Franciszkanki Miłości

Siostry Franciszkanki Miłości
Sorelle Francescane della Carità
Franciscan Sisters of Charity
Hermanas Franciscanas de la Caridad
Irmãs Franciscanas da Caridade
Sœurs Franciscaines de la Charité
Franziskanerinnen der Nächstenliebe

Data i miejsce założenia:
1948 rok - Włochy

Założyciel:
ks. Vittorio Cordisco

Liczba sióstr na świecie: 40
Franciszkanki Miłości obecne są w krajach: Włochy, Albania.
Dom generalny: Włochy (Montefalcone nel Sannio)

Habit aktualny:

Szary habit z białym kołnierzykiem, przepasany białym sznurem, na głowie czarny welon z białą wypustką, na piersi zawieszony krzyż, przy boku koronka franciszkańska.

Siostry z nowicjuszką

Duchowość:

Duchowość zgromadzenia jest typowo franciszkańska. Polega ona na radykalnym naśladowaniu Jezusa Chrystusa według Świętej Ewangelii, tak jak nauczał i dawał przykład święty Franciszek z Asyżu.

Duchowość ta w centrum stawia Osobę Pana Jezusa, ma także rys maryjny oraz rys kontemplacyjny. Ważne miejsce w życiu sióstr zajmuje ubóstwo, które wybrał dla siebie i praktykował Jezus Chrystus, a także Jego Matka Maryja Dziewica w czasie ziemskiego życia.

Siostry chcą oddać się całkowicie Bogu na chwałę i dla budowania Jego Kościoła. Szczególnym zadaniem zgromadzenia jest zaspokajanie potrzeb Kościoła lokalnego przez pełnienie uczynków miłosierdzia zwłaszcza wobec tych, których świat stawia na miejscu ostatnim.

Działalność:

Wśród zadań aktualnie podejmowanych przez Franciszkanki Miłości jest m.in. nauczanie i działalność wychowawcza w prowadzonym centrum społeczno-edukacyjnym dla dzieci, katechizacja, animacja misyjna i liturgiczna, troska o ludzi chorych i starszych, pomoc osobom ubogim, szczególnie tym, którzy są biedni z powodu choroby, samotności, starości, braku wykształcenia. Jest to pomoc nie tylko materialna, ale i duchowa przez słowo pociechy, rady, nadziei oraz modlitwę.

Historia:

Ks. Vittorio Cordisco był kapłanem włoskiej diecezji Trivento. Prawie całe swoje kapłańskie życie spędził pracując w parafii w małej miejscowości Montefalcone nel Sannio. Zasłynął jako wzorowy i gorliwy duszpasterz, człowiek wiary i modlitwy, zawsze dostępny dla tych, którzy potrzebowali pomocy, zwłaszcza duchowej. Ks. Cordisco często powtarzał: Wszystko jest wielkie, jeśli miłość jest wielka.

W tym duchu zainicjował szereg dzieł, które były odpowiedzią na potrzeby społeczne Włoch, które pojawiły się po II Wojnie Światowej. Otworzył przedszkola i szkoły, otoczył opieką dzieci imigrantów, dbając o ich rozwój religijny i społeczno-kulturowy.

Jedną z jego inicjatyw był Dom Miłosierdzia otwarty w Montefalcone nel Sannio w 1948 roku przeznaczony dla ludzi starszych, chorych, samotnych i opuszczonych. Wraz z nim, jeszcze w tym samym roku, powołał do istnienia zgromadzenie zakonne Franciszkanek Miłości do posługi w Domu oraz do pełnienia różnych dzieł miłosierdzia. Aktualnie Franciszkanki są zgromadzeniem na prawie diecezjalnym.

Dom generalny:
Sorelle Francescane della Carità
Via G. Sanchez, 30
86033 Montefalcone nel Sannio (CB)
ITALY
tel. 0874/877102
e-mail: madregenerale@davide.it

ss. Zmartwychwstania

Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Zmartwychwstania
*Congregação das Irmãs de Nossa Senhora da Ressureição 
(Irmãs da Ressurreição)
*Congregación de las Hermanas de Nuestra Señora de la Resurrección 
(Hermanas de la Resurrección)
*Congregazione delle Suore di Nostra Signora della Risurrezione 
(Suore della Risurrezione)
*Congregation of the Sisters of Our Lady of the Resurrection 
(Sisters of the Resurrection)
*Congrégation des Sœurs de Notre-Dame de la Résurrection 
(Sœurs de la Résurrection)
*Kongregation der Schwestern Unserer Lieben Frau von der Auferstehung 
(Schwestern von der Auferstehung)

Data i miejsce założenia:
1971 rok - Brazylia

Założyciele:
m. Maria Teresinha - Elvira Freiria
ks. Joaquim Ferreira Xavier Júnior

Liczba sióstr na świecie: 35
Siostry Zmartwychwstania obecne są w krajach: Brazylia
Dom generalny: Brazylia (Catanduva, SP)

Habit aktualny:

Cześć sióstr: strój świecki zwykle w kolorze granatowym, biały welon, na piersi zawieszony krzyżyk.

Większość sióstr nosi strój świecki bez welonu.

Duchowość:

Duchowość zgromadzenia wypływa z doświadczenia jedności we wspólnocie, która wzorowana jest na Trójcy Świętej. Siostry w swoich wspólnotach chcą być żywym obrazem takiej właśnie jedności różnych osób, w której staje się widoczna wzajemna miłość, taką jaką cechowali się pierwsi chrześcijanie, o których poganie mówili: Zobaczcie, jak oni się miłują.

W tym celu siostry żyją duchem ewangelicznych Ośmiu Błogosławieństw (Mt 5, 3-12). Ponadto starają się odznaczać m.in. takim cechami jak: radość, czułość, życzliwość, dobroć, łagodność, pokora, prostota, zrozumienie, szacunek, solidarność, miłosierdzie, współczucie i miłość, która pozwala widzieć każdego człowieka jako owoc Bożego planu.

Patronka zgromadzenia, Matka Boża Zmartwychwstania, stanowi dla sióstr znak Zmartwychwstania Chrystusa. Ona kroczyła za Panem Jezusem w Jego Drodze Krzyżowej, stała pod Krzyżem, gdy umierał, ale też zobaczyła go Zmartwychwstałego. Ona jest Panią miłości, pokoju i nadziei. Inspiruje siostry do odnawiania swojego życia duchowego każdego dnia, aby każdy kto na nie patrzy, mógł zobaczyć oblicze Zmartwychwstałego Chrystusa.

Działalność:

Główną formą działalności apostolskiej jest edukacja w prowadzonych przez zgromadzenie szkołach, ponadto siostry opiekują się dziećmi i młodzieżą w domach dziecka, angażują się w różne formy pomocy socjalnej oraz w duszpasterstwo w parafiach, jako katechetki czy opiekunki liturgicznej służby ołtarza. Pełnią także funkcję nadzwyczajnych szafarzy Komunii Świętej, roznosząc Eucharystycznego Pana ludziom chorym i starszym.

Historia:

Założycielka, m. Maria Teresinha - Elvira Freiria, życie zakonne zaczynała w brazylijskiej prowincji Zgromadzenia Matki Bożej Kalwaryjskiej, w której w 1946 roku złożyła śluby wieczyste. Długie lata spędzone w zgromadzeniu poświęciła posłudze w edukacji, katechizacji i kształceniu katechetów. Ostatnią jej placówką był dom w Catanduva.

Nowe zgromadzenie było wynikiem procesu rewizji życia zakonnego w myśl Soboru Watykańskiego II, który siostry Matki Bożej Kalwaryjskiej podjęły niedługo po jego zakończeniu. Osobą, która z ramienia Kościoła pomagała siostrom w tym zadaniu był profesor seminarium duchownego ks. Joaquim Ferreira Xavier Júnior. Towarzyszył im w rozeznawaniu woli Bożej, a gdy zdecydowały o powołaniu do istnienia nowej wspólnoty zakonnej pomagał w jej formowaniu i opracował dla niej statuty.

W 1971 roku grupa 25 zakonnic Matki Bożej Kalwaryjskiej pod przewodnictwem m. Teresinhy ponownie złożyła śluby zakonne, dając w Catanduva początek nowemu zgromadzeniu. Jako że po Kalwarii było Zmartwychwstanie, wspólnota określiła siebie mianem Sióstr Zmartwychwstania i pod taką nazwą są do dziś najbardziej znane. Chcąc jednak, by Maryja obecna była w ich nowej duchowej podróży, obrały ją za patronkę w tytule Matki Bożej Zmartwychwstania, ponieważ uczestniczyła Ona we wszystkich wydarzeniach z życia Pana Jezusa, w tym także w Jego Zmartwychwstaniu. Stąd wzięła się ostateczna nazwa Sióstr Matki Bożej Zmartwychwstania.

Strony www:
www.irmasdaressurreicao.com.br
www.aper.org.br/irmas/index.php

Anuncjatki

Zakon Najświętszej Maryi Panny (OVM lub OAnnM)
Zakon Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny
Ordo de Annuntiatione Beatae Mariae Virginis
Ordre de l'Annonciation de la Vierge Marie (Annonciade)
Ordine dell'Annunciazione della Beata Vergine Maria (Annunziate)
Order of the Annunciation of the Blessed Virgin Mary (Annunciades)
Orden de la Anunciación de la Virgen María (Anunciadas)
Ordem da Anunciação da Virgem Maria (Anunciadas)
Orden der Verkündigung der Seligen Jungfrau Maria (Annuntiatinnen)
Zakon kontemplacyjny, klauzurowy.

Data i miejsce założenia:
1502 rok - Francja

Założycielka:
św. Joanna Francuska - de Valois

Liczba sióstr na świecie: 78 (w Polsce: 4)  * dane z 2009 roku
Anuncjatki obecne są w krajach: Francja, Belgia, Polska, Kostaryka.
Dom generalny: każdy klasztor jest autonomiczny

Habit aktualny:

Polska, Francja, Kostaryka: Szary habit przepasany białym sznurem
z 10 węzłami, czerwony szkaplerz, na głowie biały czepek otaczający twarz, czarny welon, na piersi zawieszony na niebieskiej wstędze medalion z wizerunkiem Matki Bożej, przy boku zawieszona koronka 10 cnót Maryi Panny.
Stroju dopełnia biały płaszcz chórowy.

Belgia: na głowie welon o uproszczonym kroju.

Duchowość:

Powołanie Anuncjatek polega na naśladowaniu życia Najświętszej Maryi Dziewicy na podstawie tego, co zapisane jest w Ewangelii, to znaczy jest naśladowaniem dziesięciu ewangelicznych cnót Maryi. Odnosi się to do dziesięciu miejsc w Ewangelii, w których jest mowa o Maryi, a każdy ukazuje inną Jej cnotę. Są to: czystość, roztropność, pokora, wiara, pobożność, posłuszeństwo, ubóstwo, cierpliwość, miłość, boleść. Tworzą one tzw. Regułę Dziesięciu Cnót Najświętszej Maryi Panny, na której oparte jest całe życie duchowe Anuncjatek. Innymi słowy duchowość zakonu jest Ewangelią praktykowaną tak, jak to czyniła Najświętsza Dziewica.

Siostry starają się naśladować Maryję na trzy sposoby: sercem, ustami i czynem. To naśladowanie powinno być tak doskonałe, by każdy kto będzie widział siostry, widział Maryję wciąż żyjącą pośród nas. A Maryja nie koncentruje się na sobie lecz kieruje całą uwagę na Chrystusa. Naśladowanie Jej jest więc przede wszystkim uwielbieniem Boga i uczynieniem z całego swego życia ofiary miłej Bogu. Każdego ranka, po Jutrzni siostry śpiewają: Maryjo, daj mi myśleć, mówić i czynić to co najbardziej podoba się Bogu i Tobie samej.

W duchowości zakonu ważne miejsce zajmuje także medytacja Męki Chrystusa, zasłuchanie w Słowo Boże i gorliwe życie eucharystyczne.

Anuncjatki prowadzą życie kontemplacyjne, klauzurowe. Kolory w ich habicie mają swoją symbolikę: szary — oznacza pokutę i ubóstwo; czerwony — mękę Chrystusa, miłość i radość; biały — czystość Maryi. Dziesięć węzłów na sznurze oznacza natomiast dziesięć cnót Maryi.

Działalność:

Założycielka określiła modlitwę liturgiczną jako główne zadanie sióstr, a apostolstwem uwielbienie Boga, dlatego dbają one, by liturgia była piękna i przygotowana tak, aby uczestniczący w niej przybyli z zewnątrz ludzie, mogli w ten sposób doświadczyć spotkania z Bogiem. Jako zakon o charakterze kontemplacyjnym mniszki nie wykonują swoich prac poza klasztorem, jednak nie żyją w całkowitym odosobnieniu. Anuncjatki udzielają gościny różnym grupom modlitewnym, w klasztorach odbywają się rekolekcje, ponadto zajmują się rękodziełem, wytwarzają i sprzedają produkty żywnościowe.

Historia:

Założycielką zakonu była córka króla francuskiego Ludwika XI Joanna de Valois, znana później jako św. Joanna Francuska. Już w wieku 5 lat usłyszała w duszy, że przed śmiercią założy zakon ku czci Najświętszej Maryi Panny. Maryja sama wskazała wówczas św. Joannie Ewangelię, jako źródło Jej woli względem zakonu: Każ wypisać wszystko, co w Ewangelii odnosi się do mojego życia na ziemi, uczyń z tego Regułę i postaraj się o jej zatwierdzenie przez Stolicę Apostolską. Wiedz, że dla ciebie samej, jak i dla wszystkich, którzy zechcą ją zachowywać, oznaczać to będzie życie w łasce Jezusa, mojego Syna i mojej, oraz drogę pewną pełnienia woli mojego Syna i mojej.

Jednak zgodnie z ówczesnym obyczajem została zaręczona i poślubiła późniejszego króla Francji Ludwika XII; Joanna uzyskała tym samym tytuł królowej. Z przyczyn politycznych jej mąż rozpoczął zakończone sukcesem starania u Stolicy Apostolskiej o unieważnienie ich małżeństwa.

Joanna po anulowaniu ich związku i utracie tytułu królowej Francji w 1498 roku, oddała się modlitwie i uczynkom miłosierdzia. Z pomocą swojego kierownika duchowego o. Gilberta Nicolasa OFM, znanego jako o. Gabriel Maria, przystąpiła wraz z jedenastoma innymi kobietami do zakładania nowego zakonu, zwanego także Zakonem Dziesięciu Cnót (lub Upodobań) Matki Bożej bądź też Zakonem Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny. Wzorem zakonnic miała być Matka Boża, a cnoty przez Nią praktykowane, o których wspomina Ewangelia, miały stanowić zasadę ich życia. Regułę sporządził dla zakonu o. Gilbert Nicolas i postarał się o jej zatwierdzenie przez Stolicę Apostolską.

Pierwszy klasztor Anuncjatek powstał w Bourges. Mniszki oprócz ślubu ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, ślubowały również zachowanie klauzury. W XVII wieku zakon rozwinął się do ponad tysiąca mniszek, żyjących w ponad pięćdziesięciu klasztorach zachodniej Europy. Rewolucja Francuska niemal zniszczyła zakon całkowicie, odrodził się on dopiero w XX wieku.

Obecnie liczy 4 domy we Francji i po jednym w pozostałych krajach. Do Polski siostry przybyły w 2009 roku. Ich klasztor znajduje się w miejscowości Grąblin koło Lichenia w Wielkopolsce, gdzie znajduje słynne sanktuarium maryjne.

Strony www:
Polska: www.anuncjatki.pl
Francja: www.annonciade.info
Adresy wszystkich klasztorów Anuncjatek na świecie

Filmy: