20 marca 2015

Serafitki


Zgromadzenie Córek Matki Bożej Bolesnej (CMBB)
Congregatio Filiae Beatae Mariae Virginis Addoloratae
Figlie della Beata Maria Vergine Addolorata (Suore Serafiche)
Daughters of the Sorrowful Mother of God (Seraphic Sisters)
Hijas de la Santa María Virgen de los Dolores (Hermanas Seráficas)
Filhas da Bem-Aventurada Virgem Maria das Dores (Irmãs Seráficas)
Congrégation des Soeurs Franciscaines de Notre Dame des Douleurs
Töchter Unserer Lieben Frau von Schmerzen (Serafiten-Schwestern)


Data i miejsce założenia:
1881 rok - Polska

Założyciele:
bł. Honorat Koźminski OFMCap
bł. Małgorzata Łucja Szewczyk



Liczba sióstr na świecie: 688 (w Polsce: 626)   * dane z 2008 roku
Serafitki obecne są w krajach: Polska, Ukraina, Białoruś, Szwecja, Francja, Włochy, USA, Boliwia, Gabon.
Dom generalny: Polska (Kraków)


Habit aktualny:

Brązowy habit przepasany białym sznurem, brązowy szkaplerz z białym kołnierzykiem, na głowie czarny welon z białą wypustką, na piersi zawieszony krzyż.



W Gabonie: szary habit, biały welon.


Habit historyczny:

Brązowy habit ze szkaplerzem, czarny welon.

---------------------------------------------






Duchowość:
Serafitki są zgromadzeniem franciszkańskim, a więc za przykładem św. Franciszka za najwyższe prawo siostry uznają Ewangelię. Kontemplują więc Boga obecnego w Ewangelii, Liturgii i otaczającym świecie, co owocuje typową dla franciszkańskiej duchowości radością i pokojem.
Patronką zgromadzenia jest Matka Boża Bolesna, która jest dla sióstr wzorem zjednoczenia z Chrystusem w tajemnicach Jego życia, zwłaszcza cierpienia. Dlatego w życiu Serafitek ważną cnotą jest niesienie pomocy w cierpieniu tym, których ono dotknęło, jak również mężne znoszenie własnych cierpień.
Siostry praktykują ducha pokuty, nieustannej przemiany wewnętrznej, ciągłego zapominania o sobie i ufnego zwracania się do Chrystusa. W tym duchu przyjmują wszelkie trudy codziennego życia oraz podejmują dobrowolne umartwienia.
Duchowość zgromadzenia to także nabożeństwo do Maryi, wyrażające się m.in. w codziennym różańcu i szczególnym obchodzeniu święta Matki Bożej Bolesnej. W miesiącu wrześniu Serafitki starają się wnikać w tajemnicę Serca Matki Najświętszej, oraz odmawiają na Jej cześć Godzinki o Matce Bożej Bolesnej. Praktyka ta ma również miejsce we wszystkie niedziele Wielkiego Postu. W każdą sobotę odmawiają Koronkę do Matki Bożej Bolesnej. Codzienną natomiast modlitwą w zgromadzeniu jest dodawanie do Liturgii Godzin specjalnego rozważania o Boleściach Maryi.



Działalność:
Wśród zadań apostolskich dominuje praca na rzecz ludzi niesamodzielnych, nieuleczalnie chorych, osób starszych i upośledzonych dzieci w zakładach opiekuńczo-leczniczych i domach pomocy społecznej dla dzieci i młodzieży. Siostry odwiedzają również chorych w ich domach. Ponadto katechizują, prowadzą w parafiach grupy religijne dla dzieci i młodzieży, posługują w parafiach jako kancelistki, zakrystianki, organistki, pracują w świetlicach środowiskowych, prowadzą przedszkola i ochronki oraz stołówki dla ubogich.



Historia:
Serafitki są jednym z ponad 20 zgromadzeń założonych przez kapucyna bł. Honorata Koźmińskiego. Ich powstanie wiąże się z sytuacją polityczną zaboru rosyjskiego XIX-wiecznej Polski, kiedy to po Powstaniu Styczniowym car rosyjski nakazał zamknąć nowicjaty zakonne i wydał zakaz przyjmowania nowych kandydatów. Ryzyko likwidacji życia zakonnego skłoniła bł. Honorata do powołania do istnienia nowej - nieznanej wówczas w Polsce - formy życia zakonnego: zgromadzeń bezhabitowych. Oficjalnie funkcjonowały one jako stowarzyszenia świeckie. W rzeczywistości członkinie prowadziły w miarę możliwości normalne życie zakonne, tylko bez oznak zewnętrznych takich jak habit itp.
Sam o. Honorat otrzymał od władz świeckich zakaz opuszczania klasztoru. Był jednak cenionym spowiednikiem. I właśnie za pośrednictwem konfesjonału, nie wychodząc poza mury swojego klasztoru w Zakroczymiu, założył szereg zgromadzeń zakonnych, każdemu przeznaczając inne zadania apostolskie, a których pierwsze członkinie rekrutował spośród swoich penitentek. Serafitkom polecił pracę wśród ludzi biednych i opuszczonych.


Współzałożycielką Serafitek jest bł. Małgorzata Łucja Szewczyk. Od młodych lat była tercjarką franciszkańską, niosąc pomoc chorym i cierpiącym z okolicy. Wybrała się na pielgrzymkę do Ziemi Świętej, gdzie pozostała przez 3 lata służąc biednym i chorym pielgrzymom. Tam podjęła decyzję o całkowitym poświęceniu się Bogu.
Po powrocie do Polski udała się do Zakroczymia, by odbyć rekolekcje. W 1881 roku razem z pierwszą kandydatką do zakonu zaczęła w Zakroczymiu pod kierownictwem bł. Honorata formować nowe bezhabitowe zgromadzenie zakonne. Przez pierwszych 10 lat siostry pracowały na terenie zaboru rosyjskiego, opiekując się chorymi i bezdomnymi staruszkami.
W 1891 roku siostry przeniosły się na teren Galicji. Ponieważ w zaborze austriackim panowała większa swoboda religijna i siostry nie musiały się ukrywać, jeszcze w tym samym roku przyjęły habity stając się zgromadzeniem habitowym.


Strony www:
Polska: www.serafitki.pl
     prow. oświęcimska: www.oswiecim.serafitki.pl
     prow. rzeszowska: www.rzeszow.serafitki.vot.pl
     prow. poznańska: www.serafitki.com.pl
Francja: http://serafin.over-blog.fr
USA: www.seraphicsisters.org



17 marca 2015

Kanoniczki w Panu Jezusie


Kanoniczki w Panu Jezusie (CJD)
Canonissae in Jesu Domino
Sisters in Jesus the Lord (Canonesses in Jesus the Lord)
Hermanas en el Señor Jesús (Canonesas del Señor Jesús)
сёстры в Иисусе Господе (Канониссы в Иисусе Господе)

inna nazwa: Siostry w Panu Jezusie

Data i miejsce założenia:
2010 rok - USA

Założycielka:
m. Julia Kubista















Liczba sióstr na świecie: 6
Kanoniczki w Panu Jezusie obecne są w krajach: USA, Rosja.
Dom generalny: USA (Reytown, MO)


Habit aktualny:

Bordowy habit z pelerynką z białym kołnierzykiem, na głowie bordowy welon z białym paskiem.



Duchowość:
Charyzmatem zgromadzenia jest życie w Jezusie Panu, zgodnie z Jego słowami: Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić (J 15, 5). Oznacza to, takie życie, aby gdy ktoś spotyka się z siostrami, mógł doświadczyć Pana Jezusa, Jego miłości i miłosierdzia, dobroci i czułości, łagodności i przebaczenia.
Jako Kanoniczki siostry w pierwszej kolejności stawiają sobie za cel pełne czci uczestnictwo w liturgii Kościoła: we Mszy Świętej oraz w Liturgii Godzin. Zgromadzenie ma także rys misyjny. Pamiętając o poleceniu Pana Jezusa: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu (Mk 16, 15) siostry dążą do tego, aby pociągnąć ludzkość do wiary w Pana, aby każdy człowiek na świecie mógł poznać Jezusa Chrystusa, naśladować Go, przyjąć Jego miłosierdzie i miłość i radować się z Nim w wieczności.
Innymi cechami duchowości wspólnoty to łączenie kontemplacji z działaniem, zadośćuczynienie za grzechy świata, poddanie się woli Bożej na wzór Maryi oraz wierność Magisterium Kościoła.
Życie Kanoniczek oparte jest na regule św. Augustyna. Siostry codziennie adorują Najświętszy Sakrament, uczestniczą w Najświętszej Ofierze Mszy Świętej, po której spędzają czas na cichym dziękczynieniu, skupiając się na intymnej relacji z Panem Jezusem we własnej duszy, którego przyjęły pod eucharystycznymi postaciami. Każdego dnia odmawiają również różaniec, a kierownictwu Duchowi Świętemu polecają skuteczność swoich wysiłków apostolskich. Cisza stanowi ważny element życia duchowego sióstr, ponieważ tylko w ciszy można usłyszeć cichy, łagodny głos swego Pana.


Działalność:
Działalność zgromadzenia nie jest ściśle określona, siostry podejmują się wszystkiego, co prowadzi do ożywienia wiary. Aktualnie jest to praca parafialna, m.in. prowadzą chór parafialny, dbają o muzykę liturgiczną, przynoszą chorym do domów Komunię Świętą, zajmują się katechizacją i ewangelizacją. Siostry włączają się również w działania broniące życia zarówno nienarodzonego, jak i osób nieuleczalnie chorych zagrożonych eutanazją. Wszystkie sprawy, którymi się zajmują oraz troski świata otaczają swoją modlitwą.


Historia:
Julia Kubista wstąpiła do misyjnego zgromadzenia Sióstr Maryknoll w 1960 roku w USA. Już od samego początku zaczęła marzyć o odrodzeniu wiary w pogrążonej w ateistycznym komuniźmie Rosji. To pragnienie wzięło się m.in. z prośby, jaką w czasach jej młodości wystosował Papież, aby po każdej Mszy Świętej odmówić modlitwy w intencji nawrócenia tego kraju. Jednak z powodu sytuacji politycznej nie był możliwy wyjazd do Rosji. Julia została skierowana na misje do Afryki, gdzie spędziła długie lata.
O Rosji zaczęła ponownie myśleć w 1995 roku, gdy była już z powrotem w swoim kraju. Wtedy spotkała dwóch amerykańskich misjonarzy - dzisiejszych Kanoników Regularnych Pana Jezusa - pracujących w Rosji we Władywostoku. Zaczęła organizować dla ich misji różnego rodzaju pomoc. Pewnego dnia zapytała, czego potrzeba w Rosji najbardziej, odpowiedzieli: Potrzebujemy sióstr!
Był to impuls, od którego w 2002 roku zaczęło formować się nowe zgromadzenie. Po rozeznaniu Bożej woli m. Julia umieściła w jednym z katolickich biuletynów informację zachęcająca do stworzenia nowej wspólnoty, która podjęłaby się pracy misyjnej w Rosji. Na to ogłoszenie odpowiedziała pierwsza kandydatka, niedługo kolejna, dając początek żeńskiej gałęzi Kanoników Regularnych Pana Jezusa. Siostry przez pierwszych kilka lat mieszkały w St. Paul w stanie Minnesota. Oficjalnie Kanoniczki w Panu Jezusie w zostały uznane jako publiczne stowarzyszenie wiernych w 2010 roku przez biskupa diecezji Kansas City w stanie Missuori.
Obecnie zgromadzenie jest niewielką wspólnotą liczącą kilka sióstr żyjących w dwóch domach: w Reytown koło Kansas City oraz we Władywostoku. Choć powstało z myślą o ewangelizacji w Rosji, nie wyklucza działalności w innych krajach.


Strony www:
www.cjd.cc



14 marca 2015

Synowie Matki Bożej Najświętszego Serca


Braterstwo Synów Matki Bożej Najświętszego Serca
Hermandad de Hijos de Nuestra Señora del Sagrado Corazón
Irmandade dos Filhos de Nossa Senhora do Sagrado Coração
Brotherhood of the Sons of Our Lady of the Sacred Heart
Fratellanza dei Figli di Nostra Signora del Sacro Cuore
Fraternité des Fils de Notre-Dame du Sacré-Cœur


Data i miejsce założenia:
2002 rok - Hiszpania

Liczba członków na świecie: 28 (w tym 16 kapłanów i 12 kleryków)   
* dane z 2013 roku
Synowie Matki Bożej Najświętszego Serca obecni są w krajach: Hiszpania, Chile.
Dom generalny: Hiszpania (Toledo)


Habit aktualny:

Strój duchowieństwa diecezjalnego


Duchowość:
Duchowym celem Braterstwa jest szerzenie znajomości Najświętszego Serca Jezusa jako klucza do zrozumienia wiary i chrześcijańskiej nadziei zbawienia, uświęcenie własne członków poprzez życie w duchu określonym przez konstytucje, w służbie Królestwu Bożemu oraz poprzez wzajemną pomoc współbraci. Należący do Braterstwa kapłani żyją w przynajmniej trzyosobowych wspólnotach, składają śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, a ich celem apostolskim jest posługa w dziedzinach powierzonych im przez biskupów.
Księża z seminarzystami
Duchowość Braterstwa opiera się na niewzruszonej miłości do Kościoła i posłusznej miłości do jego hierarchii, a zwłaszcza do Ojca Świętego. Ponadto centralne miejsce w duchowości zajmuje Najświętsze Serce Jezusa, życie w zażyłości z Nim i ufności w miłosierdzie Boże wypływające z Jego otwartego Serca, według objawień przekazanych św. Małgorzacie Marii Alacoque.
Członkowie Braterstwa mają szczególne nabożeństwo do Matki Bożej Najświętszego Serca i św. Józefa. Mistrzynią na drodze poświęcenia się i służby Panu jest Święta Teresa od Dzieciątka Jezus, która w swojej małej drodze dziecięctwa duchowego uczy synowskiej miłości do Boga Ojca.


Działalność:
Aktualnie bractwo prowadzi parafię, opiekuje się grupami młodzieżowymi, włącza się w duszpasterstwo rodzin, jego kapłani głoszą rekolekcje, współpracują z instytutem teologicznym, szerzą kult Najświętszego Serca Jezusa, w Chile prowadzą szkołę katolicką.


Historia:
Braterstwo Synów Matki Bożej Najświętszego Serca to publiczne stowarzyszenie kapłanów dążące do przekształcenia się w stowarzyszenie życia apostolskiego.
Braterstwo ma swoje źródło w hiszpańskim stowarzyszeniu Schola Cordis Iesu związanym z kultem Najświętszego Serca Jezusa i ideą Jego Królowania na ziemi poprzez apostolstwo zwłaszcza w dziedzinie edukacji. Właśnie spośród członków Scholi w latach 1988-92 pochodzą pierwsze powołania kapłańskie. W 1993 roku arcybiskupowi Toledo przedstawiono projekt nowej kapłańskiej wspólnoty. Ostatecznie w 2002 roku Braterstwo zostało definitywnie zaaprobowane przez ordynariusza Toledo jako publiczne stowarzyszenie duchownych na prawie diecezjalnym.

Strony www:
www.hhnssc.org