Misjonarki Miłosierdzia Najświętszego Serca Jezusa

Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Miłosierdzia Najświętszego Serca Jezusa
*Congregación de Hermanas Misioneras de la Misericordia del Sagrado Corazón de Jesús
*Congregazione delle Suore Missionarie della Misericordia del Sacro Cuore di Gesù
*Congregação das Irmãs Missionárias da Misericórdia do Sagrado Coração de Jesus
*Congregation of the Missionary Sisters of Mercy of the Sacred Heart of Jesus
*Congrégation des Sœurs Missionnaires de la Miséricorde du Sacré-Cœur de Jésus

Data i miejsce założenia:
1995 rok - Meksyk

Założycielka:
m. María Clara Mota Cancino

Liczby: brak danych
Misjonarki Miłosierdzia Najświętszego Serca Jezusa obecne są w krajach: Meksyk, Kostaryka, Peru, USA.
Dom generalny: Meksyk (Hidalgo del Parral)

Habit aktualny:

Szary habit z białym kołnierzykiem, na głowie biały czepek i czarny welon, na piersi zawieszony: profeski wieczyste – krzyżyk, profeski czasowe – medalik.

Na co dzień możliwy habit i welon białe.

Duchowość:

Podstawą i źródłem duchowości zgromadzenia są słowa Pana Jezusa z Ewangelii: Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny (Łk 6,36). Dlatego siostry wpatrzone w miłosierne Serce Jezusa podejmują się dzieł miłosierdzia dla dobra biednych i opuszczonych oraz głoszenia Dobrej Nowiny.

Te konkretne zadania apostolskie, których podejmuje się zgromadzenie również wyznaczone są słowami Ewangelii: Posłał Mnie, abym ubogim niósł Dobrą Nowinę (Łk 4, 18); Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu (Mk 16, 15) oraz Kto przyjmuje jedno z tych dzieci w imię moje, Mnie przyjmuje (Mk 9, 37).

Aby żyć charyzmatem zgromadzenia siostry kultywują ducha modlitwy, medytują nad słowami Pisma Świętego, a zwłaszcza Ośmiu Błogosławieństw i Dziejów Apostolskich, wzmacniają ducha sakramentami, szczególnie Eucharystią i Spowiedzią Świętą, pielęgnują miłość do Najświętszego Serca Jezusa i Niepokalanego Serca Maryi, starają się rozsiewać pokój i sprawiedliwości między ludźmi oraz wiernie przestrzegają dyrektyw Magisterium Kościoła.

Działalność:

Apostolstwem Misjonarek Miłosierdzia jest katechizacja dzieci, młodzieży i dorosłych oraz misje w miejscach, gdzie dotychczasowa obecność Kościoła jest niewystarczająca w stosunku do potrzeb. Ponadto siostry prowadzą dzieła miłosierdzia, zwłaszcza wobec opuszczonych. Są to: domy dziecka dla sierot, dla dzieci żyjących w skrajnym ubóstwie, czy będących ofiarami nadużyć, domy dla osób starszych bez środków do życia. Prowadzą także warsztaty uczące różnych umiejętności życiowych.

Historia:

Zgromadzenie Misjonarek Miłosierdzia Najświętszego Serca Jezusa założyła m. María Clara Mota Cancino w 1995 roku w Meksyku. Inspiracją do tego kroku była dostrzegana przez założycielkę sytuacja nędzy, samotności i bezradności wielu żyjących wokół, której chciała zaradzić.

Pierwszy dom wspólnoty powstał w miejscowości Hidalgo del Parral, gdzie m. María Clara zamieszkała wraz z dwoma towarzyszkami. Obecnie Misjonarki Miłosierdzia są zgromadzeniem na prawie diecezjalnym.

Strony www:
www.misionerasdelamisericordia.com

Adoratorki Krwi Chrystusa

Zgromadzenie Sióstr Adoratorek Krwi Chrystusa (ASC)
Adoratrices Sanguinis Christi
Adoratrici del Sangue di Cristo
Adorers of the Blood of Christ
Adoratrices de la Sangre de Cristo
Adoratrices du Sang du Christ
Anbeterinnen des Blutes Christi
Klanjateljice Krvi Kristove

Data i miejsce założenia:
1834 rok - Włochy

Założycielka:
św. Maria De Mattias

Liczby: 1466 sióstr na świecie – w tym: 26 nowicjuszek, 13 postulantek
(w Polsce: 72 siostry) * dane z 2012 roku

Adoratorki Krwi Chrystusa obecne są w krajach: Włochy, Hiszpania, Niemcy, Szwajcaria, Lichtenstein, Austria, Polska, Białoruś, Rosja, Chorwacja, Bośnia i Hercegoina, Albania, USA, Gwatemala, Peru, Boliwia, Brazylia, Argentyna, Gwinea-Bissau, Tanzania, Mozambik, Indie, Korea Płd., Filipiny, Australia.

Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:
Brak wspólnoty stroju zakonnego. Znakiem wspólnym jest zawieszony na szyi łańcuszek z serduszkiem i krzyżykiem.

W prowincji polskiej: czarny lub szary dwuczęściowy habit z białym kołnierzykiem, na głowie welon w takim samym kolorze z białą wypustką, na szyi łańcuszek z serduszkiem i krzyżykiem

Chorwacja, Bośnia i Hercegowina, Australia: czarny lub granatowy habit lub strój świecki z prostym welonem w takim samym kolorze.

Włochy, Albania, Argentyna, Tanzania, Gwinea-Bissau, Filipiny, część sióstr w Chorwacji: Strój świecki w kolorze niebieskim lub granatowym, na głowie granatowy welon.

Indie: jednolity strój świecki –
tradycyjne sari w kolorze szarym.

Niemcy, Austria, Lichtenstein,
Szwajcaria, Hiszpania, USA,
Ameryka Płd. (z wyj. Argentyny),
Korea - siostry nie chodzą w habitach

Habit historyczny:

Strój pierwotny używany do ok. 1960 roku:
Czarny habit z pelerynką, przepasany czerwonym pasem, na głowie czarny welon, na szyi łańcuszek z serduszkiem i krzyżykiem.

------------------------------------------------

Strój używany w latach 1960-tych.

------------------------------------------------

Strój używany w latach 1970-tych.
W niektórych krajach m.in. w Chorwacji u części sióstr spotykany do dziś.

Duchowość:

Powołaniem Adoratorek jest Adoracja Krwi Chrystusa, mobilizująca do służby apostolskiej. Życie sióstr polega na całkowitym oddaniu się Bogu, aby czynić wszystko dla zbawienia człowieka. Oznacza gotowość poświęcenia życia w miłości, która jest zdolna złożyć ofiarę i przelać krew dla zbawienia dusz.

Adoratorka ma prowadzić takie życie, które jest dopełnieniem cierpień Chrystusa dla Jego Kościoła. Dlatego w duchowości ważne znaczenie ma odkrycie i przyjęcie cierpienia oraz nadanie mu zbawczego sensu.

Cechą wyróżniającą duchowość zgromadzenia jest adoracja. Oznacza ona trwanie przed Bogiem i przekonanie o Jego realnej obecności; jest ona miłosną więzią z Bogiem. Duch adoracji, przeradza się w nieustanną kontemplację Jezusa Ukrzyżowanego, który przelał swoją Krew dla zbawienia człowieka. Dlatego właśnie we Krwi Chrystusa siostry dostrzegają „pełnię miłości”. Ta miłość motywuje i uzdalnia Adoratorki do działalności apostolskiej.

Duchowość zgromadzenia jest typowo apostolska. W działalności sióstr wszystko ma prowadzić do zbawienia człowieka, nie tyle przez konkretne dzieła apostolskie, ale raczej przez świadczoną miłość, która jest centrum i celem posługi apostolskiej Adoratorek.

Działalność:

Wśród prac apostolskich zgromadzenia znajdują się m.in. działalność wychowawcza - opiekuńcza dzieci i młodzieży, katechizacja, prowadzenie grup duszpasterskich, dni skupienia i rekolekcji, praca w parafiach jako organistki, kancelistki i zakrystianki, opieka nad chorymi w szpitalach, troska o osoby w podeszłym wieku, działalność charytatywna dla ubogich, w tym prowadzenie jadłodajni. Pod opieką zgromadzenia działa Stowarzyszenie Krwi Chrystusa, zrzeszające świeckich., którego celem jest kult Krwi Jezusa i działalność charytatywna.

Historia:

Charyzmat zgromadzenia zrodził się po spotkaniu jego założycielki św. Marii De Mattias ze św. Kasprem del Bufalo założycielem Misjonarzy Krwi Chrystusa. Maria widząc gorliwość i poświęcenie świętego, podejmowane dla chwały Bożej i zbawienia dusz, zapragnęła poświęcić swoje życie w podobny sposób. Spotkanie to nadało kierunek życiu i duchowości przyszłej założycielki i jej zgromadzeniu.

Kierownik duchowy Marii rozpoznał w niej osobę zdolną do rozpoczęcia nowej wspólnoty zakonnej - żeńskiej gałęzi Misjonarzy Krwi Chrystusa, której pragnął św. Kasper. Z błogosławieństwem świętego, w 1834 roku, Maria De Mattias otworzyła pierwszą szkołę dla dziewcząt w małej włoskiej miejscowości Acuto. Rok ten uważa się za datę narodzin sióstr Adoratorek. Wokół Marii szybko pojawiły się dziewczęta i kobiety, które chciały żyć tak jak ona.

Zafascynowana osobą Chrystusa, który przelał Krew dla zbawienia ludzi, założycielka powtarzała często: Pielęgnujmy w naszym sercu miłość ku Jezusowi Ukrzyżowanemu i Zmartwychwstałemu oraz zabiegajmy o to, aby był On poznany i kochany przez wszystkich. Świadomość, że Chrystus odkupił nas wszystkich, napełnia mnie pragnieniem pomocy drogim bliźnim. Jej dążeniem było, aby Krew Chrystusa czczona była na całym świecie.

Tworząc zgromadzenie i wyznaczając jego zadania, Maria De Mattias szczególny nacisk kładła na chrześcijańskie wychowanie dzieci, młodzieży i dorosłych, choć siostry podejmowały się wszystkich prac w Kościele: katechizowały, prowadziły stołówki, przedszkola, internat, zajmowały się apostolstwem chorych, szyciem i haftowaniem szat i parametrów liturgicznych, wyrobem kołder, a także organizowały rekolekcje dla dziewcząt.

Strony www:
Polska: www.adoratorki.pl
Dom generalny: www.adoratrici-asc.org
Włochy: www.ascdirfi.it
Lichtenstein (region niemieckojęzyczny): www.kloster.li
Chorwacja, Bośnia: www.klanjateljice.hr
USA: www.adorers.org
Korea: http://kasc.cathms.kr

ss. Matki Bożej Kościoła

Siostry Matki Bożej Kościoła (NDE)
Soeurs Notre Dame de l'Eglise
Suore di Nostra Signora della Chiesa
Hermanas de Nuestra Señora de la Iglesia
Sisters of Our Lady of the Church
Schwestern Unserer Lieben Frau von der Kirche

Data i miejsce założenia:
1952 rok - Togo

Założyciel:
bp Joseph-Paul Strebler SMA

Liczby: ok. 210 sióstr na świecie
Siostry Matki Bożej Kościoła obecne są w krajach: Togo, Ghana, Wybrzeże Kości Słoniowej, Benin, Czad, Włochy, Francja, Niemcy.
Dom generalny: Togo (Noépé)

Habit aktualny:

Biały habit z kołnierzykiem, biały prosty welon, na piersi krzyżyk.

Duchowość:

Instytut Sióstr Matki Bożej Kościoła żyje według reguły św. Augustyna, kontemplując tajemnicę przymierza Boga z ludźmi. Siostry wpatrują się w Maryję jako wzór życia zakonnego.

Siostry chcą żyć w Kościele i z Kościołem służąc innym w braterskiej relacji miłości z nimi. Szczególnym powołaniem zgromadzenia jest praca edukacyjna i dowartościowanie godności człowieka, a zwłaszcza moralny wzrost i chrześcijańskie wychowanie kobiet i dziewcząt.

Działalność:

Zgromadzenie prowadzi przedszkola, domy dziecka, szkoły podstawowe i średnie, siostry uczą czytania i pisania, pomagają także w duszpasterstwie parafialnym, katechizują, przygotowują do sakramentów, pracują w instytucjach kościelnych. Ponadto opiekują się chorymi w prowadzonych przez siebie przychodniach i szpitalach.

Historia:

Zgromadzenie założył Francuz Joseph-Paul Strebler należący do Stowarzyszenia Misji Afrykańskich. W 1921 roku wyjechał na misje do Afryki. Pierwsze 15 lat pracował w Ghanie, później rozpoczął posługę w Togo, gdzie został konsekrowany na biskupa i objął archidiecezję Lome.

Z myślą o chrześcijańskim wychowaniu młodzieży, zwłaszcza dziewcząt oraz, aby budzić rodzime powołania do życia zakonnego, założył w Noépé niedaleko stolicy kraju Lome zgromadzenie. Jego pierwotna nazwa to: Małe Służebnice Togijskie Najświętszych Serc Jezusa i Maryi.

Następca biskupa Streblera bp Robert Dosseh-Anyron w 1966 roku zaktualizował konstytucje zgromadzenia zmieniając mu nazwę na obecną: Siostry Matki Bożej Kościoła.

W pierwszych latach zgromadzenie nie posiadało własnego zarządu. Prowadzeniem Sióstr Matki Bożej Kościoła zajmowały się tymczasowo zakonnice z innych wspólnot. Dopiero w 1969 roku zgromadzenie stało się w pełni samodzielne, gdy siostry przejęły kierownictwo we własne ręce.

Strony www:
brak

Dom Generalny:
Soeurs Notre Dame de l'Eglise
Noépé Généralat: BP 2945 Lomé
Tél./Fax : 337 50 02 Cel. 908 79 71 
e-mail : ndenoepe@yahoo.fr