Pielęgniarki Matki Bożej dla Ubogich

Pielęgniarki Matki Bożej dla Ubogich (OLN)
Our Lady’s Nurses for the Poor (Brown Nurses)
Enfermeras de Nuestra Señora para los Pobres
Inna nazwa: Pielęgniarki Brązowe

Data i miejsce założenia:
1913 rok - Australia

Założyciele:
Eileen O'Connor
o. Edward McGrath MSC

Liczba sióstr na świecie: 13  * dane z 2013 roku
Pielęgniarki Matki Bożej dla Ubogich obecne są w krajach: Australia.
Dom generalny: Australia (Sydney, Coogee)

Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe. 

W latach 1980-tych siostry zamieniły habity na strój świecki, zwykle w kolorze beżowym lub brązowym. 

Znakiem wspólnym jest zawieszony na piersi medal z wizerunkiem Matki Bożej Niepokalanie Poczętej oraz słowami: Do Jezusa przez Maryję.

Habit historyczny:

Strój pierwotny używany do początku lat 1970-tych:
Biały habit i biały welon, na piersi medal z wizerunkiem Matki Bożej.

Poza domem: biały habit, brązowy welon, brązowy płaszcz.

 --------------------------------------------------

Strój wprowadzony w latach 1970-tych, zniesiony w latach 1980-tych:
Biały habit, brązowy welon z białą wypustką, brązowy płaszcz.

Duchowość:

Celem zgromadzenia jest posługa pielęgniarska świadczona ludziom chorym i cierpiącym, znajdującym się w ubóstwie. Siostry chcą dawać świadectwo o bezwarunkowej miłości Boga we wszystkim, co czynią. W tym celu starają się odznaczać prawdziwą miłością chrześcijańską. Założycielka uczyła siostry by łagodzić ból i cierpienie, ale ponad wszystko, by kochać z wielką miłością.

Codzienność sióstr skupia się wokół codziennej Eucharystii, modlitwy Liturgią Godzin, medytacji i lektury duchowej. Siostry wzmacniają siły duchowe także przez coroczne rekolekcje.

Jedną z cech wyróżniających wspólnotę jest duch gościnności. Każdy przybywający do domu sióstr jest otaczany ciepłem i życzliwością.

Działalność:

Właściwą działalnością apostolską sióstr jest służba ubogim ludziom chorym w ich własnych domach. Ze względu na coraz mniejszą liczbę sióstr i ich coraz starszy wiek, zgromadzenie stopniowo przekazują swoje zadania grupie świeckich wolontariuszy działających w ramach powołanego stowarzyszenia, którzy kontynuują dzieło sióstr w duchu założycieli. Siostry skupiają się na pocieszającej obecności świadczonej podopiecznym, ponadto wspierają rodziny i osoby doświadczające trudności, żałoby lub izolacji.

Historia:

Wspólnotę Pielęgniarek Matki Bożej dla Ubogich założyła Eileen O'Connor oraz o. Edward McGrath MSC w 1913 roku w Sydney w Australii.

Eileen O'Connor nigdy nie należała do założonej przez siebie wspólnoty. Była osobą niepełnosprawną; w dzieciństwie złamała kręgosłup, w związku z tym przez całe życie odczuwała silne bóle. Cierpienie znosiła jednak poddaniem się woli Bożej. Miała głębokie nabożeństwo do Matki Bożej, wiele osób przychodziło do niej po wskazówki, rady i modlitwę.

Doświadczenie cierpienia uwrażliwiło ją na problemy ludzi chorych, szczególnie ubogich. W tamtych czasach rząd Australii nie zapewniał opieki medycznej obywatelom. Ludzie biedni pozbawieni byli możliwości leczenia się. Eileen sama tego doświadczyła, gdy po śmierci jej ojca rodzina znalazła się trudnej w sytuacji finansowej.

To zainspirowało ją do założenia wspólnoty sióstr świadczących posługę pielęgniarską wobec tych, których nie było na to stać, przede wszystkich w ich domach prywatnych. W zadaniu tym pomagał jej o. Edward McGrath MSC, który otoczył duchową opieką pierwszą grupę sióstr. Dobroczyńcy podarowali dom, który nazwano Domem Matki Bożej, i który stał się kolebką rodzącego się zgromadzenia, stamtąd siostry co dzień wyruszały do ubogich mieszkańców Sydney. Od wybranego na cześć św. Józefa koloru welonów i płaszczy zaczęto nazywać je Brązowymi Pielęgniarkami.

Wspólnota początkowo była stowarzyszeniem, choć siostry żyły na sposób zakonny. W zgromadzenie zakonne zostało przekształcone dopiero w 1953 roku. Pielęgniarki Matki Bożej dla Ubogich nigdy nie były dużym zgromadzeniem. Największa liczba sióstr i nowicjuszek nie przekroczyła 40. Posoborowy kryzys życia zakonnego sprawił, że wspólnota jest dziś grupą kilkunastu starszych już wiekiem zakonnic.

Strony www:
www.ourladysnurses.org.au

Filmy:

Jadwiżanki

Zgromadzenie Sióstr św. Jadwigi od Niepokalanej Bogarodzicy Dziewicy Maryi (CSSH)
*Congregatio Sororum Sanctae Hedvigis ab Immaculata Virgine Genetrice Maria
*Congregation of the Sisters of St. Hedwig of the Immaculate Virgin Mary, Mother of God
*Congregazione delle Suore di Santa Edvige dell'Immacolata Vergine Maria, Madre di Dio
*Congregación de las Hermanas de San Hedwig de la Inmaculada Virgen María, Madre de Dios (Eduviginas)
*Congregação das Irmãs de Santa Edwiges da Imaculada Virgem Maria, Mãe de Deus
*Congrégation des Sœurs de Saint-Hedwig de l'Immaculée Vierge Marie, Mère de Dieu
*Kongregation der Hedwigschwestern von der allerreinsten und unbefleckt empfangenen Jungfrau und Gottesmutter Maria

Data i miejsce założenia:
1859 rok - Niemcy

Założyciel:
ks. Robert Spiske

Liczba sióstr na świecie: 298 (w Polsce: 203) * dane z 2008 roku
Jadwiżanki obecne są w krajach: Polska, Białoruś, Czechy, Austria, Niemcy, Dania.
Dom generalny: Niemcy (Berlin)

Habit aktualny:

Czarny habit z białym kołnierzykiem, na głowie niebieski welon z białą wypustką, na piersi zawieszony medali z wizerunkiem Niepokalanej oraz św. Jadwigi na odwrocie.

Habit historyczny:

Czarny habit z pelerynką, niebieski welon

-------------------------------------------

Duchowość:

Życie codzienne Jadwiżanek opiera się na regule św. Augustyna, która kładzie nacisk na życie wspólnotowe kształtowane na wzór pierwotnego Kościoła, gdzie wierni stanowili jedno serce i jedną duszę w Bogu (Dz 4, 32).

Składane śluby zakonne rozwijają bliską zażyłość sióstr z Chrystusem, do którego chcą przylgnąć myślą i sercem. Dlatego też codziennie z gorliwością uczestniczą w Ofierze Eucharystycznej i jednoczą się z Bogiem przyjmując Jego Ciało. Życie modlitewne zgromadzenia podkreśla wagę regularności praktyk religijnych: udziału we Mszy Świętej, korzystania z Sakramentu Pokuty, czy modlitwy wspólnotowej i osobistej. Zgodnie z nauką założyciela, siostry pielęgnują postawę wdzięczności wobec Boga, którą okazują m.in. w odprawianej codziennie adoracji Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie.

Główną patronką zgromadzenia jest św. Jadwiga Śląska, którą siostry starają się naśladować w bezkompromisowym przyjmowaniu i pełnieniu woli Bożej, w gotowości płacenia każdej ceny za wzrost miłości Boga, w umiłowaniu Eucharystii i Pisma Świętego, w praktykowaniu modlitwy, ascezy i skupienia, w radykalnym ubóstwie, w dążeniu do pokoju i w poświęceniu się służbie bliźnim.

Jadwiżanki kształtują swoje życie wewnętrzne również na wzór Niepokalanej Dziewicy Bogarodzicy Maryi, będącej dla nich przykładem pokornej służby i bezwarunkowej wierności. Siostry oddają Jej cześć m.in. codzienną modlitwą różańcową, w nabożeństwach sobotnich, poprzez wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych w soboty. Pobożność maryjna uzewnętrzniają również w stroju zakonnym, w niebieskim kolorze welonu.

Innymi patronami zgromadzenia są ponadto: Najświętsze Serca Jezusa, św. Augustyn, św. Franciszek Salezy, św. Józef.

Działalność:

Zgromadzenie przeznaczone jest do chrześcijańskiego wychowania dzieci i młodzieży opartego na nauce Kościoła, opieki nad chorymi i pomocy w duszpasterstwie i takie też apostolstwo pełni na co dzień. Jadwiżanki katechizują, prowadzą przedszkola, ośrodki wychowawcze, domy opieki, troszczą się o ubogich, wspomagają kapłanom w pracy parafialnej, w instytucjach kościelnych, czy w domach rekolekcyjnych, organizują dni skupienia.

Historia:

W połowie XIX wieku Dolny Śląsk, znajdujący się wówczas w granicach Niemiec, przeżywał wielkie trudności: głód, nieurodzaje, epidemie i bezrobocie. Problemy te nie pozostały bez wpływu na młodego kapłana Roberta Spiske, który stał się bardziej wrażliwy na nędzę ludzką.

W tamtym czasie we Wrocławiu powstało Stowarzyszenie św. Jadwigi, którego kierownictwo objął ks. Spiske. Miało ono trzy cele: udzielanie schronienia i wychowanie bezdomnych i opuszczonych dzieci, troskę o młodzież ubogą i zaniedbaną, aby chronić ją przed złem oraz opiekę nad ludźmi chorymi, starcami i opuszczonymi w domach stowarzyszenia i poza nimi. W 1857 roku otwarto Dom Ratunkowy św. Jadwigi - dzieło miłości chrześcijańskiej dla najuboższych i opuszczonych, dla którego ks. Spiske opracował statut.

Do stowarzyszenia należało wiele osób i wykształconych kobiet, w tym nauczycielki. To spośród nich wywodzą się pierwsze cztery członkinie zgromadzenia, które postanowił założyć ks. Spiske. W 1859 roku złożyły one śluby zakonne, dając początek nowemu zgromadzeniu. Za wzór postawił on siostrom św. Jadwigę Śląską, której pełne poświęcenia życie podziwiał i do której miał wielkie nabożeństwo. Wspólnota kontynuowała cele apostolskie Stowarzyszenia św. Jadwigi, z którego się wywodzi.

Strony www:
Polska:
- prow. katowicka: www.jadwizanki.com
- prow. wrocławska: http://jadwizanki.com.pl
Niemcy: http://hedwigschwestern.de
Czechy: www.hedvicky.cz