ss. Św. Rodziny z Helmet

Zgromadzenie Sióstr Świętej Rodziny z Helmet
Congrégation des Religieuses de la Sainte-Famille d'Helmet
Congregazione delle Religiose della Sacra Famiglia di Helmet
Congregation of the Sisters of the Holy Family of Helmet
Congregación de las Hermanas de la Sagrada Familia de Helmet
Congregação das Irmãs da Sagrada Família de Helmet
Kongregation der Schwestern von der Heiligen Familie von Helmet
Congregatie van de Zusters van de Heilige Familie van Helmet

Data i miejsce założenia:
1856 rok - Belgia

Założycielki (od lewej):
m. Rosalie Van Biervliet
m. Henriette Van Biervliet
m. Melanie Van Biervliet

Liczba sióstr na świecie: 148  * dane z 2013 roku
Siostry Św. Rodziny z Helmet obecne są w krajach: Belgia, Gwatemala, Meksyk, Honduras, Kongo-Rep.Dem., Kamerun, Rwanda.
Dom generalny: Belgia (Bruksela)

Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe. W okresie posoborowym siostry przestały chodzić w habitach, jedynie pojedyncze siostry (głównie w Gwatemali i Afryce) noszą granatowy welon do świeckiego ubrania.
Znakiem wspólnym jest zawieszony na szyi krzyż.

Habit historyczny:

Duchowość:

Podstawą duchowości zgromadzenia jest kontemplacja Świętej Rodziny z Nazaretu, która prowadzi siostry do życia w głębokiej jedności z sobą.

Duch Rodziny z Nazaretu określa sposób życia sióstr. Każdy z domów zgromadzenia powinien być odzwierciedleniem nazaretańskiego domu, ma być wszystko jak w Nazarecie. Tak więc podobnie jak w Świętej Rodzinie centralne miejsce zajmuje Chrystus, codzienne życie cechuje się prostotą i duchem rodzinnym, apostolskie oddziaływanie dokonuje się przez dyskretną i pełną miłości obecność wśród ludzi.

Siostry powierzają wszystko woli Bożej. Hasło zgromadzenia: Bóg nie zawiedzie dodaje odwagi do podejmowania zadań apostolskich oraz czułej troski o ubogich i potrzebujących. Charyzmat wspólnoty zakłada poświęcenie się dziełu edukacji dzieci i młodzieży; siostry odkrywają więc w sobie dary łaski Bożej potrzebne do pełnienia tego powołania (Rz 12, 7).

Działalność:

Zgodnie z pierwotnym charyzmatem założycielek zgromadzenie w pierwszej kolejności jest zaangażowane w prace na polu edukacji od przedszkoli do szkół wyższych. Ponadto siostry otaczają opieką ubogich i potrzebujących, m.in.: uchodźców, chorych, ludzi starszych, także w zakresie opieki medycznej. Włączają się również w pracę parafialną i katechizację.

Historia:

W 1829 roku cztery osierocone rodzone siostry Van Biervliet otworzyły szkołę dla dziewcząt z internatem, aby zarobić na życie, a jednocześnie uczynić coś dobrego. Zaangażowanie i gorliwość kobiet sprawiła, że szkoła zyskała dużą renomę. W 1849 roku diecezja brugijska zwróciła się do sióstr Van Biervliet z prośbą o otwarcie pierwszej w diecezji katolickiej szkoły dla dziewcząt.

Z tego dzieła edukacyjnego oraz miłości do Kościoła narodziło się nowe zgromadzenie zakonne. Trzy spośród czterech sióstr: Rosalie, Henriette i Melanie zapragnęły poświęcić się Bogu w życiu zakonnym. Swoje śluby zakonne złożyły w 1856 roku, dając w miejscowości Tielt początek Zgromadzeniu Sióstr Św. Rodziny z Helmet, którego priorytetem apostolskim stała się edukacja dziewcząt. Zakonnice nie pozostawały obojętne także na potrzeby ubogich, bezdomnych, chorych, starszych.

Pierwszą przełożoną generalną została Rosalie. Nazwa Helmet wzięła się od dzielnicy Brukseli, w której znajduje się dom generalny wspólnoty.

Strony www:
www.sainte-famille.be/pages-isf/communaute.htm

Franciszkanie z Brooklynu

  
Bracia Franciszkanie Trzeciego Zakonu Regularnego z Brooklynu (OSF)
*Franciscan Brothers of the Third Order Regular of Brooklyn
(Franciscan Brothers of Brooklyn)
*Fratelli del Terz'Ordine Regolare di San Francesco d'Assisi di Brooklyn (Fratelli Francescani di Brooklyn)
*Hermanos Franciscanos de la Tercera Orden Regular de Brooklyn
(Hermanos Franciscanos de Brooklyn)
*Irmãos Franciscanos da Terceira Ordem Regular de Brooklyn
(Irmãos Franciscanos de Brooklyn)
*Frères Franciscains du Tiers-Ordre franciscain Régulier de Brooklyn
(Frères franciscains de Brooklyn)
*Franziskaner-Brüder des Regulierten Dritten Ordens von Brooklyn (Franziskaner-Brüder von Brooklyn)
Zgromadzenie złożone z braci zakonnych (bez święceń kapłańskich).

Data i miejsce założenia:
1858 rok - USA

Liczba zakonników na świecie: 80  * dane z 2008 roku
Franciszkanie z Brooklynu obecni są w krajach: USA
Dom generalny: USA (Nowy Jork – Brooklyn)

Habit aktualny:

Brązowy habit przepasany białym sznurem, brązowy kaptur, przy bok koronka franciszkańska.

Duchowość:

Jak każdego franciszkańskiego zgromadzenia, życie Franciszkanów z Brooklynu polega na zachowywaniu świętej Ewangelii Pana naszego Jezusa Chrystusa, żyjąc w posłuszeństwie, w czystości i bez własności. Aby Ewangelia stała podstawową regułą życia, bracia zgłębiają jej słowa i zachowują je w swoich sercach. Konieczne też jest dążenie do ciągłego nawrócenia.

Codzienność braci jest prosta i uboga, przepojona modlitwą. Ich głównym celem jest świadectwo poświęcenia się Bogu, dlatego Chrystus znajduje się w centrum życia zakonników.

Ważne miejsce zajmuje także wspólnota, która powinna odznaczać się braterską miłością objawiającą się w czynach, a więc we wzajemnej trosce o potrzeby współbraci. Franciszkanie starają się być braćmi także dla tych, z którymi spotykają się na co dzień.

Zakonnicy są członkami Trzeciego Zakonu Regularnego św. Franciszka. Nie przyjmują święceń kapłańskich, zgromadzenie składa się więc z samych braci zakonnych.

 
Działalność:

Tradycyjnym polem apostolstwa Franciszkanów z Brooklynu jest edukacja. Bracia prowadzą szkoły podstawowe, średnie oraz wyższe. Współcześnie działalność zgromadzenia została rozszerzona także o pomoc w pracy duszpasterskiej w parafiach oraz wśród więźniów, bracia pracują również z osobami starszymi i niepełnosprawnymi, a także w instytucjach diecezjalnych.

Historia:

Zgromadzenie powstało w 1858 roku w Nowym Yorku. W tym roku przybyła z Irlandii do USA na zaproszenie biskupa Loughlin’a grupa braci należących do zgromadzenia Franciszkanów Tercjarzy z Mountbellew, aby rozpocząć posługę wśród imigrantów zwłaszcza poprzez edukację biednej, młodzieży męskiej. Bracia osiedlili się w dzielnicy Brooklyn stając się autonomiczną wspólnotą.

Od samego początku zgromadzenie otwierało szkoły różnego typu, w tym uczelnie wyższe, w których bracia pracowali głównie jako nauczyciele. Z biegiem lat obejmowali również szkoły parafialne.

Strony www:
www.franciscanbrothers.org

Kompasjonistki Służebnice Maryi

Siostry Kompasjonistki Służebnice Maryi (CSM)
Suore Compassioniste Serve di Maria
Compassionist Sisters Servants of Mary
Hermanas Compasionistas Siervas de María
Irmãs Compassionistas Servas de Maria
Soeurs Compassionnistes Servites de Marie

Data i miejsce założenia:
1869 rok - Włochy

Założycielka:
bł. Maria Magdalena od Męki Pańskiej - Costanza Starace

Liczba sióstr na świecie: 334   *dane z 2008 roku
Kompasjonistki Służebnice Maryi obecne są w krajach: Włochy, Kanada, Meksyk, Chile, Indie, Filipiny, Indonezja.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Czarny habit o półokrągłym wycięciu pod szyją, na głowie czarny prosty welon z biała wypustką, profeski wieczyste: na piersi po lewej stronie przypięty znak z literami „IHS”.

W Indiach, na Filipinach i w Indonezji na co dzień habit szary, welon czarny.

Habit historyczny:

Duchowość:

Nazwa Kompasjonistki pochodzi od włoskiego słowa compassione oznaczającego współczucie, litość.

Tajemnica Kalwarii stoi w centrum duchowości zgromadzenia. Jej istotę stanowi współczucie dla Ukrzyżowanego Jezusa i Matki Bożej Bolesnej, które pociąga za sobą żal za grzechy. Również misja zgromadzenia wypływa ze współczucia. Inspiracją są słowa Pana Jezusa: A widząc tłumy ludzi, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce nie mające pasterza (Mt 9, 36).

Zgodnie z nauką założycielki Kompasjonistki starają się naśladować we własnych wspólnotach jedność osób Trójcy Świętej, której doskonałym odzwierciedleniem była Święta Rodzina, a także pierwotna wspólnota Apostołów. Za największy dar Boga uważają Eucharystię, dzięki której żyją i poruszają się w Bogu i są z Nim zjednoczone. Drugim po Eucharystii wielkim darem Boga według założycielki jest życie wspólnotowe, dzielenie ze sobą dóbr duchowych i materialnych. Każda wspólnota klasztorna stara się dążyć do tego, aby być obrazem Kościoła, małymi domowymi kościołami.

Przykładem codziennego życia jest dla sióstr ukryte życie Pana Jezusa w Świętej Rodzinie w Nazarecie. Oznacza to gorliwe wypełnianie swoich obowiązków i ofiarowanie ich Bogu dla dobra Kościoła. Wówczas nawet najzwyklejsze rutynowe prace, jak sprzątanie, gotowanie, stają się narzędziem zabawienia.

Zgromadzenie otacza szczególnym nabożeństwem siedmiu Świętych Założycieli Zakonu Serwitów, z którym Kompasjonistki są duchowo złączone, oraz św. Filipa Benicjusza.

Działalność:

Aktualnie apostolstwo zgromadzenia obejmuje przede wszystkim opiekę i edukację dzieci i młodzieży oraz troskę o ludzi starszych. Kompasjonistki prowadzą liczne przedszkola i szkoły, akademiki, sierocińce i domy opieki dla ludzi w podeszłym wieku. Ponadto włączają się w duszpasterstwo parafialne, młodzieżowe i powołaniowe oraz katechizację. W Chile ponadto pomagają w pracy duszpasterskiej tam, gdzie brak jest kapłana, w Indiach wychodzą naprzeciw ludzi odrzuconych przez społeczeństwo, także w zakresie opieki medycznej. Charyzmat współczucia czyni jednak zgromadzenie otwarte na każdy rodzaj działalności apostolskiej.

Historia:

Założycielka zgromadzenia bł. Maria Magdalena od Męki Pańskiej - Costanza Starace w latach młodzieńczych kształciła się w szkole prowadzonej przez zakonnice. Panująca tam atmosfera modlitwy i poświęcenie sióstr wzbudziły w Magdalenie powołanie do życia zakonnego. Marzyła o klasztorze kontemplacyjnym, jednak z przyczyn zdrowotnych po krótkim czasie musiała go opuścić. Mając 20 lat została więc tercjarką w zakonie serwitów. Na prośbę biskupa Castellammare di Stabia nauczała katechizmu. Gdy w 1867 roku wybuchła epidemia cholery, której efektem były liczne osierocone dzieci, wraz z kilkoma towarzyszkami zajęła się opieką nad sierotami.

Jej ofiarna posługa i nadal towarzyszące pragnienie życia zakonnego połączone z zachętą biskupa, zaowocowały narodzinami nowego zgromadzenia w pobliskim Scanzano w 1869 roku. Jego główną cechą stało się współczucie wobec potrzebujących. W 1893 roku wspólnota została agregowana do zakonu serwitów.

Bł. Maria Magdalena prowadziła głębokie życie wewnętrzne. Przez wiele lat była poddawana bardzo ciężkim próbom fizycznym i duchowym, przeżywała ekstazy, doświadczała stygmatów oraz ataków szatańskich.

Strony www:
www.compassioniste.org

ss. Św. Krzyża Jerozolimskiego

Siostry Świętego Krzyża Jerozolimskiego
Soeurs de la Sainte-Croix de Jérusalem
Sisters of the Holy Cross of Jerusalem
Suore della Santa Croce di Gerusalemme
Hermanas de la Santa Cruz de Jerusalén
Irmãs da Santa Cruz de Jerusalém
Schwestern vom Heiligen Kreuz von Jerusalem

Data i miejsce założenia:
1944 rok - Francja

Założyciele:
o. Jacques Sevin SJ
m. Jacqueline Brière

Liczba sióstr na świecie: 32
Siostry Świętego Krzyża Jerozolimskiego obecne są w krajach: Francja, Izrael, Czad, Chile.
Dom generalny: Francja (Boran Sur Oise)

Habit aktualny:

Strój codzienny: Jednolity strój świecki (błękitna bluzka, granatowa spódnica)
z prostym granatowym welonem na głowie, na piersi medal z Krzyżem Jerozolimskim.

Strój uroczysty: Granatowy habit bez rękawów z białym kołnierzykiem, przepasany brązowym skórzanym paskiem, błękitna bluzka, granatowy welon,
na piersi medal z Krzyżem Jerozolimskim.

Stroju dopełnia biały płaszcz z wyszytym Krzyżem Jerozolimskim po lewej stronie.

Habit historyczny:

Granatowy habit bez rękawów z białym kołnierzykiem, przepasany brązowym skórzanym paskiem, błękitna bluzka, granatowy welon, na piersi krzyż.
Obecnie używany jako strój uroczysty.

Duchowość:

Duchowość zgromadzenia cechuje się dość oryginalnym ujęciem i jest określana jako duchowość namiotu. Słowa prologu Ewangelii św. Jana w dosłownym tłumaczeniu mówią, że Słowo stało się ciałem i rozbiło namiot wśród nas (J 1, 14). Również w Księdze Wyjścia jest mowa o Mojżeszu, który wziął namiot i rozbił go poza obozem, i nazwał go Namiotem Spotkania. A ktokolwiek chciał się zwrócić do Pana, szedł do Namiotu Spotkania (…). Ile razy Mojżesz wszedł do namiotu (...) wtedy Pan rozmawiał z Mojżeszem (…) twarzą w twarz, jak się rozmawia z przyjacielem (Wj 33, 7-11). Namiot jest więc symbolem Bożej obecności i bliskości oraz miejscem spotkania z Nim.

Dla sióstr jest to przykład, że ich wspólnoty mają być właśnie takim miejscem, w którym każdy będzie mógł spotkać Boga. Jednocześnie ubóstwo, prostota i dostępność dla wszystkich biblijnego namiotu wskazuje na najważniejsze cechy życia sióstr, którymi powinny się odznaczać.

Ponadto zgromadzenie łączy w sobie duchowość kilkorga świętych: św. Ignacego Loyoli  z jego pasją pracy dla chwały Bożej, św. Teresy z Avila z jej duchem miłości i adoracji, św. Teresy z Lisieux z duchem zaufania miłosiernej miłości, wiary w miłość Boga i swojej małości wobec Niego oraz św. Jana i pierwszych wspólnot chrześcijańskich z ich duchem wzajemnej miłości i jedności.

Siostry składają cztery śluby zakonne: czystości, ubóstwa, posłuszeństwa i pokory. Ślub czystości to oddanie się Bogu na wyłączność; ślub ubóstwa to wybór Boga ponad wszystko inne; ślub posłuszeństwa to odpowiedź na miłość Boga przez bezwarunkowe realizację Jego planu miłości; ślub pokory to codzienna wierność Bogu i bliźnim.

Zgromadzenie ma charakter kontemplacyjno-czynny. Życie modlitewne obejmuje m.in. Mszę Świętą, modlitwę wspólnotową i osobistą, adorację Najświętszego Sakramentu, rekolekcje ignacjańskie. Każda siostra po 7 latach życia apostolskiego przeżywa czas poświęcony na duchową odnowę i wzmocnienie swojego powołania.

Działalność:

Ewangelizacja i wychowanie młodzieży stanowi priorytet w apostolstwie zgromadzenia. Siostry obejmują opieką także młodzież z trudnościami społecznymi, jak również młodzież niepełnosprawną. Starają się pomóc im poznać Jezusa Chrystusa i sprawić, aby wiara głęboko zakorzeniła się w ich duszach.

Historia:

Początek drogi, której zakończeniem były narodziny Sióstr Świętego Krzyża Jerozolimskiego miał miejsce w 1913 roku, gdy o. Jacques Sevin SJ spotkał Roberta Baden-Powell’a – założyciela skautingu. Celem ruchu skautowego był rozwój młodych ludzi w taki sposób, by w pełni mogli wykorzystać swoje możliwości fizyczne, umysłowe, społeczne i duchowe jako jednostki oraz jako członkowie społeczeństwa. Skauting oparty został na trzech zasadach: obowiązek wobec Boga, obowiązek wobec bliźnich i obowiązek wobec samego siebie.

Zafascynowany wychowawczymi ideami tego ruchu o. Jacques Sevin postanowił przeszczepić skauting do Francji i zintegrować go z Kościołem Katolickim. Pierwszą grupę skautów założył w 1920 roku, początkowo działającą w konspiracji, bez mundurów; nadał im Krzyż Jerozolimski jako znak, zasady Roberta Baden-Powell’a oraz modlitwę św. Ignacego Loyoli do odmawiania. Od tego czasu o. Sevin bardzo zaangażował się w pracę wychowawczą wśród młodzieży w ramach skautingu.

W latach 1930-tych wokół o. Sevina zebrała się grupa skautek, chcąca pogłębiać swoje życie duchowe. Z biegiem lat w dziewczętach dojrzewało pragnienie, by ideały skautingu realizować w życiu całkowicie poświęconym Bogu. Narodziny nowej wspólnoty zakonnej wstrzymywała II Wojna Światowa, dopiero w 1944 roku o. Sevin mógł założyć zgromadzenie Sióstr Świętego Krzyża Jerozolimskiego. Pierwszy dom powstał w podparyskim Issy-les-Moulineaux. Wśród pierwszych czterech członkiń była m. Jacqueline Brière, która stała się współzałożycielką zgromadzenia i stanęła na jego czele. Działalność wychowawcza wśród młodzieży stała się podstawową formą apostolstwa sióstr.

Strony www:
www.soeurs-scjboran.fr