Augustianki Rekoletki Misjonarki

Augustianki Rekoletki Misjonarki (MAR)
Misioneras Agustinas Recoletas
Missionárias Agostinianas Recoletas
Augustinian Recollect Missionary Sisters
Suore Agostiniane Recollette Missionarie
Augustiner-Rekollektenmissionsschwestern

Data i miejsce założenia:
1947 rok - Hiszpania

Założyciele:
bp Francisco Javier Ochoa OAR
m. M. Esperanza Ayerbe de la Cruz
m. M. Ángeles García de San Rafael
m. M. Carmela Ruiz de San Agustín

Liczba sióstr na świecie: 246   * dane z 2008 roku

Augustianki Rekoletki Misjonarki obecne są w krajach: Hiszpania, Meksyk, Kuba, Kolumbia, Wenezuela, Ekwador, Peru, Brazylia, Argentyna, Chiny, Tajwan.

Dom generalny: Hiszpania (Leganes)

Habit aktualny:
Brak wspólnoty stroju zakonnego.

Biały habit o kroju sukienki przepasany czarnym skórzanym paskiem, na piersi zawieszony krzyżyk, na głowie czarny welon lub strój bez welonu.

Część sióstr nosi strój bez welonu, część nie nosi habitów w ogóle.

Habit historyczny:

Czarny habit ze szkaplerzem i welon.

Na misjach biały habit, czarny welon.

---------------------------------------

 ---------------------------------------

Strój używany w latach 1970-tych.

Duchowość:

Charyzmat i duchowość sióstr zawarta jest w nazwie zgromadzenia. Codzienność sióstr oparta jest na duchowości augustiańskiej, która cechuje się silnym akcentem położonym na życie wspólnotowe prowadzone na wzór wczesnych wspólnot chrześcijańskich w Jerozolimie, a których wyróżnikiem była wspólnota dóbr oraz dążenie do wzajemnej jedności, by być jednym duchem i jednym sercem w Bogu.

Zgromadzenie ma charakter typowo misyjny. Oprócz chwały Bożej i własnego uświęcenia sióstr jego głównym celem jest szerzenie Królestwa Chrystusowego na całym świecie. Dlatego siostry są dyspozycyjne względem misji powierzonej i im przez Chrystusa i Kościół.

Jako rekoletki żyją w nieustannej gotowości do nawrócenia i wewnętrznej odnowy. Skupiają się więc na życiu wewnętrznym; dbają o wewnętrzne skupienie i ciszę, która pozwala wsłuchać się w natchnienia Boże. Stały kontakt z Bogiem kształtuje dusze sióstr, jest źródłem siły i zapału do pracy misyjnej oraz budowania siostrzanej wspólnoty.

Działalność:

W ramach działalności misyjnej zgromadzenie podejmuje się głownie pracy edukacyjnej w szkołach oraz pracy duszpasterskiej: parafialnej, wśród ludności rdzennej na terenach misyjnych, duszpasterstwa dzieci, młodzieży, studentów, także posługi w służbie zdrowia oraz w opiece społecznej.

Historia:

Augustianki Rekoletki Misjonarki oficjalnie powstały w 1947 roku, jednak początki formowania się wspólnoty sięgają 1931 roku.

Bp Francisco Javier Ochoa OAR, misjonarz w Chinach w regionie Kweitehfu przyjechał do Hiszpanii szukając zakonnic gotowych do pomocy w pracy misyjnej. Zwrócił się z tym do kilku kontemplacyjnych klasztorów Augustianek Rekoletek. Na jego apel odpowiedziały trzy mniszki: dwie z klasztoru w Granadzie i jedna z klasztoru w Madrycie. Właśnie w 1931 roku otrzymały one zwolnienie Stolicy Apostolskiej ze ścisłej klauzury i wraz z biskupem Francisco wyjechały do Chin pracować z tamtejszymi misjonarzami. Były to siostry: Esperanza Ayerbe de la Cruz, Ángeles García de San Rafael oraz Carmela Ruiz de San Agustín, które stały się w przyszłości współzałożycielkami nowego zgromadzenia. Siostry zajęły się pracą w sierocińcu, a nieco później formacją zakonną miejscowych dziewcząt należących do drugiego zgromadzenia założonego przez bpa Ochoa: Augustianek Katechetek Chrystusa Króla.

 

W 1937 roku chińska wspólnota została przyłączona do czynnego zgromadzenia Augustianek Rekoletek z Filipin. Potrzeba znalezienia większej ilości misjonarek sprawiła, że m. Esperanza wróciła do Hiszpanii, aby w 1941 roku otworzyć nowicjat w Monteagudo. Powołań było dużo, jednak z powodu wojny siostry nie mogły udać się do Azji, wyjechały więc na misje do Ameryki Południowej do Kolumbii.

Trudności w kontakcie sióstr z przełożonymi na Filipinach sprawiły, że wspólnota odłączyła się, ustanawiając nowe niezależne zgromadzenie, które wówczas przyjęło nazwę Augustianki Rekoletki Misjonarki Maryi i zostało zatwierdzone przez biskupa Tarazony w 1947 roku. Matka Esperanza została jego przełożoną generalną, a trzy lata później weszły w życie pierwsze konstytucje. W tym samym czasie do wspólnoty przyłączyła się grupa innych ex-mniszek augustiańskich, a w owym czasie misjonarek w Brazylii, z kolei w 1955 roku dołączyło się całe kolumbijskie zgromadzenie Augustianek Tercjarek z Cali liczące 80 zakonnic.

Strony www:
http://misionerasmar.org
nowicjat: http://noviciadomar.blogspot.com

Filmy:
www.youtube.com/user/CONGREGACIONMAR/videos

Chrystusowcy

Towarzystwo Chrystusowe dla Polonii Zagranicznej (TChr lub SChr)
Societas Christi pro Emigrantibus Polonis
Society of Christ Fathers for Poles Living Abroad
Società di Cristo per gli Emigrati della Polonia
Sociedad de Cristo para los Emigrados de Polonia
Sociedade de Cristo para os Poloneses Emigrados
Société du Christ pour les Émigrants de Pologne
Gesellschaft Christi für Emigrantenseelsorge
Общество Христа для Заграничной Полонии
Zgromadzenie złożone z księży i braci zakonnych

Data i miejsce założenia:
1932 rok - Polska

Założyciele:
kard. August Hlond SDB
ks. Ignacy Posadzy

Liczba zakonników na świecie: 458 (393 kapłanów, 20 braci, 

37 kleryków, 8 nowicjuszy); w Polsce ok. 220   * dane z 2011 roku

Chrystusowcy obecni są w krajach: Polska, Niemcy, Holandia, Wielka Brytania, Irlandia, Islandia, Francja, Hiszpania, Włochy, Gracja, Węgry, Rumunia, Ukraina, Białoruś, Łotwa, Kazachstan, USA, Kanada, Brazylia, RPA, Australia, Nowa Zelandia.

Dom generalny: Polska (Poznań)

Habit aktualny:

Sutanna duchowieństwa diecezjalnego

Duchowość:

Towarzystwo Chrystusowe zostało powołane, w celu świadczenia opieki duszpasterskiej Polakom przebywającym poza granicami kraju.

Aby była ona skuteczna Chrystusowcy podejmują nieustanny trud wcielania w życie Ewangelii oraz dążą do ukształtowania w sobie ducha ochotnej służby. Ich życie ukierunkowane jest na głębokie osobiste zjednoczenie z Jezusem Chrystusem. Innymi słowy starają się urzeczywistnić w sobie słowa św. Pawła Apostoła: aż Chrystus ukształtuje się w was (Ga 4, 19).

W zgromadzeniu specjalnym kultem otoczone są nabożeństwa do Najświętszego Serca Pana Jezusa, Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa. Zakonnicy codzienne spełniają następujące praktyki pobożne: Msza Święta, modlitwa poranna, południowa i wieczorna, rachunek sumienia, półgodzinne rozmyślanie, lektura Pisma Świętego, adoracja Najświętszego Sakramentu, odmawianie części różańca, czytanie duchowne.

Działalność:

Podstawowa forma działalności zgromadzenia polega na zapewnieniu posługi duszpasterskiej polskim emigrantom. W placówkach zagranicznych wielką wagę przywiązuje się także do podtrzymania zdrowego ducha patriotycznego, życia społecznego i polskiej kultury, do czego używa się różnych środków masowego przekazu: radia, internetu, gazetek parafialnych i periodyków.
W kraju Chrystusowcy pobudzają Polaków do troski o polską emigrację, podejmują się również pracy duszpasterskiej głownie w prowadzonych przez siebie parafiach. Ponadto prowadzą własne wydawnictwo, redagują czasopisma.

Historia:

Towarzystwo Chrystusowe zostało założone z inspiracji Prymasa Polski kard. Augusta Hlonda. Wśród licznych obszarów działalności duszpasterskiej kardynała była także troska o wielomilionową emigrację Polaków rozrzuconych po całym świecie. Wysyłał do nich z posługą księży diecezjalnych; jednym z nich był ks. Ignacy Posadzy, który przeprowadzał inspekcję polskich placówek za granicą. Kard. Hlondowi od dłuższego czasu przyświecała myśl, by duszpasterstwo polonijne zlecić jakiemuś zgromadzeniu zakonnemu; proponował to zmartwychwstańcom i filipinom, a gdy propozycje nie dały wyników, na wyraźne zlecenie papieża Piusa XI przystąpił do zakładania nowego zgromadzenia.

Na współtwórcę tego dzieła wybrał ks. Posadzego. Wysłał go najpierw do Niemiec do Zgromadzenia św. Aniołów powołanego do pracy wśród emigrantów niemieckich, a później do Włoch do Księży Skalabrynianów, pracujących wśród emigrantów włoskich, aby przypatrzył się tego typu działalności.

Po powrocie do Polski ks. Posadzy wraz z trzema pierwszymi kandydatami na braci zakonnych udał się w 1932 roku do wsi Potulice koło Nakła nad Notecią, gdzie powstała pierwsza placówka nowego zgromadzenia. Jego pierwotna nazwa to Zgromadzenie Świętego Grobu, w niedługim czasie zmieniona na Towarzystwo Chrystusowe dla Wychodźców. Kard. Hlond opracował konstytucje, a ks. Posadzy został przełożonym generalnym, kształtując charyzmat i duchowość zgromadzenia, dlatego uważany jest za współzałożyciela. Ułożył on własne modlitwy dla Chrystusowców oraz dokonał intronizacji Serca Bożego we wspólnocie. Kandydatów zgłaszało się bardzo wielu; w 1939 roku, po zaledwie 7 latach istnienia, było aż 184 zakonników.

Pierwsi Chrystusowcy wyjechali za granicę do pracy wśród Polonii francuskiej i angielskiej już w 1937 roku. Zgromadzenie szybko uruchomiło także własne seminarium duchowne oraz wydawnictwo, a po II Wojnie Światowej objęło duszpasterstwem włączone do Polski Ziemie Zachodnie.

W 1959 roku ks. Posadzy założył gałąź żeńską: Misjonarki Chrystusa Króla do pomocy duszpasterskiej zgromadzeniu męskiemu.

Strony www:
Polska: www.chrystusowcy.pl (nowicjat, seminarium duchowne)
Niemcy, Holandia, Włochy, Węgry: www.tchr.org/niem
Wielka Brytania, Irlandia, Islandia, RPA: www.societyofchrist.co.uk
Francja, Hiszpania: www.tchr.fr
USA, Kanada: www.tchr.us
Brazylia: www.brazylia.chrystusowcy.pl
Australia, Nowa Zelandia: www.tchr.org/australia

Filmy: