Niepokalanki

Zgromadzenie Sióstr Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny (CSIC)
Congregatio Sororum Immaculatae Conceptionis Beatae Virginis Mariae
Congregation of the Sisters of the Immaculate Conception of the Blessed Virgin Mary
Congregazione delle Suore dell'Immacolata Concezione della Beata Vergine Maria
Congregación de las Hermanas de la Inmaculada Concepción de la Santísima Virgen María
Congregação das Irmãs da Imaculada Conceição da Santíssima Virgem Maria
Congrégation des Soeurs de l'Immaculée Conception de la Bienheureuse Vierge Marie
Kongregation der Schwestern der unbefleckten Empfängnis der Heiligen Jungfrau Maria

Data i miejsce założenia:
1857 rok - Włochy

Założycielki (od lewej):
m. Józefa Karska
bł. Marcelina Darowska

Liczba sióstr na świecie: 215  * dane z 2008 roku
Niepokalanki obecne są w krajach: Polska, Ukraina, Watykan.
Dom generalny: Polska (Szymanów)

Habit aktualny:

Strój używany od 2015 roku:
Biały habit przepasany niebieskim sznurem (profeski czasowe – białym), biały szkaplerz, na głowie biały czepek i welon, przy boku różaniec.

Dopełnieniem stroju jest niebieski płaszcz.

Nowicjuszki

Habit historyczny:

Strój używany w latach 1857-2015

Duchowość:

Duchowość zgromadzenia polega na świadomym, dobrowolnym i całkowitym odpowiadaniu Bogu na dar Jego miłości, to znaczy na dar Jego Syna, którego dla człowieka doświadczył prześladowaniem i śmiercią w poniżeniu oraz na najdoskonalszy dar Jego stwórczej mocy – Maryję Niepokalaną.

Życie duchowe każdej Niepokalanki ma charakter paschalny. Prowadzi od wykorzenienia grzechu i złych przywiązań ze swego życia do stopniowego wprowadzania Boga do swojego serca, a przez to budowanie już tu na ziemi Królestwa Bożego.

Najważniejszym celem zgromadzenia jest ten, dla którego Bóg stworzył człowieka, a więc chwała Boża. Stąd bierze się hasło wspólnoty: Deus Solus! czyli Bóg sam. On i Jego wola jest jedynym celem dążeń sióstr, do którego zmierzają ścieżką ślubów posłuszeństwa, czystości i ubóstwa.

Charakterystycznymi cechami duchowości niepokalańskiej są: prawda – która zawiera w sobie czystą intencję, uczciwość, szczerość, zgodność między postępowaniem sióstr, a ich wewnętrznym nastawieniem. Dalej czystość – czyli troska, by żadne zło nie dotknęło duszy, a której najdoskonalszym wzorem jest Niepokalana. Następnie maryjność - naśladowanie Najświętszej Maryi Panny w Jej cnotach, bycie Jej dzieckiem, służenie Jej jako Pani, Matce i Królowej zgromadzenia. Kolejną cechą jest modlitwa za Kościół i wszystkich w Nim pracujących oraz wierne kierowanie się Jego nauką. Ostatnią cechą jest umiłowanie ojczyzny - modlitwa za kraj, kultywowanie narodowych tradycji, ekspiacja za grzechy własne, swoich bliskich i całego narodu.

Ważnym elementem codzienności Niepokalanek jest też życie wspólnotowe prowadzone w duchu rodzinnym. Wspólna jest modlitwa – Liturgia Godzin, Msza Święta, medytacja, adoracja, różaniec, ośmiodniowe rekolekcje; wspólna jest praca, rekreacja oraz celebracja świąt i ważnych wydarzeń dla zgromadzenia. W chwili składania profesji wieczystej siostra słyszy wypowiadane przez przełożoną generalną słowa: Odtąd, siostro, wszystko nam będzie wspólne.

Ducha rodzinnego podtrzymuje m.in. praktyka nadawania imion zakonnych, które w zgromadzeniu się nie powtarzają, kontakt listowny między domami oraz zainteresowanie wydarzeniami z życia innych domów. Siostry pamiętają również o zmarłych siostrach, często za nie się modląc.

Działalność:

Zgromadzenie prowadzi przedszkola, szkoły różnego typu, szkoły z internatami dla dziewcząt, świetlicę środowiskową, siostry katechizują oraz organizują rekolekcje i warsztaty, ponadto szerzą cześć i nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej oraz zajmują się wsparciem materialnym ludzi ubogich.

Historia:

Józefa Karska była osobą dobrze wykształconą, obracającą się wśród elit intelektualno- patriotycznych Warszawy. Przebywając w środowiskach antyklerykalnych, w atmosferze intensywnego życia towarzyskiego, przeszła osłabienie wiary, z którego wyrwała ją śmierć rodzonej siostry. Wówczas zatęskniła za Bogiem i modlitwą. Zajęła się działalnością charytatywną. Pielęgnowała chorych na grasującą w okolicach cholerę.

W 1849 roku w mistycznym przeżyciu, usłyszała głos wzywający ją do ratowania dusz, które giną brakiem znajomości Boga. Zrozumiała, że to kobiety polskie powinny przejąć odpowiedzialność za swoje rodziny i za moralność całego społeczeństwa. Powoli krystalizowała się w niej myśl założenia nowego zgromadzenia zakonnego zajmującego się wychowaniem i religijną formacją dziewcząt.

Tymczasem ze względów zdrowotnych znalazła się w Rzymie. Tam poznała o. Hieronima Kajsiewicza, jednego z założycieli Zmartwychwstańców, który został jej kierownikiem duchowym. Na jego ręce złożyła prywatny ślub czystości i posłuszeństwa. Kapłan zachęcił ją do założenia zgromadzenia.

Również ze względów zdrowotnych przybyła z Polski do Rzymu młoda wdowa, bł. Marcelina Darowska, marząca o życiu zakonnym. Jej ojcem duchowym również został o. Kajsiewicz. To on zapoznał ją z Józefą Karską. Marcelina postanowiła włączyć się w realizację planów Józefy.

W 1857 roku Józefa Karska uzyskała od Stolicy Apostolskiej zgodę na rozpoczęcie życia wspólnego z dwoma kandydatkami, dając w Rzymie początek Siostrom Niepokalankom. Ojciec Kajsiewicz sporządził dla sióstr regułę. Dwa lata później, wraz z trzema towarzyszkami, przyjęła habit zakonny. Jednak rok później zmarła.

Jej następczynią na urzędzie przełożonej została Marcelina, która kierowała wspólnotą przez następne 50 lat. To ona określiła jego zasady formacyjne, a w 1863 roku przeniosła zgromadzenie do Polski do Jazłowca, w dzisiejszej Ukrainie, gdzie założyła zakład wychowawczy dla dziewcząt, który wkrótce stał się ośrodkiem kultury i polskości.

Marcelina określiła też charakter zgromadzenia: Myśl Boża w nim to ziszczenie prośby modlitwy Pańskiej - Królestwo Boże na ziemi, gdzie by się w najpełniejszym znaczeniu żyło dla Boga i Bogiem, wolą Bożą, pod panowaniem Bożym. Oznaczało dla sióstr rezygnację z jakichkolwiek doczesnych korzyści dla siebie. Celem zgromadzenia miało być wychowanie dzieci i młodzieży, szczególnie żeńskiej: wykształcenie niewiasty na obywatelkę Królestwa Bożego, co znaczy kształtowanie jej nie tylko ze strony umysłowej i zewnętrznej, ale przede wszystkim moralnej, a więc wykształcenie jej na prawdziwie chrześcijańską żonę, matkę, panią domu, obywatelkę kraju. Matka Marcelina dużą uwagę zwracała na wychowanie patriotyczne.

Strony www:
www.niepokalanki.pl

Pracownicy Królestwa Chrystusowego

Konfraternia Kapłańska Pracowników Królestwa Chrystusowego (CORC)
Priestly Confraternity of Workers of the Kingdom of Christ
Confraternita Sacerdotale degli Operai del Regno di Cristo
Confraternidad Sacerdotal de Operarios del Reino de Cristo
Confraternidade Sacerdotal dos Trabalhadores do Reino de Cristo
Confraternité Sacerdotale des Ouvriers du Royaume du Christ

Data i miejsce założenia:
1963 rok - Meksyk

Założyciel:
ks. Enrique Amezcua Medina

Liczba członków na świecie: 213 (w tym 135 kapłanów)  * dane z 2010 roku
Pracownicy Królestwa Chrystusowego obecni są w krajach: Meksyk, Portoryko, Dominikana, USA, Hiszpania, Włochy.
Dom generalny: Meksyk (Corregidora)

Habit aktualny:

Czarna sutanna przepasana niebieskim pasem.

Używana również sutanna biała.

Duchowość:

Powołaniem Pracowników Królestwa Chrystusowego jest jednoczenie się z Jezusem Chrystusem pełniącym wolę Ojca i ofiarującego Siebie oraz w pełnieniu apostolatu. Stała gotowość pełnienia woli Bożej sprawia, że Pracownicy są również w ciągłej gotowości do pełnienia dowolnej posługi powierzonej przez Wikariusza Chrystusa, biskupów lub swoich przełożonych.

Członkowie konfraterni świadomi, że ich życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu (Kol 3, 3), oddają pierwszeństwo kontemplacji rzeczy Bożych i ustawicznemu zjednoczeniu z Bogiem na modlitwie.

Celem wspólnoty jest posługa kapłańska na obszarach misyjnych lub tam, gdzie brakuje kapłanów, zwłaszcza w Ameryce Łacińskiej. Ważne miejsce zajmuje jedność z Kościołem lokalnym i zależność od biskupa w zakresie posługi apostolskiej. Szczególnym zadaniem Pracowników jest działalność powołaniowa. Mimo iż konfraternia ma charakter klerycki, w jej szeregach mogą być też członkowie bez święceń kapłańskich, którzy ściśle współpracują z kapłanami w apostolstwie.

Pracownicy Królestwa Chrystusowego są stowarzyszeniem życia apostolskiego; zobowiązują się wprawdzie do praktyki rad ewangelicznych, ale nie potwierdzają tego ślubami. Zobowiązanie to wynika również z ducha naśladowania Chrystusa Kapłana i Ofiary. Wspólnota nastawiona jest na apostolat, którego celem jest szerzenie Królestwa Chrystusowego po całej ziemi na chwałę Boga Ojca, a przez to uczynienie wszystkich ludzi uczestnikami zbawczego odkupienia, by za ich pośrednictwem poddać cały świat Chrystusowi.

Członkowie konfraterni prowadzą życie wspólnotowe, którego celem jest wzajemne umacnianie się w pełnionej posłudze oraz ochrona celibatu, zwłaszcza w chwilach osamotnienia.

  
Działalność:

Działalnością apostolską wspólnoty jest pełnienie posługi kapłańskiej. Konstytucje nie wyznaczają konkretnych form tej posługi lecz jest ona uzależniona od uznania miejscowego biskupa diecezjalnego. W praktyce jest to przede wszystkim prowadzenie parafii. Niezależnie jednak od rodzaju posługi Pracownicy starają się kształtować w duszach ludzkich głębokie poczucie wiary oraz miłość i szacunek do papieża i biskupów. Ponadto starają się budzić, wspierać i formować nowe powołania do kapłaństwa.

Historia:

Pracownicy Królestwa Chrystusowego to wspólnota założona przez ks. Enrique Amezcua Medina w 1963 roku w Bazylice Matki Bożej z Guadalupe w mieście Meksyk. 

Na kształt konfraterni wpłynęło kilka wydarzeń z życia założyciela. Najbardziej znaczącym była jego Msza Święta prymicyjna. Odczuwana wówczas ogromna wdzięczność za dar kapłaństwa zaowocowała postanowieniem pracy na rzecz powołań kapłańskich, aby i inni mogli cieszyć się tym samym darem.

W duszy ks. Enrique brzmiały słowa Psalmu 115: Cóż oddam Panu za wszystko, co mi wyświadczył? Podniosę kielich zbawienia i wezwę imienia Pańskiego, co dla niego oznaczało: będę odprawiał Mszę Świętą i pracował, by inni doświadczyć tego samego szczęścia.

Innym ważnym wydarzeniem było towarzyszenie biskupowi podczas wizytacji duszpasterskich w południowej części diecezji. Blisko rok tej posługi uświadomił kapłanowi smutną sytuację duchową wielu księży z powodu pracy na odległych placówkach i braku okresowej formacji. Ponadto dostrzegł, jak bardzo diecezja cierpiała na brak kapłanów.

Strony www:
Dom generalny: http://operariosdelreinodecristo.org
Meksyk: http://mexico.operariosdelreinodecristo.org
Hiszpania: http://espana.operariosdelreinodecristo.org

Filmy:

Dzieci Maryi

Dzieci Maryi
Children of Mary
Bambini di Maria
Niños de María
Enfants de Marie
Kinder von Maria

Data i miejsce założenia:
2002 rok - USA

Założycielka:
m. Margaret Mary - Mary Joanna Goffena

Liczba sióstr na świecie: 11  * dane z 2015 roku
Dzieci Maryi obecne są w krajach: USA.
Dom generalny: USA (Norwood, OH)

Habit aktualny:

Biały habit o czarnych brzegach, niebieski szkaplerz, na głowie biały czepek i czarny welon, na piersi zawieszony krzyżyk połączony z monstrancją, przy boku różaniec.

Siostry z nowicjuszką i postulantkami.

Duchowość:

Księga Rodzaju ukazuję Maryję jako Tą, która zmiażdży głowę węża, czyli zwycięży szatana (Rdz 3, 15). Maryja oczekuje naszego uczestnictwa w tym zadaniu, ponieważ jest to część Bożego planu zwycięstwa nad złem. Jezus Chrystus pokonał grzech i śmierć przez swoje Wcielenie, Mękę i Śmierć. Ten sam Chrystus, który wisiał na krzyżu, jest z nami w Najświętszej Eucharystii.

Dzieci Maryi włączają się w walkę ze złem poprzez uwielbienie Tego, który pozostał z nami pod postacią Chleba. Charyzmatem wspólnoty jest odpowiedź na wezwanie Pana skierowane do św. Marii Małgorzaty Alacoque, aby zaspokoić pragnienie Pana Jezusa bycia kochanym w Najświętszym Sakramencie. Serce Jezusa obecne w Sakramencie Miłości, które tak umiłowało ludzi, że nie szczędziło niczego, nawet wyniszczenia i oddania Siebie za pokarm, w zamian otrzymuje obojętność, niewdzięczność, pogardę i świętokradztwa.

Siostry pragną kochać Pana w Eucharystii ponieważ przez to stają się podobne do Tego, którego kochają. Starają się głosić wszystkim ludziom, że Bóg ich kocha i że jest z Nimi. Czynią to przez nabożny udział we Mszy Świętej i adorację Najświętszego Sakramentu, wierne przestrzeganie reguły, życie cnoty i miłosierdzia wobec wszystkich ludzi, rozpowszechnianie prawd wiary.

Ponieważ obecność Pana w Eucharystii nie może być oddzielona od Kościoła Świętego, Katolickiego i Apostolskiego, ustanowionego przez Jezusa Chrystusa, siostry modlą się o jedność chrześcijan, aby wszyscy byli wiernymi członkami Jego Kościoła. Oprócz tradycyjnych trzech ślubów zakonnych składają także dodatkowy czwarty ślub: modlitwy za kapłanów, aby świętość ich życia prowadziła niezliczone dusze do miłości Pana w Eucharystii.

Wspólnota ma charakter półkontemplacyjny. Nie jest klauzurowa, ale modlitwa zajmuje znaczną część dnia sióstr. Siostry wstają również w środku nocy na godzinną adorację.

Patronami wspólnoty są: św. Jan Maria Vianney, św. Teresa od Dzieciątka Jezus, św. Matka Teresa z Kalkuty oraz św. Jan Paweł II.

Działalność:

Działalność zgromadzenia obejmuje apostolat modlitwy w wyżej wymienionych intencjach oraz w intencjach powierzanych siostrom przez ludzi, oraz apostolat czynny. Siostry głoszą rekolekcje i konferencje na temat znaczenia Mszy Świętej, grzechu i sakramentu pojednania, o Matce Bożej i prawdach wiary, starają się wzbudzać miłość do Najświętszego Sakramentu. Odwiedzają osoby starsze w domach opieki organizując dla nich nabożeństwa, adoracje, zachęcając do głębokiego życia modlitewnego i ufnego poddania się Bożej Opatrzności i ofiarowania Bogu swojego cierpienia. Siostry odwiedzają również więźniów, wspomagają ubogich ciepłym posiłkiem, oferują tymczasowy dach nad głową kobietom będącym w potrzebie.

Historia:

Charyzmat wspólnoty zaczął kształtować się w 1989 roku, gdy Mary Joanna Goffena osiedliła się w Newark w stanie Ohio, odpowiadając na wezwanie Pana, aby sprzedać wszystko co ma i pójść za Nim (Mk 10, 21). Przez następne jedenaście lat żyła w milczeniu i samotności w prymitywnej pustelni, bez elektryczności, ani bieżącej wody. Jej dni składały się z modlitwy i ciężkiej pracy ręcznej. Miejscowy biskup wspierał ją w pustelniczym powołaniu, jednak po kilku latach zwrócił się z prośbą, aby przyjęła do siebie kobiety pragnące podzielać jej sposób życia.

Potwierdzenie charyzmatu miłości do Najświętszego Sakramentu rodzącej się wspólnoty Dzieci Maryi założycielka otrzymała pewnego dnia podczas modlitwy. Biskup uznał ten charyzmat i w 2002 roku zatwierdził wspólnotę, Mary Joanna Goffena przyjęła wówczas imię Margaret Mary.

W 2016 roku dom główny został przeniesiony do Norwood w diecezji Cincinnati, gdzie tamtejszy biskup erygował wspólnotę Dzieci Maryi jako publiczne stowarzyszenie wiernych.

Strony www: 
www.childrenofmary.net