Oaza Jezusa Kapłana

Oaza Jezusa Kapłana
Oasis of Jesus the Priest
Oasis de Jesús Sacerdote
Oasi di Gesù Sacerdote
Oasis de Jésus Prètre
Oase von Jesus Priester
Zgromadzenie tradycyjne podległe Papieskiej Komisji Ecclesia Dei.

Data i miejsce założenia:
1965 rok - Hiszpania

Założyciel:
ks. Pedro Muñoz Iranzo

Liczba sióstr na świecie: 25 (w tym 2 nowicjuszki)   * dane z 2013 roku
Siostry Oazy Jezusa Kapłana obecne są w krajach: Hiszpania.
Dom generalny: Hiszpania (Argentona)

Habit aktualny:

Czarny habit z kołnierzykiem wzorowanym na sutannie kapłańskiej, czarny szkaplerz, na głowie biały czepek i czarny welon.

Dopełnieniem stroju jest biały płaszcz chórowy.

Duchowość:

Celem sióstr Oazy Jezusa Kapłana jest uczynienie całkowitej ofiary z własnego życia w intencji uświęcenia kapłanów i osób konsekrowanych oraz wzbudzenia licznych i świętych powołań kapłańskich i zakonnych. Powołanie to siostry wyrażają - poza trzema ślubami ubóstwa, czystości i posłuszeństwa - dodatkowym czwartym: ślubem za powołania. Mottem wspólnoty są słowa Pana Jezusa: Za nich Ja poświęcam w ofierze samego Siebie (J 17, 19).

Zgromadzenie ma charakter kontemplacyjny; swoje powołanie siostry wypełnią za ścisłą klauzurą. Duchowość Oazy Jezusa Kapłana ma pięć głównych wymiarów: modlitwę, miłość, poświęcenie, uległość i milczenie.

Wokół modlitwy skupia się całe życie klasztorne. Liturgia Mszy Świętej sprawowana jest w Nadzwyczajnej Formie Rytu Rzymskiego, podobnie Oficjum odmawiane jest w formie przedsoborowej, językiem modlitwy jest łacina, obecny jest również chorał gregoriański. Siostry każdego dnia odmawiają różaniec oraz spędzają dwie godziny na modlitwie myślnej przed Najświętszym Sakramentem.

Życie w klasztorze jest życiem miłości. Przejawia się to miłością do kapłanów i osób Bogu poświęconych, ale także miłością do Maryi. Miłość prowadzi do poświęcenia własnego życia w codziennej służbie i ukryciu przed oczami świata. Uległość polega na doskonałym posłuszeństwie, porzuceniu własnej woli, akceptacji tego, co Boża Opatrzność zsyła każdego dnia oraz na pokorze. Milczenie sprzyja kontemplacji; jest utrzymywane cały czas z wyjątkiem dwóch rekreacji w ciągu dnia z wyjątkiem Adwentu i Wielkiego Postu, kiedy rekreacja jest jedna.

Sposób życia ma być wiernym odwzorowaniem życia Świętej Rodziny z Nazaretu: prostym i radosnym, ukrytym dla świata, bez niczego niezwykłego; czynienie wszystkiego w zjednoczeniu z Bogiem i w towarzystwie Niepokalanej Matki.

Duchowość zgromadzenia nawiązuje też do duchowości św. Franciszka Salezego – nie praktykowane są wielkie umartwienia, ale raczej na pokorne posłuszeństwo, spalające własną wolę na chwałę Boga, dla uświęcenia dusz poświęconych na wyłączną służbę Bogu. Ponadto praktykowane są cnoty szczególnie ukochane przez św. Franciszka: prostota ewangeliczna, pokora, pełna słodyczy miłość oraz radość, według rady świętego: Żyj radośnie, skoro jesteś zupełnie oddana nieśmiertelnej Radości.

Działalność:

Żyjąc za klauzurą mniszki nie podejmują się działalności zewnętrznej. Ich apostolstwem jest modlitwa i ofiara z siebie. Wykonują zwykłe prace domowe, ponadto szyją szaty i paramenty liturgiczne, sporządzają różańce. Do swoich klasztorów przyjmują w gościnę kapłanów szukających wytchnienia w pracy duszpasterskiej oraz pragnących zatopić się w atmosferze modlitwy.

Historia:

Zgromadzenie zaczęło kształtować się od 1960 roku. Hiszpański ksiądz Pedro de la Inmaculada Muñoz, wikariusz jednej z barcelońskich parafii, otrzymał natchnienie do zainicjowania dzieła mającego na celu budzenie i wspomaganie powołań kapłańskich. Wkrótce skupił wokół siebie kilka młodych dziewcząt, które docierały do młodzieży, mając na uwadze taki właśnie cel. Praktykując ten aktywny apostolat, niektóre z nich zaczęły odczuwać pragnienie całkowitego poświęcenia się Bogu przez modlitwę i ofiarę za kapłanów i w intencji powołań.

Zgromadzenie narodziło się w 1965 roku z chwilą, gdy ordynariusz Barcelony zatwierdził wspólnotę jako pobożny związek, nadając wspólnocie nazwę: Oaza Jezusa Kapłana. Cztery pierwsze siostry zamieszkały w skromnym domu w dzielnicy Horta. Jednak dopiero w 1980 roku udało im się spełnić marzenie o życiu kontemplacyjnym; zakupiły w Argentona nieopodal Barcelony dom, który został przekształcony w prawdziwy klasztor z klauzurą i wszystkim, co konieczne do takiego właśnie życia.

Wzrastająca po Soborze Watykańskim II (1962-65) niechęć hierarchów do tradycyjnych form i przekonanie wielu z nich o zakazie ich stosowania i jednoczesne przywiązanie sióstr do liturgii i zasad życia zakonnego obowiązujących do tegoż soboru sprawiły, że arcybiskup Barcelony nie chciał nadać zgromadzeniu statusu prawnego. Konstytucje zatwierdził w 1987 roku dopiero bp Marcel Lefebvre – wówczas jeszcze nieekskomunikowany - założyciel Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X, które dążyło do zachowania w Kościele tradycyjnego nauczania i liturgii. Przez 20 lat klasztor pozostawał pod opieką bractwa.

W 2007 roku papież Benedykt XVI uregulował status tradycyjnej liturgii Mszy Świętej uznając, że nigdy nie została ona zakazana i zezwalając każdemu kapłanowi na swobodne jej sprawowanie. Sprawiło to, że jeszcze w tym samym roku siostry zwróciły się do Stolicy Apostolskiej z prośbą o uregulowanie ich sytuacji kanonicznej. Stolica Apostolska zatwierdziła konstytucje, tym samym Oaza Jezusa Kapłana uzyskała aprobatę Kościoła. Od tego czasu zgromadzenie podlega Papieskiej Komisji Ecclesia Dei.

W 2013 roku założony został drugi klasztor wspólnoty - w hiszpańskiej Kordobie.

Strony www:
http://oasis-dejesussacerdote.blogspot.com/p/rama-femenina.html

Filmy:

Reportaż o założycielu:

Augustianki św. Moniki

Siostry Augustianki św. Moniki
Augustinian Sisters of St. Monica
Suore Agostiniane di Santa Monica
Hermanas Agustinas de Santa Mónica
Irmãs Agostinianas de Santa Mônica
Sœurs Augustines de Sainte-Monique
Augustinerinnen von St. Monica
Zusters Augustinessen van Sint Monica

Data i miejsce założenia:
1934 rok - Holandia

Założyciele:
o. Sebastianus van Nuenen OSA
m. Augustina van Reijsen

Liczba sióstr na świecie: 52  * dane z 2016 roku
Augustianki św. Moniki obecne są w krajach: Holandia.
Dom generalny: Holandia (Utrecht)

Habit aktualny:

Czarny habit z kołnierzykiem z zieloną, czerwoną i żółtą obwódką,
na głowie czarny welon z zielonym paskiem, na piersi przypięta brożka
z wizerunkiem Matki Bożej trzymającej na rękach Dzieciątko Jezus.

W okresie letnim habit i welon w kolorze białym.

Habit historyczny:

W czasie modlitwy ubierano biały płaszcz chórowy oraz długi fioletowy welon.

Duchowość:

Życie codzienne oparte jest na regule św. Augustyna. Duchowość augustiańska stawia za wzór życia wspólnoty pierwszych chrześcijan opisane w Dziejach Apostolskich: wszyscy wierzący mieli jedno serce i jedną duszę w Bogu, wszystko było wspólne i każdemu było dawane według jego własnych potrzeb. Dlatego wspólnotowość i jedność we wspólnocie jest naczelną zasadą życia Augustianek. Natomiast tym, co jednoczy jest miłość: miłość do Chrystusa oraz miłość wzajemna.

Życie augustiańskie łączy ze sobą kontemplację z działaniem apostolskim. Polega to na przekazywaniu bliźnim odnalezionej dzięki kontemplacji Prawdy.

Działalność:

Główna działalność apostolska realizowana przez większość okresu istnienia zgromadzenia, którą była opieka nad kobietami z dziećmi znajdującymi się w trudnej sytuacji życiowej oraz bezdomnymi, została przekazana innym organizacjom ze względu na coraz mniejszą liczbę i coraz wyższy wiek sióstr. Aktualnie siostry angażują się w pracę w parafiach, odwiedzają chorych w domach, posługują jako wolontariuszki w szpitalach, ofiarują żywność ubogim, modlą się w intencjach im powierzanych. Przyjmują również w gościnę osoby i grupy pragnące w ciszy i spokoju zaczerpnąć duchowych sił.

Historia:

Zgromadzenie założyli o. Sebastianus van Nuenen OSA oraz m. Augustina van Reijsen. Powstało ono w 1934 roku w Utrechcie w Holandii. Ojciec Sebastianus od dłuższego czasu miał pragnienie powołania do istnienia wspólnoty zakonnej żeńskiej. Sam będąc augustianinem przekazał ten sposób duchowości siostrom, zasady życia oparte zostały więc na regule św. Augustyna, a wspólnota nazwana na cześć św. Moniki, matki św. Augustyna. Pierwszą członkinią oraz przełożoną została m. Augustina.

Cechą szczególną zgromadzenia miało być czynienie dobra drugiemu człowiekowi, szczególnie będącemu w sytuacji kryzysowej. Pierwszym dziełem był dom dla niechcianych dziewcząt i kobiet w ciąży lub z dziećmi, następnie powstało schronisko dla bezdomnych. Siostry zaczęły też nauczać w szkołach. W 1946 roku otwarto drugi dom w Hilversum; był to dom wypoczynkowy dla sióstr i podopiecznych.

Obecnie Augustianki św. Moniki żyją w trzech klasztorach w Holandii; dawniej zgromadzenie posiadało też jeden dom we Francji. Od długiego już czasu brak jest nowych powołań.

Strony www:
www.zustersaugustinessen.nl

Filmy:

Służebnice Niepokalanej-Dzieciątka

Zgromadzenie Służebnic Niepokalanej-Dzieciątka (EIN)
Congregation of the Slaves of the Immaculate Child
Congregazione delle Ancelle dell'Immacolata Bambina
Congregación de las Esclavas de la Inmaculada Niña
Congrégation des Servantes de l'immaculée Fillette

Data i miejsce założenia:
1901 rok - Meksyk

Założyciele:
ks. Federico Salvador y Ramón
m. M. Rosario Arrevillaga

Liczba sióstr na świecie: 324  * dane z 2008 roku

Służebnice Niepokalanej-Dzieciątka obecne są w krajach: Meksyk, Nikaragua, Kostaryka, Brazylia, Argentyna, USA, Maroko, Hiszpania, Włochy.

Dom generalny: Hiszpania (Madryt)

Habit aktualny:

Jednolity strój świecki: biała bluzka, czarna kamizelka i czarna spódnica, na głowie czarny welon z białą wypustką, na piersi zawieszony medal.
Możliwy także strój bez welonu.

Habit historyczny:

Duchowość:

Charyzmat zgromadzenia polega na ożywieniu w Kościele wyniszczenia Chrystusa Sługi, poprzez naśladowanie Maryi Służebnicy Pańskiej, zawsze szukając większej chwały Bożej oraz pracując nad rozszerzeniem Królestwa Bożego poprzez ewangelizację i edukację chrześcijańską skierowaną przede wszystkim do najbardziej potrzebujących moralnie, intelektualnie czy materialnie.

Szczególnym rysem duchowości sióstr jest naśladowanie Maryi Niepokalanej w tajemnicy Jej dzieciństwa, które jest obrazem duchowego dziecięctwa wymaganego przez Pana Jezusa: Jeżeli się nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Niebieskiego (Mt 18,3), a które Maryja spełniła w doskonały sposób. W praktyce dziecięctwo to przejawia się w postawie pokory i prostoty, ufnego zawierzenia Bogu, poddania się prowadzeniu przez Ducha Świętego; to przeżywanie na co dzień Bożego synostwa, ale i troska, by stać się odbiciem miłości i czułości Boga wobec świata.

Ponadto siostry starają się odznaczać duchem: wyniszczenia - rozumianego nie jako samounicestwienie, ale jako całkowite oddanie siebie, idąc za przykładem Chrystusa, który w Eucharystii jest łamany i dzielony, pozbawiony wszystkiego, aby dać całego Siebie z miłości; duchem posłuszeństwa – poszukującego woli Bożej oraz duchem służby – będącego przejawem miłości chrześcijańskiej.

Działalność:

Głównym apostolstwem zgromadzenia jest prowadzenie szkół, ponadto siostry prowadzą internaty, szkółki niedzielne, katechizują oraz włączają się w duszpasterstwo parafialne, mając zawsze na uwadze, by w pierwszej kolejności służyć ubogim i najbardziej potrzebującym.

Historia:

Rosario Arrevillaga wychowała się w pobożnej meksykańskiej rodzinie odznaczającej się głęboką miłością do Matki Bożej. W miarę pogłębiania życia duchowego coraz bardziej odkrywała w Osobie Boga prawdziwego Ojca. W 1880 roku otrzymała w darze wizerunek Maryi jako Dzieciątka; od tego momentu zapałała wielką miłością do Niepokalanej w tajemnicy Jej dzieciństwa.

Kult Niepokalanego Dzieciątka narodził się w Meksyku niedługo wcześniej, ale stał się bliski zapomnieniu. Rosario Arrevillaga została gorliwą apostołką tego nabożeństwa; zainicjowała też budowę świątyni, w której pielęgnowanoby tą pobożność. Przemierzając ulice w poszukiwaniu funduszy na budowę kościoła widziała wiele dzieci osieroconych lub porzuconych z powodu ubóstwa rodziców. Chciała się nimi zająć.

Federico Salvador y Ramón był hiszpańskim księdzem, który pewnego dnia przeżył duchowe doświadczenie, w którym odnalazł swoje miejsce w Kościele: odkrywać Boży plan dla niego i dla wszystkich ludzi i służyć Jezusowi-Słudze, a w Nim wszystkim potrzebującym. Żywił też gorące nabożeństwo do Maryi wierząc, że konieczne jest bycie Jej sługą, aby stać się doskonałym sługą Pana Jezusa. Należał do Bractwa Kapłańskiego Pracowników Diecezjalnych. Boża Opatrzność sprawiła, że został wysłany do Meksyku, gdzie pełnił różne funkcje.

W 1900 roku w stolicy kraju, w mieście Meksyk spotkał Rosarię, której został kierownikiem duchowym. Był to czas odkrywania woli Bożej względem nich, która zaowocowała założeniem w 1901 roku nowej wspólnoty zakonnej. Ich duchowe doświadczenia określiły jego charyzmat, a także rodzaj apostolstwa, którym stała się religijna edukacja i wychowanie biednych i opuszczonych dzieci.

Strony www:
https://einmexico.wordpress.com