Służebnice Pana i Dziewicy z Matará

.
Instytut Służebnic Pana i Dziewicy z Matará (SSVM)

Institute Servants of the Lord and the Virgin of Matará

Istituto Serve del Signore e della Vergine di Matarà

Instituto Servidoras del Senor y de la Virgen de Matarà

Instituto Servidoras do Senhor e da Virgem de Matará

Institut Servantes du Seigneur et de la Vierge de Matará

Institut der Dienerinnen des Herrn und der Jungfrau von Matará

Instituut Dienaressen van de Heer en de Maagd van Matará (Blauwe Zusters)
Служебниці Господа і Діви Марії з Матара (Сестри Воплоченого Слова)

Zgromadzenie czynne z gałęzią kontemplacyjną

Data i miejsce założenia:
1988 rok - Argentyna

Założyciel:

o. Carlos Miguel Buela IVE

.
.
Liczby: 928 sióstr na świecie (w tym 42 siostry greckokatolickie)
* dane z 2009 roku 

Służebnice Pana i Dziewicy z Matará obecne są w krajach: Włochy, Hiszpania, Francja, Luksemburg, Holandia, Irlandia, Islandia, Litwa, Ukraina, Rosja, Albania, USA, Kanada, Gujana, Surinam, Brazylia, Ekwador, Peru, Paragwaj, Argentyna, Chile, Egipt, Tunezja, Tanzania, Izrael, Syria, Jordania, Tadżykistan, Kazachstan, Hong-Kong, Tajwan, Filipiny, Papua Nowa Gwinea.

Dom generalny: Włochy (Rzym) 

Habit aktualny:

Szary habit, niebieski szkaplerz, na głowie biały czepek i niebieski welon, na piersi krzyż z Matará (stary krzyż wyrzeźbiony przez Indian z Matará w 1594 roku), przy boku możliwy różaniec.

Gałąź greckokatolicka (bizantyjsko-ukraińska): habit, szkaplerz i welon w kolorze czarnym.

Duchowość:

Celem istnienia instytutu jest przedłużenie Wcielenia Jezusa Chrystusa w świecie. Szczególnym zadaniem jest ewangelizacja kultury. Cechą charakterystyczną zgromadzenia jest niesienie Ewangelii tam, gdzie liczba chrześcijan jest niewielka lub w ogóle ich nie ma oraz w tereny zlaicyzowane.
Tajemnica Wcielenia ma swoją symbolikę w kolorze habitu służebnic: kolor niebieski oznacza Boskość Chrystusa, natomiast szary – jako kolor ziemi – Jego Człowieczeństwo. Siostry wpatrzone w Jezusa Ukrzyżowanego starają się wiernie stać u stóp Jego Krzyża. Istotnym elementem duchowości wspólnoty jest oddanie się w niewolnictwo Maryi według wskazówek św. Ludwika Marii Grigion de Montfort, do czego siostry zobowiązują się, składając dodatkowo czwarty ślub.
.

Służebnice Pana codziennie uczestniczą we Mszy Świętej. Wśród codziennych praktyk duchowych znajdują się ponadto godzina adoracji Jezusa Eucharystycznego, Różaniec, Anioł Pański, modlitwa indywidualna, a także wspólna modlitwa Liturgią Godzin. Patronką instytutu jest Matka Boża z Luján.

Zgromadzenie posiada w swoim obrębie gałąź kontemplacyjną. Mniszki, żyjąc za klauzurą w milczeniu i pokucie, oddają swoje życie w celu wspierania modlitwą dzieł prowadzonych przez zgromadzenie, w intencji Kościoła, zwłaszcza Ojca Świętego, a także w intencji uświęcenia i wytrwałości dla kapłanów i osób Bogu poświęconych. Dodatkowo każdy z klasztorów ma swoją szczególną intencję, za którą zanosi modlitwy przed tron Boży. 

Formacja w zgromadzeniu jest wspólna zarówno dla sióstr apostolskich jak i kontemplacyjnych. Dopiero po nowicjacie i trzech latach junioratu siostry o powołaniu kontemplacyjnym mogą wstąpić do jednego z klasztorów przeznaczonych dla tej formy życia.

Działalność:

W swojej działalności siostry starają się dawać świadectwo wiary poprzez miłość chrześcijańską. To pragnienie realizują przez katechizację, katolicką edukację dzieci i młodzieży, organizowanie misji ludowych i rekolekcji, zwłaszcza ignacjańskich, pracę w parafiach, wydawanie czasopism i książek katolickich. Ponadto służą chorym w szpitalach, niepełnosprawnym, starszym i opuszczonym, angażują się w programy chroniące życie. Przy zgromadzeniu istnieje także Trzeci Zakon skupiający ludzi świeckich pragnących żyć charyzmatem instytutu w swoich rodzinach i środowiskach. 

Historia:

Zgromadzenie założył w 1988 roku w San Rafael w Argentynie ks. Carlos Miguel Buela po latach pracy parafialnej i jako duszpasterz młodzieży. Jest ono żeńską gałęzią powołanego do życia cztery lata wcześniej męskiego Instytutu Słowa Wcielonego.
Służebnice Pana i Dziewicy z Matara są dziś jednym z najszybciej rozwijających się zgromadzeń w Kościele. Po zaledwie dwudziestu latach istnienia liczyło już 928 sióstr w tym 371 po ślubach wieczystych, 311 po ślubach czasowych, 108 nowicjuszek, 35 postulantek i 103 aspirantki.
W 1991 roku powstał w Argentynie pierwszy klasztor kontemplacyjny, dając tym samym początek nowej gałęzi zgromadzenia. Obecnie istnieje 9 klasztorów mniszek: po jednym we Argentynie, Peru, Brazylii, USA, Holandii, Hiszpanii i Ukrainie oraz dwa we Włoszech.

W 1998 roku na Ukrainie w obrębie zgromadzenia powstała gałąź greckokatolicka, skupiająca siostry obrządku bizantyjsko-ukraińskiego. W 2009 roku liczyła 42 siostry, obecnie są już 82 siostry, żyjące w kilku domach na Ukrainie (jeden z nich jest klasztorem kontemplacyjnym) oraz w Rosji na Syberii. 

Strony www:

Polskojęzyczna: www.servidorasdelsenor.org/pl
Dom generalny: www.servidoras.org

Włochy: www.servedelsignore.org (blog)

Hiszpania, Francja: www.ssvmnsdelpilar.org
Europa Północna: www.ssvmne.org

Ukraina: www.lastivky.org

USA: www.ssvmusa.org
Brazylia: www.ssvmbrasil.org

Aktualizacja: 3.12.2013

Filmy:

w jęz. włoskim:


siostry kontemplacyjne (w jęz. hiszpańskim):


gałąź greckokatolicka (w jęz.ukraińskim):

Bernardynki

.

Mniszki Trzeciego Zakonu Regularnego św. Franciszka z Asyżu (OSFB)
*Moniales Tertii Ordinis Regularis Sancti Francisci Assisiensis - Bernardinae
*Nuns of the Third Order Regular of St. Francis of Assisi
(Bernardine Nuns)
*Monache del Terzo Ordine Regolare di San Francesco d'Assisi
(Monache Bernardine)

*Monjas de la Tercera Orden Regular de San Francisco de Asís
(Monjas Bernardinas)
*Monjas da Terceira Ordem Regular de S. Francisco de Assis
(Monjas Bernardinas)
*Moniales du Tiers-Ordre régulier de Saint-François d'Assise
(Moniales Bernardine)
Zakon kontemplacyjny, klauzurowy 

Data i miejsce założenia:

1459 rok - Polska 

Założyciel:

św. Jan Kapistran

.

Liczby: 185 sióstr na świecie  * dane z 2008 roku

Mniszki Bernardynki obecne są w krajach: Polska
Dom generalny: każdy klasztor jest autonomiczny
.
Habit aktualny:

Brązowy habit przepasany białym sznurem, brązowy szkaplerz, czarny welon upięty na białym czepku z przepaską na czole (bindal), przy boku koronka franciszkańska siedmiu radości NMP.

Habit historyczny:
.

.
.

Duchowość:

Bernardynki żyją według reguły św. Franciszka z Asyżu. Od Niego uczą się autentycznego życia Ewangelią i głębokiej kontemplacji. Pociągnięte przykładem Świętego, pragną iść za naszym Panem Jezusem Chrystusem, naśladować Go w Jego sposobie życia, a zwłaszcza w życiu modlitwy, ubóstwa i pokory.
Siostry żyją we wspólnocie, oddzielone od świata klauzurą. W odosobnieniu i milczeniu, poznają i rozważają tajemnice z życia Jezusa Chrystusa i Jego Matki. Mniszki codziennie uczestniczą we Mszy Świętej, odmawiają Liturgię Godzin, Różaniec, Koronkę do Bożego Miłosierdzia, praktykują medytację i czytanie duchowne. Cechą charakterystyczną bernardynek jest pielęgnowana w ich kościołach adoracja Najświętszego Sakramentu; w czterech ma ona charakter wieczysty. Każda siostra ma wyznaczony czas na adorację. Ponadto każdego dnia mniszki zbierają się na wspólną rekreację.

Reguła III Zakonu Regularnego Św. Franciszka z Asyżu 

Działalność:

Podstawowym apostolstwem zakonu jest oddawanie Bogu nieustannej czci, uwielbienia i dziękczynienia oraz ofiara, pokuta i modlitwa błagalna za ludzi żyjących w świecie, obejmująca wszystkie sprawy Kościoła i świata. Ponadto siostry wykonują różne prace w kościele, klasztorze i ogrodzie, a także szyją szaty i paramenty liturgiczne, wypiekają komunikanty, oprawiają mszały i książki.

Po Soborze Watykańskim II sześć klasztorów przyjęło złagodzoną klauzurę zwaną konstytucyjną, która umożliwia prowadzenie szerszej działalności apostolskiej i charytatywnej (zachowując jednak nadal kontemplacyjny charakter zakonu) m.in.: rekolekcji dla dziewcząt, bursy, kuchnię dla ubogich, przedszkole. Pojedyncze siostry katechizują, służą chorym, pracują w kurii diecezjalnej w Łowiczu. Pozostałe trzy klasztory (Kraków, Zakliczyn, Wieluń) pozostały przy ścisłej klauzurze papieskiej. 

Historia:

Bernardynki są pierwszym zakonem żeńskim założonym na ziemiach polskich. Początki zakonu bernardynek związane są z osobą św. Jana Kapistrana, który przeszczepił do Polski zreformowaną gałąź franciszkanów, zwaną w Polsce bernardynami od ich pierwszego klasztoru p.w. św. Bernarda ze Sieny w Krakowie.
W pobliżu klasztorów bernardynów i pod ich opieką powstawały wspólnoty tercjarek franciszkańskich, dając początek gałęzi żeńskiej. Pierwszy konwent sióstr bernardynek powstał w 1459 roku w Krakowie. Zakon obecny jest tylko w Polsce. Siostry żyją w 9 klasztorach. 

Strony www:

Kraków: www.bernardynki.com
Łowicz: www.bernardynki.lowicz.opoka.org.pl
Chęciny: www.bernardynki.pl
Łódź: http://archidiecezja.lodz.pl/bernardynki
Wieluń: www.bernardynki.czestochowa.opoka.org.pl
Zakliczyn: www.bernardynki.diecezja.tarnow.pl
Brzeziny: www.franciszkaniebrzeziny.pl/siostrybernardynki.php
Adresy wszystkich klasztorów bernardynek

Aktualizacja: 10.12.2013

Filmy:

Bracia Chrystusa Cierpiącego

.

Wspólnota Braci Chrystusa Cierpiącego
Comunidad de Hermanos de Cristo Paciente
Community of the Brothers of Suffering Christ
Comunità dei Fratelli di Cristo Sofferente
Communauté des Frères de Christ Souffrant

wspólnotę tworzą bracia (bez święceń kapłańskich)

Data i miejsce założenia:

2002 rok - Polska

Założyciel:

o. Albin Sroka OFM

.

.

Liczby: 10 braci   * dane z 2010 roku
Bracia Chrystusa Cierpiącego obecni są w krajach: Polska
Dom wspólnoty: Polska (Godów).

Habit aktualny:

Czarny habit z kapturem przepasany białym sznurem z różańcem.

Duchowość:

Bracia Chrystusa Cierpiącego żyją według reguły św. Franciszka z Asyżu. Podstawą duchowości wspólnoty jest duchowość św. Ojca Pio. W swojej pracy bracia pragną kierować się słowami świętego: Jeśli do łóżka chorego nie zaniesiecie miłości, na nic zda się cała farmakologia. Tak więc miłość i franciszkańska pogoda ducha ma być cechą charakterystyczną posługi braci. Swoje zdolności i siły poświęcają dla Chrystusowego Kościoła, realizując marzenie o. Pio "by cały świat był domem ulgi w cierpieniu", poprzez fachową i w pełni oddaną drugiemu człowiekowi służbę.
Ojciec Pio należał do wielkiej rodziny franciszkańskiej, dlatego jego duchowość - a co za tym idzie także duchowość Braci Chrystusa Cierpiącego - jest ściśle związana z duchowością św. Franciszka z Asyżu, która charakteryzuje się między innymi ubóstwem, radością, prostotą, wiernością Papieżowi, a także umiłowaniem Jezusa Ukrzyżowanego, co ożywia gorliwość w radosnej służbie chorym i potrzebującym. Natomiast bycie Bratem Chrystusa to pełnienie woli Ojca, który jest w niebie. Jako synowie św. Franciszka bracia wsłuchani są w matczyny głos Maryi, a fatimskie orędzie wynagrodzenia Jej Niepokalanemu Sercu jest głównym nurtem pobożności maryjnej wspólnoty.
Życie wspólnoty cechuje głęboka cześć do Jezusa obecnego w Najświętszym Sakramencie Ołtarza, przejawiająca się w Jego możliwie najczęstszej adoracji, ale przede wszystkim w codziennym, nabożnym uczestnictwie w Mszy św. Ponadto każdy dzień ożywiany jest także m.in. poprzez wspólnotową modlitwę liturgiczną oraz różaniec.

Działalność:

Rodzaj działalności wypływa ściśle z charyzmatu wspólnoty. Być Bratem Chrystusa Cierpiącego to odnaleźć Go w chorych, niepełnosprawnych, starszych, zniewolonych, zagubionych i zepchniętych na margines życia i właśnie na trosce o tych ludzi bracia skupiają się w swojej pracy. Ponadto starają się być otwarci na potrzeby Kościoła lokalnego służąc jako zakrystianie, nadzwyczajni szafarze Komunii Świętej, a także posługując podczas spotkań modlitewnych grupom św. Ojca Pio, oraz grupom niepełnosprawnych osób w czasie ich rekolekcji.

Historia:

Wspólnota oficjalnie została założona w 2002 roku. Jednak początki jej formowania sięgają 1997 roku, gdy w sercu założyciela o. Albina Sroki OFM – propagatora kultu i duchowości św. Ojca Pio - oraz pierwszych przyszłych braci zrodziło się silne pragnienie powołania do życia nowej wspólnoty, żyjącej w duchu św. Ojca Pio i św. Franciszka z Asyżu.
Obecnie wspólnota posiada w Kościele status publicznego stowarzyszenia wiernych. Bracia żyją w jednym domu w Godowie koło Starachowic w diecezji radomskiej.

Strony www:

www.bracia.net.pl

Aktualizacja: 2.10.2014

Służebnice Przebitych Serc Jezusa i Maryi

Służebnice Przebitych Serc Jezusa i Maryi (SCTJM)
Servants of the Pierced Hearts of Jesus and Mary
Siervas de los Corazones Traspasados de Jesús y María
Servas do Coração Transpassado de Jesus e Maria 
Servi del Cuore Trafitto di Gesù e Maria

Data i miejsce założenia:
1990 rok - USA 

Założycielka:
m. Adela Galindo 

Liczby: ok. 25 sióstr na świecie
Służebnice Przebitych Serc Jezusa i Maryi obecne są w krajach: USA.
Dom generalny: USA (Miami) 

Habit aktualny:

Brązowy długi habit (bezrękawnik) przepasany brązowym skórzanym paskiem, na głowie prosty brązowy welon z białą wypustką, na piersi krzyż oraz przypięte dwa małe Przebite Serca, przy boku różaniec.

Duchowość: .

Służebnice Przebitych Serc Jezusa i Maryi są zgromadzeniem o charakterze kontemplacyjno-apostolskim. Podstawą duchowości sióstr jest oddanie siebie jako żywą ofiarę wynagradzającą i pocieszającą Przebite Serca Jezusa i Maryi. Istotnymi elementami życia służebnic są: adoracja Eucharystyczna, otwartość na działanie Ducha Świętego, poświęcenie siebie Maryi, wierność Magisterium Kościoła, formacja duchowa. Swoje obowiązki siostry starają się wypełniać w duchu modlitwy i pokornej służby, z radością i prostotą serca, gotowego przyjąć każde powierzone mu zadanie. 

Działalność:
Punktem wyjścia w działalności zgromadzenia jest pragnienie by nauczanie Kościoła oraz jego duchowe skarby były znane i kochane na całym świecie. Dlatego siostry realizują swoje powołanie poprzez głoszenie rekolekcji, dni skupienia, organizowanie konferencji o tematyce eucharystycznej i maryjnej, katechizację, wykorzystując także środki masowego przekazu, organizują pielgrzymki, a także wynagradzające czuwania modlitewne. Propagują również ideę panowania na ziemi Najświętszego Serca Jezusa i Niepokalanego Serca Maryi poprzez poświęcenie im samych siebie, całych narodów, szkół, parafii, rodzin itd. Ponadto troszczą się o chorych poprzez opiekę nad nimi i modlitwę. 

Historia:
Zgromadzenie założyła pochodząca z Nikaragui m. Adela Galindo w USA w 1990 roku w celu wynagradzania cierpiącym Sercom Jezusa i Maryi. Dom macierzysty znajduje się w Miami na Florydzie. Obecnie zgromadzenie jest wspólnotą na prawie diecezjalnym.



Strony www:

www.piercedhearts.org
www.corazones.org

Filmy:



Aktualizacja: 26.09.2012
.
.
.

Misjonarki Szkoły

.

Unia św. Katarzyny za Sieny Misjonarek Szkoły
Unio S. Catharinae Senensis Missionariarum Scholae
Unione S. Caterina da Siena delle Missionarie della Scuola
Union of St. Catherine of Siena of School Missionary Sisters
Unión Santa Catalina de Siena de las Misioneras de la Escuela
Union Sainte Catherine de Sienne des Missionnaires des Ecoles
Unie H. Katharina van Siena van de Missionarissen voor de Scholen

Data i miejsce założenia:
1924 rok - Włochy 

Założycielka:
m. Luigia Tincani 

Liczby: ok. 150 sióstr na świecie (w Polsce: 4)  * dane z 2008 roku

Misjonarki Szkoły obecne są w krajach: Włochy, Polska, Pakistan, Indie.
Dom generalny: Włochy (Rzym). 

Habit:
Zgromadzenie bezhabitowe od początku swojego istnienia. 

Duchowość:

Zgromadzenie żyje duchowością dominikańską, według Reguły św. Augustyna i konstytucji spisanych w oparciu o Konstytucje braci dominikanów. Nazwa zgromadzenia - Unia św. Katarzyny ze Sieny - jest wyrazem uwagi, jaką Misjonarki Szkoły przywiązują do życia we wspólnocie.
Jako dominikanki siostry wzorują swoje życie na św. Dominiku i św. Katarzynie ze Sieny, która w sposób najdoskonalszy zrealizowała charyzmat dominikański. Jego istotą jest miłość prawdy, która wyraża się w kontemplacji i studium oraz przekazywaniu innym ich owoców. Dlatego hasłem zgromadzenia jest Caritas veritatis. Od swoich świętych patronów siostry uczą się także adoracji Boga w głębi serca, pobożności maryjnej oraz miłości do Chrystusa ukrzyżowanego, która powinna stanowić “duszę każdego ich działania”. 

Działalność:

Większość Misjonarek Szkoły podejmuje w społeczeństwie indywidualną działalność apostolską; mają "uczyć, wychowywać, świadczyć o Ewangelii, sprawiać, aby krążyła ona w sposobie myślenia i mówienia, zwłaszcza wśród młodzieży".
Podstawowym polem działalności zgromadzenia jest szkoła państwowa każdego stopnia, gdzie siostry pracują jako nauczycielki różnych przedmiotów. Realizują swój charyzmat również poprzez formację nauczycieli i wychowawców; prowadzą akademiki oraz rekolekcje i dni skupienia. By móc łatwiej dotrzeć do ludzi dalekich od wiary nie noszą habitu, chociaż w dniu profesji zakonnej otrzymują habit dominikański, w który zostaną ubrane dopiero po śmierci. 

Historia:

Zgromadzenie założyła m. Luigia Tincani w Włoszech w Rzymie. Założycielka już w wieku kilkunastu lat zaczęła uczyć w szkole podstawowej. Jednocześnie wzrastało w niej pragnienie poświęcenia się Bogu w życiu zakonnym. Czuła się stworzona do działania apostolskiego, jednocześnie pociągał ją wymiar kontemplacyjny duchowości dominikańskiej.
W Rzymie poznała dominikanina o. Ludwika Fanfaniego, który rozpoznał w niej zalążek nowego charyzmatu w Kościele. To on pomagał jej w zakładaniu i kierowaniu nowym zgromadzeniem. Za datę założenia Misjonarek Szkoły uważa się rok 1924, gdy Unia uzyskała aprobatę biskupa diecezji Gubbio (siedziba pierwszego domu) i została agregowana do Zakonu Kaznodziejskiego. Już dziesięć lat później stała się zgromadzeniem na prawie papieskim. W 1929 roku Luigia wycofała się z pracy nauczycielskiej, żeby oddać się całkowicie kierowaniu Unią. Była przełożoną generalną aż do śmierci w 1976 roku.
W Polsce zgromadzenie obecne jest od 1989 roku w dwóch domach: w Krakowie i Lublinie. 

Strony www:

Polska: http://misjonarkiszkoly.blogspot.com
Włochy: www.missionariedellascuola.it