Franciszkanki Służebnice Krzyża

.

Siostry Franciszkanki Służebnice Krzyża (FSK lub FSC)

Sorores Franciscales Ancillae Crucis

Suore Francescane Ancelle della Croce

Franciscan Sisters Servants of the Cross

Hermanas Franciscanas Siervas de la Cruz

Irmãs Servas Franciscanas da Cruz
Soeurs Franciscaines Servantes de la Croix

Franziskanerinnen Dienerinnen des Kreuzes

Сестри Францисканки Служебниці Хреста

inna nazwa: Siostry z Lasek

Data i miejsce założenia:

1918 rok - Polska 

Założycielka:

bł. Elżbieta – Róża Czacka

Liczba sióstr na świecie: 183 (w Polsce 145)  * dane z 2008 roku

Franciszkanki Służebnice Krzyża obecne są w krajach: Polska, Ukraina, Włochy, RPA, Rwanda, Indie.

Dom generalny: Polska (Warszawa) 

Habit aktualny:

Brązowy habit przepasany białym sznurem z pięcioma węzłami, przy boku różaniec, brązowy szkaplerz, pod szyją biała stójka; na głowie biały czepek, brązowy welon. Poza Polską dodatkowo na piersi krzyż.

W Afryce habit i welon beżowy, dodatkowo na piersi krzyż.

W Indiach habit ze szkaplerzem brązowy, prosty brązowy welon bez białego czepka, na piersi krzyż. Możliwy także strój w kolorze beżowym.

Habit historyczny:

 ---------------------------------------

Duchowość:

Franciszkanki Służebnice Krzyża żyją według reguły św. Franciszka z Asyżu. Charyzmatem zgromadzenia jest oddawanie chwały Trójcy Przenajświętszej poprzez apostolstwo wśród niewidomych, wśród osób widzących lecz dalekich od Boga, czyli niewidomych na duszy oraz wynagradzanie Bogu za duchową ślepotę świata.
Siostry starają się żyć kontemplacją Boga i tajemnic Chrystusowych, zwłaszcza tajemnicy Krzyża, ponieważ krzyż i cierpienie jest najpewniejszą drogą prowadzącą do Boga. Przyświeca temu hasło zgromadzenia: Pokój i radość w Krzyżu. Przebywając u stóp Krzyża przyjmują w cichości i pokorze codzienne trudności, ofiarując je Panu każdego dnia.

Każdego dnia szukają Boga trwając na modlitwie, uczestnicząc w liturgii Kościoła oraz podejmując trud codziennych obowiązków służby bliźnim. We wszystkich swoich wysiłkach siostry kładą nacisk na spokojne zdanie się na Opatrzność Bożą, przy równoczesnym podjęciu wszelkiego trudu. Wpatrują się także w Matkę Najświętszą, która przez swoje fiat włączyła się w dzieło odkupienia i towarzyszyła Chrystusowi na Kalwarii.
Poprzez swoją posługę siostry starają się pomagać niewidomym nieść ich krzyż. Wychodzą także naprzeciw ludzi dalekich od Boga wskutek niewiary lub grzechu, ogarniętych zwątpieniem lub załamanych ciosami życiowymi, nierozumiejących sensu cierpienia.

Do zgromadzenia przyjmowane są również osoby niewidome. 

Działalność:

Głównym polem działalności zgromadzenia jest służba niewidomym. Siostry prowadzą dla swoich podopiecznych Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Laskach, posługują w Duszpasterstwie Niewidomych, pomagają w przepisywaniu i wydawaniu książek w języku brajla, prowadzą Bibliotekę Książki Mówionej, pracują także w różnego typu ośrodkach i szkołach dla ociemniałych, zarówno w Polsce, jak i w klasztorach za granicą. W ramach duszpasterstwa dla „niewidomych na duszy” prowadzą dom rekolekcyjny oraz biblioteki z książkami religijnymi. 

Historia:

Zgromadzenie założyła osoba niewidoma bł.Róża Czacka. Mając 22 lata straciła wzrok. Jej gorliwa wiara sprawiła, że ten cios przyjęła jako zadanie i powołanie życiowe otrzymane wprost od Boga, którym miała być opieka nad osobami niewidomymi, którymi wówczas w Polsce nikt się nie zajmował. Myśl tą podsunął Róży jej okulista. W 1910 roku założyła Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi, dzięki któremu powstały m.in. szkoła i biblioteka dla niewidomych.
Od tego czasu w Róży krystalizowała się myśl o założeniu nowego zgromadzenia, które dopełniłoby opieki nad niewidomymi, służąc im na każdym etapie ich życia. W 1918 roku w Warszawie, już jako m. Elżbieta, uzyskała zgodę władz kościelnych i przyjęła pierwsze kandydatki. Trzy lata później w podwarszawskiej wsi Laski rozpoczęła budowę zakładu dla niewidomych, który szybko stał się centrum młodego zgromadzenia. Pragnieniem m. Elżbiety było nie tylko przygotowanie niewidomych do pełnowartościowego życia w wśród ludzi widzących, ale przede wszystkim poprzez wzmocnienie wiary w Boga chciała przywrócić im sens życia. 

Strony www:

Polska: www.triuno.pl 

Filmy:

Małe Siostry Macierzyństwa Katolickiego

.
Istytut Małych Sióstr Macierzyństwa Katolickiego (PSMC)
Institut des Petites Soeurs des Maternités Catholiques 
Institute of the Little Sisters of Catholic Maternity
Istituto delle Piccole Suore delle Maternità Cattoliche

Instituto de las Pequeñas Hermanas de la Maternidad Católica

Instituto das Pequenas Irmãs das Maternidades Católicas 

Institut der Kleinen Schwestern der katholischen Mutterschaft  

Data i miejsce założenia:

1930 rok - Francja 

Założycielka:

m. M. Jean-Baptiste - Marie-Louise Lantelme 

Liczba sióstr na świecie: 93  * dane z 2008 roku

Małe Siostry Macierzyństwa Katolickiego obecne są w krajach: Francja, Senegal.

Dom generalny: Francja (Bourgoin-Jallieu).
.
Habit aktualny:

Biały habit ze szkaplerzem, biały prosty welon, na piersi krzyż.

Habit historyczny:

Duchowość:

Charyzmatem Małych Sióstr Macierzyństwa Katolickiego jest służba życiu i rodzinie, a treścią życia są trzy śluby zakonne.
W ślubie posłuszeństwa pragną pełnić Wolę Bożą, którą odnajdują w wierności charyzmatowi zgromadzenia, jego konstytucjom i decyzjach przełożonych. Wzorem posłuszeństwa jest dla sióstr Maryja. Ślub czystości to nie tylko skierowanie swojej miłości wyłącznie do Boga, ale także możliwość całkowitego poświęcenia się ludziom, którym służą. Natomiast ślubując ubóstwo chcą żyć w całkowitej zależności od Boga, zawierzając mu wszystko co dotyczy ich życia osobistego i wspólnotowego, dając świadectwo, że Królestwo Boże jest tym skarbem, dla którego warto wszystko inne pozostawić za sobą.
Istotnym nurtem duchowości zgromadzenia jest wpatrzenie się w tajemnicę Trójcy Świętej oraz w Maryję Matkę Jezusa, jako wzór chrześcijańskiego macierzyństwa.
Duży nacisk kładzie się na życie wspólnotowe i jedność w powołaniu. Siostry każdy dzień zaczynają od 45cio-minutowej modlitwy, Liturgii Godzin oraz uczestnictwa we Mszy Świętej. Śniadanie spożywają w ciszy, w czasie którego czytane są pisma założycielki, następnie udają się do swojej pracy, by w południe znów zgromadzić się na modlitwie. Obiad również spożywany jest w milczeniu (z wyjątkiem niedziel i świąt), wówczas zapoznają się z aktualnymi wydarzeniami ze świata. Następnie gromadzą się na wspólnej rekreacji; po niej razem odmawiają Różaniec i ponownie udają się do swoich obowiązków. W godzinach popołudniowych pół godziny spędzają także na adoracji Najświętszego Sakramentu. Wieczorem spożywają kolację; przed spoczynkiem znów spotykają się w kaplicy na modlitwie dziękczynnej za miniony dzień oraz robią rachunek sumienia. W każdym miesiącu przeżywają dzień skupienia, a raz w roku rekolekcje 5-dniowe. 

Działalność:

Główną formą realizacji powołania sióstr jest służba w katolickich szpitalach „Macierzyństwa Katolickiego” jako położne i pielęgniarki. Siostry towarzyszą rodzinom i samotnym matkom, które spodziewają się dziecka, a także po jego narodzinach, wspierają młode małżeństwa, które cierpią np. z powodu bezpłodności bądź choroby czy niepełnosprawności swojego dziecka. Ponadto zgromadzenie przybliża ludziom naturalne metody planowania rodziny, współpracuje z lekarzami, instytucjami, które opowiadają się za godnością życia ludzkiego od jego początku, organizuje konferencje dla różnych odbiorców (ogół społeczeństwa, instytucje medyczne, religijne) na tematy związane z rodziną, szacunkiem dla życia itp.
Siostry wychodzą również naprzeciw młodzieży prowadząc spotkania informacyjne, szkolenia, dyskusje na temat sfery emocjonalnej, ludzkiej miłości, małżeństwa, seksualności, życia nienarodzonego. Misja zgromadzenia w dużej mierze czerpie z nauczania papieża Jana Pawła II dotyczącym wartości i godności życia, ludzkiej miłości i płciowości. 

Historia:

Początki zgromadzenia założonego przez m. Marie Jean-Baptiste Lantelme związane są z osobą jej ojca Louisa Lantelme, bogatego przemysłowca oraz z jego cierpieniem związanym z narodzinami niepełnosprawnego syna. Zwrócił on również uwagę, na sytuację kobiet pracujących w jego fabryce, które niejednokrotnie były narażone na drwiny i groźby ze strony swoich mężów, gdy ujawniły, że spodziewają się dziecka. Te dwa zdarzenia spowodowały, że Louis Lantelme postanowił stworzyć miejsce, gdzie młode matki będą mogły w dobrych i bezpiecznych warunkach narodzić swoje dzieci, otoczone fachową opieką oraz życzliwością i szacunkiem personelu.
Do tego celu postanowił zaangażować swoją córkę Marie-Louise, pracującą jako położna, która jednak nie miała ochoty realizować planu ojca, gdyż myślała o życiu zakonnym i wyjeździe na misje. Za radą biskupa Grenoble postanowiła zaangażować się w projekt ojca, nie porzucając pragnienia całkowitego oddania się Bogu.
W 1930 roku w miejscowości Bourgoin-Jallieu powstał pierwszy Instytut Macierzyństwa Katolickiego. Do Marie-Louise Lantelme dołączyły szybko młode kobiety, co dało początek nowej wspólnocie zakonnej. Ze względu na nowatorski projekt zgromadzenia, siostry musiały czekać aż 24 lata na zatwierdzenie przez władze kościele, gdyż w owych czasach zakonnice pracujące w szpitalach nie podejmowały się posług na oddziałach ginekologiczno-położniczych.
Dziś Małe Siostry żyją w sześciu domach we Francji i w jednym w Senegalu. 

Strony www:

www.maternites-catholiques.org

Aktualizacja: 22.10.2014

Loretanki

.
Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Loretańskiej (CSL)
Congregatio Sororum Beate Mariae Lauretanae

Congregazione delle Suore della Beata Vergine Maria di Loreto 
(Suore Loretane)

Congregation of the Sisters of the Blessed Virgin Mary of Loreto 

Congregación de las Hermanas de la Bienaventurada Virgen María de Loreto 

Congregação das Irmãs da Bem-aventurada Virgem Maria de Loreto 

Congrégation des Sœurs de la Bienheureuse Vierge Marie de Lorette
inna nazwa: Benedyktynki Loretanki

.

Data i miejsce założenia:

1920 rok - Polska

.

Założyciel:

bł. Ignacy Kłopotowski

Liczba sióstr na świecie: 221 (w Polsce 185)   * dane z 2008 roku

Loretanki obecne są w krajach: Polska, Włochy, Szwajcaria, Ukraina, Rosja, Rumunia, USA.

Dom generalny: Polska (Warszawa)
.
Habit aktualny:

Czarny habit przepasany skórzanym paskiem, czarny szkaplerz z białym kołnierzykiem, na głowie biały czepek i czarny welon z krzyżykiem nad czołem, upięty na tzw. białym czółku, na piersi krzyż.

nowicjuszki

Habit historyczny:

.

Duchowość:

Loretanki żyją według reguły św. Benedykta, własnych konstytucji oraz pism założyciela. Są zgromadzeniem, którego codzienność wypełnia kontemplacja i praca. 

Duchowość sióstr jest typowo maryjna. Na wzór Matki Bożej starają się przyjmować Słowo Boże i przekazywać je ludziom. Uczą się od Niej ewangelicznych postaw naśladując Jej cichość, pokorę i stałą gotowość pełnienia woli Bożej. 

Szczególną cechą zgromadzenia jest umiłowanie Eucharystii oraz liturgii. Miłość do Eucharystii znajduje swój wyraz w adoracji Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie. 

Loretanki codziennie uczestniczą we Mszy św., według benedyktyńskiego brewiarza śpiewają Monastyczną Liturgię Godzin: rano Jutrznię, w południe Godzinę Dnia, wieczorem Nieszpory, a na zakończenie dnia Kompletę. Często również recytują Godzinę Czytań. Rozmyślają o sprawach Bożych, odmawiają wspólnie modlitwę różańcową z Litanią Loretańską i każdego dnia czytają Pismo Święte. Raz w roku każda siostra odprawia rekolekcje ośmiodniowe, a raz w miesiącu przeżywa dzień skupienia i zasadniczo raz na dwa tygodnie przystępuje do sakramentu spowiedzi.
Oprócz Matki Bożej patronami zgromadzenia są także św. Benedykt i św. Scholastyka. 

Działalność:

Zgromadzenie Sióstr Loretanek w swojej działalności trzyma się ściśle swojego podstawowego charyzmatu – apostolstwa słowem drukowanym, dlatego głównym zadaniem sióstr jest działalność wydawniczo-drukarska, w ramach której wydają książki i czasopisma religijne. Obok pracy wydawniczej loretanki katechizują w szkołach i przedszkolach, opiekują się dziećmi w świetlicy środowiskowej, służą ludziom starszym w domach opieki, odwiedzają chorych w domach. Ponadto podejmują się także pracy parafialnej oraz posługują w sanktuarium w Loreto koło Wyszkowa.

Historia:

Codzienna praca duszpasterska zetknęła młodego ks. Ignacego Kłopotowskiego z nędzą moralną i materialną, bezrobociem i brakiem właściwej świadomości religijnej, w jakich żyła znaczna część ówczesnego społeczeństwa polskiego w warunkach zaboru rosyjskiego. W celu poprawy tego stanu rzeczy zakładał szereg instytucji dobroczynnych.
Już w pierwszych latach kapłaństwa wydawał modlitewniki i broszury o treści religijnej. Poprzez swe wydawnictwa pragnął podnieść znajomość podstawowych prawd wiary i zasad moralności chrześcijańskiej zwłaszcza wśród mieszkańców wsi, biedoty miejskiej i tych najbardziej zaniedbanych, umacniając w nich ducha religijnego i patriotycznego.
Dostrzegając potęgę wpływu słowa drukowanego założył w Warszawie w 1920 roku zgromadzenie zakonne, którego głównym zadaniem miało być właśnie apostolstwo słowem drukowanym. Od początku swego istnienia siostry Loretanki podjęły się także pracy wychowawczej i charytatywnej. 

Strony www: 
Polska: www.loretanki.pl

Rumunia: www.surorilelauretane.ro

Aktualizacja: 17.10.2014

Franciszkanie Białego Krzyża

.
Bracia Franciszkanie Białego Krzyża
Hermanos Franciscanos de Cruz Blanca
Frères Franciscains de la Croix-Blanche
Frati Francescani della Croce Bianca
Franciscan Brothers of the White Cross
Irmãos Franciscanos de Cruz Branca
Zgromadzenie tworzą bracia zakonni (bez święceń kapłańskich)

Data i miejsce założenia:
1975 rok - Maroko

Założyciel:
br. Isidoro Lezcano Guerra
.

.

Liczba braci na świecie: ok. 200

Franciszkanie Białego Krzyża obecni są w krajach: Hiszpania, Maroko, Wenezuela.

Dom generalny: Hiszpania (Montequinto – Sewilla)

.

Habit aktualny:

Szary habit z kapturem przepasany białym sznurem z różańcem lub bez; na piersi biały krzyż lub franciszkański krzyż TAU.

Duchowość:

Charyzmat Franciszkanów Białego Krzyża koncentruje się wokół służby osobom najbardziej cierpiącym i z tego powodu odrzuconym przez społeczeństwo. Dlatego obok trzech podstawowych ślubów zakonnych bracia składają także czwarty ślub: pomocy nieuleczalnie chorym i potrzebującym.
Bracia żyją według reguły św. Franciszka z Asyżu. W codziennym życiu pielęgnują serdeczne relacje z innymi ludźmi oraz braterską miłość, którą starają się obdarzać bliźnich. Szczególny nacisk bracia kładą na to, by prowadzone ośrodki opieki składały się z niewielkiej liczby podopiecznych (tzw. Domy Rodzinne), co pozwala zapewniać im rodzinną atmosferę, rekompensując w ten sposób poczucie odrzucenia.

W duchu franciszkańskim bracia pielęgnują w sobie ewangeliczną prostotę i ubóstwo, miłość do Jezusa i Maryi, a także miłość do Krzyża, z której wypływa pragnienie niesienia ulgi w cierpieniach innych. To cierpienie jest „białe” (stąd nazwa Franciszkanie Białego Krzyża); ta nazwa bierze się z bieli pościeli łóżek, w których ich podopieczni, jako chorzy, zmuszeni są spędzać większość swojego życia. 

Działalność:

Bracia w swojej pracy otaczają opieką osoby upośledzone fizycznie i umysłowo, nieuleczalnie chore, cierpiące na AIDS, uzależnione od alkoholu, chore psychicznie a także osoby starsze oraz emigrantów.
.

Historia:
Zgromadzenie założył w 1975 roku br. Isidoro Lezcano Guerra w mieście Tanger w Maroku. Z ludzkim cierpieniem i marginalizacją społeczną spotkał się najpierw pracując jako pielęgniarz w szpitalu psychiatrycznym w Hiszpanii, następnie w czasie służby wojskowej w Maroku, gdzie zetknął się z nieludzkim traktowaniem alkoholików, narkomanów i sparaliżowanych. Widok ludzi odrzuconych z powodu ich cierpienia sprawił, że odkrył w sobie powołanie do pomocy takim właśnie ludziom. Z czasem dołączyli do niego wolontariusze, co dało początek nowej wspólnocie zakonnej.
Obecnie zgromadzenie posiada domy głównie w Hiszpanii (w tym także na Wyspach Kanaryjskich), a także po kilka wspólnot w Maroku i Wenezueli.

Strony www:
Hiszpania: www.cruzblanca.org

Wenezuela: http://cruzblancavenezuela.org

Aktualizacja: 13.10.2014