Misjonarze Miłosierdzia Bożego

.
Stowarzyszenie Misjonarzy Miłosierdzia Bożego
Société des Missionnaires de la Miséricorde Divine
Sociedad de Misioneros de la Misericordia Divina
Sociedade dos Missionários da Divina Misericórdia
The Society of the Missionaries of the Divine Mercy
Società dei Missionari della Divine Misericordia
Zgromadzenie tradycyjne związane z Papieską Komisją Ecclesia Dei.

Data i miejsce założenia:
2005 rok - Francja

Założyciel:
o. Fabrice Loiseau

Liczby: 16 członków (3 kapłanów, 13 seminarzystów)
Misjonarze Miłosierdzia Bożego obecni są w krajach: Francja
Dom wspólnoty: Francja (Toulon) .
.
Habit aktualny:

Biała sutanna przepasana czarnym pasem, na piersi krzyż, stroju dopełnia biały płaszcz.

Duchowość: 

Charyzmat Misjonarzy Miłosierdzia Bożego opiera się na trzech filarach: miłosierdzie, adoracja oraz ewangelizacja - zwłaszcza wśród muzułmanów. 

Pierwszy filar to szerzenie orędzia Bożego Miłosierdzia przekazanego przez Pana Jezusa św. Faustynie Kowalskiej, która jest patronką zgromadzenia. Drugi filar to umiłowanie Eucharystii, która jest charakterystyczną cechą wspólnoty. Sprawowanie Ofiary Mszy Świętej jest centralnym punktem każdego dnia. Mając świadomość, że apostolska płodność zależy od zażyłości z Chrystusem, kapłani i seminarzyści adorują wspólnie Najświętszy Sakrament przez co najmniej godzinę dziennie. W duchu papieskiego dokumentu Summorum Pontificum oraz zgodnie z życzeniem ordynariusza miejsca Liturgię Mszy Świętej oraz pozostałe sakramenty sprawują w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego. 

Formacja w zgromadzeniu trwa 7 lat: pierwszy rok poświęcony jest pogłębieniu formacji duchowej i religijnej oraz rozbudzeniu wrażliwości duszpasterskiej. Pozostałe 6 lat to studia filozoficzno-teologiczne w miejscowym seminarium duchownym.  

Działalność:

Trzeci filar odnosi się do prowadzonej działalności duszpasterskiej. Ewangelizacja prowadzona jest głównie poprzez zwyczajną posługę parafialną. Biskup diecezji Fréjus-Toulon Dominique Rey powierzył Misjonarzom pierwszą we Francji parafię personalną dla wiernych związanych z liturgią przedsoborową, która znajduje się w mieście Toulon na południu Francji. Oprócz pracy parafialnej dostosowują formy głoszenia Ewangelii do sytuacji, są to m.in.: czuwania modlitewne, prowadzenie modlitewnych grup dla młodzieży, publiczne procesje i różańce, wizyty domowe, ewangelizacja ulicy oraz nietypowa forma duszpasterstwa: ewangelizacja plaż. Wierząc, że każdy człowiek ma prawo do poznania Chrystusa, modlą się szczególnie za muzułmanów, nawiązując z nimi przyjazne relacje dające możliwość głębszej rozmowy o Chrystusie. Starają się także poznać religię i kulturę islamu. Tą misję powierzają opiece św. Karola de Foucauld, drugiego patrona zgromadzenia.

Historia:

Narodziny Misjonarzy Miłosierdzia Bożego związane są z przybyciem w 2005 roku do diecezji Frejus-Toulon o. Fabrice’a Loiseau, będącego wówczas członkiem Bractwa Kapłańskiego św. Piotra. Miejscowy ordynariusz bp. Dominique Rey szukał kapłana, który objąłby opieką duszpasterską tradycyjnych katolików w swojej diecezji, a którego znalazł w osobie o. Loiseau. Natomiast o. Loiseau pragnął głębiej żyć tajemnicą Bożego Miłosierdzia objawioną św. siostrze Faustynie Kowalskiej oraz zaangażować się w ewangelizację poprzez bardziej bezpośredni kontakt z ludźmi. 

Po wielu rozmowach z biskupem Rey’em podjęta została decyzja o powołaniu do życia nowej wspólnoty kapłanów. Do o. Loiseau dołączyło wówczas dwóch kleryków. Rok później młoda wspólnota objęła nowoutworzoną parafię personalną dla tradycyjnych katolików w Toulon, znajdującą się w części miasta zamieszkałej w większości przez muzułmanów. Dzięki temu o. Loiseau mógł realizować inne swoje pragnienie, którym było świadczenie o Chrystusie wśród wyznawców islamu. Aktualnie Misjonarze Miłosierdzia Bożego są stowarzyszeniem na prawie diecezjalnym, które otrzymali już dwa lata po założeniu.

Strony www:
http://misericordedivine.fr

Aktualizacja: 20.07.2013

Filmy:

Teatyni

.
Zakon Kleryków Regularnych Teatynów (CR)
Ordo Clericorum Regularium vulgo Theatinorum
Ordine dei Chierici Regolari Teatini 
Order of Clerics Regular Theatines (Theatine Fathers)
Orden de Clérigos Regulares Teatinos
Ordem dos Clérigos Regulares Teatinos
Orden der Regularkleriker Theatiner
Ordre de Clercs Réguliers Théatins
Zgromadzenie tworzą księża i bracia zakonni.

Data i miejsce założenia:
1524 rok - Włochy

Założyciele:
św. Kajetan z Thieny
o. Paolo Consiglieri
o. Bonifacio da Colle
o. Giovanni Pietro Carafa (późniejszy papież Paweł IV)

św. Kajetan

Liczby: 189 zakonników na świecie (w tym 133 kapłanów)  * dane z 2008 roku
Teatyni obecni są w krajach: Włochy, Hiszpania, USA, Meksyk, Kolumbia, Brazylia, Argentyna.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Czarna sutanna przepasana czarnym pasem.

Duchowość:

Teatyni żyją według reguły św. Augustyna. Głównym celem zakonu jest podarowanie Kościołowi gorliwych kapłanów oddanych Królestwu Bożemu. W swojej duchowości łączą charakterystyczne cechy życia zakonnego z życiem kapłańskim. Śluby i zakonny wymóg dążenia do doskonałości są dla Teatynów środkiem do umacniania ich kapłańskiego powołania.

Zakonnicy w swojej duchowości szczególny nacisk kładą na zaufanie Bożej Opatrzności, posłuszeństwo Ojcu Świętemu, ubóstwo, a także gorliwość w kulcie liturgicznym. Żywią szczególne nabożeństwo do Matki Bożej Przeczystej, która jest patronką zakonu, a także do Niebieskiego Szkaplerza Matki Bożej Niepokalanej. Każdego dnia uczestniczą we Mszy Świętej, odmawiają Oficjum, praktykują modlitwę osobistą, a raz w tygodniu adorują Najświętszy Sakrament. 

Reguła św. Augustyna
Obyczaje Teatynów 

Działalność:

W duchu ewangelicznego zalecenia: Szukajcie najpierw Królestwa Bożego, zakonnicy angażują się przede wszystkim w dziedzinie duszpasterstwa oraz wychowania młodzieży. Posługują w parafiach, opiekują się sanktuarium, prowadzą grupy młodzieżowe, internat dla studentów, Dom Gości, ośrodek rekreacyjny dla młodzieży.

Historia:

Początki Teatynów związane są z niespokojnym okresem reformacji. Był to również czas gdy życie moralne duchowieństwa i świeckich pozostawiało wiele do życzenia.
Zakon powstał w 1524 roku, w dniu, w którym św. Kajetan wraz z towarzyszami złożyli przed papieskim ołtarzem św. Piotra w Rzymie uroczystą profesję zakonną. Głównym celem nowej wspólnoty był powrót do pierwotnego ideału życia apostolskiego, skłanianie ówczesnego duchowieństwa do prowadzenia przykładnego, budującego życia i świeckich do praktykowania cnoty. Teatyni gorliwie zaangażowali się również w zwalczanie błędów Marcina Lutra i reformacji, która po rozszerzeniu się w krajach północnych zaczęła docierać także do Włoch, zajęli się także posługą chorym.

Teatyni są pierwszym tego typu zgromadzeniem w Kościele - zgromadzeniem powstałym z kapłanów diecezjalnych, którzy przyjęli regułę zakonną i zasady życia zakonnego, a których sposób życia i apostolstwo pod wieloma względami przypomina życie duchowieństwa diecezjalnego, nie jest natomiast sposobem życia typowym dla mnichów.
.

Strony www:
Polska: www.teatyni.tnb.pl
Włochy: www.teatini.it
Hiszpania: www.teatino.es
Meksyk: www.teatinos.mx
Brazylia: www.teatinosnobrasil.com.br


Aktualizacja: 6.03.2014

Franciszkanki Służebnice Krzyża

.

Siostry Franciszkanki Służebnice Krzyża (FSK lub FSC)

Sorores Franciscales Ancillae Crucis

Suore Francescane Ancelle della Croce

Franciscan Sisters Servants of the Cross

Hermanas Franciscanas Siervas de la Cruz

Irmãs Servas Franciscanas da Cruz
Soeurs Franciscaines Servantes de la Croix

Franziskanerinnen Dienerinnen des Kreuzes

Сестри Францисканки Служебниці Хреста

inna nazwa: Siostry z Lasek

Data i miejsce założenia:

1918 rok - Polska 

Założycielka:

bł. Elżbieta – Róża Czacka

Liczba sióstr na świecie: 183 (w Polsce 145)  * dane z 2008 roku

Franciszkanki Służebnice Krzyża obecne są w krajach: Polska, Ukraina, Włochy, RPA, Rwanda, Indie.

Dom generalny: Polska (Warszawa) 

Habit aktualny:

Brązowy habit przepasany białym sznurem z pięcioma węzłami, przy boku różaniec, brązowy szkaplerz, pod szyją biała stójka; na głowie biały czepek, brązowy welon. Poza Polską dodatkowo na piersi krzyż.

W Afryce habit i welon beżowy, dodatkowo na piersi krzyż.

W Indiach habit ze szkaplerzem brązowy, prosty brązowy welon bez białego czepka, na piersi krzyż. Możliwy także strój w kolorze beżowym.

Habit historyczny:

 ---------------------------------------

Duchowość:

Franciszkanki Służebnice Krzyża żyją według reguły św. Franciszka z Asyżu. Charyzmatem zgromadzenia jest oddawanie chwały Trójcy Przenajświętszej poprzez apostolstwo wśród niewidomych, wśród osób widzących lecz dalekich od Boga, czyli niewidomych na duszy oraz wynagradzanie Bogu za duchową ślepotę świata.
Siostry starają się żyć kontemplacją Boga i tajemnic Chrystusowych, zwłaszcza tajemnicy Krzyża, ponieważ krzyż i cierpienie jest najpewniejszą drogą prowadzącą do Boga. Przyświeca temu hasło zgromadzenia: Pokój i radość w Krzyżu. Przebywając u stóp Krzyża przyjmują w cichości i pokorze codzienne trudności, ofiarując je Panu każdego dnia.

Każdego dnia szukają Boga trwając na modlitwie, uczestnicząc w liturgii Kościoła oraz podejmując trud codziennych obowiązków służby bliźnim. We wszystkich swoich wysiłkach siostry kładą nacisk na spokojne zdanie się na Opatrzność Bożą, przy równoczesnym podjęciu wszelkiego trudu. Wpatrują się także w Matkę Najświętszą, która przez swoje fiat włączyła się w dzieło odkupienia i towarzyszyła Chrystusowi na Kalwarii.
Poprzez swoją posługę siostry starają się pomagać niewidomym nieść ich krzyż. Wychodzą także naprzeciw ludzi dalekich od Boga wskutek niewiary lub grzechu, ogarniętych zwątpieniem lub załamanych ciosami życiowymi, nierozumiejących sensu cierpienia.

Do zgromadzenia przyjmowane są również osoby niewidome. 

Działalność:

Głównym polem działalności zgromadzenia jest służba niewidomym. Siostry prowadzą dla swoich podopiecznych Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Laskach, posługują w Duszpasterstwie Niewidomych, pomagają w przepisywaniu i wydawaniu książek w języku brajla, prowadzą Bibliotekę Książki Mówionej, pracują także w różnego typu ośrodkach i szkołach dla ociemniałych, zarówno w Polsce, jak i w klasztorach za granicą. W ramach duszpasterstwa dla „niewidomych na duszy” prowadzą dom rekolekcyjny oraz biblioteki z książkami religijnymi. 

Historia:

Zgromadzenie założyła osoba niewidoma bł.Róża Czacka. Mając 22 lata straciła wzrok. Jej gorliwa wiara sprawiła, że ten cios przyjęła jako zadanie i powołanie życiowe otrzymane wprost od Boga, którym miała być opieka nad osobami niewidomymi, którymi wówczas w Polsce nikt się nie zajmował. Myśl tą podsunął Róży jej okulista. W 1910 roku założyła Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi, dzięki któremu powstały m.in. szkoła i biblioteka dla niewidomych.
Od tego czasu w Róży krystalizowała się myśl o założeniu nowego zgromadzenia, które dopełniłoby opieki nad niewidomymi, służąc im na każdym etapie ich życia. W 1918 roku w Warszawie, już jako m. Elżbieta, uzyskała zgodę władz kościelnych i przyjęła pierwsze kandydatki. Trzy lata później w podwarszawskiej wsi Laski rozpoczęła budowę zakładu dla niewidomych, który szybko stał się centrum młodego zgromadzenia. Pragnieniem m. Elżbiety było nie tylko przygotowanie niewidomych do pełnowartościowego życia w wśród ludzi widzących, ale przede wszystkim poprzez wzmocnienie wiary w Boga chciała przywrócić im sens życia. 

Strony www:

Polska: www.triuno.pl 

Filmy:

Małe Siostry Macierzyństwa Katolickiego

.
Istytut Małych Sióstr Macierzyństwa Katolickiego (PSMC)
Institut des Petites Soeurs des Maternités Catholiques 
Institute of the Little Sisters of Catholic Maternity
Istituto delle Piccole Suore delle Maternità Cattoliche

Instituto de las Pequeñas Hermanas de la Maternidad Católica

Instituto das Pequenas Irmãs das Maternidades Católicas 

Institut der Kleinen Schwestern der katholischen Mutterschaft  

Data i miejsce założenia:

1930 rok - Francja 

Założycielka:

m. M. Jean-Baptiste - Marie-Louise Lantelme 

Liczba sióstr na świecie: 93  * dane z 2008 roku

Małe Siostry Macierzyństwa Katolickiego obecne są w krajach: Francja, Senegal.

Dom generalny: Francja (Bourgoin-Jallieu).
.
Habit aktualny:

Biały habit ze szkaplerzem, biały prosty welon, na piersi krzyż.

Habit historyczny:

Duchowość:

Charyzmatem Małych Sióstr Macierzyństwa Katolickiego jest służba życiu i rodzinie, a treścią życia są trzy śluby zakonne.
W ślubie posłuszeństwa pragną pełnić Wolę Bożą, którą odnajdują w wierności charyzmatowi zgromadzenia, jego konstytucjom i decyzjach przełożonych. Wzorem posłuszeństwa jest dla sióstr Maryja. Ślub czystości to nie tylko skierowanie swojej miłości wyłącznie do Boga, ale także możliwość całkowitego poświęcenia się ludziom, którym służą. Natomiast ślubując ubóstwo chcą żyć w całkowitej zależności od Boga, zawierzając mu wszystko co dotyczy ich życia osobistego i wspólnotowego, dając świadectwo, że Królestwo Boże jest tym skarbem, dla którego warto wszystko inne pozostawić za sobą.
Istotnym nurtem duchowości zgromadzenia jest wpatrzenie się w tajemnicę Trójcy Świętej oraz w Maryję Matkę Jezusa, jako wzór chrześcijańskiego macierzyństwa.
Duży nacisk kładzie się na życie wspólnotowe i jedność w powołaniu. Siostry każdy dzień zaczynają od 45cio-minutowej modlitwy, Liturgii Godzin oraz uczestnictwa we Mszy Świętej. Śniadanie spożywają w ciszy, w czasie którego czytane są pisma założycielki, następnie udają się do swojej pracy, by w południe znów zgromadzić się na modlitwie. Obiad również spożywany jest w milczeniu (z wyjątkiem niedziel i świąt), wówczas zapoznają się z aktualnymi wydarzeniami ze świata. Następnie gromadzą się na wspólnej rekreacji; po niej razem odmawiają Różaniec i ponownie udają się do swoich obowiązków. W godzinach popołudniowych pół godziny spędzają także na adoracji Najświętszego Sakramentu. Wieczorem spożywają kolację; przed spoczynkiem znów spotykają się w kaplicy na modlitwie dziękczynnej za miniony dzień oraz robią rachunek sumienia. W każdym miesiącu przeżywają dzień skupienia, a raz w roku rekolekcje 5-dniowe. 

Działalność:

Główną formą realizacji powołania sióstr jest służba w katolickich szpitalach „Macierzyństwa Katolickiego” jako położne i pielęgniarki. Siostry towarzyszą rodzinom i samotnym matkom, które spodziewają się dziecka, a także po jego narodzinach, wspierają młode małżeństwa, które cierpią np. z powodu bezpłodności bądź choroby czy niepełnosprawności swojego dziecka. Ponadto zgromadzenie przybliża ludziom naturalne metody planowania rodziny, współpracuje z lekarzami, instytucjami, które opowiadają się za godnością życia ludzkiego od jego początku, organizuje konferencje dla różnych odbiorców (ogół społeczeństwa, instytucje medyczne, religijne) na tematy związane z rodziną, szacunkiem dla życia itp.
Siostry wychodzą również naprzeciw młodzieży prowadząc spotkania informacyjne, szkolenia, dyskusje na temat sfery emocjonalnej, ludzkiej miłości, małżeństwa, seksualności, życia nienarodzonego. Misja zgromadzenia w dużej mierze czerpie z nauczania papieża Jana Pawła II dotyczącym wartości i godności życia, ludzkiej miłości i płciowości. 

Historia:

Początki zgromadzenia założonego przez m. Marie Jean-Baptiste Lantelme związane są z osobą jej ojca Louisa Lantelme, bogatego przemysłowca oraz z jego cierpieniem związanym z narodzinami niepełnosprawnego syna. Zwrócił on również uwagę, na sytuację kobiet pracujących w jego fabryce, które niejednokrotnie były narażone na drwiny i groźby ze strony swoich mężów, gdy ujawniły, że spodziewają się dziecka. Te dwa zdarzenia spowodowały, że Louis Lantelme postanowił stworzyć miejsce, gdzie młode matki będą mogły w dobrych i bezpiecznych warunkach narodzić swoje dzieci, otoczone fachową opieką oraz życzliwością i szacunkiem personelu.
Do tego celu postanowił zaangażować swoją córkę Marie-Louise, pracującą jako położna, która jednak nie miała ochoty realizować planu ojca, gdyż myślała o życiu zakonnym i wyjeździe na misje. Za radą biskupa Grenoble postanowiła zaangażować się w projekt ojca, nie porzucając pragnienia całkowitego oddania się Bogu.
W 1930 roku w miejscowości Bourgoin-Jallieu powstał pierwszy Instytut Macierzyństwa Katolickiego. Do Marie-Louise Lantelme dołączyły szybko młode kobiety, co dało początek nowej wspólnocie zakonnej. Ze względu na nowatorski projekt zgromadzenia, siostry musiały czekać aż 24 lata na zatwierdzenie przez władze kościele, gdyż w owych czasach zakonnice pracujące w szpitalach nie podejmowały się posług na oddziałach ginekologiczno-położniczych.
Dziś Małe Siostry żyją w sześciu domach we Francji i w jednym w Senegalu. 

Strony www:

www.maternites-catholiques.org

Aktualizacja: 22.10.2014