Bractwo Najświętszej Maryi Panny

Bractwo Najświętszej Maryi Panny 
(Wspólnota Kapłańska Jesus Sacerdos et Rex)
*Fraternitas Beatissimae Viriginis Mariae 
(Communitas Sacerdotalis Jesus Sacerdos et Rex)
*Fraternità della Santissima Vergine Maria 
(Comunita Sacerdotale Jesus Sacerdos et Rex)
*Fraternity of the Blessed Virgin Mary 
(Priestly Community Jesus Sacerdos et Rex)
*Fraternidad de la Santísima Virgen María 
(Comunidad Sacerdotal Jesus Sacerdos et Rex)
*Fraternité de la Très Sainte Vierge Marie
(Communauté Sacerdotale Jesus Sacerdos et Rex)
Stowarzyszenie życia apostolskiego złożone z księży i braci.

Data i miejsce założenia:
1968 rok - Włochy

Założyciel:
o. Theodossios Maria della Croce (Theodossios Sgourdelis)

Liczba członków na świecie: brak danych
Księża Bractwa Najświętszej Maryi Panny obecni są w krajach: Włochy, Francja.
Dom generalny: Włochy (Bagnoregio)

Habit aktualny:

Czarna sutanna przepasana czarnym szerokim pasem, na piersi zawieszony duży krzyż.

Duchowość:

Męska gałąź Bractwa Najświętszej Maryi Panny to stowarzyszenie życia apostolskiego, dla którego poświęcenie się Dziewicy Maryi jest pierwszym krokiem na drodze do odnowy duchowej. Osoba Matki Bożej znajduje się więc w centrum duchowości wspólnoty, co ma swoje źródło w charyzmacie założyciela, który żył tajemnicą Niepokalanego Poczęcia, Boskiego Macierzyństwa i głęboko rozumiał rolę Maryi w dziele zbawienia. Modlitwa różańcowa zajmuje zatem uprzywilejowane miejsce w modlitwie osobistej i wspólnotowej bractwa. Duże znaczenie ma także życie liturgiczne, staranność i uszanowanie dla świętych czynności przy sprawowaniu sakramentów, zwłaszcza Najświętszej Ofiary.

Styl życia członków bractwa odwołuje się do przykładu wspólnoty Apostołów, których łączyła więź braterskiej miłości ze względu na swojego Mistrza. Wspólne życie opera się na umiłowaniu prawdy i miłości bliźniego.

Odnowa wewnętrzna członków podejmowana jest w przekonaniu, że jedyną pracą mającą znaczenie jest walka duchowa i wysiłek doprowadzania ludzi do poznania Prawdy i zjednoczenia z Bogiem. Stąd wypływa ukierunkowanie apostolskie bractwa na formację duchową wiernych. Ponadto silny nacisk kładzie się na wierność nauczaniu Ojca Świętego i wymaganiom pasterzy Kościoła. Warto zwrócić uwagę, że bractwo jest jedną ze stosunkowo nielicznych wspólnot męskich, której członkowie wiernie wypełniają nałożony przez Kościół na każdego kapłana obowiązek noszenia stroju duchownego: zawsze chodzą w sutannach i nigdy nie używają stroju świeckiego.

Działalność:

Działalność bractwa realizowana jest poprzez kult liturgiczny, w tym pielęgnowanie chorału gregoriańskiego i muzyki sakralnej, malarstwa religijnego i ikonografii jako środków głoszenia chwały Bożej; następnie poprzez pogłębianie i przekazywanie świętej doktryny Kościoła oraz formację duchową wiernych głównie w prowadzonych przez wspólnotę parafiach, rekolekcje, kazania, katechezy, publikacje, różne duszpasterstwa. W jednej z powierzonych bractwu parafii sprawują Msze Święte również w liturgii przedsoborowej. Trzeci obszar apostolstwa to działania na rzecz zjednoczenia chrześcijan w jednym Kościele Chrystusa.

Historia:

Theodossios Sgourdelis urodził się w Grecji w rodzinie prawosławnej, zamieszkał w Paryżu, gdzie nawrócił się na katolicyzm, następnie przyjął święcenia kapłańskie. W Atenach wraz z grupą świeckich osób zaangażował się w działalność ekumeniczną zbliżającą tradycją prawosławną i łacińską, której jednym z elementów była wspólna modlitwa.

Z tej grupy kilka kobiet czuło się powołane nie tylko do modlitwy, ale i do konsekracji zakonnej. Wraz z ks. Theodossiosem wyjechały do Rzymu, aby być bliżej serca Kościoła i chrześcijaństwa, w 1961 roku grupa znalazła się pod opieką kard. Siri z Genui. W tym samym czasie kilku francuskich seminarzystów w rzymskim sanktuarium Tre Fontane wymówiło akt oddania się Maryi, prosząc Ją o światło na dalszą drogę. Opatrzność sprawiła, że już dwa dni później poznali ks. Theodossiosa; zainspirowani przez niego stali się zalążkiem nowej wspólnoty męskiej.

Bractwo narodziło się w burzliwym okresie posoborowego zamętu w Kościele z pragnieniem zachowania i ochrony tożsamości kapłańskiej i doktryny katolickiej. Ta wierność Kościołowi zyskała uznanie kard. Siri, który w Genui w 1968 roku kanonicznie zatwierdził wspólnotę.

Bractwo Najświętszej Maryi Panny składa się z gałęzi żeńskiej o nazwie Wspólnota Agnus Dei oraz męskiej noszącej nazwę Wspólnota Kapłańska Jesus Sacerdos et Rex, choć w praktyce w odniesieniu do wspólnoty męskiej częściej używa się wspólnej obu gałęziom nazwy Bractwo Najświętszej Maryi Panny.

Dziś księża i bracia żyją w trzech domach we Włoszech i jednym we Francji.

Strony www:
www.viasacra.net

Córki Matki Bożej Różańcowej z Chi Hoa

Córki Matki Bożej Różańcowej z Chi Hoà (FMSR)
Daughters of Our Lady of the Holy Rosary (of Chi-Hoà)
Figlie di Nostra Signora del Santo Rosario (di Chi-Hoà)
Hijas de Nuestra Señora del Santo Rosario (de Chi-Hoà)
Filhas de Nossa Senhora do Santo Rosário (de Chi-Hoà)
Filles de Notre-Dame du Saint-Rosaire (de Chi-Hoà)
Töchter Unserer Lieben Frau vom Rosenkranz (von Chi-Hoà)

Data i miejsce założenia:
1946 rok - Wietnam
1954 rok – usamodzielnienie się zgromadzenia w Chi-Hoà

Założyciel:
Córki Matki Bożej Różańcowej wyłoniły się ze zgromadzenia, które założył bp Dominique Maria Ho Ngoc Cân

Liczba sióstr na świecie: 362   * dane z 2015 roku
Córki Matki Bożej Różańcowej z Chi-Hoà obecne są w krajach: Wietnam, Francja, USA.
Dom generalny: Wietnam (Sajgon)

Habit aktualny:

Czarny habit z białym kołnierzykiem, na głowie czarny prosty welon z białą wypustką, na piersi po lewej stronie przypięty znak zgromadzenia: wpisany w okrąg różaniec i litery FMSR.

Habit historyczny:

---------------------------------------

Duchowość:

Córki Matki Bożej Różańcowej powołane są do tego, aby wraz z Maryją kontemplować tajemnicę Odkupienia, a więc żyć razem z Chrystusem Wcielonym, głoszącym Ewangelię, Ukrzyżowanym i Zmartwychwstałym oraz doprowadzić wszystkich ludzi do Zbawienia. Najlepszym do tego środkiem jest rozważanie tajemnic różańcowych.

Duchowość zgromadzenia jest typowo maryjna, ponieważ droga Maryi jest najkrótszą i najpewniejszą prowadzącą do poznania Chrystusa i upodobnienia się do Niego. Podobnie jak Matka Boża, siostry zawsze związane są z misją Pana Jezusa. Maryja jest dla nich doskonałym przykładem wiary i posłuszeństwa wobec woli Boga i przez to zdolną do współpracy w dziele zbawienia. Ona zawsze mówiła Bogu swoje tak, zarówno w chwili Zwiastowania, jak i jednocząc się z Jezusem umierającym na Krzyżu.

Swój charyzmat siostry starają się realizować w duchu doskonałej miłości, gdyż całe Zbawienie zostało dokonane z miłości; miłość ponadto jest najbardziej wymownym świadectwem o Chrystusie.

Działalność:

Siostry poświęcają się misji apostolskiej Kościoła poprzez wychowanie dzieci przedszkolach, edukację zwłaszcza ubogiej młodzieży i dzieci imigrantów, prowadzenie akademików dla studentów, domów dziecka, pracę parafialną głównie wśród młodzieży i rodzin, katechizację oraz pracę w instytucjach kościelnych. Siostry opiekują się także ludźmi chorymi w szpitalach, starszymi w domach opieki i niepełnosprawnymi. Troszczą się również o ludzi samotnych, ubogich i potrzebujących, rozdają paczki żywnościowe, zajmują się dziećmi ulicy zapewniając im nauczanie, opiekę zdrowotną i pożywienie.

Historia:

Zgromadzenie powstało w odpowiedzi na wezwanie Ducha Świętego do współpracy z Kościołem w głoszeniu Ewangelii. Bezpośrednim motywem założyciela wspólnoty bpa Dominique Marii Ho Ngoc Cân była chęć odnowy życia religijnego w diecezji Bui Chu, w której był wikariuszem apostolskim. W 1946 roku założył nowe zgromadzenie zakonne, powierzając je Matce Bożej Różańcowej, do której żywił głęboką cześć.

W 1954 roku w wyniku przejęcia władzy przez komunistów w północnej części Wietnamu, w której znajdowało się Bui Chu, większość sióstr (90 profesek i 13 nowicjuszek) uciekło na południe kraju i osiedliło się w Chi-Hoà w Sajgonie. Od tego czasu Córki Matki Bożej Różańcowej podzielone są na dwa autonomiczne zgromadzenia z domami generalnymi w Bui Chu i w Sajgonie.

Dziś siostry z Chi-Hoà posiadają 27 domów w Wietnamie, 6 w USA i 2 we Francji.

Strony www:
www.dongmancoi.org
prow. wietnamska:
www.mancoichihoavn.com/tinh-dong/on-goi/hoc-vien.html
prow. amerykańska:
www.dongmancoi.org/index.php/tinhdongnuvuonghoabinh

ss. Bon Secours

Zgromadzenie Sióstr Bon Secours (CBS)
Congrégation des Sœurs du Bon Secours
Congregation of Sisters of Bon Secours
Congregazione delle Suore del Buon Soccorso
Congregación de las Hermanas del Buen Socorro
Congregação das Irmãs do Bom Socorro

Data i miejsce założenia:
1824 rok - Francja

Założycielka:
m. Josephine Potel

Liczba sióstr na świecie: 277   * dane z 2008 roku
Siostry Bon Secours obecne są w krajach: Francja, Wielka Brytania, Irlandia, USA, Peru, RPA.
Dom generalny: Francja (Paryż)

Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe. 
W okresie posoborowym zrezygnowano z habitów z wyjątkiem sióstr w Peru. Znakiem wspólnym jest zawieszony na piersi medal zgromadzenia.

Peru: szary welon z białą wypustką do świeckiego ubrania, zwykle w kolorze szarym lub do dwuczęściowego szarego habitu z białym kołnierzykiem, na piersi zawieszony medal zgromadzenia.

Habit historyczny:

Czarny habit z białym kołnierzem i białym mankietami rękawów, czarny welon, na piersi zawieszony na czarnej tasiemce krzyż.

------------------------------------

Duchowość:

Siostry Bon Secours - czyli dobrej pomocy - są powołane przez Boga i wysyłane przez Kościół, aby łagodzić cierpienia ludzi we wszystkich formach, zwłaszcza ludzi chorych i umierających i pomóc im odnaleźć odkupieńczy sens cierpienia i śmierci.

Swoim życiem i pracą siostry starają się ukazywać ludziom cierpiącym Chrystusa współczującego, uzdrawiającego, pocieszającego, pełnego miłości i zawsze rozumiejącego potrzeby innych. To właśnie współczucie popycha siostry do konkretnego działania, do niesienia dobrej pomocy potrzebującym.

Misja ukazywania Chrystusa innym realizowana jest przez siostry w zjednoczeniu z Maryją Panną Wspomożycielką, która jako pierwsza ujawniła Chrystusa światu.

Działalność:

Podstawową formą działalności zgromadzenia jest opieka nad chorymi w szpitalach, przychodniach, hospicjach i domach prywatnych. Siostry opiekują się także osobami starszymi w domach opieki, niepełnosprawnymi, ludźmi uzależnionymi, kobietami będącymi ofiarami przemocy, imigrantami. Prowadzą kuchnię dla ubogich, rozprowadzają paczki żywnościowe, włączają się w różne formy duszpasterstwa, przede wszystkim w szpitalach i domach opieki, gdzie niosą wsparcie duchowe pacjentom, ale również w parafiach przez naukę katechizmu jak i ewangelizację oraz w domu rekolekcyjnym. W każdej formie pomocy siostry starają się dążyć do uzdrowienia całej osoby: ciała, umysłu i duszy.

Historia:

Josephine Potel żyła na początku XIX wieku we Francji zmagającej z rozkładem życia politycznego, społecznego i religijnego będącego owocem niedawnej Rewolucji Francuskiej. Nędza materialna, moralna i religijna była ogromna, choroby szybko się przenosiły po zatłoczonych, brudnych ulicach miast dosięgając zarówno biednych, jak i bogatych, wielu z nich pozostawało bez opieki.

Dwanaście mieszkających w Paryżu kobiet wraz z Josephine, motywowanych Bożą miłością, zaczęło pielęgnować chorych i umierających w ich domach, niosąc jednocześnie pociechę duchową. Grupa ta wkrótce stała się zalążkiem nowego zgromadzenia zakonnego Sióstr „Dobrej Pomocy Matki Bożej Wspomożycielki. Kobiety wybrały na swoją przełożoną właśnie Josephine, ze względu na jej silny wpływ na duchowość wspólnoty, uznając ją za założycielkę.

Arcybiskup Paryża początkowo był jednak sceptyczny wobec zatwierdzenia grupy kobiet jako zgromadzenia ze względu na ich nowatorski charakter. Mianowicie, siostry pozostawały przy chorych nie tylko w ciągu dnia, ale opiekowały się nimi także w ciągu nocy. Ponadto pomagały wszystkim bez wyjątku bogatym i biednym, ateistom i wierzącym. Wiara i poświęcenie kobiet przekonały w końcu biskupa i w 1824 roku siostry złożyły pierwsze śluby zakonne.

Pod koniec pierwszego roku istnienia zgromadzenia liczba sióstr wzrosła do 30. Matka Josephine kierowała wspólnotą zaledwie 2 lata, po czym zmarła. Przełożoną została m. Angelique Geay, która wkrótce otwarła sierociniec. Nieco później powstawały pod kierunkiem sióstr szpitale i domy opieki dla osób starszych.

Strony www:
Dom generalny: http://bonsecours.org
Irlandia: www.bonsecours.ie/thesistersofbonsecours
USA: http://bonsecoursvocations.org

Córki Najświętszego Serca Jezusa

Instytut Córek Najświętszego Serca Jezusa (IFCJ)
Institutum Filiarum Cordis Jesu
Instituto Hijas del Sagrado Corazón de Jesús
Instituto das Filhas do Sagrado Coração de Jesus
Institute of the Daughters of the Sacred Heart of Jesus
Istituto delle Figlie del Sacro Cuore di Gesù
Institut des Filles du Sacré-Cœur de Jésus
Institut der Töchter des Heiligen Herzens Jesu

Data i miejsce założenia:
1920 rok - Meksyk

Założyciel:
ks. Eugenio Oláez Anda

Liczba sióstr na świecie: brak danych
Córki Najświętszego Serca Jezusa obecne są w krajach: Meksyk, Honduras.
Dom generalny: Meksyk (León)

Habit aktualny:

Niebieski habit wycięty w szpic z dużym kołnierzem, na głowie niebieski welon, na piersi zawieszony krzyż schowany pod habitem, na piersi po lewej stronie możliwy przypięty znak z herbem zgromadzenia.

Habit historyczny:

Duchowość:

Powołanie Córek Najświętszego Serca Jezusa polega na miłości i poświęceniu się Sercu Chrystusa w celu zadośćuczynienia Mu za grzechy. Charyzmat ten przybiera określony wyraz miłości bliźniego: jest nim troska o kobiety i młodzież moralnie zagubioną bądź zagrożoną demoralizacją. Siostry starają się cechować gorliwością o zbawienie dusz, a ich poświęcenie dla bliźnich wypływa z miłości do Serca Jezus.

Hasło zgromadzenia: królowanie – skłania siostry do starania się o wzrost Królestwa Chrystusowego na ziemi. Siostry na co dzień pozdrawiają się słowami: Królestwo Jezusa, na co odpowiadają: Na zawsze w sercach.

Każdy dzień w zgromadzeniu rozpoczyna się od modlitw porannych, medytacji, Mszy Świętej, czytanie duchownego. W południe odmawiany jest Anioł Pański i różaniec, cały dzień przeplatany jest modlitwą Liturgii Godzin, a kończy się modlitwami wieczornymi. Siostry odprawiają także adorację Najświętszego Sakramentu w duchu pokuty i zadośćuczynienia.

Córki Najświętszego Serca Jezusa mają szczególne nabożeństwo do Matki Bożej Światłości, czczą także św. Ignacego Loyolę, św. Jana Eudesa oraz św. Małgorzatę Marię Alacoque.

Działalność:

Siostry świadczą moralne wsparcie dla młodzieży w trudnej sytuacji, prowadzą domy dla młodzieży zagrożonej demoralizacją, w których zapewniają wychowanie, edukację, naukę zawodu, zapobiegają niedostosowaniu społecznemu, uczą jak odnaleźć się w społeczeństwie bez wkraczania na drogę grzechu. Zgromadzenie prowadzi także ośrodek dla kobiet uzależnionych, pomagając im powrócić na trwałe do swoich rodzin i środowiska społecznego. Swój charyzmat siostry realizują również w prowadzonych przez siebie szkołach.

Historia:

Zgromadzenie jest wynikiem pracy apostolskiej ks. Eugenio Oláez Anda, który w swoich czasach widząc problem młodych ludzi, których warunki życiowe popychały na drogę  nieuporządkowanego moralnie życia, postanowił dla nich założyć dom, w którym znaleźliby schronienie, wsparcie moralne i edukację. Z pomocą przyszła Minimitka s. Luisa de San José Marmolejo Rodarte.

Wkrótce powziął też decyzje o powołaniu nowego zgromadzenia zakonnego, które wzięłoby pod swoją opiekę ów dom. Pomysł ten zaakceptował i wsparł miejscowy ordynariusz. Instytut Córek Najświętszego Serca Jezusa narodził się w 1920 roku w miejscowości León w Meksyku z chwilą przyjęcia habitu zakonnego przez pierwsze siostry. Matka Luisa za zgodą Stolicy Apostolskiej przeszła do nowego zgromadzenia, w którym złożyła śluby wieczyste.

Strony www:
www.hijasdelsagradocorazondejesus.org