ss. Miłosierdzia Jezusa i Maryi

Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia Jezusa i Maryi (SCJM)
Sorores Caritatis Jesu et Mariae
Congregation of the Sisters of Charity of Jesus and Mary
Congregazione delle Suore della Carità di Gesù e Maria
Congregación de las Hermanas de la Caridad de Jesús y María
Congregação das Irmãs da Caridade de Jesus e Maria
Congrégation des Sœurs de la Charité de Jésus et de Marie
Kongregation der Barmherzige Schwestern von Jesus und Maria
Congregatie van de Zusters van Liefde van Jezus en Maria 
inna nazwa: Siostry Miłosierdzia z Gandawy (Zusters van Liefde te Gent)

Data i miejsce założenia:
1803 rok - Belgia

Założyciele:
ks. Petrus-Jozef Triest
m. Placida van der Gauwen

Liczba sióstr na świecie: 1324  * dane z 2008 roku

Siostry Miłosierdzia Jezusa i Maryi obecne są w krajach: Belgia, Holandia, Wielka Brytania, Irlandia, Włochy, Mali, RŚA, Kongo-Rep.Dem., Rwanda, RPA, Pakistan, Indie, Sri Lanka, Wietnam, Filipiny.

Dom generalny: Belgia (Bruksela)

Habit aktualny:
Brak wspólnoty stroju zakonnego. Znakiem wspólnym jest zawieszony na piersi krzyżyk z napisem Deus Caritas Est.

Zgromadzenie założone jako habitowe. W okresie posoborowym siostry przestały chodzić w habitach z wyjątkiem sióstr na Sri Lance, w Pakistanie i pojedynczych siostrach w innych krajach.

  Sri Lanka: habit i welon biały lub szary.

Siostry w Pakistanie

Siostry w Kongo

 W Indiach sari lub pojedyncze siostry habit biały lub szary.

Habit historyczny:

Biały habit z czarnym szkaplerzem przepasanym czarnym pasem, na głowie biały czepek otaczający twarz i czarny welon, na piersi krzyż, przy boku różaniec.

 -------------------------------------

-------------------------------------

Siostry w 1965 roku

 -------------------------------------

Duchowość:

Deus Caritas est czyli Bóg jest Miłością – z prawdy zawartej w tych słowach wypływa charyzmat Sióstr Miłosierdzia Jezusa i Maryi, którym jest wezwanie do ukazywania miłości Boga wszystkim ludziom, zwłaszcza ubogim i opuszczonym przez świat. Chryzmat ten, który polega na miłości wyraża się w trzech wymiarach: miłości do Boga, miłości do siebie nawzajem w wspólnocie zakonnej i miłości do wszystkich ludzi. Wzorem założyciela siostry postrzegają miłość jako dziedzictwo samego Chrystusa.

Duchowość zgromadzenia jest połączeniem dwóch duchowości: mnicha cysterskiego św. Bernarda z Clairvaux i apostoła miłosierdzia św. Wincentego a Paulo. Siostry łączą więc kontemplację z działaniem. Za przykładem św. Bernarda szukają Boga sercem niepodzielnym, a za wzorem św. Wincentego docierają do ubogich i nieszczęśliwych poprzez różnoraką służbę apostolską.

Cechy tej duchowości można określić jako: otwarte ucho – czyli uważne słuchanie Boga i innych; otwarte serce – doświadczenie bycia kochanym przez Boga oraz kochanie innych tak, jak Bóg kocha nas; otwarte dłonie – współczucie z tymi, którzy cierpią, skłaniające do bezinteresownej służby im.

Duchowe i apostolskie ideały zgromadzenia wyrażają słowa: Cor Unum Anima Una - Jedno serce i jedna dusza (Dz 4, 32).

Działalność:

Zgromadzenie stara się odpowiadać na wszelkie rodzaje nędzy i cierpienia. Siostry zajmują się edukacją w szkołach, edukacją pozaszkolną, kształceniem niepełnosprawnych umysłowo, opiekują się chorymi, w tym także chorymi nieuleczalnie, cierpiącymi na AIDS i trędowatymi, opiekują się osobami starszymi. Troską obejmują dzieci osierocone, trudną młodzież, dzieci ulicy, ludzi z marginesu społecznego, bezdomnych, uchodźców, kobiety w trudnej sytuacji życiowej. Ponadto siostry włączają się w działalność duszpasterską Kościoła, katechizują, dzielą się Słowem Bożym, pracują w domach rekolekcyjnych.

Historia:

Siostry Miłosierdzia Jezusa i Maryi są owocem odradzania się Kościoła po zniszczeniach Rewolucji Francuskiej. Konkordat podpisany przez Napoleona z papieżem w 1801 roku pozwolił na większą swobodę w sferze religijnej. Dzięki temu ks. Petrus-Jozef Triest mógł zostać proboszczem w małym miasteczku Lovendegem w diecezji Gandawa w Belgii.

Ubóstwo, deprawacja moralna, paląca potrzeba edukacji oraz opieki nad chorymi, jakie zastał w parafii zachęciły ks. Triesta do działania. Zgromadził kilka pobożnych samotnych kobiet w religijnym stowarzyszeniu, aby zajęły się działalnością dobroczynną. Grupa ta została w 1803 roku erygowana przez władze kościelne jako nowe Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia Jezusa i Maryi. Rok później siostry złożyły swoje pierwsze śluby, postanawiając poświęcić swoje życie trosce o biednych i pozbawionych środków do życia.

W 1804 roku do nowej wspólnoty zgłosiła się m. Placida van der Gauwen – była nowicjuszka cysterska, którą Rewolucja Francuska zmusiła do opuszczenia klasztoru. Początkowo jej kandydatura została odrzucona, przyjęta została po interwencji ks. Triesta, który dostrzegł w niej cenną współpracowniczkę. Niedługo później m. Placida została wybrana przełożoną generalną i prowadziła zgromadzenie przez 40 lat, dając solidne duchowe podstawy wspólnocie, przez co została uznana za współzałożycielkę.

Siostry z nowo założonego zgromadzenia udzielały dzieciom lekcji, opiekowały się sierotami i chodziły do domów ludzi chorych i starszych opiekując się nimi. Wraz z rozwojem zgromadzenia dom główny został przeniesiony do Gandawy. W 1805 roku siostry przyjęły wzorowane na cysterskich habity zakonne.

Oprócz Sióstr Miłosierdzia ks. Triest założył jeszcze trzy inne zgromadzenia: w 1807 roku Braci Miłosierdzia do pracy wśród chorych, w 1825 roku Braci św. Jana Bożego – dziś już nieistniejących - do opieki nad ubogimi oraz w 1835 roku Siostry Dzieciństwa Jezusa do opieki nad sierotami.

Strony www:
www.sistersofcharityofjesusandmary.org
Indie: www.scjmdelhi.in
Pakistan: http://scjmpakistan.org

Bracia Jezusa

Stowarzyszenie Braci Jezusa (SHJ)
Sociedad de Hermanos de Jesús
Sociedade dos Irmãos de Jesus
Society of the Brothers of Jesus
Società dei Fratelli di Gesù
Société des Frères de Jésus

Data i miejsce założenia:
1971 rok - Meksyk

Założyciele:
bp Fidel de Santa María Cortés Pérez
o. Adolfo Silva Valdez

Liczba zakonników na świecie: brak danych
Bracia Jezusa obecni są w krajach: Meksyk, Wenezuela.
Dom generalny: Meksyk (Campeche)

Habit aktualny:

Biały habit z pelerynką (lub bez) przepasany czarnym skórzanym paskiem, przy boku różaniec.

Charyzmat:

Bracia Jezusa podążają drogą ubóstwa, czystości i posłuszeństwa w duchu swoich założycieli. Ich celem jest przemieniać się na wzór Jezusa Chrystusa w Niepokalanym Sercu Maryi i przedłużać na ziemi obecność Pana Jezusa, wielkiego Czciciela Ojca i Zbawiciela ludzkości, który noce spędzał na modlitwie, a dni na głoszeniu Dobrej Nowiny.

W centrum duchowości stoi tajemnica Wcielenia, w której Słowo stało się Ciałem w łonie Dziewicy Maryi i przez którą Chrystus stał się Bratem każdego człowieka.

Wierność Papieżowi, synowska czułość względem Niepokalanego Serca Maryi, gorliwość eucharystyczna, miłości do Pisma Świętego i poświęcenie się Duchowi Świętemu są głównymi cechami duchowości braci. Patronką wspólnoty jest Matka Boża Wcielenia.

Zgromadzenie zajmuje się działalnością duszpasterską. Posiada osiem domów, przy sześciu z nich prowadzi parafie.

Historia:

Stowarzyszenie Braci Jezusa narodziło się w 1971 roku w mieście Taxco w stanie Guerrero w Meksyku, w diecezji Chilapa. Założył je bp Fidel de Santa María Cortés Pérez, który zasłynął z dobroci, bezinteresowności i ducha misyjnego oraz o. Adolfo Silva Valdez – Klaretyn zajmujący się formacją zakonną postulatów i nowicjuszy w swoim zgromadzeniu.

Na prośbę bpa Fidela o. Adolfo uzyskał zgodę na eksklaustrację, aby zająć formowaniem nowego zgromadzenia. W 1975 roku złożył śluby jako Brat Jezusa, napisał konstytucje i stał się fundamentem tożsamości kształtującej się wspólnoty.

Po śmierci założycieli zgromadzenie doświadczyło kryzysów, opuściło dotychczasowe miejsca pracy i w 1984 roku przeniosło się do miasta Campeche, gdzie zostało przyjęte przez miejscowego biskupa.

Strony www:
http://sociedaddehermanosdejesus.org

Instytut „Iesu Communio”

Instytut „Iesu Communio”
Instituto Iesu Communio
Institute Iesu Communio
Institut Iesu Communio

Data i miejsce założenia:
2010 rok - Hiszpania

Założycielka:
m. Veronica Berzosa

Liczba sióstr na świecie: 205   *dane z 2011 roku
Siostry Instytutu „Iesu Communio” obecne są w krajach: Hiszpania.
Dom generalny: Hiszpania (La Aguilera)

Habit aktualny:

Niebieski habit z dżinsowego materiału przepasany białym sznurem, na głowie mały błękitny welonik, na piersi krzyżyk (nowicjuszki medal).

Stroju dopełnia granatowa pelerynka.

Duchowość:

Instytut „Iesu Communio” jest wspólnotą o charakterze kontemplacyjnym, choć nie klauzurowym. Jej charyzmatem jest życie w zjednoczeniu z Chrystusem i Kościołem.

Jako siostry kontemplacyjne, zakonnice powołane są, aby całkowicie należeć do Pana Jezusa, być z Nim, kochać Go jako Oblubieńca i w postawie adoracji pielęgnować obecność Boga żywego, modlić się dzień i noc, obejmując cierpienia i nadzieje świata.

Każdy klasztor zgromadzenia ma być domem, gdzie prowadzi się głębokie życie duchowe promieniujące na zewnątrz i pociągające ku Chrystusowi ludzi żyjących w świecie; domem, w którym oczekuje się zawsze na syna zranionego, rozczarowanego, skruszonego, zagubionego. Dlatego ważnym elementem charyzmatu Iesu Communio jest osobisty kontakt sióstr z ludźmi przybywającymi do klasztoru, z którymi dzielą się tym, czego same doświadczają w sferze wiary. Chcą świadczyć, że mimo słabości i upadków Duch Święty zdolny jest jednoczyć różnych ludzi, aby stali się jednym sercem i jedną duszą.

Działalność:

Główną formą apostolstwa jest przyjmowanie w gościnę ludzi, których co weekend do klasztoru przybywa kilkaset z całej Hiszpanii, aby dzielić się z nimi doświadczeniem wiary. Poza tym siostry spędzają dużo czasu na modlitwie, którą obejmują sprawy całego świata. Pracują w klasztornym ogrodzie, a na swoje utrzymanie sprzedają płyty ze swoją muzyką w przyklasztornym sklepiku z pamiątkami oraz słodycze i ciasta, które same wytwarzają.

Historia:

Wszystko zaczęło się w 1984 roku, kiedy 18-letnia Marijose Berzosa wstąpiła do kontemplacyjnego klasztoru Klarysek w hiszpańskim miasteczku Lerma, gdzie przyjęła zakonne imię Weronika. Wówczas klasztor zamieszkiwało 12 mniszek, a od ponad 20 lat nie było tam żadnej nowicjuszki.

Gdy 10 lat późniejw 1994 roku Weronika została mistrzynią nowicjatu, klasztor zaczęła zalewać fala powołań. W 2000 roku wspólnota liczyła już 50 sióstr. W 2002 roku było ich 72, w 2004 roku – 92, a w 2009 roku – 134. Ponieważ w klasztorze brakowało miejsca otwarto drugi dom w pobliskim La Aguilera. Sytuację zaczęto nazywać cudem powołaniowym, gdyż w tym samym czasie większość zgromadzeń w Hiszpanii borykała się z dotkliwie niską liczbą nowych powołań.

Duchowość wspólnoty silnie promieniowała na zewnątrz. Wraz z napływem nowych kandydatek do klasztoru przybywali także liczni ludzie świeccy, z którymi siostry dzieliły się świadectwem wiary. Taki charyzmat coraz trudniej było pogodzić z regułą Klarysek. Siostra Weronika chciała, aby klasztor stał się centrum duchowości pociągającym ku Chrystusowi ludzi świeckich. Zaczął się proces rozeznawania jaką drogą powinna dalej iść rozrastająca się wspólnota.

W porozumieniu z miejscowym biskupem siostry wysłały do Watykanu petycję z prośbą o zatwierdzenie nowego zgromadzenia. W 2010 roku Stolica Apostolska zaaprobowała opracowane nowe konstytucje, a dwa dotychczasowe klasztory Klarysek w Lerma i La Aguilera stały się domami nowego zgromadzenia.. W następnym roku 181 sióstr odnowiło swoje śluby już jako członkinie Instytutu „Iesu Communio” i przyjęło nowe habity w kolorze niebieskim.

Strony www:
www.iesucommunio.com

Filmy:

Film z 2009 roku, nagrany jeszcze przed zatwierdzeniem wspólnoty jako nowego zgromadzenia, stąd siostry jeszcze w habitach Klarysek: