Miles Christi

Instytut Zakonny Miles Christi (MC)
Instituto Religioso Miles Christi
Miles Christi Religious Order
Istituto Religioso Miles Christi

Data i miejsce założenia:
1994 rok - Argentyna

Założyciel:
o. Roberto Juan Yannuzzi

Liczba zakonników na świecie: brak danych
Instytut Miles Christi obecny są w krajach: Argentyna, Meksyk, USA, Włochy.
Dom generalny: Argentyna (Villa Elisa)

Habit aktualny:

Czarna sutanna przepasana czarnym pasem wiązanym po lewej stronie.

Duchowość:

Instytut Miles Christi stawia za cel swoim członkom dążenie do świętości z łaską Boga i dla Jego chwały. Cel apostolski to dążenie do uświęcenia ludzi świeckich, zwłaszcza młodzieży studenckiej - chodzi o ponowną chrystianizację zlaicyzowanej kultury.  

Miles Christi znaczy: Żołnierz Chrystusa, a motto zgromadzenia: Certa bonum Certamen fidei - Walcz w dobrych zawodach o wiarę (1 Tm 6, 12) - wzywa zakonników do prowadzenia, z pomocą łaski Bożej, duchowej walki o dusze ludzkie, aby Chrystus królował nie tylko w duszach poszczególnych ludzi, ale także w społeczeństwie. Gorliwość czerpią patrząc na swojego Pana na krzyżu, rozważając: Co zrobiłem dla Chrystusa, co robię dla Chrystusa, co muszę zrobić dla Chrystusa. Instytut składa się z kapłanów oraz braci koadiutorów, którzy pomagają kapłanom w ich posłudze, zwłaszcza na polu pracy fizycznej.

Wezwanie do świętości wymaga zażyłości z Bogiem i głębokiego życia modlitewnego. Celebracja i adoracja Eucharystii stanowi podstawowy fundament życia duchowego zgromadzenia. Otaczana jest ona dużą czcią, która przejawia się m.in. w szczególnej trosce o godne i piękne jej sprawowanie oraz wierność przepisom liturgicznym. Dlatego też pielęgnowane są najcenniejsze elementy tradycji liturgicznej. 

Uprzywilejowane miejsce zajmuje język łaciński, kultywowany jest chorał gregoriański, jako ten,który - według nauki Soboru Watykańskiego II - jestwłaściwy dla liturgii rzymskiej, używane są odpowiednie szaty i paramenty liturgiczne, w miarę możliwości Msza Święta sprawowana jest versus Deum, czyli kapłan i lud zwróceni są w tym samym kierunku, w stronę krzyża zajmującego centralne miejsce na ołtarzu, zamiast do siebie nawzajem. Poprzez szlachetność i piękno formy zakonnicy starają się nieustannie przypominać o Boskiej transcendencji.

W zgromadzeniu duży nacisk kładzie się na solidną formację duchową, która oprócz liturgii, oparta jest na filozofii św. Tomasza z Akwinu. Pomaga temu prowadzenie sposobu życia opartego na tradycyjnych elementach życia zakonnego, jak dyscyplina, posłuszeństwo, jasno określony plan dnia, wspólnota modlitwy, apostolstwa, nauki i wypoczynku, a sutanna nie jest uniformem zakładanym tylko w czasie pracy, lecz normalnym, codziennym strojem zakonników.

Mistrzem życia duchowego dla Miles Christi jest św. Ignacy z Loyola, który uczy ich kochać i służyć Jezusowi Chrystusowi, uczy także cnoty pokory i posłuszeństwa, pracy zawsze dla większej chwały Bożej, czynienia tego, co doskonalsze, szlachetne i miłe w oczach Pana. Za przykładem świętego darzą synowską miłością i szacunkiem Ojca Świętego.

Patronami instytutu są: Matka Boża Bolesna, czczona przez zakonników także w tytule Przyczyny Naszej Radości; św. Józef – wzór całkowitej wierności, posłuszeństwa zdecydowanego, służby dla Pana Jezusa i Maryi i należytej staranności oraz św. Michał Archanioł - książę wojska niebieskiego.

Działalność:

Podstawową działalnością apostolską zakonników jest kierownictwo duchowe, głoszenie rekolekcji w szczególności ignacjańskich oraz duszpasterstwo młodzieży, głównie studenckiej, dla której organizują obozy letnie. Szerzą katolicką formację intelektualną poprzez warsztaty, kursy i konferencje i prowadzenie szkół. Ponadto przy zgromadzeniu działa stowarzyszenie dla ludzi świeckich pragnących gorliwie dążyć do doskonałości chrześcijańskiej.

Historia:

Początki Instytutu Miles Christi sięgają 1984 roku, kiedy Roberto Juan Yannuzzi - kapłan argentyńskiej diecezji Buenos Aires otrzymał inspirację do założenia stowarzyszenia księży szczególnie poświęconemu kierownictwu duchowemu dusz. Bezpośrednim powodem założenia zgromadzenia była postępująca laicyzacja świata chrześcijańskiego. Gruntowna formacja duchowa i intelektualna samych członków instytutu, jak i świeckich, którym mieli służyć, a także czerpanie z duchowej i liturgicznej tradycji Kościoła, miała temu przeciwdziałać.

Grupę księży podzielających ideały o. Yannuzzi przyjął do siebie biskup diecezji La Plata Carlos Galán, zatwierdzając w 1994 roku Instytut Miles Christi jako publiczne kleryckie stowarzyszenie wiernych. Tym samym zgromadzenie oficjalnie zaczęło istnieć. W 1999 roku stowarzyszenie przekształcono w instytut zakonny, który obecnie posiada zatwierdzenie na prawie diecezjalnym.

Strony www:
www.mileschristi.org

Filmy:

Służebnice Jezusa od Cottolengo ojca Alegre

Służebnice Jezusa od Cottolengo ojca Alegre (CPA)
Servants of Jesus of Cottolengo of Father Alegre
Ancelle di Gesù del Cottolengo del Padre Alegre
Hermanas Servidoras de Jesús del Cotolengo del Padre Alegre
Irmãs Servidoras de Jesus do Cottolengo do Padre Alegre

Data i miejsce założenia:
1939 rok - Hiszpania

Założyciele:
m. Dolors Permanyer Volart
o. Joan Guim SJ

Liczba sióstr na świecie: 75  * dane z 2011 roku

Służebnice Jezusa od Cottolengo ojca Alegre obecne są w krajach: Hiszpania, Portugalia, Kolumbia.

Dom generalny: Hiszpania (Barcelona)

Habit aktualny:

Biały habit, na głowie czarny welon z białą wypustką, na piersi zawieszony krzyż.

Duchowość:

Powołaniem zgromadzenia jest służba Panu Jezusowi w osobach chorych i ubogich, szczególnie tych, pozostawionych samym sobie, dla których siostry starają się stworzyć rodzinę. Czynią to w duchu radości. Główną zasadę ich życia streszczają słowa: Kochać Boga i ubogich dla miłości Bożej, ale miłością czynną, nie słowami.

Szczególną cechą duchowości zgromadzenia jest ufność i całkowite zdanie się na miłującą Opatrzność Boga Ojca. Siostry mają także szczególne nabożeństwo do Chrystusa Pana obecnego w tajemnicy Eucharystii.

Działalność:

Służebnice Jezusa w swojej działalności apostolskiej skupiają się wyłącznie na prowadzeniu domów opieki dla osób chorych i upośledzonych fizycznie i psychicznie, których choroba jest nieodwracalna. Do swoich ośrodków przyjmują tych, którymi nie ma kto się zaopiekować, którzy nie mają własnej rodziny, bądź ich rodziny nie są w stanie się nimi zaopiekować.

Historia:

Korzenie zgromadzenia sięgają osoby hiszpańskiego jezuity o. Jacinto Alegre. Poznał on ośrodek dla osób chorych pozostawionych bez opieki, założony przez św. Józefa Benedykta Cottolengo w Turynie we Włoszech. Jedną z cech dzieła ojca Cottolengo było całkowite pozostawienie troski o sprawy materialne Bożej Opatrzności. I rzeczywiście, bez podejmowania starań o pieniądze, dom ten utrzymywał się włącznie dzięki hojności ludzi.

Ojciec Alegre zamarzył o otworzeniu podobnego ośrodka dla chorych w Barcelonie, co jednak mu się nie udało. Jego marzenie spełniło się dwa lata po jego śmierci. W 1932 roku grupa ludzi świeckich założyła taki dom, prowadząc go według wytycznych kapłana. Dom ten został nazwany: Cottolengo ojca Alegre.

Niebawem w duszy Dolors Permanyer Volart, kobiety pracującej w barcelońskim Cottolengo, zrodziła się idea powołania do życia zgromadzenia zakonnego, które dbałoby i rozwijało misję domów Cottolengo. Z pomocą przyszedł jej o. Joan Guim SJ. Wraz z nim m. Dolors założyła Służebnice Jezusa w 1939 roku.

Strony www:
www.cottolengopalegre.org

Filmy:

Ormiańskie Siostry Niepokalanego Poczęcia

Zgromadzenie Ormiańskich Sióstr Niepokalanego Poczęcia (SAIC)
Congregation of the Armenian Sisters of Immuculate Conception
Congregazione delle Suore Armene dell'Immacolata Concezione
Congregación de Hermanas Armenias de la Inmaculada Concepción
Congregação das Irmãs Armênias da Imaculada Conceição
Congrégation des Sœurs Arméniennes de l'Immaculée Conception
Kongregation der armenischen Schwestern von der unbefleckten Empfängnis Mariens
Անարատ հղության հայ քույրերի միաբանություն
Zgromadzenie obrządku ormiańskiego.

Data i miejsce założenia:
1847 rok – Turcja

Założyciele:
kard. Andon Bedros IX Hasounian
m. Serpouhi Hadji-Andonian

Liczba sióstr na świecie: 78  * dane z 2008 roku
Ormiańskie Siostry Niepokalanego Poczęcia obecne są w krajach: Włochy, Francja, Armenia, Gruzja, Syria, Liban, Egipt, Jordania, Irak, Iran, USA.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Czarny habit z białym kołnierzykiem o rogach prostych, na głowie czarny welon z białą wypustką, na piersi zawieszony krzyżyk.

Na co dzień używany także beżowy habit i czarny welon.

Habit historyczny:

Duchowość:

Ogólnym celem zgromadzenia jest: realizować Boży plan i szukać wyłącznie chwały Bożej, dlatego podstawową nauką, jaką założyciel przekazał siostrom jest wierność woli Bożej, zawartej w konstytucjach zgromadzenia i wskazaniach pierwszych matek. Natomiast celem szczegółowym jest opieka nad ormiańskimi dziećmi i młodzieżą, zapewniając im edukację i wychowanie religijne, moralne i patriotyczne.

Ideałem dla każdej siostry jest miłość do Boga, do Kościoła Ormiańskiego oraz do ormiańskiego narodu. Będąc częścią Kościoła Ormiańskiego zgromadzenie czerpie również z duchowości tego Kościoła.

Działalność:

W różnych krajach na świecie, służąc przede wszystkim ludności ormiańskiej, zgromadzenie prowadzi przedszkola, szkoły podstawowe i średnie, sierocińce, internat dla studentów, świetlice dla dzieci, ucząc wiary, języka, historii i tradycji kulturowych,siostry dążą do zachowania i utrwalenia tożsamości etnicznej Ormian. W Armenii podróżują od wsi do wsi ewangelizując, pomagają w pracy duszpasterskiej, katechizują, przygotowują dzieci i dorosłych do sakramentów, organizują grupy modlitewne i biblijne, organizują chóry kościelne, prowadzą obozy letnie, podejmują się różnych prac charytatywnych.

Historia:

W 1843 roku biskup obrządku ormiańskiego Andon Bedros IX Hasounian, ordynariusz Konstantynopola w Turcji, późniejszy pierwszy ormiański kardynał, dostrzegł potrzebę utworzenia żeńskiej wspólnoty zakonnej, poświęconej edukacji ormiańskich dzieci i młodzieży, szczególnie pochodzących z ubogich klas społecznych.

Pomoc znalazł w pobożnej kobiecie m. Serpouhi Hadji-Andonian, która początkowo chciała wyjechać do Włoch, by wstąpić tam klauzurowego klasztoru, Za namową biskupa pozostała jednak w Konstantynopolu i objęła edukacją 12 uczennic. W 1847 roku wraz z czterema pierwszymi siostrami złożyła śluby zakonne, dając początek Ormiańskim Siostrom Niepokalanego Poczęcia. W tym samym roku wspólnota została kanonicznie zatwierdzona w Kościele Ormiańskim. Zgromadzenie rozwijało się otwierając kolejne szkoły i przedszkola i przyciągając nowe powołania zakonne.

Podczas ludobójstwa dokonanego przez władze Turcji na ludności ormiańskiej w latach 1915-1917 piętnaście zakonnic straciło życie, wiele sióstr z setkami ormiańskich sierot uciekło do Włoch, znajdując schronienie w letniej rezydencji papieża w Castel Gandolfo. Stamtąd siostry zaczęły zakładać szkoły w krajach, do których uciekli prześladowani w Turcji Ormianie. W 1923 roku przeniesiono dom generalny z Konstantynopola do Rzymu. W Armenii siostry osiedliły się po tragicznym trzęsieniu ziemi w 1988 roku.

Strony www:
www.armeniancatholic.org/saic

Filmy: