Tereski

Zgromadzenie Sióstr „Jedność” pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus
Congregatio Sororum „Unitas” sub titulo Sanctae Teresiae a Iesu Infante
Congregation of the Sisters "Unity" of St. Teresa of the Child Jesus
Congregazione delle Suore "Unità" di Santa Teresa del Bambino Gesù
Congregación de las Hermanas "Unidad" de Santa Teresa del Niño Jesús
Congregação das Irmãs "Unidade" de Santa Teresa do Menino Jesus
Congrégation des Sœurs "Unité" de Sainte Thérèse de l'Enfant Jésus
Kongregation der Schwestern "die Einheit" der hl. Teresa des Kindes Jesus

Data i miejsce założenia:
1925 rok - Polska

Założyciel:
ks. Andrzej Mazurkiewicz

Liczba sióstr na świecie: 61   * dane z 2008 roku
Tereski obecne są w krajach: Polska
Dom generalny: Polska (Siedlce)

Habit aktualny:
Zgromadzenie bezhabitowe od początku swojego istnienia.

Habit historyczny:

Habit noszony był od czasu II Wojny Światowej do początku lat 1950-tych.

Duchowość:

Centrum duchowości zgromadzenia jest miłość i radość przeżywania nieba już tu na ziemi. Swoje źródło ma ona w Bogu, który jest Miłością i chce się dzielić niebem z każdym człowiekiem. Same Tereski starają się niebo zdobywać, cieszyć się niebem w swoim sercu, pragnienie nieba wzbudzać w duszach ludzkich i nieustannie wznosić to, co ziemskie do Boga. Charyzmat Sióstr Teresek to więc bardziej wewnętrzna postawa niż zewnętrzne działanie.

Przewodniczką na drogach życia duchowego jest dla sióstr św. Teresa od Dzieciątka Jezus, której zasadami małej drogi dziecięctwa duchowego kierują się na co dzień. Skupia się ona na wartości małych, ukrytych, ale czynionych z miłością poświęceń dnia codziennego, dlatego do świętości siostry dążą poprzez jak najdoskonalsze spełnianie codziennych obowiązków, starając się nadprzyrodzoną miłością przenikać wszystko, co niesie ze sobą życie. Droga ta odznacza się także bezgraniczną ufnością Bogu, pokorą oraz prostotą.

Tereski cechują się żywą wiarą i świadomością, że są przez Boga kochane i jest On stale przy nich obecny oraz sumiennym pełnieniem woli Bożej. W zależności od sytuacji reagują uwielbieniem Pana Boga albo dziękczynieniem Mu, przeproszeniem lub prośbą. Cnotami, którymi każda siostra powinna się wyróżniać są prawość, uczciwość, obowiązkowość, stałość, szacunek dla człowieka, właściwie rozumiana tolerancja, gościnność.

Zgromadzenie żywi szczególny kult do Pana Jezusa Miłosiernego, Matki Bożej Pośredniczki Wszelkich Łask, św. Józefa, św. Teresy od Dzieciątka Jezus oraz świętych męczenniczek z pierwszych wieków chrześcijaństwa.

Działalność:

Celem prowadzonej działalności apostolskiej jest wnoszenie Boga w życie ludzi i uświęcenie laikatu. Jest ono realizowane przez modlitwę, jak również przez różnorodną posługę: w charakterze katechetek, organistek, zakrystianek, kancelistek, pracę pielęgniarską oraz w instytucjach kościelnych i świeckich, także poprzez udostępnianie prasy, książek i filmów religijnych, rekolekcje i dni skupienia, przyjmują dziewczęta na stancję, organizują kursy krawieckie, hafciarskie, gospodarstwa domowego. Siostry starają się też budzić, podtrzymywać i umacniać powołania kapłańskie i zakonne.

Historia:

Korzenie zgromadzenia sięgają parafii Kolembrody, gdzie do miejscowego proboszcza ks. Andrzeja Mazurkiewicza zgłosiły się trzy kobiety pragnące służyć Kościołowi. Kapłan podjął się zorganizowania ich we wspólnotę religijną i otoczył kierownictwem. Gdy zaczęły dołączać następne kobiety, w 1925 roku powołano formalne stowarzyszenie religijne pod nazwą: Sodalicja Pracownic Katolickich „Jedność" p.w. św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Był to czas wyniesienia na ołtarze św. Teresy, nabożeństwo do niej szerzyło się w całym Kościele, jej czcicielem był również ks. Mazurkiewicz.

ks. Leon Walaszek SDB

Celem Sodalicji było: rozwijanie wśród członkiń prawdziwej pobożności i pracowitości, ćwiczenie się w uczynkach miłosierdzia chrześcijańskiego oraz pomaganie kapłanom w parafiach w prowadzeniu Akcji Katolickiej. Ponadto sodalistki zajmowały się szyciem, haftem, tkactwem, dbały o bieliznę kościelną, wystrój ołtarzy. Swoją działalnością obejmowały kolejne parafie, powstawały nowe domy wspólnoty.

Ze względu na swoją patronkę sodalistki od początku nazywane były siostrami Tereskami, prowadziły też życie na wzór życia zakonnego. Nie będąc jednak oficjalnie zakonnicami nie nosiły habitów. Jednak w swojej historii miały niecodzienny epizod jak na wspólnotę bezhabitową i do tego niebędącą formalniym zakonem; w czasie wojny siostry musiały założyć habity i nosiły je przez około 10 lat. W latach 1950-tych podjęto na nowo kwestię stroju zakonnego i siostry opowiedziały się za bezhabitowym charakterem wspólnoty.

W 1952 roku dyrektorem sodalicji został ks. Leon Walaszek SDB, również czciciel św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Opracował on nowe konstytucje i dyrektorium i za jego staraniem w 1954 roku sodalicja została przekształcona w zgromadzenie zakonne. Z tego powodu ks. Walaszek nieraz podawany jest jako współzałożyciel sióstr Teresek, choć za datę założenia przyjmuje się 1925 rok.

Strony www:
www.siostrytereski.com

Franciszkanie z Betanii

Bractwo Franciszkańskie z Betanii (FFB)
Franciscan Fraternity of Bethany
Fraternità Francescana di Betania
Fraternidad Franciscana de Betania
Fraternidade Franciscana de Betânia
Fraternité Franciscaine de Béthanie
Franziskanische Gemeinschaft von Betanien 

Data i miejsce założenia:
1982 rok - Włochy

Założyciel:
o. Pancracio Nicola Gaudioso OFMCap

Liczba zakonników na świecie: 77 (w tym: 37 kapłanów, 5 nowicjuszy) 
* dane z 2009 roku
Franciszkanie z Betanii obecni są w krajach: Włochy, Szwajcaria, Niemcy, Brazylia.
Dom generalny: Włochy (Terlizzi)

Habit aktualny:

Błękitny habit z kapturem przepasany białym sznurem, na piersi zawieszony drewniany krzyżyk TAU, przy boku koronka franciszkańska.

Duchowość:

Bractwo opiera się na duchowości maryjno-franciszkańskiej oraz duchowości ewangelicznej Betanii.

Maryja, Służebnica Pańska stanowi dla członków wspólnoty wzór życia poświęconego Bogu i jest także Bramą, która wprowadza w tajemnicę Chrystusa. Dzięki Jej fiat realizowany jest Boży plan zbawienia. Matka Boża uczy też łączenia posługi Marty z Betanii i milczenia Marii ukazując, że obie postawy można pogodzić w tym samym czasie w życiu jednej osoby. Z myślą o Najświętszej Maryi Pannie zakonnicy noszą błękitne habity.

Osobami ważnymi w duchowości wspólnoty są także św. Ojciec Pio, przykład życia modlitewnego, bohaterskiego dążenia do cnót, ducha poświęcenia, zaangażowania w posługę kapłańską i naśladowania Chrystusa Ukrzyżowanego oraz św. Józef, przykład pokory w wypełnianiu obowiązków, któremu opiece bracia powierzają się jako najlepszemu opiekunowi, skoro Bóg powierzył mu troskę o Swojego Syna i Jego Matkę.

Charyzmat Betanii znajduje swój wyraz w modlitwie i gościnności w duchu głęboko braterskiego życia i ewangelicznej radości, cech typowych dla duchowości franciszkańskiej. Od św. Franciszka z Asyżu zakonnicy uczą się prostoty, która jest uprzywilejowaną drogą do zjednoczenia człowieka z Bogiem.

Modlitwa to pierwszy filar charyzmatu zgromadzenia. Modląc się Franciszkanie przywołują obecność Jezusa Chrystusa pośród siebie. Modlitwa jest pokarmem niezbędnym do rozpalenia ognia miłości, która konieczna jest do braterskiego życia. Życie modlitewne obejmuje m.in. codzienną Mszę Świętą, Liturgię Godzin uświęcającą cały dzień i noc, modlitwę w ciągu nocy na wzór Pana Jezusa i wielu świętych, różaniec będący formą uczczenia Maryi Dziewicy. Adoracja eucharystyczna, medytacja Słowa Bożego i spontaniczne oddawanie chwały Bogu to inne formy modlitwy obecne w życiu wspólnoty. Idąc za św. Franciszkiem, który często wyrażał swoje uczucia Bogu za pomocą pieśni i muzyki, każda liturgia celebrowana jest ze śpiewem.

Drugi filar charyzmatu to gościnność. W Betanii Pan Jezus był witany jako przyjaciel i brat. Betania nie jest zatem symbolem ogólnej gościnności, ale jest tajemnicą przyjęcia osoby Chrystusa. Domy wspólnoty są powołane, aby być duchowymi oazami. Każdy, kto odwiedza te domy może doświadczyć spotkania z Panem w modlitwie, sakramentach i życiu braterskim.

Bractwo Franciszkańskie z Betanii należy do tzw. nowych form życia konsekrowanego. Jest wspólnotą mieszaną, w której bracia i siostry dzielą to samo życie i wspólnie przeżywają swoje powołanie.

Działalność:

Apostolat Betanii polega na przyjmowaniu w gościnę wszystkich, którzy chcą pogłębić swoją relację z Bogiem, zaczerpnąć duchowych sił, pogłębić swoją wiarę i życie duchowe, bądź po prostu doświadczyć braterskiego życia chrześcijańskiego. Członkowie wspólnoty sprawują również duchową opiekę nad kilkoma grupami dla kapłanów diecezjalnych i osób świeckich tworzących Rodzinę Bractwa Franciszkańskiego z Betanii.

Historia:

O. Pancracio Nicola Gaudioso w bardzo młodym wieku wstąpił do Zakonu Braci Kapucynów. W 1946 roku, rok przed ślubami wieczystymi, rozpoczął posługę przy sanktuarium w Loretto. Tam poczuł, że Bóg wzywa go do czegoś nowego, nie wiedział jednak co to miałoby być. Następne lata naznaczone były wpływem św. ojca Pio, z którym br. Pancracio miał okazję wielokrotnie spotykać się.

W 1973 roku został wyświęcony na kapłana i przeniesiony do klasztoru w Civitanova Marche. Dwa lata później zaczął zakładać grupy modlitewne. W jednej z takich grup zrodziło się pragnienie stałej formy braterskiego, wspólnego życia. Dla o. Pancracio była to odpowiedź na wezwanie, które od dawna odczuwał w swoim sercu.

W 1982 roku narodziła się więc wspólnota mężczyzn i kobiet, która zamieszkała w Terlizzi w domu nazwanym: Dom Betanii. W 1998 roku przekształciła się oficjalnie w instytut życia konsekrowanego. Bractwo Franciszkańskie z Betanii było pierwszym mieszanym instytutem zakonnym zatwierdzonym przez Kościół.

Strony www:
Włochy: www.ffbetania.net
Niemcy: www.fgbaschaffenburg.de
Brazylia: www.ffbsalvador.com.br