Justynianki

Zakon Justynianek Kanoniczek Regularnych (OJCR)
Orden de Justinianas Canónigas Regulares
Order of Giustinian Nuns Canonesses Regular
Ordine Giustiniane Canonichesse Regolari

Data i miejsce założenia:
XV wiek - Włochy

Założyciel:
św. Wawrzyniec Justiniani (Justynian)

Liczba sióstr na świecie: brak danych
Justynianki obecne są w krajach: Hiszpania, Peru.
Dom generalny: każdy klasztor jest autonomiczny

Habit aktualny:

Biały habit z niebieskim szkaplerzem, na głowie biały czepek i czarny welon, na piersi przypięty medal z wizerunkiem Niepokalanej, papieskiej tiary i kluczami św. Piotra, przy boku różaniec. Stroju dopełnia niebieski płaszcz.

Strój cały biały - nowicjuszki; strój cały niebieski - postulantki.

Duchowość:

Mniszki Justynianki to duchowe córki św. Wawrzyńca Justinianiego. Celem zakonu jest chwała Boża, uświęcenie sióstr i zbawienie ludzi. Szczególnym zadaniem mniszek jest nieustanna modlitwa za Wikariusza Chrystusa, pasterzy Kościoła oraz o owoce posługi kapłańskiej na całym świecie.
Swoje powołanie siostry wypełniają na drodze życia kontemplacyjnego, w oparciu o Ewangelię Jezusa Chrystusa, regułę św. Augustyna i konstytucje zakonu, pod kierownictwem ksieni klasztoru.

Duchowość Justynianek inspirowana jest osobą Niepokalanej, Matki i Oblubienicy Słowa, będącej obrazem Kościoła, pełnej czystości i piękna. Na Jej cześć siostry noszą habity w kolorze niebieskim i białym. Ponadto mocno podkreślana jest miłość i szacunek dla Biskupa Rzymu. Maryja Niepokalana oraz św. Piotr są patronami zakonu.

Konstytucje określają, że powołaniem sióstr jest miłość; ale nie miłość, która jest zamknięta w ścianach klauzury, lecz miłość apostolska, która ogarnia sercem świat aż po jego krańce.

Justynianki żyją w odosobnieniu za ścisłą klauzurą papieską, w milczeniu, w niewielkim kontakcie z ludźmi na zewnątrz i rzadkim korzystaniem z mediów, co sprzyja zjednoczeniu z Bogiem.
Centrum modlitw stanowi Eucharystia. Dzień przeplatany jest Liturgią Godzin, która poświęca kultowi Bożemu wszystkie godziny dnia i nocy. Ponadto jest przeznaczony czas na modlitwę osobistą, czytanie duchowne, codzienne odmawianych jest piętnaście tajemnic Różańca, a w okresie Wielkiego Postu odprawiane jest nabożeństwo Drogi Krzyżowej.
Pokuta i umartwienie jest istotnym elementem powołania Justynianek od początku istnienia zakonu. Mniszki poszczą przez cały Adwent, Wielki Post oraz w każdy piątek roku. Milczenie przerywane jest czasem rekreacji, która umacnia siostrzaną miłość, skupioną wokół wspólnego celu, którym jest Bóg i buduje ducha rodzinnego.

Działalność:

Zakon nie prowadzi zewnętrznej działalności. Apostolstwem mniszek jest modlitwa, która przeplatana jest pracą na terenie klasztoru.

Historia:

Zakon Justynianek sięga korzeniami XV wieku i jest żeńską gałęzią włoskiego Zakonu Kanoników Regularnych z San Giorgio in Alga założonego w 1404 roku właśnie na wyspie San Giorgio in Alga koło Wenecji.

Św. Wawrzyniec Justiniani nie był faktycznym założycielem zakonu. Kanonicy Regularni kształtowali się od końca XIV wieku i początkowo nie mieli charakteru ściśle zakonnego. W 1404 roku sporządzono pierwsze statuty, nadając wspólnocie bardziej konkretny kształt, co przyjęte zostało za oficjalną datę założenia zakonu. Św. Wawrzyniec wstąpił do wspólnoty na początku XV wieku. W 1424 roku został pierwszym przełożonym generalnym, opracował konstytucje, znacznie przyczynił się rozwoju duchowego zakonu, stąd traktowany był jako założyciel. Zakon nigdy nie był jednak duży liczebnie, choć powstało kilka domów głównie we Włoszech.

 

Nie jest znana data powstania gałęzi żeńskiej. Mniszki uważają się za duchowe córki św. Wawrzyńca. Gałąź męska obecnie już nie istnieje; gałąź żeńska przetrwała do dziś. Justynianki żyją w czterech klasztorach w Hiszpanii, dokąd przybyły w 1490 roku i w jednym w Peru.

Strony www:
Hiszpania – klasztor w Cuenca: http://justinianascuenca.blogspot.com.es

Bazylianki Soarytki

Zgromadzenie Sióstr Bazylianek Soarytek (BC)
Congregation of Basilian Chouerite Sisters
Congregazione delle Suore Basiliane Soarite
Congregación de las Hermanas Basilianas Soariats
Congrégation des Religieuses Basiliennes Chouérites
Zgromadzenie greckokatolickie obrządku melchickiego.

Data i miejsce założenia:
1737 rok - Liban

Liczba sióstr na świecie: 130
Bazylianki Soarytki obecne są w krajach: Liban, Syria, Jordania, Egipt, Francja, Australia.
Dom generalny: Liban (Zouk Mikael)

Habit aktualny:

Czarny habit z białym kołnierzykiem o rogach prostych lub czarny bezrękawnik i biała bluzka, na głowie czarny welon z białym paskiem, na piersi zawieszony krzyżyk.

Habit historyczny:

 ----------------------------------------------

Duchowość:

Życie codzienne zgromadzenia opiera się na regule św. Bazylego Wielkiego. Celem istnienia wspólnoty jest uwielbienie Boga oraz budowanie Mistycznego Ciała Chrystusa poprzez własne uświęcenie, apostolstwo w dziedzinie edukacji i ewangelizacji, pełnienie dzieł chrześcijańskiej miłości i świadectwo życia.

Aby uświęcić siebie Bazylianki żyją w stałej obecności Boga i w zjednoczeniu z Nim, dążąc do doskonałej miłości, która jest podstawą i zwieńczeniem bazyliańskiej duchowości. Miłość ta realizuje się przede wszystkim w miłości bliźniego, dlatego powołanie bazyliańskie silny nacisk kładzie na życie wspólnotowe, które jest okazją do praktykowania cnót ewangelicznych, szczególnie posłuszeństwa i pokory.

Życie duchowe koncentruje się wokół modlitwy liturgicznej, Biblii będącej konstytucją życia religijnego, czytania duchowego, ascezy i pokuty. Ważne miejsce zajmuje również praca zarówno intelektualna, jak i ręczna.

Zgromadzenie Sióstr Bazylianek Soarytek należy do Melchickiego Kościoła Greckokatolickiego, czerpie więc także z duchowości tego obrządku i jest zakorzenione w tradycji wschodniej.

Działalność:

Siostry posługują w dziedzinie edukacji i wychowania, prowadzą 14 szkół, domy dziecka, katechizują, organizują letnie obozy dla młodzieży, służą także chorym w szpitalach, klinikach, domach opieki, pracują wśród niesłyszących oraz w domach dla osób starszych, angażują się w pracę parafialną, w różne duszpasterstwa, przygotowują dzieci do Pierwszej Komunii Świętej, dbają o wystrój i piękno kościołów, siostry tworzą chór, który śpiewa w czasie liturgii. Ponadto piszą ikony, malują obrazy religijne, szyją szaty liturgiczne.

Historia:

Zakon Bazylianek Soarytek powstał w łonie Greckokatolickiego Kościoła Melchickiego.
Dziesięć kobiet należących do Bractwa Matki Bożej prowadzonego przez Ojców Jezuitów zapragnęło poświęcić się Bogu w życiu zakonnym. Zwróciły się one do Bazylianów Soarytów z prośbą o kierownictwo. W 1737 roku na wzgórzu w Zouk Mikael w dzisiejszym Libanie powstał pierwszy klasztor żeńskiej gałęzi zakonu.

Początkowo Bazylianki Soarytki były wspólnotą kontemplacyjną, żyjącą za klauzurą. W oparciu o regułę św. Bazylego mniszki spędzały długie godziny w dzień i w nocy na modlitwie liturgicznej i adoracji Boga, na pokucie i wyrzeczeniu. Utrzymywały się ze swojej pracy w myśl bazyliańskiej zasady, że życie mnicha jest życiem modlitwy i pracy.

W połowie XX wieku mniszki zaczęły odczuwać potrzebę zmiany charakteru zakonu ze ściśle kontemplacyjnego na czynny. W 1953 roku otrzymały zgodę Stolicy Apostolskiej, a rok później wybrano pierwszą przełożoną generalną i zarząd, uzyskując tym samym niezależność od Ojców Soarytów, którzy do tej pory kierowali mniszkami. Siostry postanowiły zaangażować się w edukację i wychowanie młodego pokolenia, posługę wśród chorych i cierpiących oraz w pracę duszpasterską.

Strony www:
www.religieuses-b-c.net

Filmy:

część I:



część II:

Pocieszyciele

Zgromadzenie Braci Pocieszycieli z Getsemani (CCG)
Congregatio Fratrum Consolatorum de Gethsemani
Congregation od the Brothers Consolers of Gethsemane
Congregazione dei Fratelli Consolatori del Getsemani
Congregación de los Hermanos Consoladores de Getsemaní
Congregação dos Irmãos Consoladores de Getsêmani
Congrégation des Frères Consolateurs de Gethsémani
Kongregation der Brüder Tröster von Gethsemane
Kongregácia Bratov Tešiteľov z Getsemán
Zgromadzenie złożone z kapłanów i braci zakonnych.

Data i miejsce założenia:
1922 rok - Austria

Założyciel:
o. Józef Jan Litomisky

Liczba zakonników na świecie: 37 - w tym 5 nowicjuszy (w Polsce: 22)  * dane z 2015 roku
Pocieszyciele obecni są w krajach: Polska, Słowacja, Austria, Rosja.
Dom generalny: Słowacja (Marianka)

Habit aktualny:
.

Czarny habit z kapturem, z wszytym z przodu szkaplerzem, przepasany czarnym skórzanym paskiem, przy boku różaniec. Po ślubach wieczystych biały kaptur i biały płaszcz używany podczas adoracji.
W regionie słowacko - austriackim bracia na co dzień noszą białe kaptury.

 

Duchowość:

Życie duchowe Braci Pocieszycieli wyraża się w całkowitym oddaniu Boskiemu Sercu Jezusa, adorowaniu Go, wynagradzaniu, niosąc w ten sposób pociechę w Jego największej boleści i samotności w Ogrodzie Getsemani poprzez modlitwę, ofiarę i pracę apostolską. Charyzmat Pocieszycieli zamknięty jest w zawołaniu wspólnoty: Wszystko dla pocieszenia Boskiego Serca Jezusa.

Zgodnie z wolą Założyciela zgromadzenie codziennie powraca do ostatnich chwil ziemskiego życia Pana Jezusa, które aż do śmierci było przeniknięte wielkim smutkiem. Charyzmat Pocieszycieli ma swoje źródło w prośbie samego Pana Jezusa, który w czasie modlitwy w Ogrodzie Getsemani prosił uczniów: zostańcie tu i czuwajcie ze Mną. 

Dlatego pierwszym sposobem wypełniania swojego powołania przez zakonników jest modlitwa, szczególnie codzienna, godzinna adoracja Najświętszego Sakramentu w czasie której przepraszają i wynagradzają Boskiemu Sercu za doznawane zniewagi. W Wielki Czwartek w domach zgromadzenia adoracja ta trwa przez całą noc i następny dzień, aż do liturgii Wielkiego Piątku. W codziennej modlitwie braci stałe miejsce zajmuje również pamięć o umierających; modlą się też za ludzi zagrożonych utratą nieba.
.

Drugą formą realizacji chryzmatu jest ofiara. Na wzór Chrystusa zakonnicy żyją w całkowitym wyrzeczeniu się własnej woli, aby bez reszty pełnić wolę Ojca Niebieskiego, aż do oddania samych siebie w ofierze. W czasie ślubów mówią: Wspominając śmiertelną trwogę Jezusa w Getsemani, opuszczenie na Krzyżu oraz osamotnienie w Najświętszym Sakramencie Ołtarza, zobowiązuję się: adorować Go, przepraszać i żyć jako całopalna ofiara za grzechy swoje i cierpiących.

Trzecią formą jest praca apostolska otaczająca troską zwłaszcza więźniów, bezdomnych, chorych i  konających.

Patronami zgromadzenia są: Matka Boża - Bolesna Pocieszycielka, św. Józef, św. Cyryl i Metody, św. Małgorzata Maria Alacoque i św. Faustyna Kowalska. 

Działalność:
Oprócz apostolstwa modlitwy i ofiary Pocieszyciele angażują się w apostolstwo czynne pośród cierpiących duchowo i fizycznie. Otaczają duszpasterską opieką ludzi chorych, konających, więźniów i  bezdomnych, udzielają pomocy żywnościowej ubogim, włączają się w duszpasterstwo parafialne, opiekują się również sanktuariami i przybywającymi do nich pielgrzymami.
.

Historia:
Zgromadzenie założył Czech o. Józef Litomisky. Będąc księdzem diecezjalnym początkowo posługiwał jako wikariusz w czeskich parafiach. Dwa lata po święceniach kapłańskich został wysłany na dalsze studia teologiczne do Wiednia. Tam, oprócz nauki, otoczył duszpasterską opieką czeskich i słowackich katolików. Był to czas I Wojny Światowej więc podjął również posługę duszpasterską w wiedeńskich szpitalach, gdzie zaopatrywał sakramentami świętymi rannych i umierających żołnierzy. Zetknął się tam z duża biedą duchową, gdyż nie wszyscy chcieli pojednać się z Bogiem przed śmiercią.
.

Spustoszenie duchowe i moralne spowodowane przez wojnę zrodziło w kapłanie pragnienie wynagradzania Bogu za grzechy. Stopniowo dojrzewała w nim myśl o założeniu zgromadzenia, którego celem byłoby pocieszanie Boskiego Serca Jezusa w Jego boleści i opuszczeniu w Ogrodzie Getsemani. Swój zamiar przedstawił arcybiskupowi Wiednia, udał się również do Rzymu, gdzie na audiencji u papieża Piusa XI uzyskał jego akceptację i błogosławieństwo. Duchowe wsparcie miał także w osobie m. Róży Vujtechovej, która kilka lat wcześniej powołała do istnienia Siostry Pocieszycielki Boskiego Serca Jezusa.

Rok 1922 stał się rokiem narodzin nowej wspólnoty zakonnej Braci Pocieszycieli z Getsemani. Wtedy została ona kanonicznie erygowana, a pierwsi bracia złożyli śluby zakonne. Zgromadzenie rozwijało się głównie na ziemi czeskiej i słowackiej. W 1939 roku liczyło już 120 zakonników. Dziś bracia posługują w polskiej prowincji z Domem Głównym we Włocławku oraz w regionie słowacko - austriackim z Domem Generalnym w Mariance.

Strony www:

Polska: www.pocieszyciele.pl
 - powołania: http://mlodzipocieszyciele.weebly.com
Słowacja: http://tesitelia.rehola.sk