7 kwietnia 2015

Anuncjatki


Zakon Najświętszej Maryi Panny (OVM lub OAnnM)
Zakon Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny
Ordo de Annuntiatione Beatae Mariae Virginis
Ordre de l'Annonciation de la Vierge Marie (Annonciade)
Ordine dell'Annunciazione della Beata Vergine Maria (Annunziate)
Order of the Annunciation of the Blessed Virgin Mary (Annunciades)
Orden de la Anunciación de la Virgen María (Anunciadas)
Ordem da Anunciação da Virgem Maria (Anunciadas)
Orden der Verkündigung der Seligen Jungfrau Maria (Annuntiatinnen)

Zakon kontemplacyjny, klauzurowy.

Data i miejsce założenia:
1502 rok - Francja

Założycielka:
św. Joanna Francuska - de Valois















Liczba sióstr na świecie: 78 (w Polsce: 4)  * dane z 2009 roku
Anuncjatki obecne są w krajach: Francja, Belgia, Polska, Kostaryka.
Dom generalny: każdy klasztor jest autonomiczny

Habit aktualny:

Polska, Francja, Kostaryka: Szary habit przepasany białym sznurem
z 10 węzłami, czerwony szkaplerz, na głowie biały czepek otaczający twarz, czarny welon, na piersi zawieszony na niebieskiej wstędze medalion z wizerunkiem Matki Bożej, przy boku zawieszona koronka 10 cnót Maryi Panny.
Stroju dopełnia biały płaszcz chórowy.


Belgia: na głowie welon o uproszczonym kroju.


Duchowość:
Powołanie Anuncjatek polega na naśladowaniu życia Najświętszej Maryi Dziewicy na podstawie tego, co zapisane jest w Ewangelii, to znaczy jest naśladowaniem dziesięciu ewangelicznych cnót Maryi. Odnosi się to do dziesięciu miejsc w Ewangelii, w których jest mowa o Maryi, a każdy ukazuje inną Jej cnotę. Są to: czystość, roztropność, pokora, wiara, pobożność, posłuszeństwo, ubóstwo, cierpliwość, miłość, boleść. Tworzą one tzw. Regułę Dziesięciu Cnót Najświętszej Maryi Panny, na której oparte jest całe życie duchowe Anuncjatek. Innymi słowy duchowość zakonu jest Ewangelią praktykowaną tak, jak to czyniła Najświętsza Dziewica.
Siostry starają się naśladować Maryję na trzy sposoby: sercem, ustami i czynem. To naśladowanie powinno być tak doskonałe, by każdy kto będzie widział siostry, widział Maryję wciąż żyjącą pośród nas. A Maryja nie koncentruje się na sobie lecz kieruje całą uwagę na Chrystusa. Naśladowanie Jej jest więc przede wszystkim uwielbieniem Boga i uczynieniem z całego swego życia ofiary miłej Bogu. Każdego ranka, po Jutrzni siostry śpiewają: Maryjo, daj mi myśleć, mówić i czynić to co najbardziej podoba się Bogu i Tobie samej.
W duchowości zakonu ważne miejsce zajmuje także medytacja Męki Chrystusa, zasłuchanie w Słowo Boże i gorliwe życie eucharystyczne.
Anuncjatki prowadzą życie kontemplacyjne, klauzurowe. Kolory w ich habicie mają swoją symbolikę: szary — oznacza pokutę i ubóstwo; czerwony — mękę Chrystusa, miłość i radość; biały — czystość Maryi. Dziesięć węzłów na sznurze oznacza natomiast dziesięć cnót Maryi.



Działalność:
Założycielka określiła modlitwę liturgiczną jako główne zadanie sióstr, a apostolstwem uwielbienie Boga, dlatego dbają one, by liturgia była piękna i przygotowana tak, aby uczestniczący w niej przybyli z zewnątrz ludzie, mogli w ten sposób doświadczyć spotkania z Bogiem. Jako zakon o charakterze kontemplacyjnym mniszki nie wykonują swoich prac poza klasztorem, jednak nie żyją w całkowitym odosobnieniu. Anuncjatki udzielają gościny różnym grupom modlitewnym, w klasztorach odbywają się rekolekcje, ponadto zajmują się rękodziełem, wytwarzają i sprzedają produkty żywnościowe.


Historia:
Założycielką zakonu była córka króla francuskiego Ludwika XI Joanna de Valois, znana później jako św. Joanna Francuska. Już w wieku 5 lat usłyszała w duszy, że przed śmiercią założy zakon ku czci Najświętszej Maryi Panny. Maryja sama wskazała wówczas św. Joannie Ewangelię, jako źródło Jej woli względem zakonu: Każ wypisać wszystko, co w Ewangelii odnosi się do mojego życia na ziemi, uczyń z tego Regułę i postaraj się o jej zatwierdzenie przez Stolicę Apostolską. Wiedz, że dla ciebie samej, jak i dla wszystkich, którzy zechcą ją zachowywać, oznaczać to będzie życie w łasce Jezusa, mojego Syna i mojej, oraz drogę pewną pełnienia woli mojego Syna i mojej.
Jednak zgodnie z ówczesnym obyczajem została zaręczona i poślubiła późniejszego króla Francji Ludwika XII; Joanna uzyskała tym samym tytuł królowej. Z przyczyn politycznych jej mąż rozpoczął zakończone sukcesem starania u Stolicy Apostolskiej o unieważnienie ich małżeństwa.



Joanna po anulowaniu ich związku i utracie tytułu królowej Francji w 1498 roku, oddała się modlitwie i uczynkom miłosierdzia. Z pomocą swojego kierownika duchowego o. Gilberta Nicolasa OFM, znanego jako o. Gabriel Maria, przystąpiła wraz z jedenastoma innymi kobietami do zakładania nowego zakonu, zwanego także Zakonem Dziesięciu Cnót (lub Upodobań) Matki Bożej bądź też Zakonem Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny. Wzorem zakonnic miała być Matka Boża, a cnoty przez Nią praktykowane, o których wspomina Ewangelia, miały stanowić zasadę ich życia. Regułę sporządził dla zakonu o. Gilbert Nicolas i postarał się o jej zatwierdzenie przez Stolicę Apostolską.



Pierwszy klasztor Anuncjatek powstał w Bourges. Mniszki oprócz ślubu ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, ślubowały również zachowanie klauzury. W XVII wieku zakon rozwinął się do ponad tysiąca mniszek, żyjących w ponad pięćdziesięciu klasztorach zachodniej Europy. Rewolucja Francuska niemal zniszczyła zakon całkowicie, odrodził się on dopiero w XX wieku.
Obecnie liczy 4 domy we Francji i po jednym w pozostałych krajach. Do Polski siostry przybyły w 2009 roku. Ich klasztor znajduje się w miejscowości Grąblin koło Lichenia w Wielkopolsce, gdzie znajduje słynne sanktuarium maryjne.


Strony www:
Polska: www.anuncjatki.pl
Francja: www.annonciade.info
Adresy wszystkich klasztorów Anuncjatek na świecie

Filmy:








5 kwietnia 2015

Kanonicy Regularni św. Jana Kantego


Kanonicy Regularni św. Jana Kantego (SJC)
Canons Regular of St. John Cantius
Canonici Regolari di San Giovanni Cantius
Canónigos Regulares de San Juan Cancio
Cônegos Regulares de São João Cantius
Chanoines Réguliers de Saint Jean de Kenty
Regularkanoniker vom hl. Johannes Cantius

Zgromadzenie tradycyjne złożone z kapłanów i braci zakonnych.

Data i miejsce założenia:
1998 rok - USA

Założyciel:
o. Frank Phillips CR















Liczba zakonników na świecie: 38 (9 kapłanów, 29 seminarzystów)  
* dane z 2011 roku
Kanonicy Regularni św. Jana Kantego obecni są w krajach: USA
Dom generalny: USA (Chicago, IL)


Habit aktualny:

Czarna sutanna przepasana czarnym pasem wiązanym po lewej stronie, przy boku różaniec.
Strój chórowy: dodatkowo komża i czarna pelerynka.

nowicjusze


Duchowość:
Kanonicy Regularni św. Jana Kantego prowadzą życie wspólnotowe według reguły św. Augustyna. Zgodnie z tradycją wspólnot kanonickich duchowość zgromadzenia jest duchowością liturgiczną – skupia się wokół publicznej celebracji Najświętszej Ofiary oraz Liturgii Godzin, co wynika ze stojącego przed Kościołem obowiązku oddawania należnego hołdu Bogu. Jest to najważniejsza z dróg, którą Kanonicy co dzień starają się zbliżać się do Pana.
Szczególnym powołaniem zgromadzenia jest: Instaurare Sacra - czyli przywracanie sacrum - w Kościele, w świecie i we własnym życiu, w dążeniu do własnego uświęcenia, jak i zbawienia i uświęcenia wszystkich ludzi. Zadanie to realizowane jest poprzez sprawowanie uroczystych liturgii i nabożeństw, sztukę i muzykę sakralną, co ma pomóc katolikom odkryć głębokie poczucie sacrum. Mottem zgromadzenia są słowa: Dla Ołtarza to co najlepsze. Dlatego bardzo ważne miejsce zajmuje dbałość o wierność normom liturgicznym, piękno i godny sposób celebracji.
Szczególnym elementem charyzmatu Kanoników jest sprawowanie Najświętszej Ofiary oraz sakramentów według obydwu obowiązujących form liturgii rytu rzymskiego – formy zwyczajnej (posoborowej) oraz nadzwyczajnej (przedsoborowej).
Zakonnicy codziennie odprawiają Godzinę Świętą przed Najświętszym Sakramentem, w ich duchowość wpisany jest także żarliwy kult Męki Pana Jezusa przejawiający się w uroczystej celebracji liturgii Wielkiego Tygodnia i odprawianiu tradycyjnego nabożeństwa kościołów stacyjnych w Wielkim Poście, oraz nabożeństwo do Przenajświętszej Maryi Panny. Kult Matki Bożej objawia się w uroczystym obrzędzie poświęcenia się zakonników Błogosławionej Dziewicy przed złożeniem pierwszych ślubów zakonnych, codziennym wspólnym odmawianiu Różańca i szczególnie uroczystych obchodach świąt maryjnych.
Patronem i wzorem dla wspólnoty jest osoba św. Jana Kantego - polskiego kapłana z XV wieku.



Działalność:
Charyzmat przywracania świętości realizowany jest przede wszystkim w ramach duszpasterstwa w prowadzonych przez Kanoników parafiach. Oprócz uroczyście sprawowanej liturgii w obu formach rytu rzymskiego to także kultywowanie tradycyjnych nabożeństw i zwyczajów, umacnianie żywej praktyki religijnej w rodzinach, formacja młodych parafian pomagająca im wyrosnąć na dobrze ukształtowanych dojrzałych katolików, wykłady na temat dziedzictwa Kościoła, jego nauczania oraz kultury katolickiej. Konfesjonał zakonnicy uważają za swoje naturalne miejsce pracy. Muzykę sakralną pielęgnują prowadząc w jednej z parafii aż siedem różnych chórów.
Ponadto angażują się na rzecz propagowania nadzwyczajnej formy rytu rzymskiego, organizują szkolenia w zakresie celebracji dla kapłanów i seminarzystów oraz prowadzą katechezy na temat tej formy liturgii dla wiernych świeckich.



Historia:
Początek Kanonikom Regularnym Św. Jana Kantego dał amerykański zmartwychwstaniec o. Frank Phillips. Na jego postawę duży wpływ miał przykład dwóch kapłanów: Martina Hellriegela oraz Richarda Schulera propagatorów muzyki i sztuki sakralnej, którzy uwrażliwili go na troskę o piękno i prawdę w liturgii.
W 1988 roku o. Phillips został proboszczem parafii św. Jana Kantego w Chicago, założonej w XIX wieku przez polskich emigrantów. W swojej nowej parafii, dla upiększenia liturgii wprowadził do niej chorał, zaczął oprawiać Mszę Święte także po łacinie, liturgię sprawował w sposób godny, ubrany w piękne szaty, wzbogacając ją tym wszystkim, co od wieków stanowiło część katolickiego dziedzictwa liturgicznego i duchowego. 
Wszystko to działo się w okresie posoborowego rozprężenia w Kościele, szczególnie widocznego w Ameryce, gdy lekceważenie norm liturgicznych, bylejakość i nadużycia liturgiczne, stały się codziennością w coraz bardziej pustoszejących kościołach. 
Poprzez piękno kościelnych ceremonii kapłan chciał ukazać wiernym blask Świętych Tajemnic. Jeszcze w tym samym roku na prośbę ordynariusza archidiecezji chicagowskiej zaczął w parafii sprawować Mszę Świętą także w przedsoborowym kształcie.



Działalność o. Phillipsa zaczęła przynosić owoce. Dzięki odnowie liturgicznej, z małej parafii zagrożonej zamknięciem z powodu braku wiernych, stała się wspólnotą pełną życia. Wśród wielu nowych osób przyciągniętych do parafii św. Jana Kantego pojawiło się kilku mężczyzn odczuwających powołanie do kapłaństwa i życia zakonnego. To zainspirowało o. Phillipsa powołania do życia wspólnoty zakonnej kapłanów i braci oddanych sprawie „przywracania świętości”. Po uzyskaniu zgody biskupa, w 1998 roku pierwsi członkowie zostali oficjalnie przyjęci, dając początek nowemu zgromadzeniu, rok później odbyły się obłóczyny pierwszych nowicjuszy.
Od samego początku zgromadzenie sprawowało liturgię w formie posoborowej, jak i przedsoborowej, co stawia wspólnotę w gronie tzw. zgromadzeń tradycyjnych. Dawna forma Mszy Świętej zajmuje ważne miejsce w życiu duchowym zakonników. Papieskie zezwolenie z 2007 roku na jej swobodne celebrowanie sprawiło, że Kanonicy zdecydowali, że będą działać na rzecz jej propagowania, tym samym wzbogacając swój chryzmat o nowy rys apostolski. 
Jak większość tradycyjnych wspólnot, Kanonicy nie narzekają na brak powołań. Do ich grona należy także jeden Polak.


Strony www:
www.canons-regular.org



2 kwietnia 2015

Małe Siostry św. Teresy od Dzieciątka Jezus


Małe Siostry św. Teresy od Dzieciątka Jezus (PSST)
Petites Sœurs de Sainte Thérèse de l’Enfant Jésus
Little Sisters of Saint Therese of the Child Jesus
Piccole Suore di Santa Teresa del Bambin Gesù
Pequeñas Hermanas de Santa Teresa del Niño Jesús
Pequenas Irmãs de Santa Teresa do Menino Jesus
Kleine Schwestern der Hl. Theresia vom Kinde Jesu


Data i miejsce założenia:
1948 rok - Haiti

Założyciele:
o. Louis Farnèse Louis-Charles
m. Marie Françoise Camélia Lohier



Liczba sióstr na świecie: ok. 240  * dane z 2013 roku
Małe Siostry św. Teresy od Dzieciątka Jezus obecne są w krajach: Haiti, Kolumbia.
Dom generalny: Haiti (Port-au-Prince)


Habit aktualny:

Niebieski habit wycięty w szpic, biały kołnierz, na głowie niebieski welon z białą wypustką, na piersi zawieszony krzyżyk.
Używany również strój uproszczony: niebieska bluzka i spódnica, na głowie niebieski welon z białą wypustką, na piersi zawieszony krzyżyk.


Duchowość:
Charyzmat zgromadzenia stawia jako cel najpierw ewangelizację ubogiej ludności wiejskiej oraz kształcenie ich z zakresie rolnictwa, a następnie wspomaganie w różnych innych formach.
Duchowa droga sióstr opiera się na przykładzie św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Ubogim ludziom wsi chcą nie tylko pomagać, ale mają żyć wśród nich i pracować tak jak oni, ukazując im ojcowską wrażliwość Boga. Praca zajmuje bardzo ważne miejsce w życiu zgromadzenia. Jego hasłem są benedyktyńskie słowa: Ora et labora – czyli módl się i pracuj.


Działalność:
Siostry nauczają katechizmu i współpracują z duchowieństwem w pracy duszpasterskiej, prowadzą gospodarstwa rolne, w których uczą ludzi ze wsi rolnictwa, a które pozwalają im także utrzymać siebie oraz swoich podopiecznych. Prowadzą również domy dziecka i kilkadziesiąt szkół podstawowych i średnich dla dzieci i młodzieży szczególnie ze slumsów, w których starają się zapewnić im posiłek, będący nieraz ich jedynym w ciągu dnia. Kobiety i młode dziewczęta uczą zawodu oraz przydatnych umiejętności, jak szycie, gotowanie, aby mogły zarabiać pieniądze i zadbać o swoje rodziny.
Zgromadzenie posiada także wiele ośrodków zdrowia, świadcząc ubogim podstawową pomoc medyczną oraz kilka szpitali, w tym jeden dla chorych na AIDS. Ponadto prowadzi kilka domów opieki dla ludzi starszych oraz szkołę kształcącą przyszłych nauczycieli.

Historia:
Zgromadzenie Małych Sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus powstało w Marbial w diecezji Jacmel na Haiti. Założył je w 1948 roku o. Louis Farnèse Louis-Charles wraz z siostrą Marie Françoise Camélia Lohier w czasie, gdy większość ludności haitańskiej, zwłaszcza na wsiach, żyła w ogromnej nędzy, nie umiejąc nawet czytać i pisać.
Zainspirowany słowami z Ewangelii:  Byłem głodny, a daliście Mi jeść... (Mt 25, 35) powołał do istnienia nową wspólnotę zakonną, która wraz z ewangelizacją, uczyłaby ludność wiejską rolnictwa. W ziemi i przyrodzie widział Boży dar, ofiarowany człowiekowi po to, by mógł zapewnić sobie utrzymanie. Kształcenie rolnicze miało na celu lepsze wykorzystanie darów tkwiących w naturze, a przez to poprawę warunków bytowych ludzi na wsi i wyjście z nędzy. Zgromadzenie zajęło się także innymi formami pomocy mieszkańcom wsi.
Dzieła prowadzone przez siostry borykają się z brakami materialnymi, ponieważ Haiti jest nadal biednym krajem. Ubóstwo pogłębiło dodatkowo tragiczne trzęsienie ziemi z 2010 roku. Kilka szkół, ośrodków zdrowia i innych dzieł prowadzonych przez zgromadzenie zostało zniszczonych, a 4 siostry straciły życie wraz z ponad 100 uczniów. Dziś wspólnota powoli stara się odbudowywać zniszczone placówki.

Dom generalny:
Petites Sœurs de Sainte Thérèse de l’Enfant Jésus
C.P. 11095 Carrefour,
Rivière Froide, Port-au-Prince
HAITI