Zakony i zgromadzenia zakonne na świecie

14 grudnia 2012

Pracownice Chrystusa Robotnika

Zgromadzenie Pracownic Chrystusa Robotnika (WCW)
Workers of Christ the Worker Congregation
Congregazione delle Operaie di Cristo Lavoratore
Congrégation des Ouvrières du Christ Ouvrier
Kongregation der Arbeiterinnen Christi des Arbeiters

Data i miejsce założenia:
1971 rok - Filipiny

Założycielka:
m. Deolindis - Emerita Arambulo Luza

Liczba sióstr na świecie: 81 (w tym 10 nowicjuszek, 2 postulantki)
Pracownice Chrystusa Robotnika obecne są w krajach: Filipiny, Sri Lanka, Szwajcaria, Włochy, Nowa Zelandia.
Dom generalny: Filipiny (Binalonan)

Habit aktualny:

Niebiesko-szary (siny) habit z kołnierzykiem w takim samym kolorze,
na głowie niebiesko-szary (siny) welon, na piersi zawieszony krzyżyk.

Duchowość:

Termin pracownice użyty w nazwie zgromadzenia na określenie sióstr podkreśla, że ich powołaniem jest bycie pracownicami posłanymi przez Chrystusa na swoje żniwo (Mt 9, 37-38), do pracy w winnicy Pańskiej.
Wzorem postępowania jest dla nich Pan Jezus, którego Serce płonie współczuciem dla wszystkich. Jego pełne litości zdanie wypowiedziane na widok tych, którzy przyszli Go słuchać: Żal mi tego tłumu (Mt 15, 32) stało się hasłem zgromadzenia. Dla sióstr jest ono nauką, że prawdziwe współczucie wymaga osobistego zainteresowania i troski o potrzeby bliźnich opartej na miłości braterskiej.

Szczególną uwagę poświęcają ubogim mieszkańcom wsi, aby na fundamencie Słowa Bożego i katolickiej nauki społecznej, dążyć do przemiany świata, w którym sprawiedliwość i pokój będą panowały na chwałę Boga. Siostry pragną czynić to poprzez budowanie wspólnot chrześcijańskich skupionych wokół Eucharystii, aby wszyscy byli jedno (J 17, 21). Każda siostra stara się odznaczać duchem miłości, jedności, sprawiedliwości, współczucia, prostoty, radości, umiłowania pracy i wierności hierarchii kościelnej.
Duchowość zgromadzenia nawiązuje także do duchowości Ruchu Focolari, założonego przez Chiarę Lubich, którego główną ideą jest, by stawiać Boga zawsze na pierwszym miejscu, odnajdywać Go w każdej chwili swojego życia oraz, jako Jego uczniowie, wyróżniać się nie wielkimi dziełami, ale wzajemną miłością.

Działalność:

Apostolstwo zgromadzenia skierowane jest w pierwszej kolejności do ubogich mieszkańców obszarów wiejskich: rolników, rybaków i innych. Swoją pracą siostry starają się podnieść gospodarcze, społeczne, intelektualne, a przede wszystkim duchowe warunki tych ludzi. Siostry służą ubogim materialnie, katechizują, przygotowują do przyjęcia sakramentów świętych, apostołują wśród emigrantów i cudzoziemców, opiekują się ludźmi starszymi w domach opieki. Ponadto posługują w różnych instytucjach kościelnych i charytatywnych.

Historia:

Matka Deolindis Luza urodziła się w głęboko religijnej filipińskiej rodzinie, gdzie otrzymała solidne wychowanie chrześcijańskie, wpojono jej miłość do Boga i bliźniego oraz wrażliwość na ludzi biednych. W młodości wstąpiła do Zgromadzenia Służebnic Ducha Świętego.
W czasie swojej posługi spostrzegła, że większość nieszczęść, jakich doświadczają ludzie wypływa z niesprawiedliwości społecznej, której prawdziwym korzeniem jest grzech. Była przekonana, że tylko wprowadzenie w życie Ewangelii i wypływającej z niej społecznej nauki Kościoła jest w stanie zaradzić różnego rodzaju biedzie. To przekonanie pogłębiło się również po zetknięciu się matki Deolindis z dwoma kościelnymi organizacjami: Ruchem Focolari wraz z jego postulatem bezwarunkowego postawienia Pana Boga w centrum swojego życia oraz z katolickim ruchem skierowanym do rolników.

Zainspirowana przez Boga aby pracować wśród ubogich, uzyskała niezbędne pozwolenia od władz kościelnych i przełożonych swojego zgromadzenia. W ówczesnych Filipinach największe ubóstwo panowało wśród ludności wiejskiej, dlatego właśnie do niej postanowiła skierować swoją misję. Doprowadziło to do powstania w mieście Urdaneta w 1971 roku nowego zgromadzenia Pracownic Chrystusa Robotnika.

Dom generalny:

Workers of Christ the Worker Convent
Bo. Linmansangan, Binalonan
2436 Pangasinan
Philippines
tel. 562-3156

Aktualizacja: 10.04.2017

11 grudnia 2012

Misjonarki Oblatki

Siostry Misjonarki Oblatki Najświętszego Serca i Maryi Niepokalanej (MO)
Missionary Oblate Sisters of the Sacred Heart and of Mary Immaculate (Missionary Oblate Sisters St. Boniface)
Suore Missionarie Oblate Oblate del Sacro Cuore e di Maria Immacolata (Missionarie Oblate di St. Boniface)
Hermanas Misioneras Oblatas del Sagrado Corazón y de María Inmaculada (Misioneras Oblatas de St. Boniface)
Irmãs Missionárias Oblatas do Sagrado Coração e de Maria Imaculada (Missionárias Oblatas de St. Boniface)
Sœurs Missionnaires Oblates du Sacré Cœur et de Marie Immaculée (Missionnaires Oblates de St-Boniface)
Inna nazwa: Misjonarki Oblatki z St. Boniface

Data i miejsce założenia:
1904 rok - Kanada

Założyciele:
abp Adélard Langevin OMI
m. Alma Laurendeau
m. Ida Lafricain

Liczba sióstr na świecie: 82 * dane z 2009 roku
Misjonarki Oblatki obecne są w krajach: Kanada, RD Kongo, Tajlandia.
Dom generalny: Kanada (Winnipeg)

Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe.
W okresie posoborowym siostry zrezygnowały z habitów.

Habit historyczny:

Duchowość:

Siostry Misjonarki Oblatki Najświętszego Serca i Maryi Niepokalanej wezwane są do głoszenia Dobrej Nowiny szczególnie poprzez chrześcijańską edukację. Swoje powołanie rozumieją jako całkowity dar z siebie i z własnego serca dla Boga. Starają się więc, by całe ich życie było wyrazem poświęcenia się Bogu. Wszystko, czym są, co robią, ma świadczyć o autentyczności zaangażowania i życia wartościami Królestwa Bożego, na których skupia się ich życie.

Założyciel zgromadzenia uwrażliwiał siostry, aby nawet na chwile nie zapominały, że są osobami oddanymi służbie Bogu i właśnie z tego powodu Kościół powierza im udział w swojej misji. Mają więc być misjonarkami-wychowawczyniami w każdym znaczeniu tego słowa. W miłosnym zjednoczeniu z Chrystusem, który przyszedł, aby czynić wolę Ojca, siostry pragną rozpoznawać i spełnić tę wolę w duchu wiary.

Duchowość zgromadzenia charakteryzuje się pięcioma cechami: to duch wiary – siostry wierzą w bliskość kochającego Boga, obecnego w każdym czasie i czuwającego nad nimi; prostota – wiodąc prosty styl życia, w duchu prostoty pragną wykonać wolę Bożą; otwartość, która rodzi postawę gościnności i dzielenia się z innymi; miłość – siostry dążą do wzrastania w miłości Boga i bliźniego całą swoją osobą: sercem, wolą i charakterem. Pielęgnują także miłość do Kościoła oraz ducha misyjnego. Ostatnia cecha to przemiana w Chrystusie, z której wypływa rodzaj podejmowanej posługi apostolskiej. Poprzez przemianę społeczności, w których siostry posługują starają się oddać Bogu należne Mu miejsce w sercach ludzi, jak i w całych społeczeństwach, czyniąc ludzi bardziej kochającymi i posłusznymi Bogu. Tak więc modlitwa sióstr i ich praca staje się aktem zadośćuczynienia.
Wszystko, czego się podejmują, czynią - w myśl hasła zgromadzenia - z Maryją Matką Jezusa.

Działalność:

Od początku istnienia zgromadzenia głównym zadaniem sióstr jest edukacja dzieci i młodzieży oraz pomoc duszpasterska w parafiach i misjach. Zgromadzenie prowadzi także dom rekolekcyjny, opiekuje się ubogimi. Posługa sióstr skierowana jest w pierwszej kolejności do ludzi, którzy znajdują się w niekorzystnej sytuacji społecznej: prześladowanych z powodu religii czy rasy, ubogich, zmarginalizowanych, mniejszości etnicznych. Cnotą bliską sercu założyciela była sprawiedliwość; ją więc siostry starają się szerzyć poprzez swoją posługę. Angażują się również we wszelkie działania zmierzające do wyeliminowania przyczyn niesprawiedliwości w społeczeństwie.

Historia:

Narodziny zgromadzenia Misjonarek Oblatek były odpowiedzią na sytuację, w jakiej znaleźli się kanadyjscy katolicy na przełomie XIX i XX wieku. Świeckie ustawy zniosły katolickie szkoły, jak również wiele praw francuskojęzycznych Kanadyjczyków. Abp Adélard Langevin OMI ordynariusz diecezji St. Boniface widząc, że wiara, szczególnie dzieci, była zagrożona, postanowił walczyć o sprawiedliwość i przywrócenie możliwości funkcjonowania prywatnych szkół katolickich. Bezskutecznie szukał zgromadzenia gotowego podjąć się edukacji w jego diecezji. Postanowił więc sam ustanowić nową wspólnotę zakonną.

W 1902 roku otworzył pensjonat dla nauczycielek i uczennic mając nadzieję, że będzie to początek nowego zgromadzenia żeńskiego. Największa sala została wkrótce przekształcona w miejsce modlitwy z Najświętszym Sakramentem. Po pierwszych nieudanych próbach w końcu udało mu się zaangażować w swoje plany dwie kobiety. Były to: nauczycielka Alma Laurendeau oraz pracownica parafialna Ida Lafricain. Stały się one fundamentem rodzącej się wspólnoty, której celem miała być praca dla większej chwały Bożej i zbawienia dusz, zwłaszcza dzieci, początkowo poprzez nauczanie religii i języka francuskiego w szkołach. Tak więc w 1904 roku w St. Boniface zgromadzenie Misjonarek Oblatek Najświętszego Serca i Maryi Niepokalanej zostało oficjalnie założone. Ustanowiono kanoniczny nowicjat; kandydatek było sześć. W 1911 wspólnota liczyła już 40 sióstr.

W 1906 roku zgromadzenie otwarło pierwszą szkołę. Zgodnie z duchem misyjnym wspólnoty, siostry odpowiedziały na potrzebę nauczycieli w odległych obszarach prowincji, wspomagając pracujących tam misjonarzy. Zajęły się tam opieką tubylczych dzieci. Z czasem powstawały nowe szkoły zgromadzenia, siostry otwarły dom rekolekcyjny, pracowały także w szkołach parafialnych, pomagały w pracy parafialnej, katechizowały, zajęły się działalnością charytatywną, wykorzystując każdą okazję, aby pomóc dzieciom wzrastać w poznaniu i miłości Boga, kształtując Kościołowi i światu nowe pokolenia wypełnione wiarą. Zgromadzenie rozpoczęło także pracę na misjach, najpierw w Brazylii, następnie na Haiti, w Afryce w Czadzie i Kamerunie, m.in. ucząc miejscowe kobiety czytać i pisać, zasad higieny, opieki nad dziećmi itp.

nowicjat 1908-1909

Do lat sześćdziesiątych zgromadzenie było dość liczne i obecne było w większości kanadyjskich prowincji. Zmiany w Kościele wywołane przez Sobór Watykański II oraz zmiany społeczne sprawiły, że liczba członkiń zaczęła szybko spadać. Część sióstr opuściła zgromadzenie, nowych powołań brakowało, wspólnota zaczęła się starzeć. Dziś niewielka już liczba sióstr jest aktywna w służbie apostolskiej, większość jest na emeryturze lub nie może pracować z powodu choroby, zapewniają one jednak modlitewne wsparcie pozostałym siostrom.

Strony www:
www.missionaryoblatesisters.ca

5 grudnia 2012

Werbiści

Zgromadzenie Słowa Bożego (SVD)
Societas Verbi Divini
Society of the Divine Word (Divine Word Missionaries)
Società del Verbo Divino (Verbiti)
Misioneros del Verbo Divino (Verbitas)
Missionários do Verbo Divino (Verbitas)
Société du Verbe-Divin (Missionnaires du Verbe Divin)
Gesellschaft des Göttlichen Wortes (Steyler Missionare)
Gezelschap van het Goddelijke Woord (Missionarissen van Steyl)
inna nazwa: Misjonarze Słowa Bożego

Data i miejsce założenia:
1875 rok - Holandia

Założyciel:
św. Arnold Janssen

Liczby: 6138 zakonników na świecie (w Polsce 227) *dane z 2008 roku

Werbiści obecni są w krajach: Polska, Holandia, Belgia, Francja, Wielka Brytania, Irlandia, Hiszpania, Portugalia, Włochy, Szwajcaria, Niemcy, Austria, Słowacja, Węgry, Rumunia, Mołdawia, Ukraina, Białoruś, Rosja, USA, Kanada, Meksyk, Kuba, Jamajka, Anguilla, Antigua i Barbuda, Montserrat, Saint Kitts i Nevis, Kostaryka, Nikaragua, Panama, Kolumbia, Wenezuela, Ekwador, Boliwia, Paragwaj, Brazylia, Urugwaj, Argentyna, Chile, Benin, Ghana, Togo, Czad, Kongo, Kenia, Tanzania, Angola, Botswana, Mozambik, Zambia, Zimbabwe, Madagaskar, RPA, Indie, Wietnam, Chiny, Hongkong, Korea Płd., Japonia, Tajwan, Tajlandia, Filipiny, Indonezja, Timor Wschodni, Papua Nowa Gwinea, Australia, Nowa Zelandia.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Czarny habit przepasany szerokim czarnym pasem wiązanym po lewej stronie.

Na misjach możliwa biała sutanna.

Duchowość:

Werbiści są zgromadzeniem misyjnym. W centrum duchowości znajduje się Słowo Boże i Jego posłannictwo. Zakonnicy poprzez słuchanie Słowa Bożego i życie według niego pragną być jego współpracownikami. Dlatego pierwszym obowiązkiem zgromadzenia jest głoszenie Słowa Bożego wszystkim ludziom, tworzenie nowych wspólnot Kościoła lokalnego, a także troska o ich wzrost i łączność z Kościołem powszechnym.

Z przykładu Pana Jezusa - Słowa Wcielonego, Jego miłosnego oddania się Bogu Ojcu i bezinteresownej służby ludziom werbiści czerpią wzór swojego postępowania. Świadectwo prawdziwie chrześcijańskiego życia, jest więc pierwszym krokiem ich misjonarskiego powołania. Zakonnicy starają się żyć tak, aby ludzie poznali, że we własnym życiu doświadczyli Królestwa Bożego, które głoszą innym. Szczególną troskę okazują biednym i uciśnionym.

W zgromadzeniu apostolstwo misyjne i życie zakonne ściśle łączą się ze sobą. Ślubami zakonnymi werbiści wiążą się ściślej z Bogiem, ze współbraćmi i z Kościołem; duch rad ewangelicznych przenika całą działalność misjonarską. Cechą szczególną Misjonarzy Słowa Bożego jest posłuszeństwo wyrażone w gotowości pójścia wszędzie tam, gdzie pośle ich przełożony, rezygnując nawet z własnej Ojczyzny, ojczystego języka i kultury. To także gotowość do pozostawienia wykonywanych przez długie lata zajęć i przekazania ich innym.

Werbiści żyją i pracują w międzynarodowych wspólnotach, co jest kolejną cechą wyróżniającą zgromadzenie. W swoim apostolstwie starają się podejmować działania, które najlepiej będą odpowiadały potrzebom danego miejsca i czasu, wybierając formy posługi najskuteczniejsze w wypełnianiu ich misyjnego charyzmatu.Konstytucje i Dyrektorium Zgromadzenia Słowa Bożego.

Działalność:

Zasadniczą formą apostolstwa zgromadzenia jest praca misyjna. Werbiści w pierwszej kolejności pracują w miejscach, gdzie Ewangelii jeszcze w ogóle nie głoszono, pracują także tam, gdzie głosi się ją w niedostatecznym stopniu, albo dotarła ona niedawno i gdzie Kościół miejscowy nie jest jeszcze zdolny do samodzielnego życia, posługują również we wspólnotach już uformowanych. Zajmują się formacją ludzi świeckich, włączając ich w misję zgromadzenia.

Werbiści prowadzą ponadto parafie, uniwersytety i szkoły różnych szczebli, troszczą się o emigrantów, uchodźców, więźniów głoszą Ewangelię poprzez środki masowego przekazu, radio, telewizję, wydawnictwa prasowe i książkowe. Jednak każda forma posługi podporządkowana jest pierwszorzędnemu celowi: misyjnemu zadaniu Kościoła.

Historia:

Proces narodzin Zgromadzenia Słowa Bożego rozpoczął się, gdy niemiecki kapłan św. Arnold Janssen będąc duszpasterzem i nauczycielem w katolickim liceum, rozpoczął wydawanie miesięcznika pt. Mały Posłaniec Serca Jezusowego, który miał pomagać w szerzeniu idei pracy misyjnej, m.in. wśród emigrantów w USA oraz wśród pogan. To w tym czasie powstał pomysł zbudowania w Niemczech seminarium kształcącego księży do pracy misyjnej. Jednak szerzący się Kulturkampf sprawił, że w Niemczech nie było to możliwe; pierwszy dom misyjny powstał więc w Steyl w Holandii tuż przy granicy z Niemcami.

Jego poświęcenie odbyło się w 1875 roku, co dziś uznawane jest za datę założenia Zgromadzenia Słowa Bożego, choć początkowo był to jedynie dom przygotowujący księży do wyjazdu na misje. Szybko jednak okazało się, że wspólnocie brakuje czynnika jednoczącego. Dlatego rok później św. Arnold wraz z towarzyszem złożyli pierwsze śluby zakonne - czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Wówczas wspólnota stała się już w pełni zgromadzeniem zakonnym.

W 1889 roku św. Arnold powołał do życia misyjne zgromadzenie żeńskie Służebnic Ducha Świętego, natomiast w 1896 roku z woli założyciela z grona sióstr misyjnych wyłoniła się gałąź klauzurowa Służebnic Ducha Świętego od Wieczystej Adoracji, której celem jest wsparcie modlitewne misjonarzy i misjonarek dwóch wcześniej założonych zgromadzeń.