Misjonarze Jezusa

Misjonarze Jezusa (MJ)
Missionarii Jesu
Missionaries of Jesus
Missionari di Gesù
Misioneros de Jesus
Missionários de Jesus
Missionnaires de Jésus
Missionare von Jesus

Data i miejsce założenia:
2002 rok - Filipiny

Liczba zakonników na świecie: 53 (w tym 29 kapłanów)
Misjonarze Jezusa obecni są w krajach: Filipiny,Wietnam, Papua Nowa Gwinea, USA, Meksyk,Gwatemala.
Dom generalny: Filipiny (Antipolo)

Habit aktualny:
Zgromadzenie bezhabitowe od początku swojego istnienia.

Misjonarze Jezusa to zakonna wspólnota kapłanów i braci, mająca aktualnie status publicznego stowarzyszenia kleryckiego, założona na Filipinach w 2002 roku przez grupę 41 mężczyzn należących do różnych zgromadzeń zakonnych zainspirowanych misją i człowieczeństwem Jezusa Chrystusa, aby czynić Jego uczniami wszystkie narody.

Główną troską zakonników jest odkrywać współczesne oblicza Pana Jezusa ukryte w każdym człowieku doświadczonym biedą, odrzuceniem, obojętnością, niesprawiedliwością i egoizmem, w człowieku zranionym, złamanym cierpieniem, zmarginalizowanym, a następnie służyć mu, aby głosić nadejście Królestwa Bożego, i pomóc w wyłonieniu się nowego oblicza Kościoła. Dlatego też podejmując się misji świadomie wybierają miejsca i środowiska, gdzie takim ludziom mogą służyć i wśród nich żyć na co dzień. Do takiego postępowania skłania ich przykład Jezusa Chrystusa, który będąc Bogiem uniżył samego siebie stając się człowiekiem i zamieszkując wśród ludzi.

W duchowości wspólnoty zasadnicze znaczenie ma relacja przyjaźni z Panem Jezusem, ale pielęgnowane są także relacje ze świeckimi współpracownikami w prowadzonej misji oraz z ludźmi, którym służą.

Apostolstwo zgromadzenia ma trzy zasadnicze wymiary: modlitwa, głoszenie oraz praca. Modlitwą zakonnicy otaczają cierpiących i potrzebujących, czyli przede wszystkim tych, którym służą. Głoszą Słowo Boże i uczą podstaw chrześcijańskiego życia szczególnie tym, którzy są z dala od Boga, by dzięki temu mogli oni doświadczyć Jego dobroci i wielkości. Pracują na rzecz sprawiedliwości i pokoju poprzez dzielenie się Ewangelią. Jest ona zdolna sprawić, że w umysłach ludów zrodzi się pragnienie szerzenia pokoju, a ich serca doświadczą sprawiedliwości.

W praktyce wymiary te znajdują swój wyraz w działalności ewangelizacyjnej wśród ludzi zmarginalizowanych, ubogich w miastach, rdzennej ludności, osób migrujących za pracą, uchodźców i ludzi wysiedlonych, więźniów, wszędzie dając świadectwo wszechogarniającej miłości Boga i rozpalając światło Chrystusa pośród ciemności.

Strony www:
www.missionariesofjesus.com

ss. św. Gemmy Galgani

Zgromadzenie Sióstr św. Gemmy Galgani z Dodoma (CSG)
Congregation of the Sisters of St. Gemma Galgani of Dodoma
Congregazione delle Suore di Santa Gemma Galgani di Dodoma
Congregación de las Hermanas de Santa Gema Galgani de Dodoma
Congregação das Irmãs de Santa Gemma Galgani de Dodoma
Congrégation des Soeurs de Sainte Gemma Galgani de Dodoma
Kongregation der Schwestern von St. Gemma Galgani von Dodoma

Data i miejsce założenia:
1947 rok - Tanzania

Założyciel:
o. Stanislaus Ambrosini CP

Liczba sióstr na świecie: ok. 400
Siostry św. Gemmy Galgani obecne są w krajach: Tanzania, Włochy.
Dom generalny: Tanzania (Dodoma)

Habit aktualny:

Niebieski habit z białym kołnierzykiem o rogach prostych, na głowie biały welon z niebieskim brzegiem, na piersi zawieszony na niebieskim sznurku krzyż.

Używany również habit w kolorze białym.

Habit historyczny:

Duchowość:

Celem zgromadzenia jest uwielbienie Boga poprzez osobiste uświęcenie sióstr na drodze ślubowanych rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa.

Zgromadzenie należy do rodziny wspólnot o duchowości pasjonistycznej, a więc w centrum jego życia duchowego znajduje się męka i śmierć Jezusa Chrystusa. Ponieważ Pan Jezus umarł na krzyżu, aby dać światu owoce Zbawienia, zatem Jego naśladowcy również muszą umrzeć dla siebie i świata, aby przynieść obfite owoce. Duchowość zgromadzenia można streścić w zawołaniu: Krzyż Chrystusa jest naszą siłą!

Patronką wspólnoty jest św. Gemma Galgani, włoska mistyczka o niezwykłych wizjach, której powodem uznania świętości stało się świadome, milczące przyjęcie niezawinionego cierpienia.

Misją apostolską sióstr jest w pierwszej kolejności ewangelizacja. Następnie troska o ciało i duszę człowieka, poprzez różnoraką służbę: edukacyjną, medyczną, społeczną.

Działalność:

Siostry św. Gemmy Galgani poświęcają się katechizacji, edukacji i wychowaniu dzieci i młodzieży w przedszkolach, szkołach, hostelach dla dziewcząt i duszpasterstwach młodzieżowych, angażują się w opiekę medyczną nad chorymi w szpitalach, ośrodkach zdrowia i przychodniach, troszczą się o dzieci z upośledzeniem umysłowym, niepełnosprawne bądź urodzone w więzieniach, ponadto pomagają w duszpasterstwie parafialnym.

Historia:

Zgromadzenie powołał do istnienia w Tanzanii włoski misjonarz o. Stanislaus Ambrosini z zakonu pasjonistów. Jego początki sięgają 1938 roku, kiedy powstał pierwszy dom rodzącej się wspólnoty w miejscowości Kondoa w diecezji Dodoma, w którym przygotowanie do życia zakonnego rozpoczęły pierwsze kandydatki pod kierunkiem trzech pracujących w Tanzanii Sióstr Miłosierdzia z Werony. W 1945 roku postulantki rozpoczęły nowicjat, a w 1947 roku pięć z nich złożyło śluby zakonne i właśnie ta data uznawana jest za oficjalny początek Zgromadzenia Sióstr św. Gemmy Galgani.

Siostry Miłosierdzia kierowały młodą wspólnotą aż do 1967 roku, gdy zwołano kapitułę generalną i wybrano pierwszą przełożoną generalną już spośród afrykańskich sióstr. Od tego czasu zgromadzenie stało się samodzielne i aktualnie jest wspólnotą na prawie diecezjalnym zatwierdzoną przez ordynariusza diecezji Dodoma. Obecnie liczy około 400 sióstr z czego nieco ponad 300 posługuje w samej tylko diecezji Dodoma.

Strony www:
www.stgemma.org

Misjonarki „Małego Domu Nazaretańskiego”

Siostry Misjonarki "Małego Domku Nazaretańskiego"
Missionary Sisters of the Little House of Nazareth
Suore Missionarie della "Piccola Casetta di Nazareth"
Hermanas Misioneras de la Casita de Nazaret
Irmãs Missionárias da Pequena Casa de Nazaré
Sœurs Missionnaires de la Petite Maison de Nazareth

Data i miejsce założenia:
1956 rok - Włochy

Założyciel:
ks. Salvatore Vitale

Liczba sióstr na świecie: brak danych
Misjonarki „Małego Domu Nazaretańskiego” obecne są w krajach: Włochy.
Dom generalny: Włochy (Casapesenna)

Habit aktualny:

Strój używany od początku istnienia zgromadzenia:

Szary habit o kroju sukienki z kołnierzykiem o rogach prostych, bez welonu na głowie, na piersi zawieszony medal.

Charyzmat:

Charyzmatem zgromadzenia jest odnawianie, przekształcanie i uświęcanie serc i umysłów poprzez pełnienie dzieł miłosierdzia zarówno względem duszy, jak i ciała, szczególnie wobec dzieci osieroconych, dzieci więźniów i robotników, a także wobec rodzin wielodzietnych oraz rodzin patologicznych.

Siostry poświęcają się edukacji i wychowaniu najmłodszych w prowadzonych przez siebie żłobkach, przedszkolach i szkołach podstawowych. Misjonarki ożywione są silnym duchem zaangażowania, poczucia odpowiedzialności i oddania służbie dzieciom, aby doprowadzić je do pełnej dojrzałości ludzkiej i chrześcijańskiej.

Styl apostolstwa zgromadzenia zainspirowany jest wzorem Świętej Rodziny z Nazaretu. W Jej duchu siostry podejmują się pracy na rzecz dzieci oraz jedności i uświęcenia rodzin.

Historia:

Założycielem wspólnoty jest ks. Salvatore Vitale, kapłan włoskiej diecezji Aversa w pobliżu Neapolu. Święcenia kapłańskie przyjął w 1927 roku. Marzył o wyjeździe na misje zagraniczne, ale jego biskup skierował go do parafii w Casapesenna, w jednej z najtrudniejszej i najbardziej zaniedbanej części diecezji.

Za główny cel duszpasterski postawił sobie odbudowanie kościoła parafialnego i uświęcenie dusz poprzez adorację eucharystyczną oraz miłość i całkowite zaufanie do Najświętszej Dziewicy. Opieką otoczył także ubogich swojej parafii, szczególnie leżał mu na sercu los dzieci. Wędrował ulicami Casapesenna z wózkiem, aby zbierać żywność i odzież dla najbardziej potrzebujących. Gromadził dzieci, aby uczyć ich nie tylko katechizmu, ale ofiarował im bezpłatną edukację także z innych dziedzin.

W konsekwencji II Wojny Światowej wiele dzieci straciło jedno, bądź obojga rodziców. W 1944 roku, tuż po jej zakończeniu, ks. Vitale otworzył dla nich dom, zapewniając osieroconym i tym, których owdowiałe matki musiały iść do pracy, schronienie, edukację i rodzinę. Nazwał go Małym Domkiem Nazaretańskim, chcąc aby dzieci znalazły w nim miłość i ciepło Świętej Rodziny.

Jednym z owoców tego dzieła były narodziny w 1956 roku, przy współudziale m. Vincenzy Garofalo, nowej wspólnoty osób konsekrowanych: Misjonarzy i Misjonarek Małego Domku Nazaretańskiego, która pierwsze zatwierdzenie kościelne otrzymała od biskupa diecezji Aversa w 1986 roku, już po śmierci ks. Vitale.

Dom generalny:
Piccola Casetta di Nazareth
Via Chiesa, 2
81036 Casapesenna (CE)
Italia

Filmy: