Mercedarianie

Zakon Najświętszej Maryi Panny Miłosierdzia (OdeM)
Ordo Beatae Mariae Virginis de Mercede
Order of the Blessed Virgin Mary of Mercy (Mercedarians)
Ordine di Santa Maria della Mercede (Mercedari)
Orden de Nuestra Señora de la Merced (Mercedarios)
Ordem de Nossa Senhora das Mercês (Mercedários)
Ordre de Notre-Dame-de-la-Merci (Mercédaires)
Orden der Allerseligsten Jungfrau Maria von der Barmherzigkeit (Mercedarier)
Orde van Onze Lieve Vrouwe van Weldadigheid (Mercedariërs)

Data i miejsce założenia:
1218 rok - Hiszpania

Założyciel:
św. Piotr Nolasco

Liczba zakonników na świecie: 724   * dane z 2009 roku

Mercedarianie obecni są w krajach: Włochy, Hiszpania, USA, Meksyk, Perto Rico, Dominikana, Honduras, Gwatemala, Salwador, Panama, Kolumbia, Wenezuela, Ekwador, Peru, Boliwia, Brazylia, Argentyna, Chile, RD Kongo, Kamerun, Angola, Indie.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Biały habit przepasany czarnym skórzanym paskiem, biały szkaplerz i kaptur, na piersi znak zakonu mercedariańskiego.

Po prawej: Strój dopełnia biały płaszcz.

Duchowość:

Mercedarianie to zakon złożony z kapłanów i braci zakonnych, którzy żyją według reguły św. Augustyna.

Istotą powołania mercedariańskiego jest praktyka miłosierdzia, która według pierwotnego celu zakonu polegała na wykupywaniu z rąk muzułmanów chrześcijańskich niewolników, których okoliczności niewoli stwarzały poważne niebezpieczeństwo dla ich chrześcijańskiej wiary, sprzyjając zaparciu się Chrystusa i tym samym ryzykując zbawienie wieczne. Aby temu zapobiec Mercedarianie podejmowali starania mające na celu uwolnienie chrześcijańskich jeńców, nawet za cenę dobrowolnego oddania się w zamian w niewolę.

Mając świadomość konieczności wiary do zbawienia, zakonnicy dzisiaj nadal starają się ratować innych ze współczesnych, zagrażających wierze form niewoli, związanych np. z sytuacją społeczną czy uzależnieniami. Oprócz ślubów ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, składają czwarty ślub: oddania samych siebie dla tych, których wiara jest w niebezpieczeństwie.

Ten specyficzny charyzmat ma swoje źródło w Chrystusie Odkupicielu, którego miłosierna miłość doprowadziła do oddania swojego życia za przyjaciół swoich (J 15, 13). Dlatego założyciel zakonu św. Piotr Nolasco, uczył swoich duchowych synów, aby byli gotowi oddać swoje życie, tak jak Chrystus oddał życie za nas.

Ważne miejsce w duchowości zakonu zajmuje miłość i nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny. Mercedarianie uważają ją za swoją Założycielkę i Matkę. Wierzą, że jak Trójca Święta wybrała Maryję, aby przyniosła Odkupiciela ludziom, aby wyzwolił ich z „niewoli świata”, tak i oni są posłani do „więzień tego świata”.

Życie modlitewne zakonników obejmuje m.in. Mszę Świętą, Liturgię Godzin, adorację Najświętszego Sakramentu, modlitwy zakonu, czytanie duchowne, różaniec oraz inne formy maryjnej pobożności, praktykowane szczególnie w soboty.

Konstytucje zakonu

Działalność:

Współcześnie Mercedarianie posługują w zaniedbanych dzielnicach, więzieniach, wśród ludzi uzależnionych, w szpitalach. Prowadzą parafie, szkoły, duszpasterstwa młodzieżowe, angażują się w ruchy pro-life, działalność misyjną.

Historia:

Zakon powstał okresie okupacji Hiszpanii przez Maurów, którzy byli wyznawcami islamu. Brali oni do niewoli wielu chrześcijan. Założyciel zakonu św. Piotr Nolasco był kupcem. Widział on, że w niewoli chrześcijańska wiara jeńców była w poważnym niebezpieczeństwie. Aby wykupywać chrześcijan z rąk muzułmanów zaczął sprzedawać swój majątek.

W 1218 roku Piotrowi ukazała się Matka Boża polecając założyć zakon, którego głównym celem było uwalnianie chrześcijańskich niewolników z rąk muzułmańskich. Ideą przewodnią tej działalności było miłosierdzie, a więc pełnienie dobrych uczynków nie oczekując nic w zamian. Jeszcze w tym samym roku w Barcelonie, św. Piotr Nolasco oraz 12 towarzyszy złożyli profesję zakonną dając początek Zakonowi Najświętszej Maryi Panny Miłosierdzia od Wykupu Niewolników. W 1235 roku papież Grzegorz IX zatwierdził zakon i nadał mu regułę św. Augustyna.
.

Początkowo Mercedarianie posiadali dwie gałęzie: duchowną i rycerską. Bracia-rycerze, oddzielnym ślubem zobowiązywali się do walki z Maurami aż do uwolnienia z ich rąk całej Hiszpanii. Duchowni natomiast, oprócz ślubów zwykłych, składali zobowiązanie oddania się w razie potrzeby w niewolę w zamian za przetrzymywanych przez muzułmanów niewolników. Stopniowo coraz większe znaczenie odgrywała gałąź duchowna. Decyzja papieża Jana XXII, że przełożonym generalnym może być tylko osoba duchowna (sam założyciel nie był kapłanem) oraz wybory przełożonego generalnego w 1317 roku spowodowały przejście rycerzy do powstałego niedawno Zakonu Rycerzy z Montesy.

Dzięki działalności Piotra Nolasco jako przełożonego udało się ocalić tysiące więzionych przez Maurów chrześcijańskich jeńców. W przeciągu stu lat działalności zakonu 26 tysięcy niewolników odzyskało wolność dzięki tej formie pomocy, natomiast szacuje się, że do XVII wieku Mercedarianie uwolnili blisko 500 000 jeńców. Wielu zakonników rzeczywiście oddawało samych siebie w niewolę w zamian za uwolnienie innych. W miarę upływu stuleci, gdy zjawisko brania w niewolę chrześcijan przez muzułmanów zanikło, Mercedarianie zajęli się ratowaniem innych ze współczesnych form niewoli, zagrażających wierze.

Szczególny rozkwit zakonu miał miejsce na przełomie XVI i XVII wieku. W 1550 roku Mercedarianie liczyli 934 członków, w 1650 roku już 4000, dokładnie sto lat później było ich 4495. Okres po Rewolucji Francuskiej osłabił zakon. W 1869 było zaledwie 315 zakonników. Liczba ta jednak rosła; w 1900 roku było ich już 478, a 1950 roku – 786, by w 1965 roku, a więc w roku zakończenia Soboru Watykańskiego II, osiągnąć liczbę 1061 członków. Po soborze ilość Mercedarianów zaczęła maleć; 1978 rok to już 818 zakonników, a 2009 rok – 724.

Strony www:
Dom generalny: www.ordenmerced.org
Hiszpania:
 - prowincja Castilla: www.mercedarios.net
 - prowincja Aragon: www.mercedaragon.org
Włochy: www.mercede.it
USA: http://orderofmercy.org
Meksyk: www.mercedariosmexico.org
Panama: www.mercedariospanama.org
Peru: www.mercedarios.pe
Brazylia: http://mercedarios.com.br
Argentyna: www.merced.org.ar
Chile: www.mercedarios.cl

Filmy:



Mercedarianie w 1951 roku w Hiszpanii:



więcej filmów:
www.youtube.com/watch?v=lcT8FCaFFbg
www.youtube.com/user/Mercedarian/videos

ss. św. Franciszka Ksawerego

Siostry św. Franciszka Ksawerego (SFX)
Sisters of St. Francis Xavier
Hermanas de San Francisco Xavier
Irmãs de São Francisco Xavier
Suore di San Francesco Saverio
Soeurs de Saint-François-Xavier
Schwestern vom heiligen Franz Xaver

Data i miejsce założenia:
1897 rok - Birma

Założyciel:
bp Alexander Cardot MEP

Liczba sióstr na świecie: 391

Siostry św. Franciszka Ksawerego obecne są w krajach: Birma, Filipiny, Włochy, USA.
Dom generalny: Birma

Habit aktualny:

Biały habit z pelerynką z kołnierzykiem o rogach prostych, na głowie biały czepek i czarny welon, na piersi zawieszony krzyż na czarnym sznurku.

Duchowość:

Siostry św. Franciszka Ksawerego są powołane, aby nieść światło wiary i Bożą miłość ludziom poprzez pokorną i pełną miłości służbę według potrzeb Kościoła, a zwłaszcza przez nauczanie i katechizację.

Charyzmat zgromadzenia zawiera w sobie ducha kontemplacji, która jest źródłem siły do pełnienia misji apostolskiej. Siostry dążą do tego, by ich wiara była głęboko zakorzeniona w Jezusie Chrystusie. Ponieważ Chrystus jest Światłością Świata, siostry chcą głosić Go całemu światu. Czynią to na wzór wielkiego misjonarza św. Franciszka Ksawerego, który patronuje zgromadzeniu. Wspólnota poświęcona jest ponadto Niepokalanemu Sercu Maryi, która jest dla sióstr przykładem wiary i wytrwałości w modlitwie.

Duży nacisk kładzie się na zjednoczenie z Kościołem, co wyraża motto zgromadzenia: sentire cum Ecclesia, czyli: czucie z Kościołem.

Działalność:

Apostolstwo Sióstr św. Franciszka Ksawerego obejmuje nauczanie katechizmu, przygotowywanie do przyjęcia sakramentów świętych, edukację i wychowanie w szkołach i internatach, opiekę nad ludźmi chorymi i bezradnymi, pracę w parafiach oraz wszelką posługę zleconą przez biskupów dla dobra Kościoła.

Historia:

Zgromadzenie narodziło się w 1897 roku w Birmie w dzisiejszej diecezji Mandalay. Założył je francuski misjonarz bp Aleksander Cardot MEP wikariusz apostolski Birmy Południowej.

Rozumiał on, że dla propagowania wiary wśród rdzennych mieszkańców kraju bardzo istotne jest ich kształcenie. Do tego potrzeba było wielu współpracowników zaangażowanych w misję Kościoła. Dostrzegał też, że słabością zagranicznych misjonarzy był brak znajomości miejscowej kultury i niedostateczna znajomość języka. W powołaniu do istnienia rodzimego zgromadzenia zakonnego widział konieczność dla skutecznego szerzenia wiary.

Bp Cardot do pomocy zaangażował pracujące w Birmie Siostry Józefitki od Objawienia, które kierowały nowym zgromadzeniem aż do 1958 roku, kiedy to odbyła się pierwsza Kapituła Generalna, na której wybrano przełożoną generalną i zarząd pochodzący spośród miejscowych sióstr. Tym samym zgromadzenie stało się w pełni samodzielne. Obecnie jest wspólnotą na prawie diecezjalnym.

ss. Benebikira

Siostry Benebikira /Córki Dziewicy/ (BB)
Benebikira Sisters (Daughters of Mary)
Suore Benebikira (Figlie della Vergine)
Hermanas Benebikira (Hijas de la Virgen)
Irmãs Benebikira (Filhas da Virgem)
Sœurs Benebikira (Filles de la Vierge)
Benebikira-Schwestern (Töchter der Unbefleckten Jungfrau)

Data i miejsce założenia:
1919 rok - Rwanda

Założyciele:
bp Jean-Joseph Hirth
m. Ignace de Loyola

Liczba sióstr na świecie: ok. 400 
Siostry Benebikira obecne są w krajach: Rwanda, Uganda, Kenia, RD Kongo, Włochy.
Dom generalny: Rwanda (Butare)

Habit aktualny:

Szary dwuczęściowy habit z guzikami, na głowie biały welon, na piersi zawieszony medalik.

Duchowość:

Pochodząca z rodzimego języka Rwandy nazwa Benebikira oznacza Córki Dziewicy. Charyzmatem zgromadzenia jest ewangelizować poprzez przykład. Siostry czynią to w ramach różnych posług spełnianych z radością i miłością.

Duchowość zgromadzenia wzoruje się na duchowości jezuickiej, łączy kontemplację z działaniem, charakteryzuje się też dostrzeganiem Boga we wszystkich rzeczach. Cechą szczególną jest sposób wyrażania katolickiej wiary sióstr, który jest silnie zakorzeniony w kulturze rwandyjskiej. Ponadto motywowane wiarą starają się jednoczyć ludzi ze sobą i swoim życiem nieść nadzieję, sprawiedliwość, miłość i pokój, co ma szczególne znaczenie dla rwandyjskiego społeczeństwa w kontekście ludobójstwa dokonanego w tym kraju w 1994 roku.

Działalność:

Edukacja i wychowanie, zwłaszcza dziewcząt, jest podstawowym zadaniem zgromadzenia. Siostry pracują w licznych szkołach publicznych różnego typu, prowadzą też własne. Zapewniają możliwość zakwaterowania młodym dziewczętom przybywającym ze wsi do miast do pracy lub nauki. Siostry opiekują się również chorymi i ubogimi w szpitalach i ośrodkach zdrowia, posługują w parafiach oraz różnych organizacjach kościelnych, prowadzą także dom pielgrzyma.

Historia:

Zgromadzenie Sióstr Benebikira zaczęło tworzyć się w 1913 roku w Rwandzie wraz z rozpoczęciem formacji niewielkiej grupy młodych, miejscowych kobiet. Jego założyciel, francuski misjonarz bp Jean-Joseph Hirth MAfr chciał stworzyć wspólnotę zakonną, której katolicka wiara i poświęcenie Bogu byłyby wyrażone poprzez rodzimą, rwandyjską kulturę. Oficjalną datą założenia jest rok 1919, kiedy to pierwsza grupa sióstr złożyła swoje śluby zakonne, a wspólnota została uznana za pobożne stowarzyszenie. Pierwszy dom powstał w diecezji Kivu w Save, w małej wiosce, w której zbudowano pierwszą w Rwandzie katolicką świątynię.

Formację i kierownictwo nad młodym zgromadzeniem objęły Misjonarki Afryki, najpierw w osobie m. Ignace de Loyola, która stałą się współzałożycielką. Siostry sprawowały je aż do 1953 roku, kiedy wybrano pierwszą przełożoną generalną i zarząd, tym samym wspólnota, stała się w pełni samodzielna.

Siostry Benebikira w 1935 roku uzyskały status zgromadzenia na prawie diecezjalnym, a w 2008 roku na prawie papieskim.

Strony www:
http://benebikira.net

Filmy:

ss. Matki Bożej Dobrej Rady z Chicoutimi

Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Dobrej Rady z Chicoutimi (NDBC)
Congregation of the Sisters of Our Lady of Good Counsel of Chicoutimi
Congregazione delle Suore di Nostra Signora del Buon Consiglio di Chicoutimi
Congregación de las Hermanas de Nuestra Señora del Buen Consejo de Chicoutimi
Congregação das Irmãs de Nossa Senhora do Bom Conselho de Chicoutimi
Congrégation des Sœurs de Notre-Dame du Bon-Conseil de Chicoutimi
Kongregation der Schwestern Unserer Lieben Frau vom Guten Rat von Chicoutimi

Data i miejsce założenia:
1894 rok - Kanada

Założyciele:
bp Michel-Thomas Labrecque
m. Marie du Bon-Conseil - Françoise Simard

Liczba sióstr na świecie: ok. 170 * dane z 2012 roku
Siostry Matki Bożej Dobrej Rady z Chicoutimi obecne są w krajach: Kanada, Chile, Rwanda.
Dom generalny: Kanada (Chicoutimi)

Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe. 
W okresie posoborowym siostry przestały chodzić w habitach.

Siostry w Rwandzie

Habit historyczny:

Czarny habit ze szkaplerzem, czarny welon.

Na misjach habit i welon biały.

Duchowość:

Pierwotna duchowość Sióstr Matki Bożej Dobrej Rady z Chicoutimi zakłada naśladowanie Pana Jezusa, w którym za przykładem założycieli, siostry widzą swojego Mistrza. Motto zgromadzenia: On jest Mistrzem ma prowadzić zakonnice we wszystkich działaniach i czynach. Ponieważ On jest Mistrzem, siostry chcą zgadzać się z Jego pragnieniami i słuchać Jego żądań.

Zgromadzenie otacza czcią Matkę Bożą Dobrej Rady, którą założyciel nazywał Dziewicą Mądrości wierząc, że pomaga Ona podejmować dobre decyzje.

Ważną częścią duchowości wspólnoty są nauki św. Franciszka Salezego. Siostry na co dzień starają się praktykować tzw. małe cnoty św. Franciszka Salezego, m.in. pokorę i cichość, roztropność i prostotę, ducha wiary i zaufania Bogu, radość, wierność w małych rzeczach.

Ponadto duchowość sióstr odznacza się aktywnym poszukiwaniem woli Bożej oraz intensywnym życiem wewnętrznym karmionym Słowem Bożym i Eucharystią.

Działalność:

Początkowo zgromadzenie poświęcone było nauczaniu dzieci i młodzieży, co też czyniło w licznych szkołach parafialnych. Założyciel polecił siostrom także szerzyć nabożeństwo do Matki Bożej Dobrej Rady. Po Soborze Watykańskim II siostry w znacznym stopniu odeszły od pierwotnego przeznaczenia angażując się w pracę socjalną, katechizację, duszpasterstwo diecezjalne i parafialne, choć nadal współpracują w dziedzinie edukacji. W Rwandzie wciąż poświęcają się nauczaniu w szkołach, katechizują, pomagają rodzinom, służą w obozach dla uchodźców.

Historia:

Michel-Thomas Labrecque, biskup diecezji Chicoutimi w Kanadzie, już od pierwszych dni po objęciu diecezji w 1892 roku postanowił założyć wspólnotę zakonną poświęconą nauczaniu dzieci w szkołach parafialnych jego diecezji. Cel ten zrealizował już w 1894 roku, powołując do istnienia w Chicoutimi Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Dobrej Rady.

Z prośbą o pomoc zwrócił się do Françoise Simard, pobożnej kobiety, która pracowała na plebani, była także nauczycielką, a która od dawna czuła powołanie do życia zakonnego. Dwukrotnie wstępowała do różnych zgromadzeń lecz z powodu zdrowia była zmuszona je opuścić. Françoise zgodziła się przyjąć propozycję biskupa. Miesiąc po zainicjowaniu nowego zgromadzenia wraz z towarzyszką przyjęła habit zakonny oraz nowe imię zakonne Marie du Bon-Conseil. W 1899 złożyła śluby wieczyste; wspólnota liczyła już wtedy 22 siostry. 

Bp Labrecque poświęcił zgromadzenie Matce Bożej Dobrej Rady. Miał do Niej wielkie nabożeństwo już od czasów seminaryjnych. Maryja w tym tytule była także bliska m. Marie. Gdy ta rozeznawała swoje powołanie zakonne, jeden z kapłanów zachęcił ją, aby z ufnością modliła się właśnie do Matki Bożej Dobrej Rady, co też gorliwie czyniła.

Młode zgromadzenie szybko rozwinęło swoją działalność obejmując swoją posługą większość szkół parafialnych w diecezji, szczególnie na obszarach biednych. Siostry zorganizowały też szkoły dla dzieci Indian żyjących w rezerwatach. W 1937 roku grupa sióstr wyjechała na misje do Ugandy. Tamtejsze siostry usamodzielniły się w 1957 roku jako Siostry Matki Bożej Dobrej Rady z Mbarara.

Na fali posoborowych zmian zgromadzenie zmodernizowało się, zmieniając także w dużym stopniu rodzaj działalności apostolskiej. Od tego czasu Siostry Matki Bożej Dobrej Rady z Chicoutimi doświadczają kryzysu powołań. Jedyne nieliczne kandydatki pochodzą z Rwandy, gdzie jest obecnie 36 sióstr. Ponadto w Chile posługują 2 siostry, pozostałych blisko 130 starszych już wiekiem sióstr przebywa w Kanadzie.

Dom generalny:
Soeurs de Notre-Dame du Bon-Conseil de Chicoutimi
700, rue Racine Est
Saguenay (Chicoutimi)
Québec, Canada G7H 1V2
tel.: 418-543-4861
email: sec-gen@sndbc.qc.ca


.