ss. Najświętszego Serca Jezusa

.
Zgromadzenie Sióstr Najświętszego Serca Jezusowego (SCJ)
Societatis Sororum Santissimi Cordis Jesu
Družba Sestara Presvetog Srca Isusova
Congregazione delle Suore del Sacro Cuore di Gesù
Congregation of the Sisters of the Sacred Heart of Jesus of Rijeka
Congregación de las Hermanas del Sagrado Corazón de Jesús
Congregação das Irmãs do Sagrado Coração de Jesus
Congrégation des Sœurs du Sacré-Coeur de Jésus
Kongregation der Schwestern vom Heiligsten Herzen Jesu

Data i miejsce założenia:
1899 rok - Chorwacja

Założycielka:
m. Marija Krucifiksa Kozulić

Liczby: brak danych
Siostry Najświętszego Serca Jezusa obecne są w krajach: Chorwacja.
Dom generalny: Chorwacja (Rijeka)

Habit aktualny:

Czarny długi habit z białym kołnierzykiem, na głowie czarny prosty welon z białą wypustką.

Habit historyczny:

Czarny habit z pelerynką, przepasany czerwonym sznurem, na głowie biały czepek i czarny welon, na piersi krzyż, przy boku różaniec.

Duchowość:

Zgromadzenie powołane jest do miłości Serca Jezusa, do miłości Boga i bliźniego. Kult Najświętszego Serca Jezusa oraz tajemnicy przebitego Serca zajmuje istotne miejsce w życiu sióstr. Kult ten przepojony jest duchem wynagradzania za grzechy świata, w tym też duchu siostry składają akt poświecenia się Sercu Jezusa, by w ten sposób przyczynić się do wzrostu Królestwa Bożego na ziemi i zbawienia wszystkich ludzi. Duchowość zgromadzenia można ująć w trzech słowach: Żłóbek, Krzyż, Eucharystia. To jest tajemnica: Wcielenia, Krzyża i Eucharystii. Są to trzy cuda miłości będące wyrazem niewypowiedzianej dobroci Bożego Serca. Ewangelia, a zwłaszcza Osiem Błogosławieństw to reguła postępowania wskazana przez założycielkę matkę Krucifiksę. Zakonnice zobowiązują się do radykalnego naśladowania Chrystusa ubogiego, oddanego Woli Ojca, rezygnując z posiadania i przywiązania do dóbr ziemskich, idąc drogą prostoty, pokory i łagodności. Siostry szczególnie czczą także Niepokalaną Dziewicę, gdyż jak mawiała założycielka: Kto nie czci Matki, nie jest godzien Syna; wszystkie codzienne ofiary składają Chrystusowi za Jej pośrednictwem. Od Maryi uczą się matczynej dobroci i łagodności wobec słabych i małych.

Siostry Najświętszego Serca Jezusa są zgromadzeniem kontemplacyjno-czynnym. Matka Krucifiksa uczyła swoje duchowe córki, że Duch nieustannej modlitwy prowadzi do zjednoczenia z Bogiem. Siostry prowadzą intensywne życie sakramentalne skoncentrowane na Eucharystii, z którą ściśle związany jest kult Serca Jezusa. Szczególnie we Mszy Świętej oraz adoracji Najświętszego Sakramentu siostry starają się zjednoczyć swoje serca z Sercem Jezusa Eucharystycznego. To zjednoczenie z Bogiem objawia się w służbie bliźniemu, zwłaszcza ubogiemu. Patronami zgromadzenia są: św. Józef, św. Franciszek z Asyżu, św. Antoni z Padwy oraz św. Małgorzata Maria Alacoque.

Działalność:

Siostry Najświętszego Serca Jezusa prowadzą przedszkola, żeński akademik, pracują w domach opieki społecznej, wśród biednych, chorych, ludzi starszych i samotnych. Siostry zaangażowane są także w różne formy duszpasterstwa parafialnego, katechizację, prowadzenie chórów kościelnych, opiekę nad zakrystią, kościołami, domami parafialnymi, posługują w duszpasterstwach młodzieży, rodzin, osób chorych i starszych, organizują dni odnowy duchowej oraz rekolekcje w parafiach i swoich klasztorach, wspomagają kapłanów w pracy w instytucjach kościelnych, domach biskupich, seminariach duchownych, domu dla księży emerytów.

Historia:

Założycielka zgromadzenia Marija Kozulić miłość do Najświętszego Serca Jezusowego wyniosła z domu rodzinnego; matka Mariji modliła się do Serca Jezusa prosząc o szczęśliwe powroty do domu ojca rodziny, który był kapitanem statku i często wypływał w morze. Od młodości Mariję cechowało subtelne uczucie i miłość do ubogich i słabych oraz dążenie do pogłębiania życia duchowego. Kłopoty finansowe zmusiły rodzinę do opuszczenia rodzinnej Rijeki w Chorwacji i osiedlenia się w Trieście. Tam Marija przyłączyła się do stowarzyszenia świeckiego Najświętszego Serca Jezusa, które otaczało opieką ubogie dzieci i dziewczęta. Po kilku latach wróciła do Rijeki, gdzie rozwinęła działalność charytatywną na wzór tej prowadzonej w Trieście. W 1895 roku założyła dom dla ubogich dziewcząt, w którym znajdowały one oprócz dachu nad głową także naukę zawodu i katechizmu. To dzieło dało początek nowej wspólnocie zakonnej poświęconej Najświętszemu Sercu Jezusa, którą Marija Kozulić powołała do życia w 1899 roku wraz z czterema towarzyszkami. Przybrała imię zakonne Marija Krucifiksa. Założycielka cel zgromadzenia określiła jako kształcenie i religijne wychowanie ubogich dzieci i młodzieży żeńskiej, jednak widząc i inne formy ubóstwa rozszerzyła działalność charytatywną również na inne dziedziny. Aktualnie zgromadzenie obecne jest tylko w Chorwacji, choć w przeszłości posiadało także swoje domy w Austrii oraz Niemczech, Siostry opuściły Niemcy w 2010 roku.

Strony www:

http://www.sestre-scj.hr/

Zdjęcia pochodzą ze strony internetowej zgromadzenia.

Filmy:

Film o matce założycielce w jęz. chorwackim
Część I: http://www.youtube.com/watch?v=5Gw1k0PaJMo
Część II: http://www.youtube.com/watch?v=AZDViRe4tmc
Część III: http://www.youtube.com/watch?v=zvVKbl2Uaps
.
.
.

Instytut Dobrego Pasterza

.
Instytut Dobrego Pasterza (IBP)
Institutum a Bono Pastore
Institut du Bon-Pasteur
Istituto del Buon Pastore
Institute of the Good Shepherd
Instituto del Buen Pastor
Instituto do Bom Pastor
Institut vom Guten Hirten
Instituut van de Goede Herder
stowarzyszenie życia apostolskiego złożone z kapłanów, diakonów i braci
Wspólnota tradycyjna podległa Papieskiej Komisji Ecclesia Dei

Data i miejsce założenia:
2006 rok - Francja

Założyciele:
pierwszych pięciu kapłanów i jeden diakon

Liczby: ok. 60 członków (27 kapłanów i ok. 30 seminarzystów i braci), w Polsce 3- sami kapłani.
Instytut Dobrego Pasterza obecny jest w krajach: Francja, Polska, Włochy, Chile, Kolumbia.
Dom generalny: Francja (Migné-Auxances)

Habit aktualny:

Czarna sutanna przepasana czarnym szerokim pasem wiązanym po lewej stronie.

Duchowość:

Najważniejszym powołaniem członków Instytutu Dobrego Pasterza jest oddawanie czci Bogu w Trójcy Jedynemu, chwała Kościoła Świętego i Najświętszej Dziewicy Maryi. Kolejnym celem istnienia wspólnoty jest nieustanna modlitwa, praca i służba na rzecz zbawienia jak największej liczby dusz, poprzez gorliwe wypełnianie posługi duszpasterskiej oraz przygotowanie i formowanie młodych mężczyzn do kapłaństwa służebnego, aby byli gorliwymi duszpasterzami i przewodnikami powierzonych im dusz.
Pragnieniem każdego członka instytutu jest służba Chrystusowi, który jest Drogą, Prawdą i Życiem poprzez wierność katolickiej doktrynie wiary. W tym celu studiują Pismo Św., Ojców Kościoła i dokumenty Magisterium. Ducha kapłanów i braci cechuje miłość do Kościoła i jego Najwyższego Pasterza. Każdy z nich zobowiązuje się osobiście do „całkowitej wierności nieomylnemu magisterium Kościoła”. Ofiara Mszy Świętej stanowi centrum życia wspólnoty. Będąc instytutem tradycyjnym liturgia i sakramenty sprawowane są w Nadzwyczajnej Formie Rytu Rzymskiego, czyli według ksiąg liturgicznych obowiązujących przed Soborem Watykańskim II. Liturgia przedsoborowa jest więc rytem własnym instytutu.

.

Sposób życia również prowadzony jest według zasad i dyscypliny obowiązującej w Kościele przed soborem. Przyszli kapłani odbywają formację która trwa 6 lat. W tym czasie młodzi mężczyźni w skupieniu oddają się modlitwie i nauce. Codziennie wspólnie uczestniczą we Mszy Świętej, wspólnie też odmawiają godziny brewiarzowe i Różaniec. Rozmyślanie poranne, comiesięczny dzień skupienia i coroczne sześciodniowe rekolekcje zapewniają solidną formację duchową i pielęgnują życie wewnętrzne. Formację początkową kończą święcenia prezbiteratu; diakoni stają się już na zawsze kapłanami Jezusa Chrystusa.

Chociaż instytut ma charakter klerycki konstytucje przewidują przynależność także braci, których zadaniem jest pomagać kapłanom. Składają oni śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Ponieważ bracia mają bardzo szeroki zakres posług przy ołtarzu, mogą przyjmować święcenia niższe. Dzielą się oni na dwie grupy: bracia nauczający i wychowujący - uczestniczą w apostolacie instytutu (nauka katechizmu, szkoła, zakrystia itp.) oraz bracia konwersi – wykonują prace fizyczne i domowe. Formacja braci rozpoczyna się postulatem i nowicjatem.

Działalność:

Podstawowym miejscem realizacji apostolatu instytutu jest parafia, zwłaszcza parafie personalne, w których liturgia i posługa sakramentalna realizowana jest w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego, a także różnorodna posługa katolikom przywiązanym do Tradycji Katolickiej i tradycyjnych form pobożności. Ponadto kapłani prowadzą domy rekolekcyjne, dni skupienia według zasad św. Ignacego z Loyoli, szkoły, w których wychowanie prowadzone jest w duchu katolickim według klasycznych metod, otaczają opieką duszpasterską grupy młodzieżowe, angażują się także w działalność wydawniczą.
W Polsce kapłani Instytutu Dobrego Pasterza obecni są w Białymstoku, gdzie sprawują opiekę nad Duszpasterstwem Tradycji Łacińskiej diecezji białostockiej oraz w Warszawie i Częstochowie.

Historia:

Instytut Dobrego Pasterza założyło pięciu księży i jeden diakon, byłych członków tradycjonalistycznego Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X, nie będącego w tzw. „pełnej łączności” z papieżem, którzy postanowili uregulować swój status kanoniczny w Kościele i jednocześnie wypełnić postanowienia ugody z 1988 roku zawartej między Stolicą Apostolską a abp. Marcelem Lefebvrem założycielem bractwa, która jednak ostatecznie nie doszła do skutku, a dotyczącej obecności w Kościele Tradycji Katolickiej w formach obowiązujących przed Soborem Watykańskim II oraz interpretacji dokumentów tego soboru w świetle owej Tradycji. Instytut powstał z osobistym przyzwoleniem samego Ojca Świętego Benedykta XVI, został kanonicznie erygowany przez Stolicę Apostolską w 2006 roku i przyjęty przez kard. Jeana-Pierre'a Ricarda do swojej diecezji we Francji. Pierwszy dom powstał w Bordeaux, gdzie kard. Ricard powierzył instytutowi prowadzenie parafii personalnej dla wiernych przywiązanych do nadzwyczajnej formy rytu rzymskiego. Instytut  Dobrego  Pasterza  jest  stowarzyszeniem  życia apostolskiego  na  prawie

seminarzyści

papieskim i jak każde tradycyjne zgromadzenie cieszy się bardzo licznymi powołaniami, także w krajach zlaicyzowanych, w których zwykłe diecezje i zgromadzenia zakonne borykają się z dotkliwym brakiem nowych powołań. Do wspólnoty należy także kilku Polaków.

Strony www:
Polska: www.instytutdobregopasterza.pl/
Francja: www.institutdubonpasteur.org
Seminarium Duchowne: www.seminairesaintvincent.fr
Kolumbia: http://instituto-delbuenpastor.webnode.es/
Chile: www.delbuenpastor.blogspot.com



Filmy:






.
.
.

ss. św. Aniołów Stróżów

.
Zgromadzenie Świętych Aniołów Stróżów (RAC)
Congregación de los Santos Ángeles Custodios
Congregação dos Santos Anjos Custódios
Congregazione dei Santi Angeli Custodi
Congregation of the Holy Guardian Angels
Congrégation des Saints Anges Gardiens

Data i miejsce założenia:
1894 rok - Hiszpania

Założycielka:
bł. Rafaela Ibarra de Villalonga

Liczby: 193 siostry na świecie
Siostry św. Aniołów Stróżów obecne są w krajach: Hiszpania, Chile, Argentyna, Brazylia, Kolumbia, Portoryko, Dominikana.
Dom generalny: Hiszpania (Madryt)

Habit aktualny:

Szary prosty welon do jednolitego świeckiego ubrania: białej bluzki i szarej spódnicy. Niektóre siostry noszą szary habit.

Habit historyczny:

Duchowość:

Istotą duchowości zgromadzenia jest kontemplacja tajemnicy Boga, który stał się człowiekiem, Jego śmierci na Krzyżu i Zmartwychwstania, a także Jego obecności w Eucharystii oraz medytacja Słowa Bożego. Duże znaczenie w życiu sióstr odgrywa wspólnota. W niej odpowiadają na powołanie Boga, żyją tym samym charyzmatem, wypełniają misję powierzoną przez Kościół. Siostry starają się odznaczać duchem miłości i ofiary oraz wytrwałości w czynieniu dobra swoim podopiecznym, którymi zgodnie z charyzmatem założycielki są dziewczęta potrzebujące opieki w trudnych chwilach życia oraz moralnego i ekonomicznego wsparcia, a także dzieci i młodzież zagrożone wykluczeniem społecznym. Posługa sióstr względem podopiecznych powinna być podobna do obecności Aniołów Stróżów, którzy nieustannie czuwają nad ludźmi. Święci Aniołowie otaczani są w zgromadzeniu szczególną czcią. Hasłem wspólnoty są słowa Jezusa wypowiedziane z krzyża: Pragnę.

  

Działalność:

Działalność zgromadzenia to przede wszystkim prowadzenie szkół katolickich, internatów dla młodzieży uczącej się lub pracującej, domów dziecka, świetlic dla dzieci zagrożonych marginalizacją, siostry podejmują się także różnych prac duszpasterskich, katechizują, ponadto organizują kursy, spotkania, rekolekcje dla młodzieży, prowadzą grupy młodzieżowe.

Historia:

Zgromadzenie założyła kobieta świecka, żona i matka, bł. Rafaela Ibarra de Villalonga. Żyła w dostatku jednak nie była pozbawiona wrażliwości na potrzeby biedniejszych. W XIX wieku rozwój miast i wzrost liczby ludności w Hiszpanii spowodowały, że wiele osób ze wsi szukało lepszego życia w miastach. Rafaela zdawała sobie sprawę z ogromnego zagrożenia dla młodych ludzi, którzy często padali ofiarą wyzysku, albo pracy w ogóle nie znajdowali, co pociągało za sobą ich społeczną marginalizację, a czasem sprowadzało na drogę niemoralnego zdobywania środków do życia. Rafaela założyła więc w Bilbao dom dla dziewcząt poszukujących pracy, wiele swojej energii i pieniędzy oddała swoim podopiecznym do czasu, aż nie znalazły własnego domu i dobrej pracy. Chcąc zapewnić ciągłość opieki nad dziewczętami Rafaela zwróciła się do trzech kobiet z propozycją podjęcia się tego zadania, poświęcając się jednocześnie Bogu i swoim podopiecznym. Te wyraziły swoją zgodę, co dało w 1894 roku początek nowemu zgromadzeniu zakonnemu.

Strony www:
http://www.angelescustodios.net/

Zdjęcia pochodzą ze strony internetowej zgromadzenia.
.
.
.

ss. Matki Bożej z Syjonu

.
Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej z Syjonu (NDS)
Congregatio Nostrae Dominae de Sion 
Sisters of Our Lady of Sion
Religiose di Nostra Signora di Sion
Hermanas de Nuestra Señora de Sión
Religiosas de Nossa Senhora de Sion 
Soeurs de Notre Dame de Sion
Schwestern Unserer Lieben Frau von Sion
inna nazwa: Siostry Syjonu
Zgromadzenie czynne z gałęzią kontemplacyjną.

Data i miejsce założenia:
1843 rok - Francja

Założyciel:
o. Theodor Ratisbonne

Liczby: 430 sióstr na świecie (w Polsce: 3)  * dane z 2008 roku

Siostry Matki Bożej z Syjonu obecne są w krajach: Francja, Wielka Brytania, Irlandia, Włochy, Belgia, Niemcy, Austria, Polska, Rumunia, USA, Kanada, Kostaryka, Nikaragua, Salwador, Brazylia, Argentyna, Tunezja, Egipt, Izrael, Turcja, Filipiny, Australia.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe. 
W okresie posoborowym siostry zamieniły habity na strój świecki. Znakiem wspólnym jest zawieszony na piersi krzyż wpisany w koło.







Habit historyczny:

Czarny habit z pelerynką, czarny welon, na piersi krzyż, przy boku różaniec.

-----------------------------------

lata 1970-te

Siostry Syjonu w 1977 roku

Duchowość:

Centralne miejsce w życiu sióstr zajmuje Słowo Boże. Biblijna duchowość zgromadzenia zakłada zgłębianie i rozważanie Słowa Bożego zarówno w świetle tradycji chrześcijańskiej jak i żydowskiej. Siostry pracują i modlą się w małych wspólnotach, które dążą do tego, by panował w nich duch miłości i rodzinna atmosfera.
Założyciel zgromadzenia, będąc Żydem nawróconym na katolicyzm, pragnął by inni Żydzi także poznali, że to właśnie Jezus Chrystus jest Mesjaszem obiecanym przez Boga narodowi wybranemu. Wskazywał on siostrom, że do nich należy kochać naród Izraela, a ich powołaniem jest przyspieszyć wypełnienie się czasów mesjańskich przyrzeczonych Izraelowi. Z tej miłości siostry przez dziesięciolecia starały się wypełniać to zadanie głosząc Jezusa Chrystusa zwłaszcza wśród wyznawców judaizmu.

Po Soborze Watykańskim II zgromadzenie zrezygnowało z realizacji pierwotnego celu. Dziś Siostry Matki Bożej z Syjonu zajmują się głownie wykorzenianiem skutków antysemityzmu oraz umocnieniem wiary chrześcijańskiej przez zgłębianie Biblii. Współcześnie cel zgromadzenia określany jest jako świadczenie w Kościele i w świecie o wiernej miłości Boga do Narodu Żydowskiego i o Jego wierności obietnicom objawionym patriarchom i prorokom Izraela dla całej ludzkości.

Działalność:

Od początku swojego istnienia Siostry Matki Bożej z Syjonu wypełniały swoje powołanie poprzez prowadzenie ośrodków edukacyjnych w środowiskach kulturowo i religijnie zróżnicowanych, szczególnie wśród wyznawców judaizmu. Obecnie podejmują pracę apostolską w różnych dziedzinach, takich jak formacja biblijna, ekumenizm, dialog chrześcijańsko-żydowski, edukacja, katechizacja, działalność na rzecz osób doświadczających dyskryminacji rasowej, religijnej i socjalnej, praca z najuboższymi, służba zdrowia, środki masowego przekazu, siostry prowadzą także ośrodki informacji i dokumentacji dotyczącej judaizmu.

Historia:

Założyciel Zgromadzenia, ojciec Theodor Ratisbonne pochodził z żydowskiej rodziny zamieszkałej w Strasburgu we Francji. Po długich religijnych poszukiwaniach odkrył Osobę Pana Jezusa, przyjął wiarę katolicką i został księdzem. Pragnął by cały naród Izraela także poznał, że dane mu obietnice mesjańskie wypełniły się w Jezusie Chrystusie. W tym celu założył w 1843 roku w Paryżu nowe zgromadzenie zakonne.

s. Emmanuelle

Bezpośrednią inspiracją jego powstania było objawienie Matki Bożej, jakiego doświadczył rok wcześniej rodzony brat założyciela Alphons-Maria. Jej właśnie ks. Theodor powierzył młodą wspólnotę; była Ona dla niego Maryją z Syjonu, miasta, w którym mają się spotkać Izrael i wszystkie narody.
W 1855 roku powstała gałąź męska. W 1926 roku z inspiracji m. Christine Labitte w ramach zgromadzenia powstała gałąź kontemplacyjna, licząca obecnie pięć klasztorów.

Do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej z Syjonu należała znana na świecie siostra Emmanuelle, zwana belgijską Matką Teresą, która poświęciła swoje życie pomocy ludziom ze slumsów i dzieciom z wysypisk śmieci.

Strony www:
Polska: http://sion.pl
Dom generalny: www.notredamedesion.org
prowincja europejska: http://sion.org
Wielka Brytania / Irlandia: www.sistersofourladyofsion.org
Austria / Egipt: http://sion.dioezese-linz.at
Izrael: www.notredamedesion.org
Ameryka Pn.: www.sistersofsion.net
Brazylia: www.sion.com.br

-------------------------------------------------------------------------------

Siostry Kontemplacyjne Matki Bożej z Syjonu

W 1852 roku założyciel zgromadzenia o. Theodor Ratisbonne napisał: Głównym apostolstwem Sióstr Syjonu jest modlitwa…powinniśmy wrócić do naszej pierwotnej myśli, o ukrytym sanktuarium, gdzie lampka modlitwy będzie stale płonąć, podczas gdy inne siostry będą pracować na zewnątrz. Ten projekt tak bardzo wyraźny w moich myślach…kiedyś dojrzeje i zaistnieje we właściwym sobie czasie.

m. Christine Labitte

Czas ten nadszedł w 1910 roku, gdy s. Christine Labitte usłyszała Boże wezwanie do podjęcia życia kontemplacyjnego. Początkowo myślała, że będzie musiała opuścić Siostry Matki Bożej z Syjonu, jednak z czasem zrozumiała, że powinna dać początek gałęzi kontemplacyjnej, której pragnął o. Ratisbonne. W 1926 roku wraz z dwoma towarzyszkami w Grandbourg we Francji rozpoczęła życie poświęcone modlitwie w duchu Syjonu.

Dziś istnieje pięć domów kontemplacyjnych zgromadzenia, zwanych Pustelniami: po dwa we Francji i Brazylii oraz jeden w Izraelu. Razem z gałęzią sióstr apostolskich tworzą jedno zgromadzenie podległe wspólnej przełożonej generalnej.

Habit aktualny:

Szary habit z kołnierzykiem o rogach prostych, na głowie biały welon,
na piersi zawieszony znak zgromadzenia: krzyż wpisany w koło.

Możliwa także biała lub szara bluzka i szara spódnica, biały welon.

Habit historyczny: 

Siostry prowadzą życie we wspólnocie siostrzanej, w odosobnieniu od świata i ciszy z jedynym celem szukania Boga wierząc, że tylko modlitwa może otworzyć na tajemnicę Boga i Jego dróg. Pustelnie są miejscami uwielbienia i wstawiennictwa i modlące się w nich mniszki wraz z siostrami apostolskimi służą tej samej misji.

Rytm codziennego życia wyznacza Liturgia Godzin, przeplatana cichą modlitwą przed Najświętszym Sakramentem oraz rozważaniem Słowa Bożego w świetle tradycji chrześcijańskiej i żydowskiej wraz Maryją, Córką Syjonu i Matką Kościoła, która wiernie zachowywała Je w swoim sercu. Centrum życia modlitewnego stanowi celebracja Eucharystii na pamiątkę Jezusa Chrystusa, który wydał samego siebie, aby zjednoczyć rozproszone dzieci Boże.

Pozostały czas siostry wykorzystują na pracę, której wymóg wypływa z bycia ubogim. Siostry pracują m.in. w introligatorni, rękodzielnictwie, dekorują świece, ozdabiają kartki suszonymi kwiatami, wykonują ikony, robią konfitury i inne produkty żywnościowe.

Strony www:
http://nds-lasolitude.org