierwszym miejscu Bożej chwały, do czego konieczna jest postawa własnego umniejszenia, typowa dla duchowości franciszkańskiej; ponadto odznacza się także wiernością, miłością i delikatnością względem bliźnich.

Oprócz św. Franciszka i św. Jana Bosko siostry starają się naśladować Maryję Niepokalaną, aby stać się narzędziem w ręku Boga. Jezus Chrystus wypełnia ich serca i On jest ich bogactwem, dzięki czemu za Maryją powtarzają: Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim (Łk 1, 46-47).

Działalność:

Głównym zadaniem apostolskim zgromadzenia jest katolicka edukacja dzieci i młodzieży, która realizowana jest m.in. w kilku prowadzonych przez siostry szkołach.

Historia:

Josefina Urquiza Fernández wstąpiła do Zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki (salezjanek) w Meksyku z pragnieniem bycia misjonarką. Od razu też wyjechała na misje Kubę, gdzie odbywała formację zakonną. W czasie obłóczyn otrzymała imię Maria del Carmen.

Po kilku latach życia zakonnego wróciła do Meksyku. Kontakt z siostrami franciszkankami sprawił, że zachwyciła się duchem św. Franciszka z Asyżu. Zaczęła odczuwać pragnienie, by założyć nową rodzinę zakonną łączącą dwie duchowości: salezjańską i franciszkańską.

W 1955 roku, po otrzymaniu zgody przełożonych zakonnych i Stolicy Apostolskiej opuściła swoje dotychczasowe zgromadzenie i osiedliła się w mieście Tlalnepantla na północ od stolicy Meksyku, gdzie wraz z dwoma towarzyszkami założyła nową wspólnotę. Wkrótce w mieście powstała pierwsza szkoła zgromadzenia.

Rok później siostry rozpoczęły nowicjat, a po dwóch kolejnych latach złożyły pierwsze śluby już jako Siostry Betańskie. Obecnie wspólnota jest zgromadzeniem zakonnym na prawie diecezjalnym.

Strony www:
http://hermanasdebetania.weebly.com