Małe Siostry Baranka

Małe Siostry Baranka
Little Sisters of the Lamb
Piccole Sorelle dell’Agnello
Hermanitas del Cordero
Irmãzinhas do Cordeiro
Petites Sœurs de l’Agneau
Kleine Schwestern vom Lamm
Kleine Zusters van het Lam

Data i miejsce założenia:
1983 rok - Francja

Założyciele:
m. Marie Coqueray
abp Jean Chabbert OFM

Liczba sióstr na świecie: ok. 160
Małe Siostry Baranka obecne są w krajach: Francja, Hiszpania, Włochy, Niemcy, Austria, Polska, USA, Argentyna, Chile.
Dom generalny: Francja (Saint Pierre)

Habit aktualny:

Niebieski habit przepasany skórzanym paskiem, niebieski szkaplerz,
ciemno-niebieski kołnierzyk, na głowie ciemno-niebieska chustka, na piersi zawieszony emblemat z wizerunkiem Baranka lub krzyżyk, przy boku różaniec.

Duchowość:

Małe Siostry Baranka należą do rodziny zgromadzeń dominikańskich, jednak ich duchowość zawiera także elementy duchowości franciszkańskiej. Jak franciszkanki żyją według Ewangelii naszego Pana Jezusa Chrystusa w duchu braterstwa, natomiast jak dominikanki mają jednego ducha i jedno serce skierowane ku Bogu, zgłębiają Słowo Boże i dzielą się nim z innymi.

Zgromadzenie ma rys kontemplacyjny. Nade wszystko miłując Boga i siedząc u stóp Pana wraz z Maryją, siostry rozważają i zachowują w swoich sercach Słowo Boże, tą żywą Wodę, którą czerpią z Serca Jezusa przebitego na krzyżu w codziennej Mszy Świętej i modlitwie.

W centrum duchowości znajduje się Misterium Baranka - Baranka Bożego, który gładzi grzechy świata i zwycięża śmierć mocą Zmartwychwstania. Baranek Boży to Jezus Ubogi i Ukrzyżowany, który w swojej miłości ofiarowuje się człowiekowi, żebrząc o jego miłość. Zwycięża śmiertelną nienawiść, jaką człowiek żywi do Boga i bliźnich i obdarowuje swoim Pokojem. Duchowość Baranka streszcza hasło zgromadzenia: Zranione, nigdy nie przestaniemy kochać.

Siostry idą w ślad za św. Dominikiem i św. Franciszkiem na spotkanie z najuboższymi tego świata, materialnie i duchowo, aby każdy człowiek otrzymał Światło Ewangelii Jezusa Chrystusa, Baranka Bożego, objawiającego miłość Ojca do ludzi.

Siostry prowadzą życie żebracze w radykalnym ubóstwie, utrzymując się jedynie z jałmużny, mieszkają w skromnych domach, urządzonych z prostotą. Wzorują się na ubóstwie Pana Jezusa. Starają się, by ich klasztory, zwane fraterniami, były miejscami, w których widoczna jest Miłość Boża. Domowe kaplice otwarte są dla wszystkich ludzi.

Najważniejszym czasem w ciągu dnia są we wspólnocie celebracje liturgiczne, które sprawowane są w sposób uroczysty, ze śpiewem, z dbałością o piękno i głębię liturgii. Wigilie świąt i uroczystości to rozpoczynające się wieczorem kilkugodzinne czuwania, aby wspólnie przeżywać tajemnicę danego święta z pomocą psalmów, czytań biblijnych, rozważań Ojców Kościoła, śpiewów. Celebracje te przedłużają się następnie w godzinnej adoracji Najświętszego Sakramentu.

Działalność:

Misją, którą pełnią w Kościele Małe Siostry Baranka to modlitwa liturgiczna, w którą może włączyć się w kaplicach sióstr każdy kto chce, świadectwo życia wspólnego w prostocie i radości oraz bezinteresowne głoszenie Słowa Bożego, często wędrowne, wychodzące na spotkanie każdego człowieka, szczególnie ubogiego i zagubionego. We fraterniach sióstr można również odbywać rekolekcje oraz wspólnie z siostrami kontemplować Słowo Boże.

Historia:

Choć narodziny Wspólnoty Małych Sióstr Baranka datuje się na 1983 rok to początki jej kształtowania sięgają końca lat 1960-tych. Pięć francuskich Dominikanek Rzymskich z klasztoru w Paryżu zapragnęło znaleźć lekarstwo na duchowe spustoszenie, jakie przyniosła ze sobą rewolucja obyczajowa z 1968 roku, spustoszenie które wdarło się również w szeregi Kościoła po Soborze Watykańskim II, przejawiając się m.in. w masowym porzucaniu kapłaństwa i życia zakonnego przez osoby Bogu poświęcone.

Wśród tych pięciu dominikanek była s. Marie Coqueray, która studiowała wówczas na paryskiej Sorbonie. Razem z grupą chrześcijańskich wykładowców i studentów próbowała przeciwdziałać szalejącej zawierusze. Wszyscy oni przychodzili do kaplicy sióstr na modlitwę oraz studium Słowa Bożego i Ojców Kościoła. Szybko zrozumieli, że nie ma innej rewolucji, jak tylko ta, która dokonuje się w głębi serca. Trzeba żyć według Ewangelii Jezusa Chrystusa. Owocem tego było podjęcie się pewnej misji: s. Marie wraz z kilkoma studentami zaczęła chodzić nocą do trudnych dzielnic Paryża, w poszukiwaniu najbardziej zagubionych młodych ludzi oraz ubogich, aby rozmawiać z nimi, być z nimi, dawać nadzieję.

W 1974 roku siostry odbywały rekolekcje w pustelni franciszkańskiej w Vézelay, które głosił franciszkanin o. Jean Chabbert. Między innymi opowiadał historię o spotkaniu św. Dominika i św. Franciszka i ich umiłowaniu ubóstwa oraz pragnieniu odnowy pogrążonego w kryzysie Kościoła. Podzielał on również tą samą intuicję sióstr odnośnie trudnej sytuacji w Kościele i na świecie.

Wtedy też pojawiła się możliwość zamieszkania na kilka miesięcy w Vézelay, aby prowadzić życie ubogie, w modlitwie i kontemplacji Bożego Słowa. Siostra Marie wraz z towarzyszką skorzystały z tej okazji. W ten sposób zaczął tworzyć się nowy sposób dominikańskiego życia. Z czasem do s. Marie zaczęły dołączać inne siostry. W 1982 roku przełożona generalna powiedziała do Marie: To, co nosisz w swoim sercu jest czymś nowym, musisz mieć odwagę założenia nowej wspólnoty. Owocem doświadczeń z przeciągu tych 15 lat były narodziny w 1983 roku Małych Sióstr Baranka. Współzałożycielem stał się Jean Chabbert, wówczas będący już biskupem, który przyjął siostry do swojej diecezji i był dla nich ojcem duchowym. Pierwsza fraternia powstała w Perpignan.

Siedem lat później powstała gałąź męska. Bracia i siostry, którzy tworzą dziś Wspólnotę Baranka, żyją tym samym charyzmatem i mają tą samą liturgię, często sprawowaną wspólnie, o ile domy braci i sióstr znajdują się w pobliżu. Ich życie domowe jest jednak całkowicie oddzielne.

Jedyny w Polsce klasztor Małych Sióstr Baranka znajduje się w miejscowości Choroń niedaleko Częstochowy.

Strony www:
www.communautedelagneau.org/pl

Filmy:

Bracia św. Alojzego Gonzagi

Zgromadzenie Braci św. Alojzego Gonzagi (CSAl)
Congregatio Fratrum a Sancto Aloysio Gonzaga
Congregation of the Brothers of St. Aloysius Gonzaga
Congregazione dei Fratelli di San Luigi Gonzaga
Congregación de los Hermanos de San Luis Gonzaga
Congregação dos Irmãos de San Luíz de Gonzaga
Congrégation des Frères de Saint Louis de Gonzague
Kongregation der Brüder vom hl Aloisius von Gonzaga
Congregatie Broeders van de H. Aloysius Gonzaga (Broeders van Oudenbosch)
Inna nazwa: Bracia z Oudenbosch

Data i miejsce założenia:
1840 rok - Holandia

Założyciele (od lewej):
ks. Willem Hellemons
ks. Vincentius - Johannes Huijbrechts

Liczba zakonników na świecie: 21  * dane z 2015 roku
Bracia św. Alojzego Gonzagi obecnie są w krajach: Holandia.
Dom generalny: Holandia (Oudenbosch)

Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe.
W okresie posoborowym bracia zamienili sutanny na strój świecki.




Habit historyczny:

Czarna sutanna przepasany czarnym szerokim pasem, przy boku różaniec.

Bracia św. Alojzego Gonzagi to zgromadzenie na prawie papieskim poświęcone działalności edukacyjnej. Ma charakter braterski (laicki), tzn. jego członkowie nie przyjmują święceń kapłańskich.

Założyciel, ks. Willem Hellemons był mnichem cysterskim w klasztorze w Bornhem w Belgii. Władze świeckie ogarnięte duchem Rewolucji Francuskiej, skonfiskowały klasztor a zakonników rozproszono. Ks. Willem trafił do holenderskiego Oudenbosch w diecezji Breda, gdzie w 1836 roku został proboszczem. W 1840 roku założył tam Zgromadzenie św. Alojzego Gonzagi, którego celem miało być zapewnienie bezpłatnej edukacji mniej zamożnej i ubogiej miejscowej młodzieży w zakresie doktryny chrześcijańskiej, czytania, pisania i liczenia. Wspólnota przyjęła regułę ignacjańską.

założyciele

Początkowo było tylko dwóch członków: ks. Vincentius - Johannes Huijbrechts, pierwszy przełożony i współzałożyciel zgromadzenia, oraz br. Louis - Antoon Frijters, który podjął się nauczania katechizmu. W pierwszym okresie apostolstwo ograniczało się do młodzieży parafialnej, jednak liczba braci szybko rosła, pozwalając na zakładanie w Holandii licznych szkół. Już w 1862 roku pierwsi bracia wyruszyli na misje do Holenderskich Indii Wschodnich, czyli dzisiejszej Indonezji, a po II Wojnie Światowej założyli swoje domy w Kanadzie, Tanzanii i Liberii.

Okres posoborowy przyniósł ze sobą kryzys powołań. Coraz starsi i mniej liczni bracia zamykali sukcesywnie swoje szkoły, również domy w Ameryce i Afryce zostały zamknięte. Indonezyjska prowincja zgromadzenia odłączyła się w 1999 roku, tworząc niezależne Zgromadzenie Braci św. Alojzego z Semarang. W 2005 roku w 3 domach było zaledwie 42 braci. 10 lat później liczba ta spadła o połowę. Wielu braci przeniosło się do domu opieki dla ludzi starszych, nie będąc w stanie już samodzielnie prowadzić klasztorów.

Dom generalny:
Broeders van de heilige Aloysius Gonzaga
Postbus 24
4730 AA Oudenbosch
Nederland
secretariaat@broederssaintlouis.nl

Franciszkanki Krzyża z Libanu

Zgromadzenie Franciszkanek Krzyża z Libanu (FCL)
Congregation of the Franciscan Sisters of the Cross of Lebanon
Congregazione delle Francescane della Croce del Libano
Congregación de las Franciscanas de la Cruz del Líbano
Congregação das Franciscanas da Cruz do Líbano
Congrégation des Franciscaines de la Croix du Liban
Kongregation der Franziskanerinnen vom Kreuz des Libanon
جمعيّة راهبات الصليب 

Data i miejsce założenia:
1930 rok - Liban

Założyciel:
bł. Jakub - Abuna Haddad OFMCap
m. Marie Zougheib

Liczba sióstr na świecie: ok. 250
Franciszkanki Krzyża z Libanu obecne są w krajach: Liban, Syria, Jordania, Izrael, Egipt, Włochy.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Niebieski habit z białym kołnierzykiem o rogach prostych, przepasany białym sznurem, na głowie niebieski welon, na piersi po lewej stronie przypięty krzyżyk.

Habit historyczny:

Duchowość:

Zgromadzenie należy do grona wspólnot opierających się na duchowości św. Franciszka z Asyżu.

Szczególnymi cechami duchowości Franciszkanek Krzyża z Libanu są: bezgraniczne zaufanie Bożej Opatrzności i przekonanie, że jedynym dobroczyńcą jest Bóg. Założyciel, bł. Jakub Abuna, mawiał, że: Modlitwa bez ufności jest jak list w kieszeni, który nigdy nie dotarł do adresata, co znaczy, że nie da się podejmować dzieł bez głębokiej wiary.

Drugą cechą jest miłość do Krzyża Chrystusowego przejawiająca się m.in. w praktyce odprawiania Drogi Krzyżowej, która jest jedną z ważniejszych modlitw w zgromadzeniu. Założyciel uczył siostry: Kto pragnie nieba bez cierpienia, jest jak ten, kto chce kupić towar bez pieniędzy.

Trzecia cecha to miłość i cześć wobec Najświętszego Sakramentu, następnie miłość do Maryi Panny. Według bł. Jakuba wielbienie Maryi jest tylko drzwiami prowadzącymi do  Pana Jezusa. Maryja jest środkiem, Jezus jest końcem. Maryja jest drogą, Jezus jest celem.

Z miłości do Krzyża, Najświętszego Sakramentu i Matki Bożej bierze się ostatnia cecha, jaką jest miłość Boga i bliźniego, szczególnie bliźniego najbardziej potrzebującego. Założyciel chciał, by siostry wobec bliźnich były podobne do źródła, które nie pyta tego, kto przychodzi się napić: z jakiego kraju pochodzisz i jaką religię wyznajesz, ale jeśli jesteś spragniony, pij!

Działalność:

Zgromadzenie realizuje swój charyzmat poprzez dzieła miłosierdzia przede wszystkim w szpitalach i innych ośrodkach pomocy: wobec chorych psychicznie, niewidomych, niepełnosprawnych fizycznie i umysłowo, osób w podeszłym wieku, w tym starszych i niedołężnych kapłanów, przewlekle lub nieuleczalnie chorych, szczególnie tych, którzy są opuszczeni przez swoje rodziny lub wykluczeni ze społeczeństwa. Siostry zajmują się również edukacją i wychowaniem w szkołach, opieką nad sierotami, włączają się w pracę duszpasterską Kościoła, prowadzą domy formacyjne i gościnne.

Historia:

Abuna Haddad pochodził z libańskiej rodziny maronickiej. Pod wpływem przykładu pewnego Kapucyna postanowił wstąpić do tego zakonu, gdzie otrzymał imię zakonne Jakub.

Jego życie było poświęcone modlitwie, ewangelizacji i miłości do potrzebujących. Po święceniach kapłańskich kierował kapucyńskimi szkołami w Libanie, zakładał także nowe, dał się poznać jako gorliwy kaznodzieja w Syrii, w Iraku i Palestynie, rozbudzał pobożność wiernych przez organizowanie licznych pielgrzymek, uroczystości religijnych i procesji z Najświętszym Sakramentem, założył w Libanie Franciszkański Zakon Świeckich. W czasie I Wojny Światowej rozdawał żywność głodującej ludności, zajął się pochówkiem ciał porzuconych na drogach.

Pewnego dnia został wezwany do szpitala, żeby wyspowiadać chorego księdza. Kapłan ten z powodu słabej opieki medycznej był bardzo zaniedbany, na dodatek nie miał możliwości odprawiania Mszy Świętej. W 1926 roku w miejscowości Ghazir Kapucyn zorganizował miejsce, gdzie zaopiekowano się księdzem, wkrótce zaczęto przyjmować innych chorych księży. Początkowo pomagała mu grupa zakonnic, jednak było ich zbyt mało. Zrodziło to myśl o założeniu nowego zgromadzenia poświęconego przede wszystkim służbie ludziom chorym.

Franciszkanki Krzyża z Libanu narodziły się w 1930 roku. Współzałożycielką zgromadzenia stała się m. Marie Zougheib. Bł. Jakub chciał, aby statuty nowej wspólnoty określały następujące dzieła miłosierdzia: opieka szpitalna nad chorymi i niedołężnymi księżmi, opieka nad niepełnosprawnymi, niewidomymi, umysłowo niedorozwiniętymi i nieuleczalnie chorymi, edukacja i opieka nad sierotami, a gdy zajdzie taka konieczność, można poświęcić się prowadzeniu szkół w miejscowościach, gdzie jest już dom sióstr i nie ma innego zgromadzenia, które zajmuje się edukacją.

Choć zgromadzenie należy do obrządku łacińskiego wiele sióstr wywodzi się spośród katolików obrządku maronickiego, także melchickiego oraz greckokatolickiego.

Strony www:
Liban: www.congfcl.com
Włochy: www.suorefcl.it

Córki Misjonarki Miłości Boskiego Dzieciątka z Pragi

Córki Misjonarki Miłości Boskiego Dzieciątka z Pragi (HMADIP)
Daughters Missionaries of Love of Divine Infant of Prague
Figlie Missionari dell'Amore del Divino Infante di Praga
Hijas Misioneras del Amor del Divino Infante de Praga

Data i miejsce założenia:
2012 rok – Kolumbia

Założyciel:
o. Mario Herrera

Liczba sióstr na świecie: brak danych
Córki Misjonarki Miłości Boskiego Dzieciątka z Pragi obecne są w krajach: Kolumbia.
Dom generalny: Kolumbia (Chiquinquirá)

Habit aktualny:

Beżowy habit przepasany białym sznurem, ciemno-brązowy szkaplerz
z wyszytym na piersi Dzieciątkiem Jezus, beżowy pektoralik, na głowie beżowy welon, na piersi zawieszony medalik, przy boku różaniec.

Używany także habit z niebieskim szkaplerzem z wyszytym na piersi herbem zgromadzenia.

Duchowość:

Zgromadzenie określa swój charyzmat jako: przywrócenie i zachowanie godności umiłowanych dzieci Bożych od momentu poczęcia aż do ich powrotu do Ojca poprzez miłość i czułość Boskiego Dzieciątka z Pragi.

Charyzmat ten wypełniany jest poprzez modlitwę i posługę apostolską: duchowe macierzyństwo wobec kapłanów i osób konsekrowanych, działania w obronie życia na wszystkich jego etapach i troska o matki, modlitwa za dusze w czyśćcu cierpiące.

Eucharystia jest fundamentem życia duchowego zgromadzenia, siostry starają się odwzorować w sobie cnoty Dzieciątka Jezus: zaufanie, czystość, skromność, opuszczenie i zapomnienie o sobie. Ponadto zgromadzenie cechuje głęboka miłość do Matki Bożej, jedność z Kościołem poprzez zgłębianie Pisma Świętego, wierność Magisterium i doktrynie katolickiej oraz przestrzeganie wytycznych Kościoła w osobach papieża i biskupów.

Działalność:

Siostry otaczają duchową opieką kapłanów i osoby zakonne w drodze do świętości i potrzebach duchowych, bronią życia szczególnie dzieci nienarodzonych zagrożonych aborcją przez wspomaganie matek w ciąży, pomagają leczyć rany duchowe i psychiczne kobietom zmagającym się z syndromem poaborcyjnym, otaczają modlitewną opieką zmarłych i uwrażliwiają innych na potrzebę modlitwy za dusze w czyśćcu cierpiące. 

Ponadto siostry przygotowują do przyjęcia sakramentów świętych, prowadzą grupy powołaniowe dla młodzieży oraz rekolekcje powołaniowe i przedmałżeńskie, opiekują się osobami starszymi, wspierają działania Fundacji Dzieciątka Jezus z Pragi, która aktualnie prowadzi kuchnię dla ubogich dzieci, różne programy zdrowotne oraz edukacyjne.

Historia:

Córki Misjonarki Miłości Boskiego Dzieciątka z Pragi to publiczne stowarzyszenie wiernych powstałe w 2012 roku w diecezji Chiquinquirá w Kolumbii z inicjatywy o. Mario Herrera.

Założyciel zgromadzenia niedługo po święceniach kapłańskich otrzymał zadanie zorganizowania nowej parafii i zbudowania świątyni, która później stała się sanktuarium Dzieciątku Jezus z Pragi. Miłość do Świętego Dzieciątka skłoniła kapłana do podjęcia działań zainspirowanych Jego duchem.

Pragnienie to znalazło swój wyraz w założonym w 2008 roku Stowarzyszeniu Świeckich Misjonarzy Miłości Boskiego Dzieciątka z Pragi, którego celem była troska o godność człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci. Z pracy tej zrodziła się wspólnota zakonna Córek Misjonarek Miłości Boskiego Dzieciątka z Pragi, w trakcie formacji jest również gałąź męska.

Strony www:
www.divinoinfantedepraga.org/misioneros.html