Franciszkanki św. Klary

.
Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek św. Klary (SFSC)
Institutum Sororum Franciscanarum S. Clarae
Istituto delle Suore Francescane di Santa Chiara
Institute of the Franciscan Sisters of St. Clare
Instituto de Hermanas Franciscanas de Santa Clara 
Instituto das Irmãs Franciscanas de Santa Clara
Institut des Sœurs Franciscaines de Sainte-Claire
Institut der Franziskanerinnen von St. Clare

Data i miejsce założenia:
1903 rok - Włochy

Założycielka:
m. Teresa od Jezusa Cortimiglia

Liczba sióstr na świecie: 267 (w Polsce 5)   * dane z 2008 roku
Franciszkanki św. Klary obecne są w krajach: Polska, Włochy, Szwajcaria, Kolumbia, Panama.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Czarny habit z białym pektoralikiem przepasany białym sznurem, czarny szkaplerz z czerwonym sercem z inicjałami imienia Jezus; na głowie biały czepek i czarny welon.

Habit historyczny:

Czarny habit z pelerynką przepasany białym sznurem, czarny szkaplerz z czerwonym sercem z inicjałami imienia Jezus; na głowie biały czepek otaczający twarz i czarny welon.

Duchowość:

Siostry żyją Ewangelią w ubóstwie, czystości i posłuszeństwie naśladując Jezusa ubogiego, pokornego i posłusznego Ojcu według duchowości i przykładu św. Franciszka i św. Klary.
Istotą duchowości jest oddanie się i naśladowanie Matki Bożej w tajemnicy Zwiastowania, wypowiadającej słowa: Oto ja służebnica pańska..., a która jest dla sióstr doskonałym wzorem poświęcenia się Bogu. W czasie ceremonii ślubów wieczystych wypowiadają słowa: Oto posiadam to czego gorąco pragnęłam: Jestem połączona na zawsze w miłości z Jezusem, który przez moją miłość dał mi całego Siebie.

Szczególną czcią zgromadzenie otacza także Najświętsze Imię Jezus, do którego siostry zwracają się ze wszystkim swoimi sprawami jako do swego Oblubieńca, który nigdy nie zostawia ich bez pomocy.

Franciszkanki św. Klary codziennie uczestniczą w Eucharystii, odmawiają Liturgię Godzin, rano i wieczorem poświęcają pół godziny na medytację, szczególną modlitewną opieką otaczają kapłanów, a w czwartki podczas adoracji Eucharystycznej modlą się także o nowe powołania do służby Bożej.

Reguła św. Franciszka 

Działalność:

Zgromadzenie otacza opieką dzieci i młodzież prowadząc przedszkola, szkoły podstawowe, domy rodzinne dla dzieci opuszczonych, z rodzin patologicznych lub w trudnej sytuacji rodzinnej, internaty, domy rekolekcyjne, siostry katechizują oraz przygotowują do Pierwszej Komunii Świętej i Bierzmowania. Ponadto pomagają biednym i opuszczonym, chorym i samotnym, opiekują się osobami starszymi w pensjonatach.

Historia:

Teresa Cortimiglia od dzieciństwa czuła powołanie zakonne, napotykała jednak na silny sprzeciw rodziców. Widząc jej upór po wielu latach zgodzili się i Teresa wstąpiła do Zgromadzenia Córek Miłosierdzia i Krzyża, poświęcając się w nim z wielką gorliwością opiece materialnej i duchowej nad biednymi i potrzebującymi, otrzymując od Boga łaskę nawracania grzeszników.
Założycielka zgromadzenia Rosa Zangara przepowiedziała jej, że Teresa także powoła do życia nowe zgromadzenie, ta jednak zwlekała z wypełnieniem Woli Bożej. Gdy ciężko zachorowała obiecała Bogu, że nie będzie dłużej odkładać tej sprawy; Pan potwierdził obietnicę cudownym uzdrowieniem.

Teresa wróciła do rodziny przygotowując fundament pod nową wspólnotę, pragnąc by zajęło się ona wychowaniem i edukacją młodzieży i przez to poprawą warunków moralnych ludzi swoich czasów. Wkrótce dołączyły do niej pierwsze dziewczęta i tak w 1903 roku w Corleone narodziły się Franciszkanki św. Klary.
W Polsce zgromadzenie posiada aktualnie jeden dom zakonny w Krakowie.

Strony www:
www.franciszkankiswklary.ofm.pl

Aktualizacja: 5.06.2015

ss. Miłości Bożej

.
Siostry Miłości Bożej (RAD)
Hermanas del Amor de Dios
Religiosas do Amor de Deus
Suore dell'Amore di Dio
Sisters of the Love of God
Religieuses de l'Amour de Dieu
Schwestern von der Liebe Gottes

Data i miejsce założenia:
1864 rok - Hiszpania

Założyciel:
ks. Jeronimo Usera y Alarcon

Liczba sióstr na świecie: 845  * dane z 2008 roku

Siostry Miłości Bożej obecne są w krajach: Hiszpania, Portugalia, Włochy, Francja, Niemcy, USA, Meksyk, Kuba, Dominikana, Portoryko, Gwatemala, Peru, Boliwia, Brazylia, Chile, Angola, Republika Zielonego Przylądka, Mozambik.

Dom generalny: Hiszpania (Madryt)

Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe.
W okresie posoborowym siostry przestały chodzić w habitach, noszą jedynie krzyż zawieszony na piersi.

Siostry na Wyspach
Zielonego Przylądka

Pojedyncze siostry noszą
na głowie czarny welon.

Habit historyczny:

Niebieski habit z pelerynką, czarny welon.

 -------------------------------------

Duchowość:

Charyzmatem zgromadzenia jest Miłość Boga, a mottem słowa św. Pawła: Caritas Christi urget nos –  Miłość Chrystusa przynagla nas. 

Założyciel wezwał swoje duchowe córki do działania z miłości do Boga i tylko dla Boga, wszystko Jemu poświęcając. To Miłość Boga jest ostatecznym uzasadnieniem ich całego życia zakonnego, to Ona powinna rozpalać gorliwością serce każdej siostry, to Ona wzywa je do głoszenia Ewangelii innym ludziom.

Duch zgromadzenia jest wyraźnie apostolski; siostry powołane są by iść przez cały świat i do każdego człowieka. Wszelkie prace powinny być podejmowane z miłością, cierpliwością i wytrwałością, a także w duchu modlitwy i ofiary, prostoty i wspaniałomyślności. Założyciel zachęcał siostry do harmonijnego połączenia modlitwy i działania, pracy i wypoczynku, nauczania i studiowania, ciszy i rozmowy, prostoty i zręczności, a wszystko to otoczone powinno być radością.
Codzienność zgromadzenia ożywiana jest nabożeństwem do Eucharystii i do Maryi, która jest dla sióstr wzorem umiłowania Boga. Patronami zgromadzenia są: Duch Święty - źródło wszelkiej miłości, Najświętsza Maryja Panna Niepokalanie Poczęta, św. Józef Oblubieniec i św. Bernard.

Działalność:

Podstawowym zadaniem Sióstr Miłości Bożej jest wychowanie i ewangelizacja, którą realizują poprzez nauczanie w szkołach zgromadzenia, parafialnych i publicznych, prowadząc domy i świetlice dla zaniedbanych i opuszczonych dzieci i młodzieży oraz pochodzących z trudnych środowisk, a także poprzez katechizację i prowadzenie grup duszpasterskich. Ponadto troszczą się o ludzi starszych w domach opieki, emigrantów, na misjach zapewniają także w opiekę medyczną miejscowej ludności, podejmują się prac domowych na plebaniach i w seminariach duchownych.

Historia:

Zgromadzenie zrodziło się z doświadczenia własnego życia i posługi apostolskiej hiszpańskiego księdza Jeronimo Usera na misjach na Kubie i w Portoryko. Zapoczątkował wiele inicjatyw. Jedną z nich był dom miłosierdzia przeznaczony do edukacji i opieki nad biednymi dziećmi aż do osiągnięcia dorosłości, do pracy w którym zaprosił młode kobiety. Widząc jednak, że osoby świeckie nie zawsze są w stanie zaangażować się wystarczająco do potrzeb, nieraz odchodziły one i nie miał je kto zastąpić, pragnął znaleźć osoby całkowicie oddane posłudze ubogim dzieciom.
Wrócił do Hiszpanii, gdzie nawiązywał kontakty z różnymi zgromadzeniami, jednak w żadnym z nich nie znalazł potrzebnej pomocy. Za radą władz kościelnych doszedł do wniosku, aby założyć nowe zgromadzenie zakonne, co uczynił w 1864 roku w Toro w Hiszpanii.

Strony www:
Hiszpania: www.amordedios.net
Portugalia: www.amordedeus.net
Niemcy: www.schwestern-von-der-liebe-gottes.de

Aktualizacja: 29.05.2015

Oliwetanie

.
Kongregacja Benedyktyńska Najświętszej Maryi z Góry Oliwnej (OSBOliv) Kongragacja Benedyktyńska Oliwetańska
Congregatio Sanctae Mariae Montis Oliveti
Congregazione Benedettina di Santa Maria di Monte Oliveto (Olivetani)
Congregazione Benedettina Olivetana (Benedettini Olivetani)
Benedictine Congregation of Our Lady of Mount Olivet
(Olivetans; Olivetan Benedictine Monks)
Congregación Benedictina de Santa-María del Monte-Oliveto (Olivetanos)
Congregação Beneditina de Santa Maria de Monte Oliveto (Olivetanos)
Congrégation Bénédictine de Notre-Dame du Mont-Olivet (Olivétains)
Benediktinerkongregation von Monte Oliveto (Olivetaner)
inna nazwa: Benedyktyni Oliwetanie

Data i miejsce założenia:
1319 rok - Włochy

Założyciele:
św. Bernard Tolomei
o. Patrizio Patrizi
o. Ambrogio Piccolomini

Liczba zakonników na świecie: 258 (w tym: 155 kapłanów i 103 braci) 
* dane z 2008 roku

Oliwetanie obecni są w krajach: Włochy, Francja, Wielka Brytania, Irlandia, USA, Gwatemala, Brazylia, Ghana, Izrael, Korea Płd.
Dom generalny: Włochy (Opactwo Monte Oliveto)

Habit aktualny:

Biały habit przepasany białym pasem, biały szkaplerz z kapturem.
Stroju dopełnia kukulla - biały płaszcz chórowy z szerokim rękawami.

Mnisi w kukullach.

Duchowość:

Oliwetanie żyją według reguły św. Benedykta. Ich powołaniem jest nieustanne poszukiwanie Boga, które wymaga codziennego nawracania się do Niego, pewnego wycofania się ze świata i oddania się modlitwie, medytacji, nauce, pracy i pokucie.
Mnisi pielęgnują atmosferę ciszy w klasztorach, która pozwala im skupić myśli i pragnienia na Chrystusie. Rytm dnia wyznaczany jest modlitwą: klika razy dziennie odmawiają wspólnie Oficjum, każdego dnia uczestniczą we Mszy Świętej, praktykują lectio divina - czytanie duchowne, modlitwę prywatną, adorację Eucharystyczną, modlą się także różańcem.

Zakonnicy prowadzą życie mnisze podobne do Benedyktynów, w którym dużą wagę przywiązuje się do życia we wspólnocie i pracy, szczególnie ręcznej. To co odróżnia Oliwetanów od zwykłych Benedyktynów to szczególne nabożeństwo do Matki Bożej z Góry Oliwnej, na cześć której zakonnicy noszą białe habity, oraz nabożeństwo do Męki Pańskiej. Ponadto urząd opata jest czasowy, podczas gdy u Benedyktynów dożywotni; także władza zakonu jest scentralizowana, na jego czele stoi przełożony generalny, natomiast u Benedyktynów każdy klasztor posiada szeroką autonomię. 

Działalność:

Oliwetanie jako mnisi poświęcają się głównie modlitwie i pracy, zwłaszcza ręcznej i to jest ich głównym apostolstwem. Zgodnie z benedyktyńską tradycją prowadzą także domy gościnne, dające możliwość włączenia się w życie wspólnoty, szczególnie w modlitwie liturgicznej, oraz odbycie rekolekcji. Przy niektórych klasztorach mnisi prowadzą parafie i szkoły. Przy zakonie istnieją oblaci. Są to świeccy, którzy nie składają ślubów i nie żyją we wspólnotach klasztornych, jednak starają się żyć wartościami Ewangelii, szukając bardziej intensywnie Boga według wskazań reguły św. Benedykta. 

Historia:

Św. Bernard Tolomei po uzdrowieniu z choroby, która pozbawiła go wzroku, postanowił odsunąć się od spraw świata i rozpoczął życie pokutnicze jako pustelnik wraz z poznanymi wcześniej dwoma towarzyszami Patrizio Patrizi i Ambrogio Piccolomini. Wokół niego szybko zaczęli gromadzić się inni mężczyźni pragnący oddać się służbie Bogu, poprzez podobny styl życia. Według tradycji hagiograficznej Bernard miał wizję dużej liczby mnichów w białych szatach wspinających się po drabinie, na szczycie której stał Pan Jezus i Maryja.

W 1319 roku św. Bernard zwrócił się do papieża o zatwierdzenie nowej społeczności; ten powierzył mnichów opiece biskupa Arezzo, który nadał im regułę św. Benedykta i na ręce którego złożyli swoje pierwsze śluby. W szczytowym okresie w 1524 roku zakon liczył 1190 mnichów, upadł w 1808 roku, został przywrócony w II połowie XIX wieku. 

Strony www:

www.monteolivetomaggiore.it
Adresy wszystkich klasztorów na świecie

Aktualizacja: 17.05.2015

Filmy:


.
.

.